Moet Er Nog Zand Zijn?

Het was me wat dees week.

Maandag, kort nadat ik mijn bril had opgezet, kreeg ik het goede nieuws te horen dat ze me waarschijnlijk ergens deze week gingen overplaatsen naar de middelbare school.Dat was en is nog steeds goed nieuws vermits ik dan mensen kon ontmoeten van ongeveer men eigen leeftijd. Maar zover was het nog niet, eerst nog enkele dagen slijten in de universiteit. De universiteit was ook tof, want op dat moment begon er meer en meer jonger volk rond te lopen. Er start namelijk een Master Program: Marine and Coastal Management.

In de dagen voor mijn vertrek had ik nog het genoegen om met een Engelsman van middelbare leeftijd te spreken. Zijn naam kan ik zoals de vele anderen helaas niet onthouden. We kwamen aan de praat nadat ik 2 koekjes (Kex genaamd) was gaan halen en mijn plaats in de studiezaal terug innam. De man volgde namelijk het Master Program. Het ging als volgt.Ik ging terug zitten met een vluchtige blik over de studiezaal en ik zag de man, hij zat puffend achter zijn computer. De kex die ik had buitgemaakt legde ik langs mij op de tafel. Ze lagen duidelijk in het zicht en dat wist ik. Ik draaide me om en betrapte de Engelsman erop dat zijn blik nu al enige tijd op de kex gefocust was. Ik wachtte een fractie van een seconde om tevreden, een groeiend verlangen op het gezicht van de Engelsman vast te stellen. Om hem niet langer te martelen, bood ik hem ééntje aan. Hij verschrok zich een beetje, maar onderdrukte zijn verbazing. Nadat hij zich hersteld had, reikte hij naar het koekje en zei, voor het eerst naar mij kijkend sinds mijn terugkomst: “Sure”.Na het gebruikelijke introduceren om elkander te identificeren, vroeg ik hem of men in de UK ook zo wild was van voertuigen uit WOII. De man bleek een aangenaam verteller te zijn. Dus liet ik hem het grootste deel van ons gesprek aan’t woord. Ik vulde sporadisch zijn verhaal aan en liet hem kennis maken met de “Kettenkraftrad”. Hij vond het weliswaar een boeiend voertuig en hij gaf me het advies om naar het Imperial War Museum te Londen te gaan. Eéntje om te onthouden.Ons gesprek stopte abrupt met de komst van Erla, mijn gastzus. Ze kwam me ophalen om huiswaarts te keren.

Woensdag twee september is de dag dat de overplaatsing gebeurde, niet dat ik het besefte maar toch het gebeurd. De ochtend was niet veel verschillend dan andere: Ik stond voor de zoveelste keer op rij weer te laat op waardoor ik men broek moest aandoen terwijl ik menne prul inpakte. De volgende 2 minuten moest ik dan weer enkele bokes eten en tegelijkertijd men tanden poetsen. Nog een sprintje naar de auto halvelinge een schoen verliezend en hup weg waren we.Toen we goed en wel op de universiteit waren en de lessen van het eerste uur begonnen waren, vertelde mijn gastmoeder me => Ja, u hoort het goed, ik zat met mijn gastmoeder in de les <= dat ik na het tweede uur, naar de middelbare school kon gaan om nog wat kleine dingen in orde te maken.

Ik kwam daar aan, natuurlijk niet wetend waar naartoe, ik schudde een groepje kerels wakker om te helpen en dat deden ze dan ook. Na enige tijd rondgedoold te hebben kwam ik bij een blonde dame (Stella) op de koffie. Ze begon meteen en heel formeel naar mijn gegevens te vragen die ik op een nog nonchalante manier overbracht. Ik vond namelijk dat ik het evenwicht tussen formeel en informeel even moest herstellen. Ze begon met het zoeken naar een uurrooster voor mij en ik had een tijd niets te doen. Rondkijkend in haar kantoor besefte ik dat haar kantoortje niet veel groter als m’n kamer “Back in Belgium” moest zijn. Herinneringen aan het afscheid kwamen op. Ik probeerde mijn hoofd leeg te maken en vroeg de dame naar een foto die tegen de muur hing en waarop ik haar duidelijk herkende. Het was een soort groepsfoto. Ze kreeg binnenpretjes en vertelde me dat ze ooit, een onbepaald lange tijd geleden voetbalkampioen was geworden met het vriendenclubje van de foto. Ze gaf me nog enkele richtlijnen om te overleven op deze school, maar voegde eraan toe dat ik geen symptomen van verlegenheid vertoonde en dat het allemaal wel los zou lopen. Na het afwerken van de uurrooster zei ze nog dat ik best overal bij kon zijn. Niet zozeer voor mijn eigen belangen, maar eerder die van Rebekah. Zij is een AFS-studente afkomstig uit de USA. Rebekah was een dag eerder naar de middelbare school kunnen gaan als ik, maar Stella was bang dat zij niet zo nonchalante was als ik. M.a.w. Stella vroeg me om Rebekah onder de arm te nemen en overal waar ik ging mee te slepen. Ik ging akkoord, wetende dat dat niet gemakkelijk ging zijn.

