Vrolijk Kerstfeest

Zoals ge in “The X-mas Special!!!” hebt kunnen lezen, aten we op 23 december pijlstaartrog (skate). Die vissoort aten we een tijdje geleden ook, het was ook deze keer ongelooflijk vies. Er kwam wat volk op bezoek om aan de traditie deel te nemen en al bij al was het nog een gezellige middag. Die avond hebben we ons volledig op de versieringen en kerstbomen gestort, want inderdaad wij hadden nog gene boom staan. Helaas geen echte boom, maar een perfect-in-vorm-plastieke. Auðun vergezelde ons bij het versieren, hij was hiervoor speciaal afgekomen van Reykjavík. Daar loopt hij immers school. Nu denk ik dat Auðun vrij onbekend, zoniet onbestaande was op mijn blog. Tot nu! Auðun is de grote broer van Emil, zoon van Elín en Elvar en ondertussen vriend van Burak en mij. Kerstavond was een leuke avond. De hapjes waren gigantisch goed, maar helaas weet ik niet wat het was. Het Kersteten was ook ongelooflijk goed en alles werd natuurlijk doorgespoelt met Malt. Malt is een soort….drank. Er zit minder dan 2% alcohol in en het smaakt goed, zeer goed zelfs. De hele avond waren en kerstconcerten op TV en die hebben dan ook de achtergrond opgevuld. Kerstdag ging gepaard met veel slapen en de film ‘Coolrunnings’. Een klassieker, maar voor onze situatie zeer gepast.

Alain, een franse schilder kwam ons vergezellen tijdens het kerstgebeuren. (Ik weet niet of ik hem al heb vermeldt in één van de vorige blogposts.We hebben de hele kerstavond gesproken en verteld en nu weet ik zo ongeveer Alain’s hele verhaal. Hij heeft een tijdje lesgegeven in Duitsland en reisde een paar keer heen en weer tussen IJsland en Duitsland. Hoe hij precies in Duitsland was geraakt weet ik niet, maar ik weet wel dat hij een vrouw en twee kinderen in Frankrijk heeft. Hij probeerde wat centjes te maken in Reykjavík en is daar lid geworden van een galerij. Zo’n tien jaar geleden was hij aan’t rondtoeren in IJsland en zijn tocht bracht hem hier in Bolungarvík. En zoals dat gaat in kleine dorpjes in IJsland verspreidde het nieuws van Alain’s aankomst zich razendsnel. Mijn gastvader Elvar werd niet gespaard van dit nieuws en kwam Alain toevallig tegen. Elvar toonde zijn goed kant en kocht een schilderijtje en hij gaf Alain nog de volgende woorden mee: “Gij hebt ge toch gemakkelijk, gij kunt wat schilderen en daarvan leven”. Dat zette Alain aan het denken. Desondanks keerde hij terug naar Duitsland, want het geld was op. 3 maanden later gaf hij zijn job op en keerde terug naar de Westfjörds, terug naar Bolungarvík om daar te leven van zijn schilderijen, om daar absoluut vrij te zijn. Elk dorpje of regio in IJsland heeft graag een persoonlijk vertegenwoordiger in welke culturele of sportieve tak dan ook. Alain kwam op een vreemd moment (ik wil goed zeggen, maar dat zou gruwelijk overkomen). Bolungarvík haar dorpsschilder was in het voorjaar gestorven. Ook zijn verhaal is van een vreemde aard. De arme man had namelijk graag een druppeltje en dat werd op een dag zijn einde. Die dag is het wat het vreemd maakt. Hij zat te drinken tijdens zijn eigen exhibitie, mensen kwamen en verlieten de zaal ook weer en iedereen dacht dat de man zijn roes aan het uitslapen was. Maar de werkelijkheid schokte echter iedereen, de man was naar de eeuwige jachtvelden vertrokken te midden van zijn eigen werk…
Bolungarvík bleef geschokt achter en had nu nood aan een nieuwe dorpsschilder. Alain was de man. En zonder veel treuzelen werd hij benoemt tot dorpsschilder. Alain heeft voor dit vrije leven echter veel opgegeven. Hij is gescheiden en heeft maar weinig contact met zijn familie. Totaal geen contact meer met zijn vrouw en enkel een foto van zijn kleinkind. In zijn workshop hier in een flatgebouw in Bolungarvík hangen een paar foto’s van zijn dierbaren, een echte franse familie. Toen ik hem vroeg of hij het opnieuw zou doen als hij de kans kreeg, zei hij mij: “Ja, ik zou opnieuw proberen te leven van mijn schilderijen”. Ik zag echter een heel ander antwoord in zijn ogen en ik moest terugdenken aan Christopher Johnson Mccandles (van ‘Into The Wild’) die de dood onder ogen moest zien om het volgende te concluderen: “Happiness is only real when shared”.

Kerstavond was geweldig, het voelde echt alsof zeven individuen toevallig op de zelfde plaats waren en dat had natuurlijk een heel spontane sfeer tot gevolg. Het was goed!Ik heb van Kersmis genoten alhoewel ik op Kerstdag het feest bij oma miste. Mijn plaats op de kop van de tafel. Het ononderbroken lachen. Het ongelooflijk goede eten dat maar blijft komen. Opa aan de andere kant van tafel. De familie kortbij…

Alsnog Een Vrolijk Kerstfeest Voor Iedereen!!


Lennart

p.s: Om te laten zien hoe ik Kerstmis heb beleefd, heb ik nog wat foto’s geupload.
http://picasaweb.google.com/Dhyhakhan/VrolijkKerstmis#

The X-mas Special!!!

In de volgende alinea's leid ik jullie doorheen de grote lijnen van een IJslandse Kerst. Natuurlijk is de amerikaanse Santa Claus ook aanwezig, maar net zoals Sinterklaas bij ons, hebben ze hier iets speciaal. Wees getuige van IJsland zoals ge nog nooit getuige van iets geweest zijt en geniet van de spanning en humor zoals een IJslandse Kerst dat als geen ander kan brengen!
(Zo'n inleiding heb ik al efkes willen schrijven :-) )

De Geschiedenis Van Kerstmis
In IJsland IJslanders vieren 13 dagen Kerstmis. De periode start op december de 24ste en eindigt op de 6 januari. De zesde is ook de dag waarop alle versieringen worden opgeruimd. Zij vieren Kerstmis op de avond van de 24ste december net zoals wij (katholieken).

Kerstmis Versieringen En Voorbereidingen
IJslanders nemen hun kerstmisversieringen heel serieus. Iedereen versiert en de meest voorkomende versiering is natuurlijk net zoals bij ons de kerstboom. Maar ook de adventskrans is hier mooi overgenomen. Overgenomen zeg ik, want hier is het geloof (eender welk) maar zelden beoefend. De meeste mensen hier, waaronder mijn gastouders weten niet waar de datums (vanuit katholiek oogpunt) voor staan. Ze maken hier een onderscheidt tussen twee adventlichtjes: De originele adventskrans (waar iedereen hopelijk de betekenis van kent), maar ook de kandelaar met zeven lichtjes op wordt hier beschouwt als een adventslichtje. Ik weet nu niet precies hoe wij die kandelaar zien, maar ik heb gemerkt dat iedere stroming zijn eigen betekenis aan die kandelaar gegeven heeft.

Þorláksmessa – St. þorlákur’s Mass
Dit is de naam die gegeven wordt aan de 23ste december. Over het algemeen is het de grootste koopjesdag in IJsland, iedereen wilt nog rap de laatste kerstmiscadeaus kopen.Het gerecht van de dag is skate (vis). Dat is omdat het de laatste dag van het kerstmisvasten is. In het Zuiden wordt de vis ingelegd, waar ik leef wordt dat echter niet gedaan. Ook laten ze de vis rotten (net zoals ze doen met haai), dit doen ze omdat verse skate enzymen bevat die schadelijk zijn. Het meestal geserveerd met gekookte patatjes. Deze traditie is nog steeds zeer populair in IJsland ondanks de sterke geur van ammoniak, dat komt van het rotten van de vis.
De Kerstmis Kat Een oud IJslands folklore eist dat iedereen minstens één nieuw kledingstuk heeft met Kerstmis. Iedereen die zich hier niet aan houdt loopt het gevaar opgegeten te worden door een kwaadaardig beest, de kerstmiskat genaamd. De kerstmiskat is Grýsla’s kat (zie Yule Lads) en er werd hard gewerkt dat niemand naar de kerstmiskat zou gaan. Dus iedereen werkte aan nieuwe kledingstukken voor ieder gezinslid.

Santa Claus / Jólasveinn / De kerstman
IJsland heeft niet één maar dertien Kerstmannen. Deze hebben geen connectie met DE Kerstman hoe dan ook. Zij zijn afkomstig van Trollen en oorspronkelijk maakten zij de kinderen bang. In de laatste eeuw zij ze echter veel vriendelijker geworden.
Hun namen zijn: Stekkjastaur (Schaapshoksluiper of ook wel Stijfbeen), Giljagaur (Kloofsukkel), Stúfur (Kleintje), þvörusleikir (Lepellikker), Pottasleikir (Pottenlikker), Askasleikir (Kommenlikker), Hurðaskellir (Deurensmijter), Skyrgámur (Yoghurtveelvraat), Bjúgnakrækir (Worstensnaaier), Gluggagægir (Ramengluurder), Gággaþefur (Snuiver), Ketkrókur (Vleeshaak) en Kertasníkir (Kaarsenbedelaar). Ge kunt al aan de namen zien dat de Kerstmannen zeer misleidend zijn en dat ze elke hun eigen ding hebben. Ze leven in de bergen te samen met hun ouders Grýla en Leppalúði. De 13 kerstmannen komen naar het dorp, één voor één. De eerste komt op 12 december en de laatste komt op 23 december. Vroeger probeerde ze elk hun favoriete object (vandaar de namen) te stelen.

Elk kind in IJsland zet zijn schoen op de versterbank vanaf the 12de december. Ze krijgen van elke kerstman een cadeautje wanneer deze in het dorp arriveerd, maar als ze stout geweest zijn krijgen ze een rotte patat. (komt ergens bekent voor, niewaar?)

Ze tonen zich vaak tijdens kerstmisdansen, dat dansen is zeer populair onder de kinderen. Kinderen (maar ook de ouderen zijn welkom) dansen rond de kerstboom en zingen kerstliedjes (u heeft dit al gezien op enkele foto's - men was aan het dansen rond de openbare kerstboom). Het hoogtepunt van zulk festijn is natuurlijk het moment wanneer deze cadeautjes en snoep à volonté begint uit te delen.

De dag na Kerstmis begint de eerste Kerstman aan zijn terugkeer naar de bergen. Dan vertrekken ze allemaal, één voor één. De laatste vertrekt op 6 januari, wat dan ook meteen de laatste dag van het Kerstseizoen betekent.

Een Stille Nacht
Het luiden van de klokken van de lutheriaanse kathedraal in Reykjavík, op nationale televisie uigezonden wordt gezien als het signaal voor iedereen(behalve de Kerk) om het kerstgebeuren volledig te omarmen en om iedereen een Vrolijk Kerstfeest te wensen. Dit is het formeel begin van Kerstmis.

Þrettándinn – De laatste dag van Kerstmis
De 6de januari wordt meestal aangeduid als 13de dag (Þrettándinn). Op deze dag is alles zo ongeveer terug gelijk het oude: iedereen is terug aan‘t werk en de school is opnieuw begonnen. Die avond komt de familie bij elkaar om te eten en eventueel om het laatste vuurwerk af te steken en uiteindelijk om vaarwel tegen het kerst gebeuren te zeggen. Kerstversieringen worden direct na de 6de januari opgeruimd.

Ik wens iedereen nu al een
Gleðileg jól og farsælt komandi ár!



(Vrolijk Kerstfeest en een Gelukkig Nieuwjaar)


Lennart

p.s:
- vergeet ook niet naar het bericht "Vlaams Is…" te kijken vermits de "The X-mas Special!!!" vrij kort volgde.
- Voor meer informatie over die kerstmannen klik hier

Vlaams Is…

Deze week was het iets drukker dan vorige week. Ik ben op dinsdag en woensdag naar de lagere school gegaan. Ze hielden daar namelijk speeldagen omdat het de laatste week van’t school was.Ik ben ingemaakt door iedereen met zowat elk spelleke dat ik gespeeld heb, maar het was al bij al hip. Ik heb vooral geschaakt, maar er waren ook heel veel vreemde Scandinavische spelletjes. Een bezoek aan het plaatselijk radiostation en menig kopjes warme chocomelk maakte het allemaal nog meer compleet. Note van de dag: Sommige kinderen worden heel aggressief wanneer zij de Kerstman spotten.

In die school begon er ook iemand Nederlands tegen mij te praten en met veel moeite kreeg ik er enkele woorden uitgeperst. Bijzonder vreemd wat isolement (van de moedertaal) met ne mens kan doen. De dame had 2 jaar in Nederland doorgebracht, maar het IJslandse accent verdoezelde dat gelukkig wat. Haar man was van Nederland en die heb ik ontmoet ergens in het volgende stuk. (in het radiostation – zijn rol is echter onbelangrijk en hij wordt daarom niet opnieuw vernoemd)Ook kon ik een tweede keer gelukkig zijn, want op het nieuws kwamen toch niet twee Vlamingen in beeld. Ze vroegen naar hun mening over de sneeuw. Grappig hoezeer ik echt Vlaams waardeer.

