Waar Naartoe?

Meer dan 2 maanden dwaal ik al rond in IJsland, tot nu toe heb ik van niets spijt. Ik heb menig vriend gemaakt en veel bijgeleerd vermits ieder individu zo vriendelijk is zijn kennis met mij te delen. Ik ben tot inzichten gekomen waarvan ik weet dat ze hun nut nog gaan bewijzen. Ik probeer te vergeten dat men dit een AFS-jaar noemt, want AFS heeft helemaal niks te maken met de dingen die ik meemaak. Het is dan wel de organisatie die zowat alles voor mij regelt, maar daar gaat het helemaal niet om. Nadat ik vorige week het gevoel had dat ik een vriend was (en zo voel ik me nog steeds), heb ik mezelf afgevraagd waar het met mij naartoe ging. Er zijn hier jongeren die gewoon zoveel mogelijk proberen te werken, om wat geld te hebben voor de toekomst. Anderen hebben hun toekomst gepland tot en met 2014. Als ik mezelf dan bekijk, dan moet ik toch stiekem lachen. Ik zit met mooie ideeën of dromen, noem het hoe ge het wilt. Maar voor de toekomst heb ik niets gepland, vooral omdat ik eigenlijk wil leven zoals ik nu en voor mijn vertrek leefde. Elke dag op zich en een niet al te grote verbintenis met tijd aangaan. Ik betrap me er vaak op dat ik kwaad wordt als weer iemand tegen mij zegt: “Dat is het leven”. Ik denk vooral nu ik hier IJsland ben, dat de meeste van ons gewoon te weinig of geen kansen grijpen om een andere richting uit te gaan. Maar ik weet ook dat vele zullen zeggen: “Ja, maar die(ik dus) zit wel goed daar in IJsland”.

“Forget AFS, forget Belgium and Iceland, forget your name and ask yourself who you are and what the essence [of this journey] is” Dit is waar ik al een hele tijd aan denk.

Ik heb een naam gekregen, een hele mooie zelfs naar mijn mening, maar ik besef heel goed dat mijn naam niet voorstelt wie ik ben. En als ik hier met andere jongeren praat dan moet ik concluderen dat er veel mensen zijn die niet weten wie ze werkelijk zijn. De meeste van de jongeren verspillen hun tijd op facebook om de illusie te krijgen dat ze “Sociaal Zijn”, vele denken niet meer na voordat ze een conclusie trekken. Zo voel ik me vaak beledigd door de zestienjarigen zonder dat ze eigenlijk door hebben wat er misgaat. Op die momenten moet ik vaak denken aan hoe Ishi de laatste der Yana Indianen ons zag: “He(Ishi) looked upon us as sophisticated children--smart, but not wise.
We knew many things and much that is false. He knew nature, which is always true.”

Wat ik eigenlijk probeer te zeggen – desondanks al het voorgaande – is: “Ik zit hier goed”. Dit is wat ik wil, mensen ontmoeten en hun verhalen horen. Wijzer worden door de wereld zelf te zien. Laat het duidelijk zijn dat ik nog niet verandert ben, ik vond het gewoon een goed moment om mijn ontdekkingen te delen.

“The wisest men follow their own direction.”
– Euripides (484 BC - 406 BC).

Wat de afgelopen week betreft, die was weer hip. Ik heb een test afgelegd over “The Hobbit”, ik had de vrijdag vrij en komende maandag is er ook geen school. En ergens tussenin kreeg ik de kans om een elektrische gitaar te bespelen (na lange tijd). Dat kwam als een verrassing, ik had Sólveig namelijk gevraagd om met mij rond te rijden. Ze ging studeren in de bib en wou nog wat boeken halen bij haar thuis, zo kreeg ik de gelegenheid om haar huis ook eens te zien en na een tijd van ronddolen vond ik de gitaar. Op gebied van zuiver/helder spelen zit er wat meer roest op dan normaal, but I still got the touch. Zo heb ik de herontdekking van de elektrische gitaar dan ook gebruikt om een eerste lied volledig af te werken. Ik ben er tot op heden heel trots op, maar ik ga zien of ik het volgende week nog wat vind :-).

Ook was ik laatste week aan’t zoeken naar een gastfamilie in Ísafjördur. Vermits de meeste vrienden daar wonen en er daar ook meer activiteit is dan hier op’t platteland. AFS was immers gestopt met het zoeken naar een gastfamilie in Ísafjördur vermits de familie van Burak zich had opgegeven om me te ontvangen. Versta me niet verkeerd ik heb niets tegen die mensen in tegendeel het zijn heel toffe mensen, maar ik wil niet verhuizen en twee dagen later horen dat er toch een familie in Ísafjördur was die mij wou hosten. Dat zou immers tot vreemde situaties kunnen leiden, omdat ik dan met een gevoel van ‘Doeme’ achterbleef en misschien ontevreden zou zijn met mijn huidige situatie, wat op zijn beurt dan weer tot familiale kwesties gaat leiden. Helaas heeft tot op heden nog niemand gereageerd op mijn oproep. Het ziet er dan ook naaruit dat ik alsnog naar Bolungarvik en Burak trek. Even goeie vrienden natuurlijk, de dame op’t AFS kantoor had mogelijk wel een familie na Kerstmis voor mij in Ísafjördur. En ik zie dat volledig zitten, vermits ik dan 3 families heb gehad en telkens een andere omgeving. Blijven bewegen, dat vind ik tof. Maar zover zijn we natuurlijk nog niet.

Mijn gastmoeder heeft voor mij wel een hip jobke gevonden, het enige wat ik moet doen is op dinsdag en donderdag een kindje(4 of 5 jaar) gaan afhalen van de opvang vermits zijn moeder lange shiften draait. HET ENIGE zeg ik, maar dat kinneke spreekt helemaal geen vloeiend Engels noch spreek ik vloeiende IJslands: Ik verwacht dus hilarische momenten!
Toch zal het goed zijn voor mijn spreken vermits die kleine basis zinnen gebruikt (of dat hoop ik toch).

“Leave no stone unturned.”
– Wederom door Euripides (484 BC - 406 BC).

Hierbij laat ik het.


Lennart

Ps: wees zo vriendelijk om een reactie achter te laten, ik lees ze met alle plezier!