Drifting Cars

Het begin van de week is hier naar goede gewoonte een tijd van rust, bekomen van het weekend en uitkijken naar het volgende weekend. Ik ga dan ook de maandag, dinsdag en woensdag overslaan. Al ben ik op dinsdag de film ‘New Moon’ gaan kijken. Het verhaal is me een beetje ontgaan (mede omdat het een vervolg van ‘Twilight’ is), toch heb ik genoten van de serie beelden en het overweldigende geluid zoals niets anders dan een cinema dat kan brengen.

Donderdag werden de meeste wakker van het vorige zware weekend, want feesten dat kunnen ze hier wel. Natuurlijk ontwaakt men hier niet voor niets en zo was er donderdag avond een soort bal. Dineren in de chiqueste zaak in de omtrek, opdagen in kostuum en in het gezelschap van knappe dames vertoefen, het hoorde er allemaal bij. Ik moet zeggen als ge zo 120 studenten in galakostuum ziet dineren zou ge bijna durven zeggen dat daar nog iets terecht van gaat komen. Ik had wederom mijn outfit van mijn gastouders geleend en zag er dus ook piekfijn uit. Hoe dan ook, het eten werd opgeruimd en een serie foto’s werd gepresenteerd, ondersteund door de zachte tonen van enkele meisjes en Haffi Haff. De laatste is een bekende artiest in IJsland. Na het eten was er een soort Afterdiner-party, maar ik werd door enkele van mijn vrienden meegespeeld naar Bjartni’s oma. Dikke party ook daar, maar wat daar precies gebeurt is laat ik aan jullie verbeelding over. Nadat we enkele flessen Fanta hadden geleegd, zijn we alsnog naar die Afterdiner-party geweest. Hilarisch en luid. Iedereen vond het gigantisch hip dat ik er weer was en hoewel ik me geamuseerd heb, voelde ik me af en toe een attractie. Toen de menigte bedaarde (veelal door de invloed van nog meer Fanta) begon het werkelijke feest. De meeste ruilden hun galakledij in voor een party-outfit en het feest was officieel begonnen. Rond middernacht bracht Haffi Haff nog een live optreden en rond een uur of 2-3 sloten ze de tent. Die ochtend nadien begon de school pas om 10u i.p.v. 8u, toch was er maar weinig volk te bespeuren. Zo zat ik met 5 andere in natuurkunde waar normaal zo’n 30 man aanwezig is.

Tussen dat feest en school in vroeg ik nog Alex en Aki nog voor een rit richting richting Edinborg (achteraf gezien was dat niet mijn beste idee van laatste drie maanden). Bij het vertrek al gaf Alex aan dat ik maar beter men riem snel vast klikte, Aki draaide het volume van de stereo open en daar zat ik dan. Driftend schoven we van de parking af en ik weet niet of iemand dat al ooit gedaan heeft maar tis een heel vreemd zicht. De parking van de school is een U-vorm, ideaal dus voor zulke dingen. Alex besloot er nog een schepje bovenop te doen en reed richting de parking van de supermarkt. Daar verloor Alex even de controle over de voiture, gelukkig kwamen we tot stilstand op enkele centimeters van een ander auto. Alex dempte de muziek en een moment van kalmte volgde. Zonder veel meer toeren en met minder woorden werd ik gedropt bij Edinborg waar ik mezelf een warme choco bestelde. Het simpele feit dat ze hier geen zout gebruiken om de wegen vrij te maken, maakte het mogelijk om te driften. Iedereen legt hier speciale banden op tegen het slipgevaar.

Vandaag zijn we naar een traditionele bijeenkomst gaan kijken. We hebben namelijk de lichtjes aangemaakt van een grote kerstboom die midden in Bolungarvík staat. De lichtjes zullen aanblijven tot 6 januari. De kerstman kwam ook even langs met heel veel snoep en hilariteit. Ik vond dat het allemaal eerder een mengeling van Sinterklaas, Kerstman en carnaval (het uitgooien van snoep) was.Na deze hilarische ontmoeting met Santa Claus(1) gingen we naar de opening van de tunnel tussen Bolungarvík en Beschaving kijken. Een paar speeches en enkele liedjes later werd het startsignaal gegeven om de 5 meter lange cake (in de vorm van een tunnel) op te eten. Enkele bekende gezichten gezien, maar voor de rest niet veel spectakel. De vooravond werd hier gevuld met het bekijken van fotoalbums en rapporten van toen mijn gastouders 12 jaar waren. Niet getreurd zeiden ze toen het om was, er zijn er nog op’t zolderke. Gelukkig maakten ze geen aanstalten om die vandaag nog te halen.

