Prentjes

Voila, weer een reeks foto's!
Het gaat weer over vanalles, al kan ik er deze keer niet echt een beschrijving aan geven.

http://picasaweb.google.be/Dhyhakhan/Prentjes#

(gevoelige kijkers moeten deze keer geen bang hebben)
Neem toch maar eerst "Stieren, Soep En De Gym" bij de hand, dat is iets duidelijker.

Bedankt!

From Iceland with love...

Stieren, Soep En De Gym

Deze post begint zijn verhaal op vorige week zondag. Nadat ik voor de eerste keer in mijn leven gans had gegeten, had ik me voorgenomen om een doucheke te pakken. Dat kon echter niet volgens de plannen van mijn gastfamilie. Ze wouden vier stieren naar een andere wei brengen en daar mocht ik hen bij helpen. Voordat het hele gebeuren ging beginnen kreeg ik een nog een borstelsteel in mijn handen geduwd. Ik was nieuwsgierig en vroeg waarvoor de stok precies diende. Een mooie uitleg volgde, de staaf die om mezelf te verdediging. Ik weet niet of er onder jullie al iemand is die een stier langs zich door heeft zien lopen, maar het is een geweld. Vooral als er negen van zulke types het op een lopen zetten, negen inderdaad want we kregen de vier die we nodig hadden niet geïsoleerd. En ik dacht nog voordat het begon: “tis moeilijk weglopen met zo’n steel in uw handen”. Hopen dat ik de stok niet moest gebruiken was dan ook mijn plan. De vier stieren kregen we alsnog afgezonderd, deze worden nog een week goed vetgemest en dan weggebracht naar het slachthuis. De andere vijf moesten schoon terug naar de oorspronkelijke wei. Het avontuur had gelukkig een goed einde zonder al te veel gewonden. Ik mocht mij fijn naar de douche begeven.

De week begon en verliep rustig met hier en daar nog een kleine ontdekking, zo heb ik eens geprobeerd een conversatie te voeren met een meisje dat weinig tot niets zegt. Dat is moeilijk maar hip! Vele vreemden momenten vinden plaats tijdens zo’n conversatie. Ergens in het midden van de week kreeg ik trouwens ook de uitslag van een test die ik voor het vak wiskunde had gemaakt. Het was een wiskundeolympiade als ik me niet vergis. Hoe dan ook de eerste vijf konden naar Noorwegen gaan om voor de eerste plaats te gaan. Ik had wat moeite met de vraagstukken ook al waren ze vertaald naar het Engels. Ook had ik niet begrepen dat ik punten afkreeg door te gokken bij de meerkeuzevragen, waardoor ik -5 punten op dit deel behaalde. Mijn totaal van 26% was toch nog goed om boven het gemiddelde uit te komen, zo slecht heb ik het dan ook weer niet gedaan.

Deze week bevestigde zich hetgeen ik in “Blijven Ontdekken” heb verteld. Dat van het vriend-zijn-gedeelte dan. Halli had namelijk gevraagd of ik geen zin had om vrijdag met hem, naar de gym te gaan. Ik stemde natuurlijk toe, want ik had tot dan toe nog nooit in een gym gestaan. Ik kom binnen en ben onder de indruk van de duizend potten proteïne drankjes, dieet cocktails en pepmiddelen die tegen de muur staan. Halli en ik kregen een schema waar ik niet veel uit kon opmaken, maar hij blijkbaar wel. We begonnen onze gymavontuur op de loopband en man wat was dat voor iets. Zo’n vreemd gevoel heb ik nog nooit gehad, dat beweegt en beweegt en ge komt niet vooruit. Na een tijd had ik dan toch het gevoel dat ik er wat van kon en konden we door naar het volgende. Dat was gewichten heffen met één arm, niet moeilijk, maar ik vind het gewoon vreemd dat mensen dat echt tof kunnen vinden. Doorgaans deden we sit-ups en gewichtheffen met twee armen. Het roeitoestel zag er wel cool uit, helaas heb ik het niet kunnen uitproberen. Het ziet er dus naar uit dat ik nog ne keer terug moet (en ik weet niet of ik dat wel zie zitten). Om af te sluiten met het gymverhaal ga ik u vertellen dat ik me mateloos gestoord heb aan de hoeveelheid spiegels er in zo’n gym hangen en tis grappig om te zien hoe narcistisch sommige eigenlijk zijn. Zo liepen we de “zware” jongens tegen het lijf, u kent ze wel. Voor die mensen zijn er de spiegels, dat heb ik ontdekt. Halli verdedigde hen echter met het feit dat de spiegels er zijn om te zien of ge de oefening wel juist uitvoert. Hoe hij daarmee de spiegels tegen het plafond verklaart, blijft voor mij een raadsel.Desondanks ben ik blij dat ik er ben geweest en ik zal nog wel eens teruggaan om te roeien. Wie weet is het roeien wel tof en wil ik vaker gaan.