Op donderdag ben ik nog even teruggegaan naar de mensen in het radiostation om te vragen wat ze allemaal doen. Achteraf vroegen ze me of ik mee met hun wilde spelen op de radio. Een beetje verrast en gechoqueerd knikte ik maar ja, want ik had wel zin in wat gitaarjengelen. U hoort het goed jengelen, althans dat dacht ik. De qualiteit van het radiogebeuren vond ik maar wat laag omdat de muziek gewoon willekeurig wordt afgespeelt. Zo hoort ge het ene moment Wham met Last Christmas en het volgende moment is Metallica met fuel aan de beurt. Allez draait daar nog wat IJslands tussen en ge kunt u daar wel een schoon beeld van vormen. Maar goed ik trok dus op de afgesproken avond naar dat radioding om fijn tot het besef te komen, dat ik tussen de beroepsmuzikanten zit. Ze gaven me een de akkoorden van een liedeke met een knikske van: “joenge, we gaan dat in 44 seconden spelen maakt dat ge meezijt he kameraad”. Ik ga heel eerlijk zijn, ik kende meer dan de helft van de akkoorden niet op dat blad. Ik wist van toeten of blazen! Maar daar zat ik dan toch maar. 3 en een half liedjes later heb ik men (gewonnen) gitaarke fijn opgeborgen en heb ik genoten van hetgeen zij brachten. Anderhalf uur later werd ik moe en heb ik het daar afgetrapt. Het enige waar ik aan moest denken toen ik buiten stapte was: “Dat zijn muzikanten en ik, ik ben maar een jongen met gitaar”. Het stoort me helemaal niet dat ik niet kon meespelen, ik doe mijn ding op een ander niveau. Toch was het niet helemaal verloren tijd vermits ik een vermelding op de radio kreeg (hoe kort die ook mocht zijn).

Gisteren hebben we nog wat geknutseld om het huis een beetje meer kerstmis-achtig te laten aanvoelen. Dat was cool ik heb me volledig op de papieren adventkrans gestort en weliswaar met succes. Vandaag hebben we nog koekjes gebakken, duizend of zo. We zijn de hele middag bezig geweest me ballekes te rollen. Het ziet er wel bijzonder goed uit moet ik zeggen!

Ik ben ook volop bezig aan mijn sweater, niet gemakkelijk maar tgaat me wel lukken. Het gaat een zwarte sweater worden en hoewel het een simpel model is, het is en blijft mijn sweater.

Kerstmis is in aantocht en ik ga nog ergens iets posten over het kerstmis gebeuren in IJsland. Ik heb namelijk een mooie samenvatting gekregen en ik zal die nog wel eens overtypen.
Vandaag was ook de kortste dag hier. Hoe lang die kortste dag precies was weet ik niet, maar veel maakt dat ook niet uit. Er is hier nog altijd geen sneeuw en ik vrees nondedoeme dat ik ook dit jaar geen witte Kerst ga hebben. Er is gelukkig nog tijd! Geduld is vaak het antwoord.

Tip van de dag: 'Steek de boom nog niet in brand'.


Lennart

Go With The Flow

Vanwege de examens was het maar rustig de laatste week. Die examens zijn nu om, ik ben dus officieel vakantie aan’t vieren. Vrijdag was de laatste schooldag maar ook daar geen specialiteiten, ik denk dat iedereen gewoon opgelucht was. Sigurjón was zoals gewoonlijk, super-actief en mega-chaotisch. M.a.w. ook daar geen grote avonturen te beleven.

De laatste dagen was het mooi weer en ik heb mijn collectie foto’s dan ook wat kunnen uitbreiden met prachtige foto’s van het landschap. (die zullen naar goede gewoonte ietwat later verschijnen)Onlangs had ik nog moeite om mijn foto’s op m’n computer te zetten, ik hoop dat ik dat in de loop van volgende week kan verhelpen.

Ik heb ook nog leren breien. Hoe te beginnen, het breien zelf en het stoppen, ik ben er helemaal op de hoogte van. Mama was er al eens aan begonnen om mij het breien aan te leren, maar ik was er toen nog niet rijp voor. Ik gaf op, maar nu zit ik er helemaal in. Ik ben begonnen met een gewoon een lapke en tis cool om te zien hoe ik evolueer doorheen dat lapke. Nu dat lapke af is, ben ik op zoek gegaan naar een nieuwe uitdaging. Een sweater is altijd wild en zodoende ga ik mijzelf eentje breien. Voor al de critici out there: Breien is Retro en Retro is cool!

Wel vernoemenswaardig is dat ze hier in Bolungarvík een eigen radiozender hebben rond de Kerstperiode. Vooral IJslandse muziek, maar op de piekuren ook wat bekender werk.

De dagen hier in het algemeen zijn vrij triestig. De dag heeft zo’n 5 uur zonlicht voor ons in petto, maar de zon zelf zien we niet. Die zit immers achter de bergen verscholen. De sneeuw is weer weg en iedereen hier zegt het, dat is niet normaal. Er zou volgens vele een schoon pak sneeuw moeten liggen. Helaas is het niet anders en eerlijk gezegd, ik vind het niet erg. Sneeuw is voor mij nog altijd iets zeldzaams en dat wil ik nog even zo laten…

De laatste tijd vul ik mijn dagen ook op met het spelen van Tekken 3 een oud spelleke, maar het speelt nog zoals vroeger. Ah waar zijn de tijden…

Veel meer kan ik hier niet aan toevoegen.

Alleen vind ik dat de tijd veel te snel gaat…


Lennart

Images

Bij deze zet ik nog een serie foto's online.
http://picasaweb.google.be/Dhyhakhan/Images

Het ga jullie allemaal goed en misschien moeten jullie ook eens een peperkoekenhuisje proberen te maken. De sint is mij vergeten desondanks mijn mooie brief, maar ik hoop dat de Sandy Claws dat voldoende compenseert.


From Iceland with love...

Christopher Johnson (Chris) McCandless

Maandag was de laatste dag dat er les gegeven werd. Iedereen was blij dat het eindelijk zo ver was, maar natuurlijk moest deze vreugde snel plaats maken voor examenstress en vluchtige telefoontjes om nog iemand te bereiken die de cursus nog kon kopiëren. Ik kon gelukkig blij blijven rondhuppelen vermits ik mij gene bal ging aantrekken van die examens. Ik vind namelijk dat ik er (voorlopig) genoeg heb gehad. Ik wenste mijn vrienden alvast geluk met leren en liet me daarna fijn begeleiden naar Edinborg om een lekker taske chocomelk te drinken. Ik heb vakantie! (al voel ik hier het verschil niet tussen vakantie en naar schoolgaan)

Dinsdag begon de ellende en ik besloot om de eerste al te skippen, het was fysica en hoewel ik de leerkracht respecteer, voelde ik me niet geroepen om dat examen te gaan maken. Later die dag ging ik met Sigurjón nog naar het zwembad. He was zijn laatste les en der was ne slotshow met geluid en al voorzien. Alle ouders waren aanwezig, ook Sigga (Sigurjón’s moeder) die me vertelde dat Sigurjón zo’n vooruitgang had gemaakt in het zwemmen. Ik heb die evolutie niet meegemaakt vermits hij al kon zwemmen toen ik opdaagde.

Woensdag had ik geen test, maar ik ging toch naar school om de kameraden te steunen en dat werd wel geapprecieerd.

Donderdag was mijn vrije dag. Ik had weer geen examen, maar wat kon mij dat schelen. In het schoolgebouw rondlopen was beter dan thuis zitten niksen. Ik had ook enkele regelingen getroffen zodat dit een volledig vrije dag was. Sigga en haar kroost gingen naar Reykjavík om aan Christmas-Shopping te doen. Als ik de hond om 16:00u en 22:00u uitliet mocht ik gerust van mijn kamer gebruiken maken om te blijven pitten in Isafjörður. Ze vertelde me waar de sleutel ging liggen en dat luidde mijn Absolute Vrije Dag in. De hond was geen probleem, want het was lang geleden dat ik nog eens met een hond over de straat getaffeld heb. Ik heb er van genoten om eerlijk te zijn, pak lachen is zo’n hond vooral als die door sneeuw begint te lopen dat hoger is als de hond zelf.

Vrijdag besloot ik alsnog om naar men examen te gaan en het bleek Engels te zijn. Verbaasd door dit ietwat gelukkig toeval stortte ik me vol enthousiasme op de meerkeuze vragen en toen die opwaren was het eerste uur om, wat betekende dat diegene die klaar waren mochten vertrekken. Ik heb me bij deze gelukkige gevoegd en zo eindigde het hele examen-gebeuren. Vrijdagavond was ook weer een ‘We-gaan-eten-avond’, ik liet me weer verrassen. De pot schafte pijlstaartrog en net als de schapenvoetjes was ook dit, niet te eten. Ik heb men bordje alsnog netjes opgegeten, maar moest toch herhaaldelijk kokhalzen zowel tijdens als na het eten. Niet te filmen, gelukkig was er pizza om alles te vergeten. Mijn conclusie: “Pijlstaartrog, blijft er met uw pollekes vanaf”.

Zaterdag besloot ik om een Star Wars marathon te houden. 4 films heb ik kunnen kijken, maar na het eerste kwartier van de vijfde episode begon ik zwaar te knikken, bedtijd was een feit. Die marathon heb ik rond een uur of vier onderbroken om koekjes te bakken. In de vorm van engeltjes, sterren en kerstboompjes. Persoonlijk vind ik het nog te vroeg om aan Kerstmis te denken. Vandaag is het 6 december wat Sinterklaas betekend, maar dat is het niet wat mij weerhoudt om mezelf op het kerstmis gebeuren te storten. Voor mij is het allemaal nog veraf en daar ben ik helemaal niet droevig om.

Zondag vervolgde ik mijn Star Wars marathon met Episode 5 en 6. Om 14:00u zijn we gaan kienen en Burak sleepte zowaar tweede grootste prijs in de wacht. Doorheen het weekend hebben we ook aan een peperkoekenhuisje gewerkt. Ik had er nog nooit een gezien, maar moet toegeven dat het gigantisch hip is. Het heeft zelfs een plekje verovert in de living!

Christopher Johnson (Chris) McCandless
Op een onbekende dag deze week heb ik de film ‘Into The Wild’ bekeken. Een film die een vreemd gevoel heeft achtergelaten. Het is een waar gebeurt verhaal. Chris heeft zijn zinnen gezet op ‘Absolute Vrijheid’. Hij streeft een Thoreau-achtig bestaan na, wat wil zeggen dat hij er een eenvoudige levensstijl op wilde na houden. Evenals Thoreau las Chris ook werken van Leo Tolstoj en Jack London. Hij verzette zich tegen het materialisme, hij doneerde zijn spaargeld aan Oxfam en vluchtte uit zijn bekende omgeving. Hij verbrak elk contact met zijn familie en vrienden. Zijn droom was om naar Alaska te trekken en daar volledig van het land te kunnen leven. Hij bereikte Alaska na een tocht vol avontuur en vreemde situaties. Absolute Vrijheid kon hij nu omarmen. Helaas niet voor lang, zijn uitrusting was niet voldoende en hij had totaal geen ervaring met overleven in de wildernis van Alaska. Hij had het geluk om een oude bus te vinden te midden van deze wildernis, deze bus werd gebruikt als jagershut. Hij leed aan een fenomeen genaamd: ‘Konijnenuithongering’ aka ‘Rabbit Starvation’. Dit is een vorm van acute ondervoeding die veroorzaakt wordt door de consumptie van grote hoeveelheden mager vlees (zoals konijnenvlees) tezamen met een gebrek aan andere voedingsstoffen (vooral vet), meestal in combinatie met andere stressoren, zoals een ernstig koude of droge omgeving. 113 dagen hield Chris het uit in Alaska in die oude bus om dan uitgehongerd te sterven. Net voordat hij in zijn slaapzak lag trok hij een pagina uit Louis L'Amour's memoir, Education of a Wandering Man, dat een uittreksel bevatte van het gedicht ‘Wise Men in Their Bad Hours’ door Robinson Jeffers. Op de achterkant van dit blad schreef hij nog:
“I HAVE HAD A HAPPY LIFE AND THANK THE LORD. GOODBYE AND MAY GOD BLESS ALL!".

Check de wikipagina eens uit. De Nederlandse versie is ok, maar de Engelse bevat veel meer details.
http://nl.wikipedia.org/wiki/Chris_McCandless (Nederlandse versie)


Lennart

ps: In de loop van de week (wellicht morgen) zet ik ook nog wat foto’s online.

Drifting Cars

Het begin van de week is hier naar goede gewoonte een tijd van rust, bekomen van het weekend en uitkijken naar het volgende weekend. Ik ga dan ook de maandag, dinsdag en woensdag overslaan. Al ben ik op dinsdag de film ‘New Moon’ gaan kijken. Het verhaal is me een beetje ontgaan (mede omdat het een vervolg van ‘Twilight’ is), toch heb ik genoten van de serie beelden en het overweldigende geluid zoals niets anders dan een cinema dat kan brengen.

