Vlaams Is…

Deze week was het iets drukker dan vorige week. Ik ben op dinsdag en woensdag naar de lagere school gegaan. Ze hielden daar namelijk speeldagen omdat het de laatste week van’t school was.Ik ben ingemaakt door iedereen met zowat elk spelleke dat ik gespeeld heb, maar het was al bij al hip. Ik heb vooral geschaakt, maar er waren ook heel veel vreemde Scandinavische spelletjes. Een bezoek aan het plaatselijk radiostation en menig kopjes warme chocomelk maakte het allemaal nog meer compleet. Note van de dag: Sommige kinderen worden heel aggressief wanneer zij de Kerstman spotten.

In die school begon er ook iemand Nederlands tegen mij te praten en met veel moeite kreeg ik er enkele woorden uitgeperst. Bijzonder vreemd wat isolement (van de moedertaal) met ne mens kan doen. De dame had 2 jaar in Nederland doorgebracht, maar het IJslandse accent verdoezelde dat gelukkig wat. Haar man was van Nederland en die heb ik ontmoet ergens in het volgende stuk. (in het radiostation – zijn rol is echter onbelangrijk en hij wordt daarom niet opnieuw vernoemd)Ook kon ik een tweede keer gelukkig zijn, want op het nieuws kwamen toch niet twee Vlamingen in beeld. Ze vroegen naar hun mening over de sneeuw. Grappig hoezeer ik echt Vlaams waardeer.

Op donderdag ben ik nog even teruggegaan naar de mensen in het radiostation om te vragen wat ze allemaal doen. Achteraf vroegen ze me of ik mee met hun wilde spelen op de radio. Een beetje verrast en gechoqueerd knikte ik maar ja, want ik had wel zin in wat gitaarjengelen. U hoort het goed jengelen, althans dat dacht ik. De qualiteit van het radiogebeuren vond ik maar wat laag omdat de muziek gewoon willekeurig wordt afgespeelt. Zo hoort ge het ene moment Wham met Last Christmas en het volgende moment is Metallica met fuel aan de beurt. Allez draait daar nog wat IJslands tussen en ge kunt u daar wel een schoon beeld van vormen. Maar goed ik trok dus op de afgesproken avond naar dat radioding om fijn tot het besef te komen, dat ik tussen de beroepsmuzikanten zit. Ze gaven me een de akkoorden van een liedeke met een knikske van: “joenge, we gaan dat in 44 seconden spelen maakt dat ge meezijt he kameraad”. Ik ga heel eerlijk zijn, ik kende meer dan de helft van de akkoorden niet op dat blad. Ik wist van toeten of blazen! Maar daar zat ik dan toch maar. 3 en een half liedjes later heb ik men (gewonnen) gitaarke fijn opgeborgen en heb ik genoten van hetgeen zij brachten. Anderhalf uur later werd ik moe en heb ik het daar afgetrapt. Het enige waar ik aan moest denken toen ik buiten stapte was: “Dat zijn muzikanten en ik, ik ben maar een jongen met gitaar”. Het stoort me helemaal niet dat ik niet kon meespelen, ik doe mijn ding op een ander niveau. Toch was het niet helemaal verloren tijd vermits ik een vermelding op de radio kreeg (hoe kort die ook mocht zijn).

Gisteren hebben we nog wat geknutseld om het huis een beetje meer kerstmis-achtig te laten aanvoelen. Dat was cool ik heb me volledig op de papieren adventkrans gestort en weliswaar met succes. Vandaag hebben we nog koekjes gebakken, duizend of zo. We zijn de hele middag bezig geweest me ballekes te rollen. Het ziet er wel bijzonder goed uit moet ik zeggen!

Ik ben ook volop bezig aan mijn sweater, niet gemakkelijk maar tgaat me wel lukken. Het gaat een zwarte sweater worden en hoewel het een simpel model is, het is en blijft mijn sweater.

Kerstmis is in aantocht en ik ga nog ergens iets posten over het kerstmis gebeuren in IJsland. Ik heb namelijk een mooie samenvatting gekregen en ik zal die nog wel eens overtypen.
Vandaag was ook de kortste dag hier. Hoe lang die kortste dag precies was weet ik niet, maar veel maakt dat ook niet uit. Er is hier nog altijd geen sneeuw en ik vrees nondedoeme dat ik ook dit jaar geen witte Kerst ga hebben. Er is gelukkig nog tijd! Geduld is vaak het antwoord.

Tip van de dag: 'Steek de boom nog niet in brand'.


Lennart