"No One..."

De afgelopen 7-daagse was een hippe week. Het was sportweek, elke dag werd er iets rond sport gedaan. Het begon “simpel” met de bal zo lang mogelijk in de lucht houden. De eerste persoon zette het record op zo’n 54 keer. Ik waagde men kans, maar kwam niet verder dan 12 waarmee ik mijn persoonlijk record toch verbeter met 3. Ik kreeg alsnog een applaus, vermits ik gewoonweg de skiptinemi (= uitwisselingsstudent) ben. Dinsdag was basketbal, ik heb dit helaas gemist omdat niemand me dat gezegd had. Woensdag was er een competitie push-ups en lopen, voor de push-ups heb ik vriendelijk bedankt. Maar het lopen was wel lachen. Een rondje door eender welke school is gewoonweg gevaarlijk. Ik heb niet gewonnen, maar ik viel wel in de prijzen weer omdat ik de skiptinemi ben. Mijn prijs bestond uit een gigantische onderbroek, die ik dan ook de rest van de dag met trots gedragen heb. Te weten dat de wedstrijd om 12:00u werd gehouden. Donderdag was er een roeicompetitie voorzien, deze werd voor enkele uren uitgesteld omdat er een sloep gezonken was. Helaas wist ik pas 40 minuten op voorhand dat er een roeicompetitie ging plaatsvinden met als gevolg dat ik geen team had. Toen één van de laatste races ging plaatsvinden, kreeg ik echter alsnog een plaats in zo’n bootje aangeboden.Roeien is gans tof, maar vermoeiend. En ook bij roeien geldt de regel: “oefening, baart kunst”. M.a.w. we waren er slecht in, wat natuurlijk de nodige humor opleverde. :-)

De week der sporten eindigde met het beruchte Ruddabolti oftewel voetbal zonder regels. Omdat de IJslanders hier zoveel amok over hadden gemaakt doorheen de week, was ik vrij snel begonnen met het zoeken van een team. Ik moest en zou deze bizarre vertakking van voetbal van kortbij meemaken. Het was hip! Iedereen wil wel eens motten uitdelen en dat doet men best in de vorm van een spel. Die van de KSA kunnen zich “Dikke Berta” voor de geest halen, met alleen kerels en ergens een bal in het midden. In de eerste wedstrijd heb ik de openingsgoal gemaakt en in de laatste match kreeg ik de eer om de winninggoal the maken. Na een vermoeiende namiddag werd ons groepje tweede en kreeg ik te horen dat er een exclusief feest-achtig iets ging plaatsvinden voor alle deelnemers. Mijn gastmoeder regelde dat ik, net als Erla bij haar ouders kon blijven slapen. Ik moest net als vorige keer de tijd voor het feestje zien op te vullen, gelukkig vond ik na een tijd van beujlen, gezelschap in Hamraborg (de lokale hamburgertent). Toen het gezelschap zich ging klaarmaken strompelde ik naar Edinborg, waar ik Rudolf weer trof. Slechts een uur later kwam Hreinn (zeg ehreit) me ophalen om te gaan feesten. De party op zich was anders, het was meer een chill-‘n-talk gelegenheid. Twas gans hip, ik heb weer duuzend mensen ontmoet. Vooral mensen die in andere (school)programma’s zitten als ik, meer technisch bedoel ik dan. Een vreemde combinatie van namen treft men hier wel aan: Stibi – Gunnar – Steven – Hreinn – Omar – Oli – Daniël – Rudolf – Olafur – Ari – Altis – Artis – ...
Helaas was er deze week ook minder goed nieuws. Rebekah kondigde haar vertrek aan, terug naar Missouri. Toen ik haar vroeg waarom kreeg ik niet echt een gegronde reden, ze begon over de “credits” die ze moest halen om in de USA iets te behalen. Ik heb haar erop gewezen dat ze dat toch op voorhand wist en ook daarop kreeg ik niet echt respons. Maandag heeft ze haar vlucht terug naar huis. Jammer, maar helaas… desondanks heb ik nu een potentiële logeerplek in Missouri, moest het ooit eens nodig blijken.

Om af te sluiten nog enkele quota, gehoord op verschillende momenten doorheen de week.

“… well look at you, you like everybody. That’s still rocket science to me.” – Farnar
Toen ik weer eens met ne wildvreemde begon te praten en uiteindelijk afsloot met een lachbui.

“You’re not very shy, are you?” – Omar
De eerste zin die ik te horen kreeg toen ik men intrude maakte in de nieuwe school.

“Why are you wearing that?” – Artis
Gehoord toen ik aan't paraderen was met men onderbroek/tent.

“Everybody thinks you’re so cool” – Sara Rós (lichtjes aangeschoten)
Verwijzend naar men open-minded gedrag. Het geeft echt wel een kick om dit te horen.

“It feels like I’m living in a painting.” – Lennart
Kwam in me op toen ik bij de grootouders van Erla naar buiten staarde. Ter verduidelijking tijdens de week denk ik in het Engels, gans vreemd.

“No one ever did, what you are doing right now.” – Walti ( = Contactpersoon van Rebekah in't school - ik heb er zelf geen)
Over het feit dat ik blijkbaar de meest open skiptinemi ben die ze in jaren hebben gehad. Dit is echt wel vet om te horen. Het maakt me gigantisch trots en dit wil toch wel zeggen dat ik goe bezig ben.

Mijn week was weer compleet en vooral lachen geblazen.

In de hoop dat jullie hetzelfde kunnen zeggen.


Lennart
Ps: de foto’s zijn voor de volgende keer vermits ik maar een handvol nieuwe exemplaren heb.