Donderdag werden de meeste wakker van het vorige zware weekend, want feesten dat kunnen ze hier wel. Natuurlijk ontwaakt men hier niet voor niets en zo was er donderdag avond een soort bal. Dineren in de chiqueste zaak in de omtrek, opdagen in kostuum en in het gezelschap van knappe dames vertoefen, het hoorde er allemaal bij. Ik moet zeggen als ge zo 120 studenten in galakostuum ziet dineren zou ge bijna durven zeggen dat daar nog iets terecht van gaat komen. Ik had wederom mijn outfit van mijn gastouders geleend en zag er dus ook piekfijn uit. Hoe dan ook, het eten werd opgeruimd en een serie foto’s werd gepresenteerd, ondersteund door de zachte tonen van enkele meisjes en Haffi Haff. De laatste is een bekende artiest in IJsland. Na het eten was er een soort Afterdiner-party, maar ik werd door enkele van mijn vrienden meegespeeld naar Bjartni’s oma. Dikke party ook daar, maar wat daar precies gebeurt is laat ik aan jullie verbeelding over. Nadat we enkele flessen Fanta hadden geleegd, zijn we alsnog naar die Afterdiner-party geweest. Hilarisch en luid. Iedereen vond het gigantisch hip dat ik er weer was en hoewel ik me geamuseerd heb, voelde ik me af en toe een attractie. Toen de menigte bedaarde (veelal door de invloed van nog meer Fanta) begon het werkelijke feest. De meeste ruilden hun galakledij in voor een party-outfit en het feest was officieel begonnen. Rond middernacht bracht Haffi Haff nog een live optreden en rond een uur of 2-3 sloten ze de tent. Die ochtend nadien begon de school pas om 10u i.p.v. 8u, toch was er maar weinig volk te bespeuren. Zo zat ik met 5 andere in natuurkunde waar normaal zo’n 30 man aanwezig is.

Tussen dat feest en school in vroeg ik nog Alex en Aki nog voor een rit richting richting Edinborg (achteraf gezien was dat niet mijn beste idee van laatste drie maanden). Bij het vertrek al gaf Alex aan dat ik maar beter men riem snel vast klikte, Aki draaide het volume van de stereo open en daar zat ik dan. Driftend schoven we van de parking af en ik weet niet of iemand dat al ooit gedaan heeft maar tis een heel vreemd zicht. De parking van de school is een U-vorm, ideaal dus voor zulke dingen. Alex besloot er nog een schepje bovenop te doen en reed richting de parking van de supermarkt. Daar verloor Alex even de controle over de voiture, gelukkig kwamen we tot stilstand op enkele centimeters van een ander auto. Alex dempte de muziek en een moment van kalmte volgde. Zonder veel meer toeren en met minder woorden werd ik gedropt bij Edinborg waar ik mezelf een warme choco bestelde. Het simpele feit dat ze hier geen zout gebruiken om de wegen vrij te maken, maakte het mogelijk om te driften. Iedereen legt hier speciale banden op tegen het slipgevaar.

Vandaag zijn we naar een traditionele bijeenkomst gaan kijken. We hebben namelijk de lichtjes aangemaakt van een grote kerstboom die midden in Bolungarvík staat. De lichtjes zullen aanblijven tot 6 januari. De kerstman kwam ook even langs met heel veel snoep en hilariteit. Ik vond dat het allemaal eerder een mengeling van Sinterklaas, Kerstman en carnaval (het uitgooien van snoep) was.Na deze hilarische ontmoeting met Santa Claus(1) gingen we naar de opening van de tunnel tussen Bolungarvík en Beschaving kijken. Een paar speeches en enkele liedjes later werd het startsignaal gegeven om de 5 meter lange cake (in de vorm van een tunnel) op te eten. Enkele bekende gezichten gezien, maar voor de rest niet veel spectakel. De vooravond werd hier gevuld met het bekijken van fotoalbums en rapporten van toen mijn gastouders 12 jaar waren. Niet getreurd zeiden ze toen het om was, er zijn er nog op’t zolderke. Gelukkig maakten ze geen aanstalten om die vandaag nog te halen.

(1)Santa Claus doet me altijd denken aan Sandy Claws, dit komt uit de film ‘The Nightmare Before Christmas’ door Tim Burton. Een film trouwens waar ge de pa thuis altijd voor kunt wakker maken.

C’est tout!


Lennart

==========================================================
*Vermits het hier kouder en kouder begint te worden, neem ik nog even de tijd om het Windchill-effect in de belangstelling te plaatsen. Voor de geïnteresseerden: Windchill is de gevoelstemperatuur, het is niet de waarde die weerkundige voorstellen. Het is een maat voor de hoeveelheid warmte die huid blootgesteld aan wind verliest. Windchill is afhankelijk van de temperatuur en de (gemiddelde) windsnelheid. Hoe sneller lucht (wind) over de huid stroomt hoe sneller deze zal afkoelen (warmte wordt immers sneller afgevoerd).Zo weet ge tenminste wat ne mens in IJsland eigenlijk moet doorstaan om richting de Nubo (hier Samkaup) te stappen. (Op de tabel staat KPH, wat staat voor Kilometres Per Hour (km/h))

Muziek

Zoals elke week begon ook deze met maandag, maar in dat feit zitten mijn avonturen niet.Het begin van de week ging maar traag voorbij en het enige dat mijn avontuurzintuig prikkelde was de komst van een wedstrijd deze week.

Efkes tussendoor met de vrienden hier gaat het goed, ik hoor er nog steeds bij. Dus das ideaal.

Donderdag was de vreemde dag. School was wel OK, zonder veel spectakel. Na’t school ging ik zoals gewoonlijk op een donderdag avond met Sigurjón (dit keer juist geschreven) naar het zwembad. Hij wou eerst helemaal niet, maar eens in het water bleek het allemaal fijn te zijn. Toen het zwemmen voorbij was, vond hij een haardroger waarmee hij vol enthousiasme mijn haar begon te föhnen. Gelukkig. Zo was hij tenminste rustig, al moest ik af en toe mijn gezicht afwenden omdat het gewoon te heet werd. ’s Avonds had Sigurjón een soort ontmoetingsavond voor de ouders. Ik ging natuurlijk mee voor het eten. En goed was het eten! Pizza, salaatjes, fritten (die waren wat minder) en natuurlijk meer IJslandse gerechten waarvan de naam me ontgaat.Daarna had ik mijn laatste les IJslands, althans voorlopig. De les ging maar traag voorbij eigenlijk, gelukkig moest ik vroeger door. Ik ging die avond nog naar school…

Daar aangekomen waren ze al begonnen. Enkele kandidaten hadden hun ding al gedaan en ik ging me opwarmen. Ik trok de leren broek en jacket van mijn gastvader aan zette mijn pruik op en probeerde de zenuwen te kalmeren. Enkele tegenstanders gingen me nog voor zette een knappe prestatie neer. Toen moest ik, ik kon niet meer terug. Een knappe dame mompelde iets in het IJslands gevolgd door mijn naam en daar ging ik. Zweten, een zware ademhaling, gejuich… Ik stapte naar voren en begroette het publiek. Heel goed wat ik moest doen wist ik niet, maar de muziek was al begonnen. Het was een live-opname van Rage Against the Machine met Killing in the name of. Ik had de laatste dagen eigenlijk belachlijk veel geoefend voor deze wedstrijd.Ik voelde het. Adrenaline. Bloed stromend naar elke vezel in mijn lichaam. De eerste tonen kwamen eraan. Mijn moment. Met men luchtgitaar in de hand en alles gevend danste en sloeg ik mezelf door de wedstrijd. Want dat was het een luchtgitaar-competitie. Voor die paar minuten dat het duurde voelde het alsof ik de gitarist van mijn favoriete band zelf was. Iedereen was onder de indruk van mijn prestatie, dat was natuurlijk een mooie bonus. De jury (jazeker was er een onafhankelijke jury) trok zich terug om zich te beraadslagen. Een lang en vervelende pauze voltrok zich , iedereen kwam me vertellen dat ik sowieso gewonnen had, maar dat wou ik eerst zien. Een jurylid stapte naar voren en inderdaad ik werd bekroont als winnaar! Daarmee kaapte ik ook nog een mooie prijs weg: Een klassieke gitaar van Stagg, niet te doen gewoon. Ik denk dat de gitaar zo’n 100 euro waard is, hoe dan ook ik ben gigantisch blij met mijn gitaar (ik had nog geen klassieke gitaar - de gitaar op de foto heb ik gewonnen, gelukkig is de kleur veel donkerder in het echt).
LUCHTGITAAR TIL I DIE!!

Vrijdag ging voorbij zoals maandag, dinsdag en woensdag. Zaterdag echter had weer het één en het ander te bieden. Rond een uur of 2-3 gingen we naar een toneelstukje kijken in de plaatselijke basisschool, want mijn gastbroer Emil zit daar op school en mijn gastmoeder Elín geeft daar les.Het toneeltje was gebaseerd op Mamma Mia en hoewel ik er niets van verstond, moet ik toegeven dat de kinderen hier heel goed kunnen zingen. Gelukkige ouders en blije kindertjes daar was de zaal mee gevuld. Vreemd genoeg voelde ik hetzelfde als wanneer we de kerstboom versieren. Even terugdenken aan de familie was dan ook onvermijdelijk.

Toen dit spektakel was afgelopen gingen we naar hetzelfde Kaffihús waar Mugison zich een tijdje geleden geopenbaard had. Er was weer muziek en dat voor zo’n 3 uur lang. Bandjes en artiesten in alle soorten en maten kwamen hun ding doen. Het was gigantisch hip. Direct daarna gingen we naar mijn gastvaders broer die voor een weekendje afgezakt was naar Bolungarvík. Na een het eten bedankte ik de mensen en stapte in de auto bij Finnboi (uitgesproken als fimpowe), hij was immers zo vriendelijk om me mee te nemen naar Morphius. Oftewel een speech-wedstrijd. Het was de Westfjörds tegen Reykjavík debatterend over het onderwerp maak van Vestmannaeyjar (een eiland onder Reykjavík) een gevangenis. Reykjavík was tegen, wij waren voor. 4 tegen 4 en iedere kandidaat mocht 2 keer een speech geven. Steeds gebruikmakend van de tegenstanders hun speech om hun argumenten te bekritiseren. Het was de meest hippe wedstrijd die ik tot nu toe gezien heb (buiten de luchtgitaar-wedstrijd dan, al kan het feit dat ik die gewonnen meespelen). Wij wonnen. Eer en glorie voor de onze 4 vertegenwoordigers! (het onderwerp was fictief, Vestmannaeyjar wordt geen gevangenis)Dat was het zo ongeveer!

Ik moet gaan er is een gitaar die mijn naam roept.

Er zijn maar enkele foto’s van al het voorgaande en die heb ik nog niet in mijn bezit.

Groeten thuis!


Lennart


ps: Ik sta weer in de gazet!! (of alleszins op de site van de gazet)
http://www.bb.is/Pages/26?NewsID=140714

Wat er staat is het volgende:

Lennart beste luchtgitarist!
Uitwisselingsstudent Lennart Opsteyn was de beste luchtgitarist in de wedstrijd, die gehouden werd door het studentenraad of MÍ (Menntaskólans in Isafjordur = mijn school). Lennart nam het lied “Killing in the name of’ van de band Rage Against the Machine. Volgens Alberta Gold Guðbjartsdóttur Veiga, voorzitster van de studentraad was de wedstrijd heel grappig en ging alles goed. Negen deelnemers namen deel in the wedstrijd, maar voor diegene die niet weten wat luchtgitaar is: In zo’n wedstrijd doet de artiest/deelnemer alsof hij gitaar speelt zonder het instrument in de hand te hebben, vaak eindigt dit in hilariteit. De jury bestond uit Ásgeir Helgi Þrastarson (gitarist), Guðmundur Hjaltason (troubadour) and Málfríður Hjaltadóttir (entertainer).

Iconen

http://picasaweb.google.be/Dhyhakhan/GodForsakenLand# dat is waar ge al lang moest zijn!!!

De foto's ondersteunen mijn laatse twee blogposten, zodat ge tegoei ziet wat ik allemaal bedoel en wat ik allemaal vertel.

En Ine, ik verwacht u!!
Oh en mam, kunt ge mij een pak frangipannekes opsturen?? Ik heb echt nood aan zo'n stukske paradijs...


From Iceland with love...

God Forsaken Land!

Zwemmen is volgens sommige tof!
Het was deze week tijd dat Sighurjón terug ging zwemmen. En niemand anders dan ik mocht hem daar naartoe nemen. Mijn conclusie kindertjes van 4 à 5 jaar zwemmen veel te graag. Die gaan dus wel degelijk tot ze helemaal niet meer kunnen en hoewel ze 90% van de tijd aan het verdrinken zijn, gaat dat zwempartijtje gepaard met heel veel kabaal. Wat me ook is opgevallen is dat alle kindertjes die hun duikbril ophadden op schildpadjes leken. Ikzelf betreedt het water niet. Ik ben geen grote fan van het zwemgebeuren. De trimaran is echter iets heel anders…

Vrijdag avond, LAN avond!
Vermits ze op school een heleboel dingen organiseren om iedereen wat dichter bij elkaar te brengen, was een LAN avond natuurlijk onoverkomelijk. Een LAN avond (ook wel LAN-party genoemd) is een bijeenkomst waarbij iedereen zijn computer met elkaar verbindt en men videospelletjes speelt. Voor de kenners de spellen die gespeeld werden waren Counterstrike, Call of Duty en Day of Defeat. De bijeenkomst begon vrijdag avond om 18:00u om op zaterdag 20:00u te eindigen (m.a.w. 26 uurtjes zonder onderbreking). Tussen 18:00u en 22:00u was er een competitie voor de counterstrike-mensen. Ik heb de 26 uurtjes niet uitgezeten, maar ik heb toch zo’n 6 uur deelgenomen aan het fenomeen. Ook heb ik wat foto’s gemaakt om te bezichtigen.

