1°C

Er is alweer een weekje om sinds mijn laatste post. Tijd om nog eens iets van me te laten horen, niwaar? De dagen die ik achter de rug heb, waren ietwat bizar. Niet slecht, maar eerder ongewoon. Even tussendoor de titel zegt het al, de temperatuur is hier gedaald van een aangename 10°C naar een frisse 1°c.

Maar goed op maandag kreeg ik te horen dat ik wellicht van gastfamilie kan/ging veranderen. Ik heb helemaal geen problemen met mijn huidige gastfamilie, tis alleen de afstand(44 km) van hier tot aan het dorp waar men school ligt. Dat kan ik moeilijk elke dag met de fiets doen om wat rond te hangen met vrienden. Ik woon nu op zo’n anderhalve km van de enige kerel in de omtrek. Sommige jongeren die ik ken wonen in Ðingeyri, maar ook dat dorpje is zo’n 10 km van mij verwijderd. Het is het dorp dat je op sommige van de foto’s kan zien, aan de overkant van het water. (Zo dichtbij, maar toch zo veraf)Ik denk gewoon dat het beter is, vooral om goeie vrienden te maken dat ik naar Isafjörður verhuis.Van mijn toekomstige gastfamilie weet ik weinig of niets: Een AFS-vrijwilliger schreef via e-mail dat het koppel bang was dat ik me misschien eenzaam ging voelen, vermits ze lange shiften draaien op hun werk.

Dinsdag bracht een verrassing, de eerste sneeuw! Bij aanvang waren alleen de toppen van de bergen wit, maar tegen het eind van de (school)week lag er een mooi laagje sneeuw. Helaas is het gisteren(zaterdag) beginnen regenen, waardoor de sneeuw in de valleien weg is. Hoe dan ook, de bergen zijn nog schoon wit en den deze geniet er vollenjap van. Ik vrees er echter voor dat ik tegen Nieuwjaar die sneeuw ongelooflijk beu ga zijn, maar dat zijn kwesties voor later.

Jullie weten het of jullie weten het niet, maar mijn school wil me niet in de lessen IJslands steken. Ik ben de heel week gaan vragen en smeken, met het hoogtepunt op woensdag waar ik toch het boek dat ze gebruiken heb kunnen aftroggelen. Er zijn nog wat mensen gemobiliseerd, maar veel verwacht ik er niet meer van. Er werd mij verteld dat de universiteit (waar ik oorspronkelijk zat) ook lessen IJslands geeft, dat moet ik echter nog uitpluizen. Dit alles gebeurde voornamelijk op woensdag.

Op de vierde dag van de week kwam ik aan de praat met Dave, een individu uit Mauritanië. Hij volgt het Masters Program aan de universiteit. Hij is hier voor zijn werk, hij moet kijken hoe ze hier de visindustrie aan gang houden. Eigenlijk is hij een soort spion, want hij moet hier ideeën op doen zodat ze de visindustrie in Mauretanië kunnen perfectioneren. Vermits hij hier een jaar verblijft, mocht hij kiezen wat hij deed: hij kon gaan werken en dubbel verdienen of gaan studeren. Hij heeft voor het tweede gekozen omdat deze studie perfect bij zijn job past.

Vrijdag was een wilde dag. Ik ging naar school wandelen. Midden in de nacht (02:00u) ben ik begonnen met wandelen. Ik had de 44 km voor de boeg en ging twee bergen kruisen.Op de eerste berg al werd ik echter door een sneeuwbui omgeven. Ik zag nog geen 5 meter en moest me oriënteren op de paalkes langs de weg. Links de 1 meter palen, rechts de halve meter paalkes. Mijn conclusie: te weinig palen. Er waren moment bij dat ik de volgende paalkes niet meer zag of dat de 1 meter paal rechts stond, vermits ik recht doorliep en de weg draaide. Mijn handschoenen waren na het temmen van de eerste berg nat en dus onbruikbaar. Gelukkig herinnerde ik me een bergbeklimmers techniek* die ik in een ver verleden eens gehoord had. De trip was hard en dat wist ik op voorhand. Vele mensen vroegen mij waarom en dat is moeilijk uit te leggen. Ik voel pas dat ik werkelijk leef als ik mentaal en fysiek de uiterste grenzen raak. De tweede berg was er een uit de categorie: “Blijf daar met uw pollekes vanaf”. Het pad naar de top was eindeloos om nog maar te zwijgen over de aanloop naar het pad naar de top. Met sneeuw tot aan men knieën was het werkelijk een hel. Ik ben werkelijk gestorven op die tweede berg. Benen die niet meer willen, korrel-sneeuw dat als zand in uw gezicht waait, moraal dat lang vervlogen is… Na een dodentocht van zo’n acht uur, kwam men gastmoeder me op pikken op zo’n 6 à 7 km van de school, ze vond het genoeg geweest. Al was ik terug op krachten omdat ik aan’t dalen was, de sneeuw sloeg niet meer in men gezicht en de zichtbaarheid was terug 200 meter. Ik heb de tocht dus niet kunnen uitlopen, maar ik weet dat ik in staat ben om het uit te lopen en dat is hetgeen dat telt. Ik had niets te bewijzen, ik moest enkel voor mezelf bevestigen hoe ver ik kon gaan en in die opzet ben ik zeker geslaagd.

Het beste aan iedereen!

En speciale felicitaties aan mijn Opa uit Opgrimbie, want vandaag is hij jarig.


Lennart

Ps.: Er zijn nieuwe foto’s!

---------------------------------------------------------------------------------
*De techniek gaat als volgt: Op het moment dat uw hand werkelijk te koud is, moet ge deze op uw buik leggen. Vermits de romp omgeven is door geïsoleerde lagen bestaande uit dode lucht, zal uw romp t.o.v. uw hand gigantisch warm zijn. Tip van de dag: Leg uw hand niet rechtstreeks op uw buik, steek hem eerst tussen uw T-shirt en uw pull. Het kan namelijk zijn dat uw romp de kou van uw hand niet meer kan overwinnen. Als uw handen terug op een degelijke temperatuur zijn en er weer voldoende circulatie van bloed is, dan is het mogelijk dat de bloedcirculatie stand houdt. Dit resulteert in blijvende warme handen. Ik heb het getest en bij mij werkte het allezins.