(1)Santa Claus doet me altijd denken aan Sandy Claws, dit komt uit de film ‘The Nightmare Before Christmas’ door Tim Burton. Een film trouwens waar ge de pa thuis altijd voor kunt wakker maken.

C’est tout!


Lennart

==========================================================
*Vermits het hier kouder en kouder begint te worden, neem ik nog even de tijd om het Windchill-effect in de belangstelling te plaatsen. Voor de geïnteresseerden: Windchill is de gevoelstemperatuur, het is niet de waarde die weerkundige voorstellen. Het is een maat voor de hoeveelheid warmte die huid blootgesteld aan wind verliest. Windchill is afhankelijk van de temperatuur en de (gemiddelde) windsnelheid. Hoe sneller lucht (wind) over de huid stroomt hoe sneller deze zal afkoelen (warmte wordt immers sneller afgevoerd).Zo weet ge tenminste wat ne mens in IJsland eigenlijk moet doorstaan om richting de Nubo (hier Samkaup) te stappen. (Op de tabel staat KPH, wat staat voor Kilometres Per Hour (km/h))

Muziek

Zoals elke week begon ook deze met maandag, maar in dat feit zitten mijn avonturen niet.Het begin van de week ging maar traag voorbij en het enige dat mijn avontuurzintuig prikkelde was de komst van een wedstrijd deze week.

Efkes tussendoor met de vrienden hier gaat het goed, ik hoor er nog steeds bij. Dus das ideaal.

Donderdag was de vreemde dag. School was wel OK, zonder veel spectakel. Na’t school ging ik zoals gewoonlijk op een donderdag avond met Sigurjón (dit keer juist geschreven) naar het zwembad. Hij wou eerst helemaal niet, maar eens in het water bleek het allemaal fijn te zijn. Toen het zwemmen voorbij was, vond hij een haardroger waarmee hij vol enthousiasme mijn haar begon te föhnen. Gelukkig. Zo was hij tenminste rustig, al moest ik af en toe mijn gezicht afwenden omdat het gewoon te heet werd. ’s Avonds had Sigurjón een soort ontmoetingsavond voor de ouders. Ik ging natuurlijk mee voor het eten. En goed was het eten! Pizza, salaatjes, fritten (die waren wat minder) en natuurlijk meer IJslandse gerechten waarvan de naam me ontgaat.Daarna had ik mijn laatste les IJslands, althans voorlopig. De les ging maar traag voorbij eigenlijk, gelukkig moest ik vroeger door. Ik ging die avond nog naar school…

Daar aangekomen waren ze al begonnen. Enkele kandidaten hadden hun ding al gedaan en ik ging me opwarmen. Ik trok de leren broek en jacket van mijn gastvader aan zette mijn pruik op en probeerde de zenuwen te kalmeren. Enkele tegenstanders gingen me nog voor zette een knappe prestatie neer. Toen moest ik, ik kon niet meer terug. Een knappe dame mompelde iets in het IJslands gevolgd door mijn naam en daar ging ik. Zweten, een zware ademhaling, gejuich… Ik stapte naar voren en begroette het publiek. Heel goed wat ik moest doen wist ik niet, maar de muziek was al begonnen. Het was een live-opname van Rage Against the Machine met Killing in the name of. Ik had de laatste dagen eigenlijk belachlijk veel geoefend voor deze wedstrijd.Ik voelde het. Adrenaline. Bloed stromend naar elke vezel in mijn lichaam. De eerste tonen kwamen eraan. Mijn moment. Met men luchtgitaar in de hand en alles gevend danste en sloeg ik mezelf door de wedstrijd. Want dat was het een luchtgitaar-competitie. Voor die paar minuten dat het duurde voelde het alsof ik de gitarist van mijn favoriete band zelf was. Iedereen was onder de indruk van mijn prestatie, dat was natuurlijk een mooie bonus. De jury (jazeker was er een onafhankelijke jury) trok zich terug om zich te beraadslagen. Een lang en vervelende pauze voltrok zich , iedereen kwam me vertellen dat ik sowieso gewonnen had, maar dat wou ik eerst zien. Een jurylid stapte naar voren en inderdaad ik werd bekroont als winnaar! Daarmee kaapte ik ook nog een mooie prijs weg: Een klassieke gitaar van Stagg, niet te doen gewoon. Ik denk dat de gitaar zo’n 100 euro waard is, hoe dan ook ik ben gigantisch blij met mijn gitaar (ik had nog geen klassieke gitaar - de gitaar op de foto heb ik gewonnen, gelukkig is de kleur veel donkerder in het echt).
LUCHTGITAAR TIL I DIE!!