De vrijdag brak aan (dag 2,5 in de nieuwe school) en ergens rond de middag kreeg ik te horen dat diezelfde vrijdag een soort Bal ging plaatsvinden. Men vroeg of ik ook ging en nu moest ik daar toch even over nadenken. Ik namelijk ergens in de week horen waaien dat ze de schapen gingen binnenhalen op zaterdag en het feestje was van 23u tot 02u. Rekening houdend met het feit dat ik niet goed tegen de late of zoals u wilt vroege uurtjes kan, was zo’n feestje niet helemaal ideaal als we er om 8 uur al weer uit moesten. Ik besloot om toch te gaan, want zo’n feestje was de ideale gelegenheid om naam te maken in IJsland. Nu had ik al enkele jongeren lastig gevallen met mijn komst, en sommige vroegen zelfs hoe het kwam dat ik niet verlegen was. Ik vroeg hen of ze me liever alleen in de hoek zagen. Mijn schaamteloosheid erkennend werd ik langzamerhand opgenomen in hun vriendengroep, een proces dat nog altijd bezig.

Even terug naar het Bal. Het was een uur of 2 op de middag toen ik men kaartje had gekocht en realiseerde dat ik niets meer te doen had, de school was uit. Bij dit plezant feit kwam echter het probleem dat ik de kloof tussen 14:00u en 23:00u moest zien te overbruggen. Ik kon niet huiswaarts keren want er was geen vervoer, en ik kon ook niet rekenen op mijn gastzus, die was met vrienden weg.
Ik vond een bekende aan de ingang van de school die op weg was naar de bib van de school en ik besloot hem bij gebrek aan beter te volgen. Hij moest nog een werk over Griekenland schrijven en ik vond niets beter dan prentjes over WOII te bekijken. De tekst bij de foto’s liet ik telkens vertalen door de bekende. Het was 16:00u, hij begon zenne bazaar op te ruimen en ik vroeg hem wat zijn plannen waren. Hij ging werken aan een zwembad zo’n 20km van de school. Hij liet me achter en ik strompelde naar een hamburgertent. De tent sloot om 18:00u, maar stond me daar niet aan en trapte het af naar de echte bib. Deze sloot om 19:00, ideaal, voor eventjes. Na een tijdlang in loze boeken te hebben gekeken, probeerde ik een conversatie te beginnen met het roodharig meisje dat al die tijd tegenover mij gezeten had. Het meisje haar naam was Anita, ik herinner me haar naam omdat ze knap was/is. Ze is 17 en was op dat moment een artikel over Jón Sigurðsson aan’t maken. Ik vroeg haar naar de daden van de man, maar een echt duidelijk antwoord kreeg ik niet. Gelukkig wist ik al iets over hem, de leerkracht geschiedenis had me op de hoogt gebracht. Het werd 7 uur en Anita stuurde me Edinborg, een eetcafé dat open is tot 23:00u, komt dat effe mooi uit. Ik trof daar enkele bekende van de universiteit aan en ze lieten me gelukkig toe aan hun tafeltje. Ze vertrokken om 20:00u helaas…

In een gesprek met de serveerster over mijn AFS-jaar, kwam ik te weten dat ze 18 was en een naam heeft die ik vergeten ben (al was ze even knap als het roodharige meisje). Ze was afgelopen jaar ook met AFS weg was geweest en wel naar Italië net zoals Erla. Ze vond het helemaal geen probleem dat ik de komende 3 uur in de buurt bleef en zo geschiede het. Rond de tijd dat ik alle prentjes in de krant gezien en bekritiseert had, zag ik een eenzame man in de hoek van het zaakje zitten. Een Jamaicaan. Ik pakte mijn halve liter cola en stapte op de man af en voor ik het goed besefte was ik met deze man over de wereldeconomie, gsm’s,het IMF en veel meer aan’t discussiëren. Een interessant figuur, hij genoot in IJsland van de rust en als hij actie wou dan ging hij naar Londen waar hij een heel ander sociaal netwerk van vrienden had opgebouwd. Hij gaf me een hele resem van titels door van boeken die allemaal inzicht gaven in de economie en beurzen. Ik was geboeid en ben zeker van plan de boeken te gaan halen.Het was al 23:30u toen ik besloot dat het tijd was om men gezicht op het Bal te laten tonen, ik vroeg de man naar zijn naam en vertrok. De jamaicaan bleek Rudolf the heten.

Het Bal was een vreemde bedoening. Vreemde muziek, vreemde dansbewegingen, enz. Maar het was niet onaardig integendeel ik heb ervan genoten. En wat bekendheid betreft ik denk dat die opzet wel geslaagd is, toen ik om 02:00u daar vertrok kende ik zo’n 90%. Niet bij naam, maar goed zij kennen de mijne dat is al iets. De schapen binnenhalen bleek een simpel karwei te zijn, waar ik niet verder over ga uitweiden.

Het confituur probleem is intussen opgelost, maar ik ga de spanning erin houden.


Stay tuned, for another episode of Lennart Is Kwijt!
Starring: Lennart and others.

ps. : de titel vertegenwoordigt de chaos van deze week.