Zaterdagavond was Mugison-night in Bolungarvík!
Voor Mugison, hét artistiek talent van de Westfjörds, afkomstig uit Bolungarvík was dit een thuismatch. Het waargebeurde verhaal achter zijn naam is te mooi om te negeren.Zoals de naam zegt is de huidige artiest de zoon van Guðmundur Kristjánsson. Guðmundur Kristjánsson was een visserman, die op een dag besloot te gaan vissen rondom Kaapverdië. De mensen ginder vonden Guðmundur Kristjánsson veel te moeilijk, vooral denk ik omdat ze het niet konden uitspreken. Inventief als mensen soms kunnen zijn, noemden ze hem gewoon Mugi. Onze held Mugi gaf de mensen ginder een boot en hielp hen hun vistechnieken te verbeteren. Toen Mugi een zoon kreeg, was de naam Mugison niet ver van de deur. En het is juist die Mugison die voor mij (en 40 anderen) gespeeld heeft. Hij was goed om niet te zeggen één van de beste die ik ooit live heb gezien. Ik denk dat alleen Seasick Steve met dezelfde passie voor muziek als Mugison speelt. Grapjes makend (die ik helaas niet verstond), veel interactie met het publiek en de simpliciteit van zijn optreden, maakte het tot een succes. Mugison werd bijgestaan door de beste gitaarspeler van IJsland, zo niet in de gehele wereld. Dat is allezins wat ze mij verteld hebben. Björgvin Gíslason was en is nog steeds zijn naam. Björgvin is echter nooit in Kaapverdië geweest, zijn verleden is in iets minder episch. Toch is de man goed bezig, hij speelt werkelijk “The blues“ zoals weinige het nog kunnen. Dus vergeet het duo niet!

Zondagmiddag was weer een heel ander verhaal!
De laatste basketbal wedstrijd van‘t seizoen begon om 14:00u. Bolungarvík tegen Reykjavík. Bolungarvík begon goed en speelde sterk, maar liet zich halverwege toch een beetje opjagen door de tegenpartij. Reykjavík was sterk, maar speelde – voor zover ik iets weet van basketbal – niet genoeg samen. Bolungarvík had precies nog ergens een geheim wapen zitten want door een serie van doelpunten was de winst voor ons (vermits ik in Bolugarvík woon). Toch wil ik opmerken dat die wedstrijd één van de meest vuile was die ik gezien heb. Vuile duwkes gevolgd door stiekem gescheld en achteraf spottende knipoogjes of handgebaren die dan weer vuile duwkes teweegbrachten. Het was me wat.

Mam en Pap!
Even terug thuis bij mam en pap door Skype. Altijd tof om iets van het thuisfront te horen en nog plezanter zelfs als het van het thuisfront zelf komt. Het bleek dat er enkele nieuwe ontwikkelingen aan de gang waren. Zo was Ine aan’t kijken om ergens in februari af te komen, dat zou wel enorm hip zijn. Ook willen ze mijn ‘Vikings-zijn-chill’-foto vergroten tot levensgroot formaat, wederom een enorm hip idee.

De titel getuigd van dichterlijke vrijheid, het stelt helaas niets voor. Ik voel me nog altijd goed, tis gewoon de aanblik van de bergen. Mooi, maar kaal. Ook Mugison zingt hierover: “I’m walking through the valley of death, lord where are you now?”. Al weet ik niet goed of het voor Mugison wel dichterlijke vrijheid was, hij zong met zoveel passie.

Blij dat u weer van de partij was!

Helaas komt aan alles eind en dat is bij deze blogpost niet anders.

Groeten uit het immer witte IJsland!


Lennart

Verhuizen

In mijn laatste week bij Alla en Sighvatur, heeft mijn gastvader (Sighvatur) me meegenomen op reis naar India. De hippe man was er namelijk vele jaren geleden geweest en hij vond mij de moeite waard om de foto’s nog eens vanonder het stof te halen. Een kleine 25 foto’s waren het, dia’s wel te verstaan. In het begin keek ik maar wat beteuterd rond omdat ik teleurgesteld was van de hoeveelheid dia’s, maar daar had ik echter helemaal mis. Bij elke foto hoorde een halfuur uitleg. Nepal en India had hij aangedaan en ik zag op Sighvat’s gezicht dat hij er weer helemaal stond. Hij vertelde met ongehoord enthousiasme zijn avonturen daar ver in het Oosten. Natuurlijk hoef ik hier niet te benadrukken dat er geen woorden zijn om het gevoel van die avond te beschrijven. De diaprojector gaf nog iets extra aan de sfeer. Het gedimd licht en de ontruimde witte muur hielden me in beroering, lang na de laatste dia...

Zelf mocht ik ook een klein avontuur meemaken! Herinnert u zich dat ik een jobke had? Wel tis ongelooflijk, Sighurjón noemt het klein manneke en wat is me die hilarisch. Op dinsdag en donderdag mocht ik dus op hem passen. De conversaties die we voeren gingen op dinsdag nog wat stroef (mede omdat alles nieuw was), maar de donderdag konden we mekaar toch al verstaan vermits kex (koekjes) en drekka(drinken) het enige is waar Sighurjón om vraagt. De rest van onze benodigdheden wordt met veel handen uitgebeeld. Als we vol zitten met kex en het avondmaal tot ons genomen hebben is het tijd voor mij om naar de lessen IJslands te gaan. Deze gaan ook door op dinsdag en donderdag, zo kan ik op’t werk blijven slapen. Dat zo geregeld omdat er geen bus meer naar huis is na zes uur (mijn lessen beginnen om halfacht).

Zoals de titel het al duidelijk maakt ben ik verhuisd. Bolungarvík is mijn nieuw thuishaven. Ik ben nu zo’n 15 km van Ísafjörður verwijderd, ook wonen er hier enkele van de vrienden in de beurt. Het leven kan dus mooi beginnen. Mijn nieuwe gastouders noemen Elín en Elvar.

Mijn nieuw adres:
Völusteinsstæti 8
415 Bolungarvík
Iceland

Dus nu woon ik bij Burak, gans lachen en ohja mijn nieuwe gastvader heeft me het IJslands troeven geleerd:Alle kaarten worden uitgedeeld, één per één (dat maakt 13 kaarten per speler). Men speelt zoals bij ons met diegene die diagonaal tegenover u zit. Daarna kijkt men op het schema: “spaði”(schoppen) is als eerste troef, daarna “hjarta”(harten). Vervolgens speelt men “grand” wat simpelweg ‘neem-alle-slagen-op-hoogste-kaart’ symboliseert. Tijdens de volgende twee spellekes zijn “tigull”(ruiten) en “lauf”(klaveren) troef. Men sluit af met “nóló”, dit kan bezien worden als ‘anti-grand’ men wil dan ook zo weinig mogelijk slagen te pakken krijgen.Zulk schema hebben ze mooi in het roze en in het blauw afgedrukt respectievelijk voor vrouwen en mannen. Als men door het schema uit is, begint men gewoon opnieuw.

Deze week geen foto’s, ik heb maar enkele nieuwe. Misschien volgende week, wie weet…

Van mijn ziektes blijft alleen nog de pijnlijke hoest over.

Greetings


Lennart

Prentjes

Voila, weer een reeks foto's!
Het gaat weer over vanalles, al kan ik er deze keer niet echt een beschrijving aan geven.

http://picasaweb.google.be/Dhyhakhan/Prentjes#

(gevoelige kijkers moeten deze keer geen bang hebben)
Neem toch maar eerst "Stieren, Soep En De Gym" bij de hand, dat is iets duidelijker.

Bedankt!

From Iceland with love...

Stieren, Soep En De Gym

Deze post begint zijn verhaal op vorige week zondag. Nadat ik voor de eerste keer in mijn leven gans had gegeten, had ik me voorgenomen om een doucheke te pakken. Dat kon echter niet volgens de plannen van mijn gastfamilie. Ze wouden vier stieren naar een andere wei brengen en daar mocht ik hen bij helpen. Voordat het hele gebeuren ging beginnen kreeg ik een nog een borstelsteel in mijn handen geduwd. Ik was nieuwsgierig en vroeg waarvoor de stok precies diende. Een mooie uitleg volgde, de staaf die om mezelf te verdediging. Ik weet niet of er onder jullie al iemand is die een stier langs zich door heeft zien lopen, maar het is een geweld. Vooral als er negen van zulke types het op een lopen zetten, negen inderdaad want we kregen de vier die we nodig hadden niet geïsoleerd. En ik dacht nog voordat het begon: “tis moeilijk weglopen met zo’n steel in uw handen”. Hopen dat ik de stok niet moest gebruiken was dan ook mijn plan. De vier stieren kregen we alsnog afgezonderd, deze worden nog een week goed vetgemest en dan weggebracht naar het slachthuis. De andere vijf moesten schoon terug naar de oorspronkelijke wei. Het avontuur had gelukkig een goed einde zonder al te veel gewonden. Ik mocht mij fijn naar de douche begeven.

De week begon en verliep rustig met hier en daar nog een kleine ontdekking, zo heb ik eens geprobeerd een conversatie te voeren met een meisje dat weinig tot niets zegt. Dat is moeilijk maar hip! Vele vreemden momenten vinden plaats tijdens zo’n conversatie. Ergens in het midden van de week kreeg ik trouwens ook de uitslag van een test die ik voor het vak wiskunde had gemaakt. Het was een wiskundeolympiade als ik me niet vergis. Hoe dan ook de eerste vijf konden naar Noorwegen gaan om voor de eerste plaats te gaan. Ik had wat moeite met de vraagstukken ook al waren ze vertaald naar het Engels. Ook had ik niet begrepen dat ik punten afkreeg door te gokken bij de meerkeuzevragen, waardoor ik -5 punten op dit deel behaalde. Mijn totaal van 26% was toch nog goed om boven het gemiddelde uit te komen, zo slecht heb ik het dan ook weer niet gedaan.

Deze week bevestigde zich hetgeen ik in “Blijven Ontdekken” heb verteld. Dat van het vriend-zijn-gedeelte dan. Halli had namelijk gevraagd of ik geen zin had om vrijdag met hem, naar de gym te gaan. Ik stemde natuurlijk toe, want ik had tot dan toe nog nooit in een gym gestaan. Ik kom binnen en ben onder de indruk van de duizend potten proteïne drankjes, dieet cocktails en pepmiddelen die tegen de muur staan. Halli en ik kregen een schema waar ik niet veel uit kon opmaken, maar hij blijkbaar wel. We begonnen onze gymavontuur op de loopband en man wat was dat voor iets. Zo’n vreemd gevoel heb ik nog nooit gehad, dat beweegt en beweegt en ge komt niet vooruit. Na een tijd had ik dan toch het gevoel dat ik er wat van kon en konden we door naar het volgende. Dat was gewichten heffen met één arm, niet moeilijk, maar ik vind het gewoon vreemd dat mensen dat echt tof kunnen vinden. Doorgaans deden we sit-ups en gewichtheffen met twee armen. Het roeitoestel zag er wel cool uit, helaas heb ik het niet kunnen uitproberen. Het ziet er dus naar uit dat ik nog ne keer terug moet (en ik weet niet of ik dat wel zie zitten). Om af te sluiten met het gymverhaal ga ik u vertellen dat ik me mateloos gestoord heb aan de hoeveelheid spiegels er in zo’n gym hangen en tis grappig om te zien hoe narcistisch sommige eigenlijk zijn. Zo liepen we de “zware” jongens tegen het lijf, u kent ze wel. Voor die mensen zijn er de spiegels, dat heb ik ontdekt. Halli verdedigde hen echter met het feit dat de spiegels er zijn om te zien of ge de oefening wel juist uitvoert. Hoe hij daarmee de spiegels tegen het plafond verklaart, blijft voor mij een raadsel.Desondanks ben ik blij dat ik er ben geweest en ik zal nog wel eens teruggaan om te roeien. Wie weet is het roeien wel tof en wil ik vaker gaan.

Deze namiddag vroegen ze of ik mee enkele botten ging ophalen. “Bwahja” dacht ik: “Botjes zijn altijd hip”. We reden naar de volgende boerderij waar mijn botjes ietwat groter uitvielen dan ik had gedacht. Walviskaken, geen botjes, maar gewoon hele walviskaken. Gekregen van de buurman zeiden ze. Man man de fotokes zijn dan ook de moeite. Ze wisten nog niet goed wat ze ermee gingen doen, maar enthousiast waren ze in ieder geval. Ze hadden toch al eens gedacht om een soort boog te maken. Toen we terugreden lieten ze me dan ook de grootste walviskaken uit de wereld zien. Onderweg reden we nog even over een houten brug en ik kan me niet herinneren dat ik ooit een houten brug voor auto’s heb gezien. Maar goed de grootste walviskaken ter wereld waren hun naam volledig waardig, op één van de foto’s ziet u mij onder de boog staan.

(Iets heel anders efkes)Soepkes hebben zie hier ook genoeg, helaas hebben ze hier nog nooit van winter- en zomersoepjes gehoord zoals Ine altijd mooi het onderscheid maakt. De doorsnee soep bestaat uit gigantische brokken legumen dit natuurlijk gecombineerd met een deel brokken vlees die zo uit een goeie stoofvlees komen. Zo is dan ook niet ongewoon om geen water te zien nadat uw diep bord gevuld is. Een andere soort soep bestaat uit een stroperige vloeistof die smaakt naar kersensap. Dit kersensapachtig sapje wordt aangevuld met heel harde beschuiten. Een aanrader.