Vrijdag ging voorbij zoals maandag, dinsdag en woensdag. Zaterdag echter had weer het één en het ander te bieden. Rond een uur of 2-3 gingen we naar een toneelstukje kijken in de plaatselijke basisschool, want mijn gastbroer Emil zit daar op school en mijn gastmoeder Elín geeft daar les.Het toneeltje was gebaseerd op Mamma Mia en hoewel ik er niets van verstond, moet ik toegeven dat de kinderen hier heel goed kunnen zingen. Gelukkige ouders en blije kindertjes daar was de zaal mee gevuld. Vreemd genoeg voelde ik hetzelfde als wanneer we de kerstboom versieren. Even terugdenken aan de familie was dan ook onvermijdelijk.

Toen dit spektakel was afgelopen gingen we naar hetzelfde Kaffihús waar Mugison zich een tijdje geleden geopenbaard had. Er was weer muziek en dat voor zo’n 3 uur lang. Bandjes en artiesten in alle soorten en maten kwamen hun ding doen. Het was gigantisch hip. Direct daarna gingen we naar mijn gastvaders broer die voor een weekendje afgezakt was naar Bolungarvík. Na een het eten bedankte ik de mensen en stapte in de auto bij Finnboi (uitgesproken als fimpowe), hij was immers zo vriendelijk om me mee te nemen naar Morphius. Oftewel een speech-wedstrijd. Het was de Westfjörds tegen Reykjavík debatterend over het onderwerp maak van Vestmannaeyjar (een eiland onder Reykjavík) een gevangenis. Reykjavík was tegen, wij waren voor. 4 tegen 4 en iedere kandidaat mocht 2 keer een speech geven. Steeds gebruikmakend van de tegenstanders hun speech om hun argumenten te bekritiseren. Het was de meest hippe wedstrijd die ik tot nu toe gezien heb (buiten de luchtgitaar-wedstrijd dan, al kan het feit dat ik die gewonnen meespelen). Wij wonnen. Eer en glorie voor de onze 4 vertegenwoordigers! (het onderwerp was fictief, Vestmannaeyjar wordt geen gevangenis)Dat was het zo ongeveer!

Ik moet gaan er is een gitaar die mijn naam roept.

Er zijn maar enkele foto’s van al het voorgaande en die heb ik nog niet in mijn bezit.

Groeten thuis!


Lennart


ps: Ik sta weer in de gazet!! (of alleszins op de site van de gazet)
http://www.bb.is/Pages/26?NewsID=140714

Wat er staat is het volgende:

Lennart beste luchtgitarist!
Uitwisselingsstudent Lennart Opsteyn was de beste luchtgitarist in de wedstrijd, die gehouden werd door het studentenraad of MÍ (Menntaskólans in Isafjordur = mijn school). Lennart nam het lied “Killing in the name of’ van de band Rage Against the Machine. Volgens Alberta Gold Guðbjartsdóttur Veiga, voorzitster van de studentraad was de wedstrijd heel grappig en ging alles goed. Negen deelnemers namen deel in the wedstrijd, maar voor diegene die niet weten wat luchtgitaar is: In zo’n wedstrijd doet de artiest/deelnemer alsof hij gitaar speelt zonder het instrument in de hand te hebben, vaak eindigt dit in hilariteit. De jury bestond uit Ásgeir Helgi Þrastarson (gitarist), Guðmundur Hjaltason (troubadour) and Málfríður Hjaltadóttir (entertainer).

Iconen

http://picasaweb.google.be/Dhyhakhan/GodForsakenLand# dat is waar ge al lang moest zijn!!!

De foto's ondersteunen mijn laatse twee blogposten, zodat ge tegoei ziet wat ik allemaal bedoel en wat ik allemaal vertel.

En Ine, ik verwacht u!!
Oh en mam, kunt ge mij een pak frangipannekes opsturen?? Ik heb echt nood aan zo'n stukske paradijs...


From Iceland with love...

God Forsaken Land!

