Christopher Johnson (Chris) McCandless

Maandag was de laatste dag dat er les gegeven werd. Iedereen was blij dat het eindelijk zo ver was, maar natuurlijk moest deze vreugde snel plaats maken voor examenstress en vluchtige telefoontjes om nog iemand te bereiken die de cursus nog kon kopiëren. Ik kon gelukkig blij blijven rondhuppelen vermits ik mij gene bal ging aantrekken van die examens. Ik vind namelijk dat ik er (voorlopig) genoeg heb gehad. Ik wenste mijn vrienden alvast geluk met leren en liet me daarna fijn begeleiden naar Edinborg om een lekker taske chocomelk te drinken. Ik heb vakantie! (al voel ik hier het verschil niet tussen vakantie en naar schoolgaan)

Dinsdag begon de ellende en ik besloot om de eerste al te skippen, het was fysica en hoewel ik de leerkracht respecteer, voelde ik me niet geroepen om dat examen te gaan maken. Later die dag ging ik met Sigurjón nog naar het zwembad. He was zijn laatste les en der was ne slotshow met geluid en al voorzien. Alle ouders waren aanwezig, ook Sigga (Sigurjón’s moeder) die me vertelde dat Sigurjón zo’n vooruitgang had gemaakt in het zwemmen. Ik heb die evolutie niet meegemaakt vermits hij al kon zwemmen toen ik opdaagde.

Woensdag had ik geen test, maar ik ging toch naar school om de kameraden te steunen en dat werd wel geapprecieerd.

Donderdag was mijn vrije dag. Ik had weer geen examen, maar wat kon mij dat schelen. In het schoolgebouw rondlopen was beter dan thuis zitten niksen. Ik had ook enkele regelingen getroffen zodat dit een volledig vrije dag was. Sigga en haar kroost gingen naar Reykjavík om aan Christmas-Shopping te doen. Als ik de hond om 16:00u en 22:00u uitliet mocht ik gerust van mijn kamer gebruiken maken om te blijven pitten in Isafjörður. Ze vertelde me waar de sleutel ging liggen en dat luidde mijn Absolute Vrije Dag in. De hond was geen probleem, want het was lang geleden dat ik nog eens met een hond over de straat getaffeld heb. Ik heb er van genoten om eerlijk te zijn, pak lachen is zo’n hond vooral als die door sneeuw begint te lopen dat hoger is als de hond zelf.

Vrijdag besloot ik alsnog om naar men examen te gaan en het bleek Engels te zijn. Verbaasd door dit ietwat gelukkig toeval stortte ik me vol enthousiasme op de meerkeuze vragen en toen die opwaren was het eerste uur om, wat betekende dat diegene die klaar waren mochten vertrekken. Ik heb me bij deze gelukkige gevoegd en zo eindigde het hele examen-gebeuren. Vrijdagavond was ook weer een ‘We-gaan-eten-avond’, ik liet me weer verrassen. De pot schafte pijlstaartrog en net als de schapenvoetjes was ook dit, niet te eten. Ik heb men bordje alsnog netjes opgegeten, maar moest toch herhaaldelijk kokhalzen zowel tijdens als na het eten. Niet te filmen, gelukkig was er pizza om alles te vergeten. Mijn conclusie: “Pijlstaartrog, blijft er met uw pollekes vanaf”.

Zaterdag besloot ik om een Star Wars marathon te houden. 4 films heb ik kunnen kijken, maar na het eerste kwartier van de vijfde episode begon ik zwaar te knikken, bedtijd was een feit. Die marathon heb ik rond een uur of vier onderbroken om koekjes te bakken. In de vorm van engeltjes, sterren en kerstboompjes. Persoonlijk vind ik het nog te vroeg om aan Kerstmis te denken. Vandaag is het 6 december wat Sinterklaas betekend, maar dat is het niet wat mij weerhoudt om mezelf op het kerstmis gebeuren te storten. Voor mij is het allemaal nog veraf en daar ben ik helemaal niet droevig om.

Zondag vervolgde ik mijn Star Wars marathon met Episode 5 en 6. Om 14:00u zijn we gaan kienen en Burak sleepte zowaar tweede grootste prijs in de wacht. Doorheen het weekend hebben we ook aan een peperkoekenhuisje gewerkt. Ik had er nog nooit een gezien, maar moet toegeven dat het gigantisch hip is. Het heeft zelfs een plekje verovert in de living!

Christopher Johnson (Chris) McCandless
Op een onbekende dag deze week heb ik de film ‘Into The Wild’ bekeken. Een film die een vreemd gevoel heeft achtergelaten. Het is een waar gebeurt verhaal. Chris heeft zijn zinnen gezet op ‘Absolute Vrijheid’. Hij streeft een Thoreau-achtig bestaan na, wat wil zeggen dat hij er een eenvoudige levensstijl op wilde na houden. Evenals Thoreau las Chris ook werken van Leo Tolstoj en Jack London. Hij verzette zich tegen het materialisme, hij doneerde zijn spaargeld aan Oxfam en vluchtte uit zijn bekende omgeving. Hij verbrak elk contact met zijn familie en vrienden. Zijn droom was om naar Alaska te trekken en daar volledig van het land te kunnen leven. Hij bereikte Alaska na een tocht vol avontuur en vreemde situaties. Absolute Vrijheid kon hij nu omarmen. Helaas niet voor lang, zijn uitrusting was niet voldoende en hij had totaal geen ervaring met overleven in de wildernis van Alaska. Hij had het geluk om een oude bus te vinden te midden van deze wildernis, deze bus werd gebruikt als jagershut. Hij leed aan een fenomeen genaamd: ‘Konijnenuithongering’ aka ‘Rabbit Starvation’. Dit is een vorm van acute ondervoeding die veroorzaakt wordt door de consumptie van grote hoeveelheden mager vlees (zoals konijnenvlees) tezamen met een gebrek aan andere voedingsstoffen (vooral vet), meestal in combinatie met andere stressoren, zoals een ernstig koude of droge omgeving. 113 dagen hield Chris het uit in Alaska in die oude bus om dan uitgehongerd te sterven. Net voordat hij in zijn slaapzak lag trok hij een pagina uit Louis L'Amour's memoir, Education of a Wandering Man, dat een uittreksel bevatte van het gedicht ‘Wise Men in Their Bad Hours’ door Robinson Jeffers. Op de achterkant van dit blad schreef hij nog:
“I HAVE HAD A HAPPY LIFE AND THANK THE LORD. GOODBYE AND MAY GOD BLESS ALL!".

Check de wikipagina eens uit. De Nederlandse versie is ok, maar de Engelse bevat veel meer details.
http://nl.wikipedia.org/wiki/Chris_McCandless (Nederlandse versie)


Lennart

ps: In de loop van de week (wellicht morgen) zet ik ook nog wat foto’s online.