Groeten uit het donkere IJsland


Lennart

Boek van de week: “The Corporation” door Joel Bakan
Film van de week: “Battle in Seattle” door Stuart Townsend

Waar Naartoe?

Meer dan 2 maanden dwaal ik al rond in IJsland, tot nu toe heb ik van niets spijt. Ik heb menig vriend gemaakt en veel bijgeleerd vermits ieder individu zo vriendelijk is zijn kennis met mij te delen. Ik ben tot inzichten gekomen waarvan ik weet dat ze hun nut nog gaan bewijzen. Ik probeer te vergeten dat men dit een AFS-jaar noemt, want AFS heeft helemaal niks te maken met de dingen die ik meemaak. Het is dan wel de organisatie die zowat alles voor mij regelt, maar daar gaat het helemaal niet om. Nadat ik vorige week het gevoel had dat ik een vriend was (en zo voel ik me nog steeds), heb ik mezelf afgevraagd waar het met mij naartoe ging. Er zijn hier jongeren die gewoon zoveel mogelijk proberen te werken, om wat geld te hebben voor de toekomst. Anderen hebben hun toekomst gepland tot en met 2014. Als ik mezelf dan bekijk, dan moet ik toch stiekem lachen. Ik zit met mooie ideeën of dromen, noem het hoe ge het wilt. Maar voor de toekomst heb ik niets gepland, vooral omdat ik eigenlijk wil leven zoals ik nu en voor mijn vertrek leefde. Elke dag op zich en een niet al te grote verbintenis met tijd aangaan. Ik betrap me er vaak op dat ik kwaad wordt als weer iemand tegen mij zegt: “Dat is het leven”. Ik denk vooral nu ik hier IJsland ben, dat de meeste van ons gewoon te weinig of geen kansen grijpen om een andere richting uit te gaan. Maar ik weet ook dat vele zullen zeggen: “Ja, maar die(ik dus) zit wel goed daar in IJsland”.

“Forget AFS, forget Belgium and Iceland, forget your name and ask yourself who you are and what the essence [of this journey] is” Dit is waar ik al een hele tijd aan denk.

Ik heb een naam gekregen, een hele mooie zelfs naar mijn mening, maar ik besef heel goed dat mijn naam niet voorstelt wie ik ben. En als ik hier met andere jongeren praat dan moet ik concluderen dat er veel mensen zijn die niet weten wie ze werkelijk zijn. De meeste van de jongeren verspillen hun tijd op facebook om de illusie te krijgen dat ze “Sociaal Zijn”, vele denken niet meer na voordat ze een conclusie trekken. Zo voel ik me vaak beledigd door de zestienjarigen zonder dat ze eigenlijk door hebben wat er misgaat. Op die momenten moet ik vaak denken aan hoe Ishi de laatste der Yana Indianen ons zag: “He(Ishi) looked upon us as sophisticated children--smart, but not wise.
We knew many things and much that is false. He knew nature, which is always true.”

Wat ik eigenlijk probeer te zeggen – desondanks al het voorgaande – is: “Ik zit hier goed”. Dit is wat ik wil, mensen ontmoeten en hun verhalen horen. Wijzer worden door de wereld zelf te zien. Laat het duidelijk zijn dat ik nog niet verandert ben, ik vond het gewoon een goed moment om mijn ontdekkingen te delen.

“The wisest men follow their own direction.”
– Euripides (484 BC - 406 BC).

Wat de afgelopen week betreft, die was weer hip. Ik heb een test afgelegd over “The Hobbit”, ik had de vrijdag vrij en komende maandag is er ook geen school. En ergens tussenin kreeg ik de kans om een elektrische gitaar te bespelen (na lange tijd). Dat kwam als een verrassing, ik had Sólveig namelijk gevraagd om met mij rond te rijden. Ze ging studeren in de bib en wou nog wat boeken halen bij haar thuis, zo kreeg ik de gelegenheid om haar huis ook eens te zien en na een tijd van ronddolen vond ik de gitaar. Op gebied van zuiver/helder spelen zit er wat meer roest op dan normaal, but I still got the touch. Zo heb ik de herontdekking van de elektrische gitaar dan ook gebruikt om een eerste lied volledig af te werken. Ik ben er tot op heden heel trots op, maar ik ga zien of ik het volgende week nog wat vind :-).

Ook was ik laatste week aan’t zoeken naar een gastfamilie in Ísafjördur. Vermits de meeste vrienden daar wonen en er daar ook meer activiteit is dan hier op’t platteland. AFS was immers gestopt met het zoeken naar een gastfamilie in Ísafjördur vermits de familie van Burak zich had opgegeven om me te ontvangen. Versta me niet verkeerd ik heb niets tegen die mensen in tegendeel het zijn heel toffe mensen, maar ik wil niet verhuizen en twee dagen later horen dat er toch een familie in Ísafjördur was die mij wou hosten. Dat zou immers tot vreemde situaties kunnen leiden, omdat ik dan met een gevoel van ‘Doeme’ achterbleef en misschien ontevreden zou zijn met mijn huidige situatie, wat op zijn beurt dan weer tot familiale kwesties gaat leiden. Helaas heeft tot op heden nog niemand gereageerd op mijn oproep. Het ziet er dan ook naaruit dat ik alsnog naar Bolungarvik en Burak trek. Even goeie vrienden natuurlijk, de dame op’t AFS kantoor had mogelijk wel een familie na Kerstmis voor mij in Ísafjördur. En ik zie dat volledig zitten, vermits ik dan 3 families heb gehad en telkens een andere omgeving. Blijven bewegen, dat vind ik tof. Maar zover zijn we natuurlijk nog niet.

Mijn gastmoeder heeft voor mij wel een hip jobke gevonden, het enige wat ik moet doen is op dinsdag en donderdag een kindje(4 of 5 jaar) gaan afhalen van de opvang vermits zijn moeder lange shiften draait. HET ENIGE zeg ik, maar dat kinneke spreekt helemaal geen vloeiend Engels noch spreek ik vloeiende IJslands: Ik verwacht dus hilarische momenten!
Toch zal het goed zijn voor mijn spreken vermits die kleine basis zinnen gebruikt (of dat hoop ik toch).

“Leave no stone unturned.”
– Wederom door Euripides (484 BC - 406 BC).

Hierbij laat ik het.


Lennart

Ps: wees zo vriendelijk om een reactie achter te laten, ik lees ze met alle plezier!

Blijven Ontdekken

Maandag was slachtdag, waarvan de foto’s al verspreid zijn. Zie het als het slachten van een grote kip. Dit was tevens het toppunt van deze dag.

Dinsdag is een zwart gat in mijn geheugen, ik kan me niet meer herinneren wat ik op die dag heb uitgespookt.

Woensdag was één van de meest memorabele van deze week. Ik had voor de eerste keer sinds mijn aankomst hier, echt het gevoel dat ik niet langer “Skiptinemi” was, maar eerder een vriend. Niet dat er veel gebeurde op die dag. Ik taffelde gewoon door de gangen met hier een wuifke en daar ne goedendag, hier een mopke en daar een filosofisch gesprek over waar het allemaal naartoe gaat. Ik toonde zoals altijd mijn bewondering aan de dingen om me heen: Zo ben ik nu bijvoorbeeld aan’t leren om een rubiks cube op te lossen in minder dan een minuut. Ik voel me meer en meer thuis, waardoor mijn eerst doel verreweg geslaagd is. Ik had namelijk het plan gemaakt om eerst een sociaal netwerk op poten te zetten om me te weren tegen het gevoel van eenzaamheid en sinds ik de hele school of zo goed als toch ken, ben ik daar met vlag en wimpel in geslaagd. Nu ben ik me aan’t concentreren op de taal, want wat zijt ge met vrienden als ge niet met hen kunt praten.

Donderdag deed ik mee aan een wedstrijdje cola drinken. We moesten zo snel mogelijk 2 liter cola drinken! Het startsignaal luidde en daar gingen we. Nek aan nek streden we voor de titel en de prijzen. Iedereen begon gigantisch snel te drinken, maar achteraf bedenk ik dat dat onze ondergang was. De eerste opgave kwam van de snelste drinker van ons allemaal: we dachten allemaal dat die een “brainfreeze” had omdat hij naar z’n hoofd greep. Hij stond op en twintig meter verder moest hij overgeven. Óli was de volgende die opgaf (zonder veel toeren achteraf), hij had zijn fles voor de helft leeg. De rest waaronder ik bleven op’t gemak doordrinken, maar het was Óskar die de titel en de prijzen binnensleepte. De meeste van ons hadden op’t moment dat Óskar z’n fles leeg had nog zo’n 1/4de te gaan. Grappig was dat ook Óskar onder de klappenvangers viel, want precies op de zelfde plek (twintig meter verder) moest hij ook overgeven. Alsnog stapte Óskar weg met 12 liter cola en een waardebon om in Edinborg* te gaan eten.
(Edingborg: de chiquere etensplek in Ísafjörður, onlangs kreeg de zaak echter een nieuwe eigenaar waardoor het nu “Amma Habbi” noemt.)

Vrijdag was ne hippe dag vermits ik mijn gastmoeder mocht gaan vertegenwoordigen op’t unief. Er ging daar namelijk een “Meeting” door, zo konden alle studenten die enige connectie met dit unief hadden elkaar beter leren kennen. Ik die de eerste week hier had doorgebracht kreeg de eer om ook deze mensen te gaan ontdekken. En man dat zijn hippe mensen, sommige komen van Duitsland (Alex en Johnatan), sommige van canada (Alex, een groot deel van de US(Megan,…) en natuurlijk waren er ook bekendere gezichten zoals Dave, de Mauritaniër uit “1°C” en Alan, de Engelsman uit “Moet Er Nog Zand Zijn?” . Dit is ook hetgeen de titel vertegenwoordigt, het blijven ontmoeten en blijven ontdekken van nieuwe visies en persoonlijkheden. De tafel was op deze "Meeting" rijkelijk gevuld waardoor ik met allerhande gerechten al dan niet bijeen passend. Ik heb me dan ook eens goed laten gaan en ben op z’n minst anderhalve kilo bijgekomen (al kan dat ook iets te maken hebben met die cola)

Gisteren noemde ik zaterdag. Ik heb meegeholpen de kopjes van de lammekes te behandelen zodat het vlees niet gaat rotten. We doen dit met behulp van een soort vlammenwerper, deze verschroeit de haren van de vacht. Onsmakelijke geuren kwamen daarbij vrij, maar een mens moet eten hebben. Ik weet niet wanneer ik zo’n koppeke krijg voorgeschoteld, maar ik hou jullie op de hoogte.

Dit was mijn 8ste week in IJsland en ik bedankt nog eens graag iedereen die wafels heeft gekocht en iedereen die me blijft volgen op deze blog…

Voor deze namiddag heb ik nog een bezoek aan Ðingeyri/Thingeyri gepland omdat ik het de vorige keer moest uitstellen door het weer.

Ik ben net terug van mijn uitstapje en wil toch nog graag even meedelen wat ik daar heb meegemaakt. Eerst moest ik een uur taffelen met menne velo om ginds te geraken, maar bon. Daar toegekomen heb ik wat rondgedoold in het Vikingmuseum, wat op zich wel cool was, maar een beetje verlaten overkwam. Ook herinnerde ik me de woorden van Steini in "Schapenvoetjes" die me informeerde over het bestaan van een medevlaming in Ðingeyri/Thingeyri. Nadat ik genoeg bezichtigd had vond ik dat het tijd was om deze Eenzame Belg te gaan opzoeken. Ik trof Wouter (Woiter volgens de IJslanders) aan in de nabijheid van zijn koffiehuis. Hij is namelijk een gebouw aan't restaureren om daar een schoon drinkgelegenheid van te maken. Nadat hij een deel van zijn afvoer had afgemaakt (dit moest snel gebeuren vermits het zeeniveau anders voor problemen ging zorgen) mocht ik zijn huis bezien. Een echt gezellig bruincafé is het, zeker een aanrader voor iedereen die ooit in de Westfjörds aanbeland.
Na een toffe babbel over diploma's, IJslanders en de toekomst was hij zo vriendelijk om me een lift naar Höfdi the geven. Wouter is een hippe gast en ik ben zeker van plan om nog eens af te dalen naar zijn huisje. Met dank aan Steini die deze ontmoeting mogelijk maakte.

Ohja, hij heeft het huis voor zo'n 30 euro gekocht, maar de renovatie eist meer geld dan hij gedacht had. Wouter is afkomstig uit Merchtem, tussen Brussel en Aalst.


Lennart

Beelden

Een nieuwe post die de titel "Schapenvoetjes" draagt verdient natuurlijk nieuwe foto's.
Bij deze verscheidene foto's, vele van het '6-week-camp', nog meer van bij Burak's place en enkele van de slachting die vandaag heeft plaatsgevonden (3 schaapjes en 3 lammekes).

http://picasaweb.google.be/Dhyhakhan/DuizendBeelden#

(Gevoelige kijkers let op!)

Mam en Pap heel fel bedankt voor de speculozen die jullie me hebben opgestuurt, helaas heb ik er al teveel van opgegeten... :-)
Maar jullie weten toch dat ik nu elke week een pakketje speculozen wil?
Lachen!

From Iceland with love...

