Stieren, Soep En De Gym

Deze post begint zijn verhaal op vorige week zondag. Nadat ik voor de eerste keer in mijn leven gans had gegeten, had ik me voorgenomen om een doucheke te pakken. Dat kon echter niet volgens de plannen van mijn gastfamilie. Ze wouden vier stieren naar een andere wei brengen en daar mocht ik hen bij helpen. Voordat het hele gebeuren ging beginnen kreeg ik een nog een borstelsteel in mijn handen geduwd. Ik was nieuwsgierig en vroeg waarvoor de stok precies diende. Een mooie uitleg volgde, de staaf die om mezelf te verdediging. Ik weet niet of er onder jullie al iemand is die een stier langs zich door heeft zien lopen, maar het is een geweld. Vooral als er negen van zulke types het op een lopen zetten, negen inderdaad want we kregen de vier die we nodig hadden niet geïsoleerd. En ik dacht nog voordat het begon: “tis moeilijk weglopen met zo’n steel in uw handen”. Hopen dat ik de stok niet moest gebruiken was dan ook mijn plan. De vier stieren kregen we alsnog afgezonderd, deze worden nog een week goed vetgemest en dan weggebracht naar het slachthuis. De andere vijf moesten schoon terug naar de oorspronkelijke wei. Het avontuur had gelukkig een goed einde zonder al te veel gewonden. Ik mocht mij fijn naar de douche begeven.

De week begon en verliep rustig met hier en daar nog een kleine ontdekking, zo heb ik eens geprobeerd een conversatie te voeren met een meisje dat weinig tot niets zegt. Dat is moeilijk maar hip! Vele vreemden momenten vinden plaats tijdens zo’n conversatie. Ergens in het midden van de week kreeg ik trouwens ook de uitslag van een test die ik voor het vak wiskunde had gemaakt. Het was een wiskundeolympiade als ik me niet vergis. Hoe dan ook de eerste vijf konden naar Noorwegen gaan om voor de eerste plaats te gaan. Ik had wat moeite met de vraagstukken ook al waren ze vertaald naar het Engels. Ook had ik niet begrepen dat ik punten afkreeg door te gokken bij de meerkeuzevragen, waardoor ik -5 punten op dit deel behaalde. Mijn totaal van 26% was toch nog goed om boven het gemiddelde uit te komen, zo slecht heb ik het dan ook weer niet gedaan.

Deze week bevestigde zich hetgeen ik in “Blijven Ontdekken” heb verteld. Dat van het vriend-zijn-gedeelte dan. Halli had namelijk gevraagd of ik geen zin had om vrijdag met hem, naar de gym te gaan. Ik stemde natuurlijk toe, want ik had tot dan toe nog nooit in een gym gestaan. Ik kom binnen en ben onder de indruk van de duizend potten proteïne drankjes, dieet cocktails en pepmiddelen die tegen de muur staan. Halli en ik kregen een schema waar ik niet veel uit kon opmaken, maar hij blijkbaar wel. We begonnen onze gymavontuur op de loopband en man wat was dat voor iets. Zo’n vreemd gevoel heb ik nog nooit gehad, dat beweegt en beweegt en ge komt niet vooruit. Na een tijd had ik dan toch het gevoel dat ik er wat van kon en konden we door naar het volgende. Dat was gewichten heffen met één arm, niet moeilijk, maar ik vind het gewoon vreemd dat mensen dat echt tof kunnen vinden. Doorgaans deden we sit-ups en gewichtheffen met twee armen. Het roeitoestel zag er wel cool uit, helaas heb ik het niet kunnen uitproberen. Het ziet er dus naar uit dat ik nog ne keer terug moet (en ik weet niet of ik dat wel zie zitten). Om af te sluiten met het gymverhaal ga ik u vertellen dat ik me mateloos gestoord heb aan de hoeveelheid spiegels er in zo’n gym hangen en tis grappig om te zien hoe narcistisch sommige eigenlijk zijn. Zo liepen we de “zware” jongens tegen het lijf, u kent ze wel. Voor die mensen zijn er de spiegels, dat heb ik ontdekt. Halli verdedigde hen echter met het feit dat de spiegels er zijn om te zien of ge de oefening wel juist uitvoert. Hoe hij daarmee de spiegels tegen het plafond verklaart, blijft voor mij een raadsel.Desondanks ben ik blij dat ik er ben geweest en ik zal nog wel eens teruggaan om te roeien. Wie weet is het roeien wel tof en wil ik vaker gaan.

Deze namiddag vroegen ze of ik mee enkele botten ging ophalen. “Bwahja” dacht ik: “Botjes zijn altijd hip”. We reden naar de volgende boerderij waar mijn botjes ietwat groter uitvielen dan ik had gedacht. Walviskaken, geen botjes, maar gewoon hele walviskaken. Gekregen van de buurman zeiden ze. Man man de fotokes zijn dan ook de moeite. Ze wisten nog niet goed wat ze ermee gingen doen, maar enthousiast waren ze in ieder geval. Ze hadden toch al eens gedacht om een soort boog te maken. Toen we terugreden lieten ze me dan ook de grootste walviskaken uit de wereld zien. Onderweg reden we nog even over een houten brug en ik kan me niet herinneren dat ik ooit een houten brug voor auto’s heb gezien. Maar goed de grootste walviskaken ter wereld waren hun naam volledig waardig, op één van de foto’s ziet u mij onder de boog staan.

(Iets heel anders efkes)Soepkes hebben zie hier ook genoeg, helaas hebben ze hier nog nooit van winter- en zomersoepjes gehoord zoals Ine altijd mooi het onderscheid maakt. De doorsnee soep bestaat uit gigantische brokken legumen dit natuurlijk gecombineerd met een deel brokken vlees die zo uit een goeie stoofvlees komen. Zo is dan ook niet ongewoon om geen water te zien nadat uw diep bord gevuld is. Een andere soort soep bestaat uit een stroperige vloeistof die smaakt naar kersensap. Dit kersensapachtig sapje wordt aangevuld met heel harde beschuiten. Een aanrader.

Groeten uit het donkere IJsland


Lennart

Boek van de week: “The Corporation” door Joel Bakan
Film van de week: “Battle in Seattle” door Stuart Townsend