Muziek

Zoals elke week begon ook deze met maandag, maar in dat feit zitten mijn avonturen niet.Het begin van de week ging maar traag voorbij en het enige dat mijn avontuurzintuig prikkelde was de komst van een wedstrijd deze week.

Efkes tussendoor met de vrienden hier gaat het goed, ik hoor er nog steeds bij. Dus das ideaal.

Donderdag was de vreemde dag. School was wel OK, zonder veel spectakel. Na’t school ging ik zoals gewoonlijk op een donderdag avond met Sigurjón (dit keer juist geschreven) naar het zwembad. Hij wou eerst helemaal niet, maar eens in het water bleek het allemaal fijn te zijn. Toen het zwemmen voorbij was, vond hij een haardroger waarmee hij vol enthousiasme mijn haar begon te föhnen. Gelukkig. Zo was hij tenminste rustig, al moest ik af en toe mijn gezicht afwenden omdat het gewoon te heet werd. ’s Avonds had Sigurjón een soort ontmoetingsavond voor de ouders. Ik ging natuurlijk mee voor het eten. En goed was het eten! Pizza, salaatjes, fritten (die waren wat minder) en natuurlijk meer IJslandse gerechten waarvan de naam me ontgaat.Daarna had ik mijn laatste les IJslands, althans voorlopig. De les ging maar traag voorbij eigenlijk, gelukkig moest ik vroeger door. Ik ging die avond nog naar school…

Daar aangekomen waren ze al begonnen. Enkele kandidaten hadden hun ding al gedaan en ik ging me opwarmen. Ik trok de leren broek en jacket van mijn gastvader aan zette mijn pruik op en probeerde de zenuwen te kalmeren. Enkele tegenstanders gingen me nog voor zette een knappe prestatie neer. Toen moest ik, ik kon niet meer terug. Een knappe dame mompelde iets in het IJslands gevolgd door mijn naam en daar ging ik. Zweten, een zware ademhaling, gejuich… Ik stapte naar voren en begroette het publiek. Heel goed wat ik moest doen wist ik niet, maar de muziek was al begonnen. Het was een live-opname van Rage Against the Machine met Killing in the name of. Ik had de laatste dagen eigenlijk belachlijk veel geoefend voor deze wedstrijd.Ik voelde het. Adrenaline. Bloed stromend naar elke vezel in mijn lichaam. De eerste tonen kwamen eraan. Mijn moment. Met men luchtgitaar in de hand en alles gevend danste en sloeg ik mezelf door de wedstrijd. Want dat was het een luchtgitaar-competitie. Voor die paar minuten dat het duurde voelde het alsof ik de gitarist van mijn favoriete band zelf was. Iedereen was onder de indruk van mijn prestatie, dat was natuurlijk een mooie bonus. De jury (jazeker was er een onafhankelijke jury) trok zich terug om zich te beraadslagen. Een lang en vervelende pauze voltrok zich , iedereen kwam me vertellen dat ik sowieso gewonnen had, maar dat wou ik eerst zien. Een jurylid stapte naar voren en inderdaad ik werd bekroont als winnaar! Daarmee kaapte ik ook nog een mooie prijs weg: Een klassieke gitaar van Stagg, niet te doen gewoon. Ik denk dat de gitaar zo’n 100 euro waard is, hoe dan ook ik ben gigantisch blij met mijn gitaar (ik had nog geen klassieke gitaar - de gitaar op de foto heb ik gewonnen, gelukkig is de kleur veel donkerder in het echt).
LUCHTGITAAR TIL I DIE!!

Vrijdag ging voorbij zoals maandag, dinsdag en woensdag. Zaterdag echter had weer het één en het ander te bieden. Rond een uur of 2-3 gingen we naar een toneelstukje kijken in de plaatselijke basisschool, want mijn gastbroer Emil zit daar op school en mijn gastmoeder Elín geeft daar les.Het toneeltje was gebaseerd op Mamma Mia en hoewel ik er niets van verstond, moet ik toegeven dat de kinderen hier heel goed kunnen zingen. Gelukkige ouders en blije kindertjes daar was de zaal mee gevuld. Vreemd genoeg voelde ik hetzelfde als wanneer we de kerstboom versieren. Even terugdenken aan de familie was dan ook onvermijdelijk.

Toen dit spektakel was afgelopen gingen we naar hetzelfde Kaffihús waar Mugison zich een tijdje geleden geopenbaard had. Er was weer muziek en dat voor zo’n 3 uur lang. Bandjes en artiesten in alle soorten en maten kwamen hun ding doen. Het was gigantisch hip. Direct daarna gingen we naar mijn gastvaders broer die voor een weekendje afgezakt was naar Bolungarvík. Na een het eten bedankte ik de mensen en stapte in de auto bij Finnboi (uitgesproken als fimpowe), hij was immers zo vriendelijk om me mee te nemen naar Morphius. Oftewel een speech-wedstrijd. Het was de Westfjörds tegen Reykjavík debatterend over het onderwerp maak van Vestmannaeyjar (een eiland onder Reykjavík) een gevangenis. Reykjavík was tegen, wij waren voor. 4 tegen 4 en iedere kandidaat mocht 2 keer een speech geven. Steeds gebruikmakend van de tegenstanders hun speech om hun argumenten te bekritiseren. Het was de meest hippe wedstrijd die ik tot nu toe gezien heb (buiten de luchtgitaar-wedstrijd dan, al kan het feit dat ik die gewonnen meespelen). Wij wonnen. Eer en glorie voor de onze 4 vertegenwoordigers! (het onderwerp was fictief, Vestmannaeyjar wordt geen gevangenis)Dat was het zo ongeveer!

Ik moet gaan er is een gitaar die mijn naam roept.

Er zijn maar enkele foto’s van al het voorgaande en die heb ik nog niet in mijn bezit.

Groeten thuis!


Lennart


ps: Ik sta weer in de gazet!! (of alleszins op de site van de gazet)
http://www.bb.is/Pages/26?NewsID=140714

Wat er staat is het volgende:

Lennart beste luchtgitarist!
Uitwisselingsstudent Lennart Opsteyn was de beste luchtgitarist in de wedstrijd, die gehouden werd door het studentenraad of MÍ (Menntaskólans in Isafjordur = mijn school). Lennart nam het lied “Killing in the name of’ van de band Rage Against the Machine. Volgens Alberta Gold Guðbjartsdóttur Veiga, voorzitster van de studentraad was de wedstrijd heel grappig en ging alles goed. Negen deelnemers namen deel in the wedstrijd, maar voor diegene die niet weten wat luchtgitaar is: In zo’n wedstrijd doet de artiest/deelnemer alsof hij gitaar speelt zonder het instrument in de hand te hebben, vaak eindigt dit in hilariteit. De jury bestond uit Ásgeir Helgi Þrastarson (gitarist), Guðmundur Hjaltason (troubadour) and Málfríður Hjaltadóttir (entertainer).