Across The Universe

Het lijkt eeuwen geleden dat ik nog eens iets van me heb laten horen, dat komt denk ik omdat het leven hier zich vanzelf vult. Maar bij deze: Vorige week was een vrij normale week als we het weekend niet mee rekenen. Op een doordeweekse dag kreeg ik eindelijk mijn contactpersoon te zien. Ze kwam op bezoek en na het avondmaaltijd volgde een kleine conversatie, waarin we concludeerden dat ik eigenlijk geen contactpersoon nodig had. Opgelucht dat ook deze mensen me op een fatsoenlijk niveau respecteerden, keek ik nog naar het einde van een show op TV. Die show ging over een scholencompetitie. De betreffende scholen hadden allen hun eigen robot gebouwd om een bepaald parcours af te leggen. Mooi om te zien hoe de scholen hun robot zó verschillend hadden ingericht om hetzelfde te bereiken.

De week ging verder met het geleidelijk aan verkennen van Ísafjörður en een aangename ontmoeting met de uitbater van Hamraborg. Hoe meer weken ik doorbreng in deze streek, hoe meer ik deel uitmaak van het decor. Dat is goed, dat is mooi. Mensen spreken me meer en meer aan gelijk een vriend in plaats van een “Skiptninemi”. Ook kreeg ik de eer om ‘Fruity Loops’ te ontvangen: een programma om hemelse muziek te maken/bewerken of kapot te maken. Donderdag eindigde voor mij de gezellige schoolweek met een hamburger-wedstrijd. Sommige hadden me graag hierin zien meedingen voor de hoofdprijs: Eeuwige roem en glorie! Maar ik heb gepast, ik heb het niet zo op hersenloos eten. Al kijk ik toch graag eens naar zo’n toernooike. Wat het meeste lachen aan deze wedstrijd was dat er 10 personen meededen (allemaal van het mannelijk geslacht) en dat ze een elfde nodig hadden. Ik die het zo spijtig vond dat de meisjes niet vertegenwoordigd werden, ben beginnen schreeuwen dat het meisje naast mij (linta die ik pas 5 minuten kende) heel graag wou meedoen. Natuurlijk wou ze dit absoluut niet, maar kon ze niet weigeren vanwege mij publieke mededeling. Desondanks enkele boze blikken van haar in mijn richting was ze toch trots dat ze mee gedaan had. De winnaar was naar het clichébeeld, één van de twee breedst gebouwde kerels die meededen.

En toen was het weekend.Het weekend werd ingevuld door een weekendje Reykjavík voor en door AFS’ers. Het hele festijn ging door op een ex-amerikaans militaire basis. Mooi detail, de meeste IJslanders waren er ook nog nooit geweest vooral door het feit dat het militair domein was.De vrijdag in de namiddag begon het met een tochtje door Reykjavík. En vermits ik graag in goed gezelschap vertoef heb ik dit tochtje gemaakt met drie dames: Eentje uit Duitsland, Noorwegen en Ecuador. De reis ging al snel naar een winkelcentrum, ik ben maar mee gehuppeld vermits er niet veel beters te doen was (hier is een vuil lachske wel op z’n plaats denk ik). Op mijn toch doorheen het winkelgebeuren heb ik een ijslandse vlag gekocht en heb ik mezelf een CD van “Seasick Steve” cadeau gedaan. Nadat ik op zo’n speelgoed-Racewagentje was gesprongen, om de kinderjaren te herbeleven was het tijd om terug naar het kamp te keren. (Ge kent die wagentjes wel, die gaan alleen naar voor en naar achter: ik probeer een foto ervan te bemachtigen, mijn Duitse connectie(Antonia) is ermee bezig).

Het was fijn om iedereen terug te zien. Ik heb daar voor de tweede keer ontdekt dat het moeilijk is om terug naar’t Vlaams over te schakelen na 6 weken IJslands. Ik heb de hoop op fatsoenlijk Nederlands snel opgegeven en ben gewoon in’t Engels blijven doorploeteren. Mijn eerste ervaring met het slecht Nederlands was in een gesprek met Pieter Vincken via msn. In de conversatie moest ik gebruik maken van “in de buurt”, hier typte ik vol overtuiging “in de beurt”. En nu bij het typen van deze tekst maakte ik gebruik van “lagen”, en ik bedoelde “lachen”.

Mooi om te zien dat België vriend is met vooral de USA en Duitsland. We hebben namelijk heel vaak en hard met elkaar moeten lachen. Zo voelde ik me op een bepaald ogenblik beledigd omdat Collin (USA) DIRECT na ons gesprek met Melanie(België) begon te spreken. Melanie vond het ook ietwat vreemd en legde aan Collin uit dat we meestal een korte pauze hanteren gecombineerd met het even staren in de verte. (Ik hoop dat jullie ongeveer begrijpen wat ik bedoel). Ik was verbaasd hoe we dat in België eigenlijk aanpakken. Hij begreep er niets van en dat resulteerde in hilariteit. Zo vroeg hij meerder keren aan mij of ons geprek over was en stond hij ook ne keer op om in de verte te staren. Hilarisch!! M.a.w. het weekend was een topper!! En ik hoop dat mam en pap zich al klaarmaken voor mijn vertrek naar de States. :-) Vermits Collin en ik een vreemde band delen, alsof we mekaar al jaren kennen. Ik voel echt zo’n broeder/bloed band met hem. Al gaat er niks boven een Goeie Wim en een Vertrouwde Tom. Terug naar de landen want ook Japan heeft een vriend in petto voor mij. Zo heb ik nog met Takehiro moeten lachen omdat hij altijd “Sleepy” is. Spijtig is wel dat hij niet zo goed Engels kan en toch altijd ja-knikt als ik iets zeg of vraag. Dat is thans ook hilarisch. Pak lachen is dat de mensen uit Frankrijk en Duitsland zo’n mega cliché-accent hebben dat het niet meer schoon is om naar te kijken.

De titel van dees-weekse post is afkomstig van een liedje van de Beatles. Ik heb namelijk 2 GigaByte aan Beatles muziek afgehaald vorige week. (Voor oma en opa: Dat is veel muziek) Het liedje noemt dus Across the Universe, het is een heel ontroerende lied dat ook nog eens perfect bij het weekend past. Zoek het eens op, zou ik zeggen.

Nu ik Oma en Opa toch vernoemt heb kan ik maar beter vermelden dat ik hun briefje kregen heb. Ik vond het fijn om eens wat van jullie te horen. Want wat gaat er boven een goeie oude brief?

En vermits ik er nu aan denk, ik ben helemaal vergeten om mijn adres hier ergens achter te laten. Moest het zijn dat jullie me willen bereiken, via postduif of gewoon een ordinaire brief. De brief van mijn grootouders heeft het gehaald met de volgende informatie:

Fam. Thorarinsson
Lennart Opsteyn
Höfdi / Dyrafirdi
Isafjadarbaer 471
Tingeyri
Iceland

(Drukletters kunnen handig zijn)

Naar goede gewoonte komen de foto’s van mijn avonturen enkele weken later… en dat gaan we deze keer niet veranderen (de volgende lading foto's kan schokkende beelden bevatten zoals: ik zonder broek op een tafel temidden van 60-man: stel u hier alstublieft geen vragen bij :-) )

Tot op een mooie dag in Zutendaal…


Lennart

ps: Dit is het eerste bericht dat tot aan de derde pagina in Word reikt!