God Forsaken Land!

Zwemmen is volgens sommige tof!
Het was deze week tijd dat Sighurjón terug ging zwemmen. En niemand anders dan ik mocht hem daar naartoe nemen. Mijn conclusie kindertjes van 4 à 5 jaar zwemmen veel te graag. Die gaan dus wel degelijk tot ze helemaal niet meer kunnen en hoewel ze 90% van de tijd aan het verdrinken zijn, gaat dat zwempartijtje gepaard met heel veel kabaal. Wat me ook is opgevallen is dat alle kindertjes die hun duikbril ophadden op schildpadjes leken. Ikzelf betreedt het water niet. Ik ben geen grote fan van het zwemgebeuren. De trimaran is echter iets heel anders…

Vrijdag avond, LAN avond!
Vermits ze op school een heleboel dingen organiseren om iedereen wat dichter bij elkaar te brengen, was een LAN avond natuurlijk onoverkomelijk. Een LAN avond (ook wel LAN-party genoemd) is een bijeenkomst waarbij iedereen zijn computer met elkaar verbindt en men videospelletjes speelt. Voor de kenners de spellen die gespeeld werden waren Counterstrike, Call of Duty en Day of Defeat. De bijeenkomst begon vrijdag avond om 18:00u om op zaterdag 20:00u te eindigen (m.a.w. 26 uurtjes zonder onderbreking). Tussen 18:00u en 22:00u was er een competitie voor de counterstrike-mensen. Ik heb de 26 uurtjes niet uitgezeten, maar ik heb toch zo’n 6 uur deelgenomen aan het fenomeen. Ook heb ik wat foto’s gemaakt om te bezichtigen.

Zaterdagavond was Mugison-night in Bolungarvík!
Voor Mugison, hét artistiek talent van de Westfjörds, afkomstig uit Bolungarvík was dit een thuismatch. Het waargebeurde verhaal achter zijn naam is te mooi om te negeren.Zoals de naam zegt is de huidige artiest de zoon van Guðmundur Kristjánsson. Guðmundur Kristjánsson was een visserman, die op een dag besloot te gaan vissen rondom Kaapverdië. De mensen ginder vonden Guðmundur Kristjánsson veel te moeilijk, vooral denk ik omdat ze het niet konden uitspreken. Inventief als mensen soms kunnen zijn, noemden ze hem gewoon Mugi. Onze held Mugi gaf de mensen ginder een boot en hielp hen hun vistechnieken te verbeteren. Toen Mugi een zoon kreeg, was de naam Mugison niet ver van de deur. En het is juist die Mugison die voor mij (en 40 anderen) gespeeld heeft. Hij was goed om niet te zeggen één van de beste die ik ooit live heb gezien. Ik denk dat alleen Seasick Steve met dezelfde passie voor muziek als Mugison speelt. Grapjes makend (die ik helaas niet verstond), veel interactie met het publiek en de simpliciteit van zijn optreden, maakte het tot een succes. Mugison werd bijgestaan door de beste gitaarspeler van IJsland, zo niet in de gehele wereld. Dat is allezins wat ze mij verteld hebben. Björgvin Gíslason was en is nog steeds zijn naam. Björgvin is echter nooit in Kaapverdië geweest, zijn verleden is in iets minder episch. Toch is de man goed bezig, hij speelt werkelijk “The blues“ zoals weinige het nog kunnen. Dus vergeet het duo niet!

Zondagmiddag was weer een heel ander verhaal!
De laatste basketbal wedstrijd van‘t seizoen begon om 14:00u. Bolungarvík tegen Reykjavík. Bolungarvík begon goed en speelde sterk, maar liet zich halverwege toch een beetje opjagen door de tegenpartij. Reykjavík was sterk, maar speelde – voor zover ik iets weet van basketbal – niet genoeg samen. Bolungarvík had precies nog ergens een geheim wapen zitten want door een serie van doelpunten was de winst voor ons (vermits ik in Bolugarvík woon). Toch wil ik opmerken dat die wedstrijd één van de meest vuile was die ik gezien heb. Vuile duwkes gevolgd door stiekem gescheld en achteraf spottende knipoogjes of handgebaren die dan weer vuile duwkes teweegbrachten. Het was me wat.

Mam en Pap!
Even terug thuis bij mam en pap door Skype. Altijd tof om iets van het thuisfront te horen en nog plezanter zelfs als het van het thuisfront zelf komt. Het bleek dat er enkele nieuwe ontwikkelingen aan de gang waren. Zo was Ine aan’t kijken om ergens in februari af te komen, dat zou wel enorm hip zijn. Ook willen ze mijn ‘Vikings-zijn-chill’-foto vergroten tot levensgroot formaat, wederom een enorm hip idee.

De titel getuigd van dichterlijke vrijheid, het stelt helaas niets voor. Ik voel me nog altijd goed, tis gewoon de aanblik van de bergen. Mooi, maar kaal. Ook Mugison zingt hierover: “I’m walking through the valley of death, lord where are you now?”. Al weet ik niet goed of het voor Mugison wel dichterlijke vrijheid was, hij zong met zoveel passie.

Blij dat u weer van de partij was!

Helaas komt aan alles eind en dat is bij deze blogpost niet anders.

Groeten uit het immer witte IJsland!


Lennart