Zwemmen is volgens sommige tof!
Het was deze week tijd dat Sighurjón terug ging zwemmen. En niemand anders dan ik mocht hem daar naartoe nemen. Mijn conclusie kindertjes van 4 à 5 jaar zwemmen veel te graag. Die gaan dus wel degelijk tot ze helemaal niet meer kunnen en hoewel ze 90% van de tijd aan het verdrinken zijn, gaat dat zwempartijtje gepaard met heel veel kabaal. Wat me ook is opgevallen is dat alle kindertjes die hun duikbril ophadden op schildpadjes leken. Ikzelf betreedt het water niet. Ik ben geen grote fan van het zwemgebeuren. De trimaran is echter iets heel anders…

Vrijdag avond, LAN avond!
Vermits ze op school een heleboel dingen organiseren om iedereen wat dichter bij elkaar te brengen, was een LAN avond natuurlijk onoverkomelijk. Een LAN avond (ook wel LAN-party genoemd) is een bijeenkomst waarbij iedereen zijn computer met elkaar verbindt en men videospelletjes speelt. Voor de kenners de spellen die gespeeld werden waren Counterstrike, Call of Duty en Day of Defeat. De bijeenkomst begon vrijdag avond om 18:00u om op zaterdag 20:00u te eindigen (m.a.w. 26 uurtjes zonder onderbreking). Tussen 18:00u en 22:00u was er een competitie voor de counterstrike-mensen. Ik heb de 26 uurtjes niet uitgezeten, maar ik heb toch zo’n 6 uur deelgenomen aan het fenomeen. Ook heb ik wat foto’s gemaakt om te bezichtigen.

Zaterdagavond was Mugison-night in Bolungarvík!
Voor Mugison, hét artistiek talent van de Westfjörds, afkomstig uit Bolungarvík was dit een thuismatch. Het waargebeurde verhaal achter zijn naam is te mooi om te negeren.Zoals de naam zegt is de huidige artiest de zoon van Guðmundur Kristjánsson. Guðmundur Kristjánsson was een visserman, die op een dag besloot te gaan vissen rondom Kaapverdië. De mensen ginder vonden Guðmundur Kristjánsson veel te moeilijk, vooral denk ik omdat ze het niet konden uitspreken. Inventief als mensen soms kunnen zijn, noemden ze hem gewoon Mugi. Onze held Mugi gaf de mensen ginder een boot en hielp hen hun vistechnieken te verbeteren. Toen Mugi een zoon kreeg, was de naam Mugison niet ver van de deur. En het is juist die Mugison die voor mij (en 40 anderen) gespeeld heeft. Hij was goed om niet te zeggen één van de beste die ik ooit live heb gezien. Ik denk dat alleen Seasick Steve met dezelfde passie voor muziek als Mugison speelt. Grapjes makend (die ik helaas niet verstond), veel interactie met het publiek en de simpliciteit van zijn optreden, maakte het tot een succes. Mugison werd bijgestaan door de beste gitaarspeler van IJsland, zo niet in de gehele wereld. Dat is allezins wat ze mij verteld hebben. Björgvin Gíslason was en is nog steeds zijn naam. Björgvin is echter nooit in Kaapverdië geweest, zijn verleden is in iets minder episch. Toch is de man goed bezig, hij speelt werkelijk “The blues“ zoals weinige het nog kunnen. Dus vergeet het duo niet!

Zondagmiddag was weer een heel ander verhaal!
De laatste basketbal wedstrijd van‘t seizoen begon om 14:00u. Bolungarvík tegen Reykjavík. Bolungarvík begon goed en speelde sterk, maar liet zich halverwege toch een beetje opjagen door de tegenpartij. Reykjavík was sterk, maar speelde – voor zover ik iets weet van basketbal – niet genoeg samen. Bolungarvík had precies nog ergens een geheim wapen zitten want door een serie van doelpunten was de winst voor ons (vermits ik in Bolugarvík woon). Toch wil ik opmerken dat die wedstrijd één van de meest vuile was die ik gezien heb. Vuile duwkes gevolgd door stiekem gescheld en achteraf spottende knipoogjes of handgebaren die dan weer vuile duwkes teweegbrachten. Het was me wat.

Mam en Pap!
Even terug thuis bij mam en pap door Skype. Altijd tof om iets van het thuisfront te horen en nog plezanter zelfs als het van het thuisfront zelf komt. Het bleek dat er enkele nieuwe ontwikkelingen aan de gang waren. Zo was Ine aan’t kijken om ergens in februari af te komen, dat zou wel enorm hip zijn. Ook willen ze mijn ‘Vikings-zijn-chill’-foto vergroten tot levensgroot formaat, wederom een enorm hip idee.

