Blijven Ontdekken

Maandag was slachtdag, waarvan de foto’s al verspreid zijn. Zie het als het slachten van een grote kip. Dit was tevens het toppunt van deze dag.

Dinsdag is een zwart gat in mijn geheugen, ik kan me niet meer herinneren wat ik op die dag heb uitgespookt.

Woensdag was één van de meest memorabele van deze week. Ik had voor de eerste keer sinds mijn aankomst hier, echt het gevoel dat ik niet langer “Skiptinemi” was, maar eerder een vriend. Niet dat er veel gebeurde op die dag. Ik taffelde gewoon door de gangen met hier een wuifke en daar ne goedendag, hier een mopke en daar een filosofisch gesprek over waar het allemaal naartoe gaat. Ik toonde zoals altijd mijn bewondering aan de dingen om me heen: Zo ben ik nu bijvoorbeeld aan’t leren om een rubiks cube op te lossen in minder dan een minuut. Ik voel me meer en meer thuis, waardoor mijn eerst doel verreweg geslaagd is. Ik had namelijk het plan gemaakt om eerst een sociaal netwerk op poten te zetten om me te weren tegen het gevoel van eenzaamheid en sinds ik de hele school of zo goed als toch ken, ben ik daar met vlag en wimpel in geslaagd. Nu ben ik me aan’t concentreren op de taal, want wat zijt ge met vrienden als ge niet met hen kunt praten.

Donderdag deed ik mee aan een wedstrijdje cola drinken. We moesten zo snel mogelijk 2 liter cola drinken! Het startsignaal luidde en daar gingen we. Nek aan nek streden we voor de titel en de prijzen. Iedereen begon gigantisch snel te drinken, maar achteraf bedenk ik dat dat onze ondergang was. De eerste opgave kwam van de snelste drinker van ons allemaal: we dachten allemaal dat die een “brainfreeze” had omdat hij naar z’n hoofd greep. Hij stond op en twintig meter verder moest hij overgeven. Óli was de volgende die opgaf (zonder veel toeren achteraf), hij had zijn fles voor de helft leeg. De rest waaronder ik bleven op’t gemak doordrinken, maar het was Óskar die de titel en de prijzen binnensleepte. De meeste van ons hadden op’t moment dat Óskar z’n fles leeg had nog zo’n 1/4de te gaan. Grappig was dat ook Óskar onder de klappenvangers viel, want precies op de zelfde plek (twintig meter verder) moest hij ook overgeven. Alsnog stapte Óskar weg met 12 liter cola en een waardebon om in Edinborg* te gaan eten.
(Edingborg: de chiquere etensplek in Ísafjörður, onlangs kreeg de zaak echter een nieuwe eigenaar waardoor het nu “Amma Habbi” noemt.)

Vrijdag was ne hippe dag vermits ik mijn gastmoeder mocht gaan vertegenwoordigen op’t unief. Er ging daar namelijk een “Meeting” door, zo konden alle studenten die enige connectie met dit unief hadden elkaar beter leren kennen. Ik die de eerste week hier had doorgebracht kreeg de eer om ook deze mensen te gaan ontdekken. En man dat zijn hippe mensen, sommige komen van Duitsland (Alex en Johnatan), sommige van canada (Alex, een groot deel van de US(Megan,…) en natuurlijk waren er ook bekendere gezichten zoals Dave, de Mauritaniër uit “1°C” en Alan, de Engelsman uit “Moet Er Nog Zand Zijn?” . Dit is ook hetgeen de titel vertegenwoordigt, het blijven ontmoeten en blijven ontdekken van nieuwe visies en persoonlijkheden. De tafel was op deze "Meeting" rijkelijk gevuld waardoor ik met allerhande gerechten al dan niet bijeen passend. Ik heb me dan ook eens goed laten gaan en ben op z’n minst anderhalve kilo bijgekomen (al kan dat ook iets te maken hebben met die cola)

Gisteren noemde ik zaterdag. Ik heb meegeholpen de kopjes van de lammekes te behandelen zodat het vlees niet gaat rotten. We doen dit met behulp van een soort vlammenwerper, deze verschroeit de haren van de vacht. Onsmakelijke geuren kwamen daarbij vrij, maar een mens moet eten hebben. Ik weet niet wanneer ik zo’n koppeke krijg voorgeschoteld, maar ik hou jullie op de hoogte.

Dit was mijn 8ste week in IJsland en ik bedankt nog eens graag iedereen die wafels heeft gekocht en iedereen die me blijft volgen op deze blog…

Voor deze namiddag heb ik nog een bezoek aan Ðingeyri/Thingeyri gepland omdat ik het de vorige keer moest uitstellen door het weer.

Ik ben net terug van mijn uitstapje en wil toch nog graag even meedelen wat ik daar heb meegemaakt. Eerst moest ik een uur taffelen met menne velo om ginds te geraken, maar bon. Daar toegekomen heb ik wat rondgedoold in het Vikingmuseum, wat op zich wel cool was, maar een beetje verlaten overkwam. Ook herinnerde ik me de woorden van Steini in "Schapenvoetjes" die me informeerde over het bestaan van een medevlaming in Ðingeyri/Thingeyri. Nadat ik genoeg bezichtigd had vond ik dat het tijd was om deze Eenzame Belg te gaan opzoeken. Ik trof Wouter (Woiter volgens de IJslanders) aan in de nabijheid van zijn koffiehuis. Hij is namelijk een gebouw aan't restaureren om daar een schoon drinkgelegenheid van te maken. Nadat hij een deel van zijn afvoer had afgemaakt (dit moest snel gebeuren vermits het zeeniveau anders voor problemen ging zorgen) mocht ik zijn huis bezien. Een echt gezellig bruincafé is het, zeker een aanrader voor iedereen die ooit in de Westfjörds aanbeland.
Na een toffe babbel over diploma's, IJslanders en de toekomst was hij zo vriendelijk om me een lift naar Höfdi the geven. Wouter is een hippe gast en ik ben zeker van plan om nog eens af te dalen naar zijn huisje. Met dank aan Steini die deze ontmoeting mogelijk maakte.

Ohja, hij heeft het huis voor zo'n 30 euro gekocht, maar de renovatie eist meer geld dan hij gedacht had. Wouter is afkomstig uit Merchtem, tussen Brussel en Aalst.


Lennart