Schapenvoetjes

Steini, dat is de naam van een vriendelijke man die ik deze week heb ontmoet. Toevallig is de man ook de buschauffeur die me elke dag weer veilig thuis afzet. Steini woont in Þingeyri en werkt in Ísafjörður. Vermits hij toch op en af rijdt elke dag, pakt hij gaarne wat gezelschap mee. En natuurlijk maakthij op die manier nog wat centjes ook.Ik had een fijne babbel met hem ergens in het midden van de week (laten we aannemen dat het woensdag was). Toen ik uitstapte brabbelde hij nog enkel woorden over een Belg in Þingeyri, die een huis was aan’t renoveren. Dus ik ben van plan om ergens deze week richting deze Eenzame Belg te trekken.

Donderdag en vrijdag gleden langzaam voorbij met ergens tussenin nog een halt. Aron en ik moesten namelijk een presentatie over “Zichtbaar Licht” maken. Het begon al schoon met Aron die zijn deel vergeten was en ook nog eens te laat was. Na de gebruikelijke problemen met het internet hier hadden we dan toch iets om te tonen. De afspraak was 50-50 m.a.w. ieder zijn deel, maar daar had onze Aron toch een ander gedacht over. Hij had namelijk in’t IJslands met de leerkracht afgesproken dat ik het helemaal ging doen. Totale verbazing in kamp Lennart toen Aron niet opstond om zijn deel te doen. Ik heb natuurlijk gerebelleerd tegen dit gebeuren waardoor het grijnsje op Aron’s gezicht veranderde in een beteuterd geheel. Onze presentatie liep ten einde met op de achtergrond de zachte noten van “Smells like teen Spirit” van de wellicht onbekende artiest Nirvana.

Het weekend was weer aangebroken en ik mocht deze tweedaagse doorbrengen bij Burak en zijn gastfamilie. Burak is de nieuwe uitwisselingsstudent hier in de Westfjörds. Hij leeft momenteel in Bolungarvík en is afkomstig uit Turkije. Burak draagt een vreemd verhaal met zich mee, waar ik nog weinig of niets van weet. Toen ik hem vroeg waarom hij geen blogposts meer plaatste en hoe hij dan het contact met zijn vrienden en familie behield, zei hij me dat hij met z’n familie mailde… Toen ik hem nog eens vroeg naar het ‘hoe-contacteer-je-de-vrienden’ gedoe, kreeg ik te horen dat hij zijn vrienden in Turkije niet moest hebben. Kort gevolgd door: “Actually, I don’t need any friends.” Nu kan ik u zeggen dat ge u ongelooflijk nutteloos voelt als iemand recht in u gezicht zegt dat hij geen vrienden nodig heeft. Vooral als ge de persoon in kwestie probeert te helpen indien mogelijk. Ook vertelde hij me dat hij ervoor gekozen had om geen vrienden in het echte leven te hebben, maar wel om vrienden in “World of Warcraft” te hebben(een spelleke op de computer). Zo is het dus dat Burak nu geen of weinig vrienden heeft, maar telkens vlucht naar deze kunstmatige wereld en daar vertoefd in het gezeldschap van Vreemde Schepsels (zoals dwergen denk ik). Ik zeg dan ook graag openlijk dat ik me wederom(herinner u Rebekah) zorgen maak.

Maar goed ik vergeef/vergeet snel en was niet van plan mijn weekend door zo’n gedoe te laten ruïneren. Een weekend in een nieuw dorp das altijd hip. En zo begon het allemaal op een vrijdagavond na een busritje dat oneindig diepe kliffen passeerde en langs staketsels liep die moesten verhinderen dat rotsblokken ons bedolven. We vochten onze meningsverschillen uit in een partijtje schaak, dat ik helaas verloren heb. Ook maakte ik kennis met Emil, de zoon van Burak’s gastfamilie. Emil is een kerel van veel vreemde geluiden die al dan niet iets willen zeggen. Ik was dan ook ergens blij dat ik hem na twee dagen de Laatste Groet kon geven. De zaterdag begon met laat opstaan kort gevolgd door het wandelen naar het zwembad (het is wel degelijk mogelijk om in een dorp van zo’n duizend man verdwaald te geraken, vooral met Burak op kop – dat komt door z’n haar*). Het was een mooie zwempartij vooral toen we naar het buitenzwembad gingen (+4°C) en we zicht hadden op de bergen. Op een zeker moment sneeuwde het zelfs dat was wild. De zaterdagavond kregen we het genoegen om aan een traditie deel te nemen. De gastfamilie van Burak eet namelijk één keer per jaar schapenvoetjes (zie foto’s). Zeer exclusief, want het is niet te koop in de winkel. Bij mijn weten gaan we de enige uitwisselingsstudenten zijn die dit gegeten hebben. Aan zo’n voetje is er niet veel te knagen wat huid en wat pezen, meer niet. Burak moest bijna overgeven, ik vond het geen topper maar honger maakt rauwe bonen zoet. Veel gelachen werd er met Burak en op sommige hun gezicht was een teleurstelling te bespeuren omdat ik niet ten onder was gegaan. De schapenvoetjes worden zo’n drie uur gekookt anders kauwt men gewoon op ne schoen al proefde ik na die drie uur nog geen verschil, maar om eerlijk te zijn ik vond de aardappelpuree slechter dan de voetjes.

* Ik noem Burak, ‘Man zonder Zicht’ want hij heeft altijd haar voor z’n ogen.

De zondag was op zijn manier een bewogen dag. Om elf uur ging ik naar de mis. =>?huh?<= en nee ik ben niet ziek :-). Het was iets totaal anders dan ge u kunt voorstellen. Een beetje gospel met primitief handgeklap, tussendoor een grapje of twee en veel interactie met de mensen die de mis bijwonen. Hier hebben ze trouwens een heel schoon oplossing gevonden voor de magere opkomst. Ze hebben gewoon een klein kerkje waardoor dit gemakkelijk vol zit. Bij terugkomst hebben we dan toch maar Burak wakker gemaakt. En zijn we onze naam gaan schrijven in een boekje ergens boven op ne berg.We besloten terug te keren via hetzelfde pad dat we hadden gebruik om de top te bereiken vermits Burak moe was en wou drinken. Doch sta ik op goede voet met Burak, ik respecteer de kerel gelijk ieder ander.

Eindigen deed mijn avontuur in Bolungarvík met een helse tocht langs die beruchte richel en met een laatse blik op die staketsels en de stenen die erachter lagen, bereikte ik Ísafjörður.

Lennart, moge de haren op mijn kin nooit afvallen.


Ps: ik ben zo in de ban van het oude taalgebruik omdat ik de hele week in “The Hobbit” gelezen heb.

Across The Universe

Het lijkt eeuwen geleden dat ik nog eens iets van me heb laten horen, dat komt denk ik omdat het leven hier zich vanzelf vult. Maar bij deze: Vorige week was een vrij normale week als we het weekend niet mee rekenen. Op een doordeweekse dag kreeg ik eindelijk mijn contactpersoon te zien. Ze kwam op bezoek en na het avondmaaltijd volgde een kleine conversatie, waarin we concludeerden dat ik eigenlijk geen contactpersoon nodig had. Opgelucht dat ook deze mensen me op een fatsoenlijk niveau respecteerden, keek ik nog naar het einde van een show op TV. Die show ging over een scholencompetitie. De betreffende scholen hadden allen hun eigen robot gebouwd om een bepaald parcours af te leggen. Mooi om te zien hoe de scholen hun robot zó verschillend hadden ingericht om hetzelfde te bereiken.

De week ging verder met het geleidelijk aan verkennen van Ísafjörður en een aangename ontmoeting met de uitbater van Hamraborg. Hoe meer weken ik doorbreng in deze streek, hoe meer ik deel uitmaak van het decor. Dat is goed, dat is mooi. Mensen spreken me meer en meer aan gelijk een vriend in plaats van een “Skiptninemi”. Ook kreeg ik de eer om ‘Fruity Loops’ te ontvangen: een programma om hemelse muziek te maken/bewerken of kapot te maken. Donderdag eindigde voor mij de gezellige schoolweek met een hamburger-wedstrijd. Sommige hadden me graag hierin zien meedingen voor de hoofdprijs: Eeuwige roem en glorie! Maar ik heb gepast, ik heb het niet zo op hersenloos eten. Al kijk ik toch graag eens naar zo’n toernooike. Wat het meeste lachen aan deze wedstrijd was dat er 10 personen meededen (allemaal van het mannelijk geslacht) en dat ze een elfde nodig hadden. Ik die het zo spijtig vond dat de meisjes niet vertegenwoordigd werden, ben beginnen schreeuwen dat het meisje naast mij (linta die ik pas 5 minuten kende) heel graag wou meedoen. Natuurlijk wou ze dit absoluut niet, maar kon ze niet weigeren vanwege mij publieke mededeling. Desondanks enkele boze blikken van haar in mijn richting was ze toch trots dat ze mee gedaan had. De winnaar was naar het clichébeeld, één van de twee breedst gebouwde kerels die meededen.

En toen was het weekend.Het weekend werd ingevuld door een weekendje Reykjavík voor en door AFS’ers. Het hele festijn ging door op een ex-amerikaans militaire basis. Mooi detail, de meeste IJslanders waren er ook nog nooit geweest vooral door het feit dat het militair domein was.De vrijdag in de namiddag begon het met een tochtje door Reykjavík. En vermits ik graag in goed gezelschap vertoef heb ik dit tochtje gemaakt met drie dames: Eentje uit Duitsland, Noorwegen en Ecuador. De reis ging al snel naar een winkelcentrum, ik ben maar mee gehuppeld vermits er niet veel beters te doen was (hier is een vuil lachske wel op z’n plaats denk ik). Op mijn toch doorheen het winkelgebeuren heb ik een ijslandse vlag gekocht en heb ik mezelf een CD van “Seasick Steve” cadeau gedaan. Nadat ik op zo’n speelgoed-Racewagentje was gesprongen, om de kinderjaren te herbeleven was het tijd om terug naar het kamp te keren. (Ge kent die wagentjes wel, die gaan alleen naar voor en naar achter: ik probeer een foto ervan te bemachtigen, mijn Duitse connectie(Antonia) is ermee bezig).

Het was fijn om iedereen terug te zien. Ik heb daar voor de tweede keer ontdekt dat het moeilijk is om terug naar’t Vlaams over te schakelen na 6 weken IJslands. Ik heb de hoop op fatsoenlijk Nederlands snel opgegeven en ben gewoon in’t Engels blijven doorploeteren. Mijn eerste ervaring met het slecht Nederlands was in een gesprek met Pieter Vincken via msn. In de conversatie moest ik gebruik maken van “in de buurt”, hier typte ik vol overtuiging “in de beurt”. En nu bij het typen van deze tekst maakte ik gebruik van “lagen”, en ik bedoelde “lachen”.

Mooi om te zien dat België vriend is met vooral de USA en Duitsland. We hebben namelijk heel vaak en hard met elkaar moeten lachen. Zo voelde ik me op een bepaald ogenblik beledigd omdat Collin (USA) DIRECT na ons gesprek met Melanie(België) begon te spreken. Melanie vond het ook ietwat vreemd en legde aan Collin uit dat we meestal een korte pauze hanteren gecombineerd met het even staren in de verte. (Ik hoop dat jullie ongeveer begrijpen wat ik bedoel). Ik was verbaasd hoe we dat in België eigenlijk aanpakken. Hij begreep er niets van en dat resulteerde in hilariteit. Zo vroeg hij meerder keren aan mij of ons geprek over was en stond hij ook ne keer op om in de verte te staren. Hilarisch!! M.a.w. het weekend was een topper!! En ik hoop dat mam en pap zich al klaarmaken voor mijn vertrek naar de States. :-) Vermits Collin en ik een vreemde band delen, alsof we mekaar al jaren kennen. Ik voel echt zo’n broeder/bloed band met hem. Al gaat er niks boven een Goeie Wim en een Vertrouwde Tom. Terug naar de landen want ook Japan heeft een vriend in petto voor mij. Zo heb ik nog met Takehiro moeten lachen omdat hij altijd “Sleepy” is. Spijtig is wel dat hij niet zo goed Engels kan en toch altijd ja-knikt als ik iets zeg of vraag. Dat is thans ook hilarisch. Pak lachen is dat de mensen uit Frankrijk en Duitsland zo’n mega cliché-accent hebben dat het niet meer schoon is om naar te kijken.

De titel van dees-weekse post is afkomstig van een liedje van de Beatles. Ik heb namelijk 2 GigaByte aan Beatles muziek afgehaald vorige week. (Voor oma en opa: Dat is veel muziek) Het liedje noemt dus Across the Universe, het is een heel ontroerende lied dat ook nog eens perfect bij het weekend past. Zoek het eens op, zou ik zeggen.

Nu ik Oma en Opa toch vernoemt heb kan ik maar beter vermelden dat ik hun briefje kregen heb. Ik vond het fijn om eens wat van jullie te horen. Want wat gaat er boven een goeie oude brief?

En vermits ik er nu aan denk, ik ben helemaal vergeten om mijn adres hier ergens achter te laten. Moest het zijn dat jullie me willen bereiken, via postduif of gewoon een ordinaire brief. De brief van mijn grootouders heeft het gehaald met de volgende informatie:

Fam. Thorarinsson
Lennart Opsteyn
Höfdi / Dyrafirdi
Isafjadarbaer 471
Tingeyri
Iceland

(Drukletters kunnen handig zijn)

Naar goede gewoonte komen de foto’s van mijn avonturen enkele weken later… en dat gaan we deze keer niet veranderen (de volgende lading foto's kan schokkende beelden bevatten zoals: ik zonder broek op een tafel temidden van 60-man: stel u hier alstublieft geen vragen bij :-) )

Tot op een mooie dag in Zutendaal…


Lennart

ps: Dit is het eerste bericht dat tot aan de derde pagina in Word reikt!