De titel getuigd van dichterlijke vrijheid, het stelt helaas niets voor. Ik voel me nog altijd goed, tis gewoon de aanblik van de bergen. Mooi, maar kaal. Ook Mugison zingt hierover: “I’m walking through the valley of death, lord where are you now?”. Al weet ik niet goed of het voor Mugison wel dichterlijke vrijheid was, hij zong met zoveel passie.

Blij dat u weer van de partij was!

Helaas komt aan alles eind en dat is bij deze blogpost niet anders.

Groeten uit het immer witte IJsland!


Lennart

Verhuizen

In mijn laatste week bij Alla en Sighvatur, heeft mijn gastvader (Sighvatur) me meegenomen op reis naar India. De hippe man was er namelijk vele jaren geleden geweest en hij vond mij de moeite waard om de foto’s nog eens vanonder het stof te halen. Een kleine 25 foto’s waren het, dia’s wel te verstaan. In het begin keek ik maar wat beteuterd rond omdat ik teleurgesteld was van de hoeveelheid dia’s, maar daar had ik echter helemaal mis. Bij elke foto hoorde een halfuur uitleg. Nepal en India had hij aangedaan en ik zag op Sighvat’s gezicht dat hij er weer helemaal stond. Hij vertelde met ongehoord enthousiasme zijn avonturen daar ver in het Oosten. Natuurlijk hoef ik hier niet te benadrukken dat er geen woorden zijn om het gevoel van die avond te beschrijven. De diaprojector gaf nog iets extra aan de sfeer. Het gedimd licht en de ontruimde witte muur hielden me in beroering, lang na de laatste dia...

Zelf mocht ik ook een klein avontuur meemaken! Herinnert u zich dat ik een jobke had? Wel tis ongelooflijk, Sighurjón noemt het klein manneke en wat is me die hilarisch. Op dinsdag en donderdag mocht ik dus op hem passen. De conversaties die we voeren gingen op dinsdag nog wat stroef (mede omdat alles nieuw was), maar de donderdag konden we mekaar toch al verstaan vermits kex (koekjes) en drekka(drinken) het enige is waar Sighurjón om vraagt. De rest van onze benodigdheden wordt met veel handen uitgebeeld. Als we vol zitten met kex en het avondmaal tot ons genomen hebben is het tijd voor mij om naar de lessen IJslands te gaan. Deze gaan ook door op dinsdag en donderdag, zo kan ik op’t werk blijven slapen. Dat zo geregeld omdat er geen bus meer naar huis is na zes uur (mijn lessen beginnen om halfacht).

Zoals de titel het al duidelijk maakt ben ik verhuisd. Bolungarvík is mijn nieuw thuishaven. Ik ben nu zo’n 15 km van Ísafjörður verwijderd, ook wonen er hier enkele van de vrienden in de beurt. Het leven kan dus mooi beginnen. Mijn nieuwe gastouders noemen Elín en Elvar.

Mijn nieuw adres:
Völusteinsstæti 8
415 Bolungarvík
Iceland

Dus nu woon ik bij Burak, gans lachen en ohja mijn nieuwe gastvader heeft me het IJslands troeven geleerd:Alle kaarten worden uitgedeeld, één per één (dat maakt 13 kaarten per speler). Men speelt zoals bij ons met diegene die diagonaal tegenover u zit. Daarna kijkt men op het schema: “spaði”(schoppen) is als eerste troef, daarna “hjarta”(harten). Vervolgens speelt men “grand” wat simpelweg ‘neem-alle-slagen-op-hoogste-kaart’ symboliseert. Tijdens de volgende twee spellekes zijn “tigull”(ruiten) en “lauf”(klaveren) troef. Men sluit af met “nóló”, dit kan bezien worden als ‘anti-grand’ men wil dan ook zo weinig mogelijk slagen te pakken krijgen.Zulk schema hebben ze mooi in het roze en in het blauw afgedrukt respectievelijk voor vrouwen en mannen. Als men door het schema uit is, begint men gewoon opnieuw.

Deze week geen foto’s, ik heb maar enkele nieuwe. Misschien volgende week, wie weet…

Van mijn ziektes blijft alleen nog de pijnlijke hoest over.

Greetings


Lennart