Pictures

Check eerst "1°C ",

Ó zó mooie foto's van mijn 5de week in IJsland.
Kopieer ze, begraaf ze, doet ermee wat ge wilt! Nu zijn ze van het internet en het internet is van iedereen!!

http://picasaweb.google.be/Dhyhakhan/EnToenWasEr#

From Iceland with love...

1°C

Er is alweer een weekje om sinds mijn laatste post. Tijd om nog eens iets van me te laten horen, niwaar? De dagen die ik achter de rug heb, waren ietwat bizar. Niet slecht, maar eerder ongewoon. Even tussendoor de titel zegt het al, de temperatuur is hier gedaald van een aangename 10°C naar een frisse 1°c.

Maar goed op maandag kreeg ik te horen dat ik wellicht van gastfamilie kan/ging veranderen. Ik heb helemaal geen problemen met mijn huidige gastfamilie, tis alleen de afstand(44 km) van hier tot aan het dorp waar men school ligt. Dat kan ik moeilijk elke dag met de fiets doen om wat rond te hangen met vrienden. Ik woon nu op zo’n anderhalve km van de enige kerel in de omtrek. Sommige jongeren die ik ken wonen in Ðingeyri, maar ook dat dorpje is zo’n 10 km van mij verwijderd. Het is het dorp dat je op sommige van de foto’s kan zien, aan de overkant van het water. (Zo dichtbij, maar toch zo veraf)Ik denk gewoon dat het beter is, vooral om goeie vrienden te maken dat ik naar Isafjörður verhuis.Van mijn toekomstige gastfamilie weet ik weinig of niets: Een AFS-vrijwilliger schreef via e-mail dat het koppel bang was dat ik me misschien eenzaam ging voelen, vermits ze lange shiften draaien op hun werk.

Dinsdag bracht een verrassing, de eerste sneeuw! Bij aanvang waren alleen de toppen van de bergen wit, maar tegen het eind van de (school)week lag er een mooi laagje sneeuw. Helaas is het gisteren(zaterdag) beginnen regenen, waardoor de sneeuw in de valleien weg is. Hoe dan ook, de bergen zijn nog schoon wit en den deze geniet er vollenjap van. Ik vrees er echter voor dat ik tegen Nieuwjaar die sneeuw ongelooflijk beu ga zijn, maar dat zijn kwesties voor later.

Jullie weten het of jullie weten het niet, maar mijn school wil me niet in de lessen IJslands steken. Ik ben de heel week gaan vragen en smeken, met het hoogtepunt op woensdag waar ik toch het boek dat ze gebruiken heb kunnen aftroggelen. Er zijn nog wat mensen gemobiliseerd, maar veel verwacht ik er niet meer van. Er werd mij verteld dat de universiteit (waar ik oorspronkelijk zat) ook lessen IJslands geeft, dat moet ik echter nog uitpluizen. Dit alles gebeurde voornamelijk op woensdag.

Op de vierde dag van de week kwam ik aan de praat met Dave, een individu uit Mauritanië. Hij volgt het Masters Program aan de universiteit. Hij is hier voor zijn werk, hij moet kijken hoe ze hier de visindustrie aan gang houden. Eigenlijk is hij een soort spion, want hij moet hier ideeën op doen zodat ze de visindustrie in Mauretanië kunnen perfectioneren. Vermits hij hier een jaar verblijft, mocht hij kiezen wat hij deed: hij kon gaan werken en dubbel verdienen of gaan studeren. Hij heeft voor het tweede gekozen omdat deze studie perfect bij zijn job past.

Vrijdag was een wilde dag. Ik ging naar school wandelen. Midden in de nacht (02:00u) ben ik begonnen met wandelen. Ik had de 44 km voor de boeg en ging twee bergen kruisen.Op de eerste berg al werd ik echter door een sneeuwbui omgeven. Ik zag nog geen 5 meter en moest me oriënteren op de paalkes langs de weg. Links de 1 meter palen, rechts de halve meter paalkes. Mijn conclusie: te weinig palen. Er waren moment bij dat ik de volgende paalkes niet meer zag of dat de 1 meter paal rechts stond, vermits ik recht doorliep en de weg draaide. Mijn handschoenen waren na het temmen van de eerste berg nat en dus onbruikbaar. Gelukkig herinnerde ik me een bergbeklimmers techniek* die ik in een ver verleden eens gehoord had. De trip was hard en dat wist ik op voorhand. Vele mensen vroegen mij waarom en dat is moeilijk uit te leggen. Ik voel pas dat ik werkelijk leef als ik mentaal en fysiek de uiterste grenzen raak. De tweede berg was er een uit de categorie: “Blijf daar met uw pollekes vanaf”. Het pad naar de top was eindeloos om nog maar te zwijgen over de aanloop naar het pad naar de top. Met sneeuw tot aan men knieën was het werkelijk een hel. Ik ben werkelijk gestorven op die tweede berg. Benen die niet meer willen, korrel-sneeuw dat als zand in uw gezicht waait, moraal dat lang vervlogen is… Na een dodentocht van zo’n acht uur, kwam men gastmoeder me op pikken op zo’n 6 à 7 km van de school, ze vond het genoeg geweest. Al was ik terug op krachten omdat ik aan’t dalen was, de sneeuw sloeg niet meer in men gezicht en de zichtbaarheid was terug 200 meter. Ik heb de tocht dus niet kunnen uitlopen, maar ik weet dat ik in staat ben om het uit te lopen en dat is hetgeen dat telt. Ik had niets te bewijzen, ik moest enkel voor mezelf bevestigen hoe ver ik kon gaan en in die opzet ben ik zeker geslaagd.

Het beste aan iedereen!

En speciale felicitaties aan mijn Opa uit Opgrimbie, want vandaag is hij jarig.


Lennart

Ps.: Er zijn nieuwe foto’s!

---------------------------------------------------------------------------------
*De techniek gaat als volgt: Op het moment dat uw hand werkelijk te koud is, moet ge deze op uw buik leggen. Vermits de romp omgeven is door geïsoleerde lagen bestaande uit dode lucht, zal uw romp t.o.v. uw hand gigantisch warm zijn. Tip van de dag: Leg uw hand niet rechtstreeks op uw buik, steek hem eerst tussen uw T-shirt en uw pull. Het kan namelijk zijn dat uw romp de kou van uw hand niet meer kan overwinnen. Als uw handen terug op een degelijke temperatuur zijn en er weer voldoende circulatie van bloed is, dan is het mogelijk dat de bloedcirculatie stand houdt. Dit resulteert in blijvende warme handen. Ik heb het getest en bij mij werkte het allezins.

"No One..."

De afgelopen 7-daagse was een hippe week. Het was sportweek, elke dag werd er iets rond sport gedaan. Het begon “simpel” met de bal zo lang mogelijk in de lucht houden. De eerste persoon zette het record op zo’n 54 keer. Ik waagde men kans, maar kwam niet verder dan 12 waarmee ik mijn persoonlijk record toch verbeter met 3. Ik kreeg alsnog een applaus, vermits ik gewoonweg de skiptinemi (= uitwisselingsstudent) ben. Dinsdag was basketbal, ik heb dit helaas gemist omdat niemand me dat gezegd had. Woensdag was er een competitie push-ups en lopen, voor de push-ups heb ik vriendelijk bedankt. Maar het lopen was wel lachen. Een rondje door eender welke school is gewoonweg gevaarlijk. Ik heb niet gewonnen, maar ik viel wel in de prijzen weer omdat ik de skiptinemi ben. Mijn prijs bestond uit een gigantische onderbroek, die ik dan ook de rest van de dag met trots gedragen heb. Te weten dat de wedstrijd om 12:00u werd gehouden. Donderdag was er een roeicompetitie voorzien, deze werd voor enkele uren uitgesteld omdat er een sloep gezonken was. Helaas wist ik pas 40 minuten op voorhand dat er een roeicompetitie ging plaatsvinden met als gevolg dat ik geen team had. Toen één van de laatste races ging plaatsvinden, kreeg ik echter alsnog een plaats in zo’n bootje aangeboden.Roeien is gans tof, maar vermoeiend. En ook bij roeien geldt de regel: “oefening, baart kunst”. M.a.w. we waren er slecht in, wat natuurlijk de nodige humor opleverde. :-)

De week der sporten eindigde met het beruchte Ruddabolti oftewel voetbal zonder regels. Omdat de IJslanders hier zoveel amok over hadden gemaakt doorheen de week, was ik vrij snel begonnen met het zoeken van een team. Ik moest en zou deze bizarre vertakking van voetbal van kortbij meemaken. Het was hip! Iedereen wil wel eens motten uitdelen en dat doet men best in de vorm van een spel. Die van de KSA kunnen zich “Dikke Berta” voor de geest halen, met alleen kerels en ergens een bal in het midden. In de eerste wedstrijd heb ik de openingsgoal gemaakt en in de laatste match kreeg ik de eer om de winninggoal the maken. Na een vermoeiende namiddag werd ons groepje tweede en kreeg ik te horen dat er een exclusief feest-achtig iets ging plaatsvinden voor alle deelnemers. Mijn gastmoeder regelde dat ik, net als Erla bij haar ouders kon blijven slapen. Ik moest net als vorige keer de tijd voor het feestje zien op te vullen, gelukkig vond ik na een tijd van beujlen, gezelschap in Hamraborg (de lokale hamburgertent). Toen het gezelschap zich ging klaarmaken strompelde ik naar Edinborg, waar ik Rudolf weer trof. Slechts een uur later kwam Hreinn (zeg ehreit) me ophalen om te gaan feesten. De party op zich was anders, het was meer een chill-‘n-talk gelegenheid. Twas gans hip, ik heb weer duuzend mensen ontmoet. Vooral mensen die in andere (school)programma’s zitten als ik, meer technisch bedoel ik dan. Een vreemde combinatie van namen treft men hier wel aan: Stibi – Gunnar – Steven – Hreinn – Omar – Oli – Daniël – Rudolf – Olafur – Ari – Altis – Artis – ...
Helaas was er deze week ook minder goed nieuws. Rebekah kondigde haar vertrek aan, terug naar Missouri. Toen ik haar vroeg waarom kreeg ik niet echt een gegronde reden, ze begon over de “credits” die ze moest halen om in de USA iets te behalen. Ik heb haar erop gewezen dat ze dat toch op voorhand wist en ook daarop kreeg ik niet echt respons. Maandag heeft ze haar vlucht terug naar huis. Jammer, maar helaas… desondanks heb ik nu een potentiële logeerplek in Missouri, moest het ooit eens nodig blijken.

Om af te sluiten nog enkele quota, gehoord op verschillende momenten doorheen de week.

“… well look at you, you like everybody. That’s still rocket science to me.” – Farnar
Toen ik weer eens met ne wildvreemde begon te praten en uiteindelijk afsloot met een lachbui.

“You’re not very shy, are you?” – Omar
De eerste zin die ik te horen kreeg toen ik men intrude maakte in de nieuwe school.

“Why are you wearing that?” – Artis
Gehoord toen ik aan't paraderen was met men onderbroek/tent.

“Everybody thinks you’re so cool” – Sara Rós (lichtjes aangeschoten)
Verwijzend naar men open-minded gedrag. Het geeft echt wel een kick om dit te horen.

“It feels like I’m living in a painting.” – Lennart
Kwam in me op toen ik bij de grootouders van Erla naar buiten staarde. Ter verduidelijking tijdens de week denk ik in het Engels, gans vreemd.

“No one ever did, what you are doing right now.” – Walti ( = Contactpersoon van Rebekah in't school - ik heb er zelf geen)
Over het feit dat ik blijkbaar de meest open skiptinemi ben die ze in jaren hebben gehad. Dit is echt wel vet om te horen. Het maakt me gigantisch trots en dit wil toch wel zeggen dat ik goe bezig ben.

Mijn week was weer compleet en vooral lachen geblazen.

In de hoop dat jullie hetzelfde kunnen zeggen.


Lennart
Ps: de foto’s zijn voor de volgende keer vermits ik maar een handvol nieuwe exemplaren heb.

De 17de Dag?

Het leven dat ik leid in IJsland is zich zowaar aan’t settelen. M.a.w. geen al te grote ontdekkingen dees week. Maar laat ik toch even terugkijken op de afgelopen week. Ergens in het begin van de week werd ik voor de zoveelste keer brutaal gewekt door mijn gastmoeder. Ik moest namelijk die ochtend de bus pakken. De buschauffeur parkeert z’n bus* hier voor aan’t straat omstreeks zeven uur in de ochtend. Ik daarentegen doe men ogen pas open om tien na zeven. Dus u kan al raden hoe goed ik mij voelde toen ik ze mij om drie minuten voor zeven met veel gebonk op de deur wekten.
Voor alle duidelijkheid, ik heb een wekker. Eentje die me wakker houdt door gewoon te tikken. Het lawaai dat dit machinetje maakt valt te vergelijken met een aanhoudend vingergeknip. LUID!! Niet te doen man, in de weekends smijt ik die prul altijd halvelinge door de venster. En dan zwijg ik nog over het lawaai dat wordt gegenereert als de wekker gaat. Maar goed, door een miscalculatie van mijn kant had ik dit heidens apparaat ingesteld op vier uur ’s nachts (Daar had ik me op verheugd). Hierdoor had ik geen wekker in de morgen waardoor ze mij dus moesten wakker schudden. Uiteindelijk heb ik alles zelf gezocht, maar dat heb ik liever niet gezegd. Een bustrip in IJsland is te vergelijken met één in België.

*Correctie buske, want tis eigenlijk maar een opgelapte camionette.

Het bal heeft me enige bekendheid opgeleverd, zo kan ik al vol overtuiging naar iedereen zwaaien als ik weer eens door de gangen dool. Sommige vinden dit minder plezant, maar ik wordt telkens rap vergeven. Hoe dat kwam ontdekte ik pas ergens op het einde van de week: Omdat ik ’s morgens maar juste genoeg tijd heb om me naar de auto te begeven, weet ik niet hoe men haar ligt. Niet dat me dat heel veel kan schelen, ik probeer enkel de teletubbie-kapsels te vermijden. (zie foto)Ten gevolge van al het voorgaande liep ik deze week dus zowaar met een echt Seventies kapsel rond. Ik heb hier geen foto’s van omdat dat té ijdel gaat overkomen.

In het midden van de week heb ik nog een wilde ontmoeting meegemaakt. Het gebeurde tijdens één van de middagpauzes. Ik begaf me voor ne keer naar de speciale kantine waar ge op uw gemak kunt zitten. We zaten daar niet lang of ik zag de schaduw van een gigantisch grote man passeren. Een kort moment waarin ik men opties overliep volgde. Vol angst besloot ik me om te draaien. Het draaien leek wel een uur te duren maar toen, uit het niets, verscheen het gezicht van een vriendelijke jongeman. Matt noemde hij. Matt is een Amerikaans profbasketballer en is op één of andere manier in IJsland verzeilt geraakt. Hij blijft in de buurt tot april dus ik zal hem nog wel af en toe zien. Voor zij die niet goed weten hoe men een basketballer benadert, wel mij is het gelukt met de openingszin: “Wow, you’re tall!!”. En tis niet gelogen hoor, ik moet zelfs opkijken naar Matt.

Bij de titel heb ik nog een grappige anekdote te vertellen. Gisteren (tis nu zaterdag de 12de) vroeg iemand mij hoelang ik al in IJsland was, waarop ik het zelfverzekerde antwoord 17 dagen gaf. Rebekah had het echter vanop een afstand gehoord en kwam me verbeteren. 21 dagen. Ik was verbaasd over het verschil, maar tegelijkertijd betekent dit dat ik nog altijd mezelf ben. Nog altijd de goeie oude Lennart die geen notie heeft van tijd of ruimte.

Om af te sluiten zal ik het confituurmysterie uit de doeken doen: Niet lang nadat ik “IJsland Stilletjes Ontdekken” had gepost, viel de verklaring als het ware in mijn schoot. Confituur wordt in IJsland naar hartenlust geconsumeerd met vlees! Al hebben ze er ook enkele wetten aan toegevoegd, zo is het niet netjes om een kwakske confituur bij uw gerookt vlees te eten. Er zijn ook nog wat ongeschreven regeltjes i.v.m. de verschillende soorten confituur, maar die heb ik tot op heden nog niet mogen ervaren. Confituur op de boterham blijft nog altijd verboden enkel om te snoepen na tien uur mag ik me op de bokes met gelei storten.

De Groeten aan het thuisfront en aan iedereen die ze wil.
De volgende keer ga ik proberen een nieuwe resem foto’s toe te voegen.


Bless Bless

Moet Er Nog Zand Zijn?

Het was me wat dees week.

Maandag, kort nadat ik mijn bril had opgezet, kreeg ik het goede nieuws te horen dat ze me waarschijnlijk ergens deze week gingen overplaatsen naar de middelbare school.Dat was en is nog steeds goed nieuws vermits ik dan mensen kon ontmoeten van ongeveer men eigen leeftijd. Maar zover was het nog niet, eerst nog enkele dagen slijten in de universiteit. De universiteit was ook tof, want op dat moment begon er meer en meer jonger volk rond te lopen. Er start namelijk een Master Program: Marine and Coastal Management.

In de dagen voor mijn vertrek had ik nog het genoegen om met een Engelsman van middelbare leeftijd te spreken. Zijn naam kan ik zoals de vele anderen helaas niet onthouden. We kwamen aan de praat nadat ik 2 koekjes (Kex genaamd) was gaan halen en mijn plaats in de studiezaal terug innam. De man volgde namelijk het Master Program. Het ging als volgt.Ik ging terug zitten met een vluchtige blik over de studiezaal en ik zag de man, hij zat puffend achter zijn computer. De kex die ik had buitgemaakt legde ik langs mij op de tafel. Ze lagen duidelijk in het zicht en dat wist ik. Ik draaide me om en betrapte de Engelsman erop dat zijn blik nu al enige tijd op de kex gefocust was. Ik wachtte een fractie van een seconde om tevreden, een groeiend verlangen op het gezicht van de Engelsman vast te stellen. Om hem niet langer te martelen, bood ik hem ééntje aan. Hij verschrok zich een beetje, maar onderdrukte zijn verbazing. Nadat hij zich hersteld had, reikte hij naar het koekje en zei, voor het eerst naar mij kijkend sinds mijn terugkomst: “Sure”.Na het gebruikelijke introduceren om elkander te identificeren, vroeg ik hem of men in de UK ook zo wild was van voertuigen uit WOII. De man bleek een aangenaam verteller te zijn. Dus liet ik hem het grootste deel van ons gesprek aan’t woord. Ik vulde sporadisch zijn verhaal aan en liet hem kennis maken met de “Kettenkraftrad”. Hij vond het weliswaar een boeiend voertuig en hij gaf me het advies om naar het Imperial War Museum te Londen te gaan. Eéntje om te onthouden.Ons gesprek stopte abrupt met de komst van Erla, mijn gastzus. Ze kwam me ophalen om huiswaarts te keren.

Woensdag twee september is de dag dat de overplaatsing gebeurde, niet dat ik het besefte maar toch het gebeurd. De ochtend was niet veel verschillend dan andere: Ik stond voor de zoveelste keer op rij weer te laat op waardoor ik men broek moest aandoen terwijl ik menne prul inpakte. De volgende 2 minuten moest ik dan weer enkele bokes eten en tegelijkertijd men tanden poetsen. Nog een sprintje naar de auto halvelinge een schoen verliezend en hup weg waren we.Toen we goed en wel op de universiteit waren en de lessen van het eerste uur begonnen waren, vertelde mijn gastmoeder me => Ja, u hoort het goed, ik zat met mijn gastmoeder in de les <= dat ik na het tweede uur, naar de middelbare school kon gaan om nog wat kleine dingen in orde te maken.

Ik kwam daar aan, natuurlijk niet wetend waar naartoe, ik schudde een groepje kerels wakker om te helpen en dat deden ze dan ook. Na enige tijd rondgedoold te hebben kwam ik bij een blonde dame (Stella) op de koffie. Ze begon meteen en heel formeel naar mijn gegevens te vragen die ik op een nog nonchalante manier overbracht. Ik vond namelijk dat ik het evenwicht tussen formeel en informeel even moest herstellen. Ze begon met het zoeken naar een uurrooster voor mij en ik had een tijd niets te doen. Rondkijkend in haar kantoor besefte ik dat haar kantoortje niet veel groter als m’n kamer “Back in Belgium” moest zijn. Herinneringen aan het afscheid kwamen op. Ik probeerde mijn hoofd leeg te maken en vroeg de dame naar een foto die tegen de muur hing en waarop ik haar duidelijk herkende. Het was een soort groepsfoto. Ze kreeg binnenpretjes en vertelde me dat ze ooit, een onbepaald lange tijd geleden voetbalkampioen was geworden met het vriendenclubje van de foto. Ze gaf me nog enkele richtlijnen om te overleven op deze school, maar voegde eraan toe dat ik geen symptomen van verlegenheid vertoonde en dat het allemaal wel los zou lopen. Na het afwerken van de uurrooster zei ze nog dat ik best overal bij kon zijn. Niet zozeer voor mijn eigen belangen, maar eerder die van Rebekah. Zij is een AFS-studente afkomstig uit de USA. Rebekah was een dag eerder naar de middelbare school kunnen gaan als ik, maar Stella was bang dat zij niet zo nonchalante was als ik. M.a.w. Stella vroeg me om Rebekah onder de arm te nemen en overal waar ik ging mee te slepen. Ik ging akkoord, wetende dat dat niet gemakkelijk ging zijn.

De vrijdag brak aan (dag 2,5 in de nieuwe school) en ergens rond de middag kreeg ik te horen dat diezelfde vrijdag een soort Bal ging plaatsvinden. Men vroeg of ik ook ging en nu moest ik daar toch even over nadenken. Ik namelijk ergens in de week horen waaien dat ze de schapen gingen binnenhalen op zaterdag en het feestje was van 23u tot 02u. Rekening houdend met het feit dat ik niet goed tegen de late of zoals u wilt vroege uurtjes kan, was zo’n feestje niet helemaal ideaal als we er om 8 uur al weer uit moesten. Ik besloot om toch te gaan, want zo’n feestje was de ideale gelegenheid om naam te maken in IJsland. Nu had ik al enkele jongeren lastig gevallen met mijn komst, en sommige vroegen zelfs hoe het kwam dat ik niet verlegen was. Ik vroeg hen of ze me liever alleen in de hoek zagen. Mijn schaamteloosheid erkennend werd ik langzamerhand opgenomen in hun vriendengroep, een proces dat nog altijd bezig.

Even terug naar het Bal. Het was een uur of 2 op de middag toen ik men kaartje had gekocht en realiseerde dat ik niets meer te doen had, de school was uit. Bij dit plezant feit kwam echter het probleem dat ik de kloof tussen 14:00u en 23:00u moest zien te overbruggen. Ik kon niet huiswaarts keren want er was geen vervoer, en ik kon ook niet rekenen op mijn gastzus, die was met vrienden weg.
Ik vond een bekende aan de ingang van de school die op weg was naar de bib van de school en ik besloot hem bij gebrek aan beter te volgen. Hij moest nog een werk over Griekenland schrijven en ik vond niets beter dan prentjes over WOII te bekijken. De tekst bij de foto’s liet ik telkens vertalen door de bekende. Het was 16:00u, hij begon zenne bazaar op te ruimen en ik vroeg hem wat zijn plannen waren. Hij ging werken aan een zwembad zo’n 20km van de school. Hij liet me achter en ik strompelde naar een hamburgertent. De tent sloot om 18:00u, maar stond me daar niet aan en trapte het af naar de echte bib. Deze sloot om 19:00, ideaal, voor eventjes. Na een tijdlang in loze boeken te hebben gekeken, probeerde ik een conversatie te beginnen met het roodharig meisje dat al die tijd tegenover mij gezeten had. Het meisje haar naam was Anita, ik herinner me haar naam omdat ze knap was/is. Ze is 17 en was op dat moment een artikel over Jón Sigurðsson aan’t maken. Ik vroeg haar naar de daden van de man, maar een echt duidelijk antwoord kreeg ik niet. Gelukkig wist ik al iets over hem, de leerkracht geschiedenis had me op de hoogt gebracht. Het werd 7 uur en Anita stuurde me Edinborg, een eetcafé dat open is tot 23:00u, komt dat effe mooi uit. Ik trof daar enkele bekende van de universiteit aan en ze lieten me gelukkig toe aan hun tafeltje. Ze vertrokken om 20:00u helaas…

In een gesprek met de serveerster over mijn AFS-jaar, kwam ik te weten dat ze 18 was en een naam heeft die ik vergeten ben (al was ze even knap als het roodharige meisje). Ze was afgelopen jaar ook met AFS weg was geweest en wel naar Italië net zoals Erla. Ze vond het helemaal geen probleem dat ik de komende 3 uur in de buurt bleef en zo geschiede het. Rond de tijd dat ik alle prentjes in de krant gezien en bekritiseert had, zag ik een eenzame man in de hoek van het zaakje zitten. Een Jamaicaan. Ik pakte mijn halve liter cola en stapte op de man af en voor ik het goed besefte was ik met deze man over de wereldeconomie, gsm’s,het IMF en veel meer aan’t discussiëren. Een interessant figuur, hij genoot in IJsland van de rust en als hij actie wou dan ging hij naar Londen waar hij een heel ander sociaal netwerk van vrienden had opgebouwd. Hij gaf me een hele resem van titels door van boeken die allemaal inzicht gaven in de economie en beurzen. Ik was geboeid en ben zeker van plan de boeken te gaan halen.Het was al 23:30u toen ik besloot dat het tijd was om men gezicht op het Bal te laten tonen, ik vroeg de man naar zijn naam en vertrok. De jamaicaan bleek Rudolf the heten.

Het Bal was een vreemde bedoening. Vreemde muziek, vreemde dansbewegingen, enz. Maar het was niet onaardig integendeel ik heb ervan genoten. En wat bekendheid betreft ik denk dat die opzet wel geslaagd is, toen ik om 02:00u daar vertrok kende ik zo’n 90%. Niet bij naam, maar goed zij kennen de mijne dat is al iets. De schapen binnenhalen bleek een simpel karwei te zijn, waar ik niet verder over ga uitweiden.

Het confituur probleem is intussen opgelost, maar ik ga de spanning erin houden.


Stay tuned, for another episode of Lennart Is Kwijt!
Starring: Lennart and others.

ps. : de titel vertegenwoordigt de chaos van deze week.