Deze namiddag vroegen ze of ik mee enkele botten ging ophalen. “Bwahja” dacht ik: “Botjes zijn altijd hip”. We reden naar de volgende boerderij waar mijn botjes ietwat groter uitvielen dan ik had gedacht. Walviskaken, geen botjes, maar gewoon hele walviskaken. Gekregen van de buurman zeiden ze. Man man de fotokes zijn dan ook de moeite. Ze wisten nog niet goed wat ze ermee gingen doen, maar enthousiast waren ze in ieder geval. Ze hadden toch al eens gedacht om een soort boog te maken. Toen we terugreden lieten ze me dan ook de grootste walviskaken uit de wereld zien. Onderweg reden we nog even over een houten brug en ik kan me niet herinneren dat ik ooit een houten brug voor auto’s heb gezien. Maar goed de grootste walviskaken ter wereld waren hun naam volledig waardig, op één van de foto’s ziet u mij onder de boog staan.

(Iets heel anders efkes)Soepkes hebben zie hier ook genoeg, helaas hebben ze hier nog nooit van winter- en zomersoepjes gehoord zoals Ine altijd mooi het onderscheid maakt. De doorsnee soep bestaat uit gigantische brokken legumen dit natuurlijk gecombineerd met een deel brokken vlees die zo uit een goeie stoofvlees komen. Zo is dan ook niet ongewoon om geen water te zien nadat uw diep bord gevuld is. Een andere soort soep bestaat uit een stroperige vloeistof die smaakt naar kersensap. Dit kersensapachtig sapje wordt aangevuld met heel harde beschuiten. Een aanrader.

Groeten uit het donkere IJsland


Lennart

Boek van de week: “The Corporation” door Joel Bakan
Film van de week: “Battle in Seattle” door Stuart Townsend

Waar Naartoe?

Meer dan 2 maanden dwaal ik al rond in IJsland, tot nu toe heb ik van niets spijt. Ik heb menig vriend gemaakt en veel bijgeleerd vermits ieder individu zo vriendelijk is zijn kennis met mij te delen. Ik ben tot inzichten gekomen waarvan ik weet dat ze hun nut nog gaan bewijzen. Ik probeer te vergeten dat men dit een AFS-jaar noemt, want AFS heeft helemaal niks te maken met de dingen die ik meemaak. Het is dan wel de organisatie die zowat alles voor mij regelt, maar daar gaat het helemaal niet om. Nadat ik vorige week het gevoel had dat ik een vriend was (en zo voel ik me nog steeds), heb ik mezelf afgevraagd waar het met mij naartoe ging. Er zijn hier jongeren die gewoon zoveel mogelijk proberen te werken, om wat geld te hebben voor de toekomst. Anderen hebben hun toekomst gepland tot en met 2014. Als ik mezelf dan bekijk, dan moet ik toch stiekem lachen. Ik zit met mooie ideeën of dromen, noem het hoe ge het wilt. Maar voor de toekomst heb ik niets gepland, vooral omdat ik eigenlijk wil leven zoals ik nu en voor mijn vertrek leefde. Elke dag op zich en een niet al te grote verbintenis met tijd aangaan. Ik betrap me er vaak op dat ik kwaad wordt als weer iemand tegen mij zegt: “Dat is het leven”. Ik denk vooral nu ik hier IJsland ben, dat de meeste van ons gewoon te weinig of geen kansen grijpen om een andere richting uit te gaan. Maar ik weet ook dat vele zullen zeggen: “Ja, maar die(ik dus) zit wel goed daar in IJsland”.

“Forget AFS, forget Belgium and Iceland, forget your name and ask yourself who you are and what the essence [of this journey] is” Dit is waar ik al een hele tijd aan denk.

Ik heb een naam gekregen, een hele mooie zelfs naar mijn mening, maar ik besef heel goed dat mijn naam niet voorstelt wie ik ben. En als ik hier met andere jongeren praat dan moet ik concluderen dat er veel mensen zijn die niet weten wie ze werkelijk zijn. De meeste van de jongeren verspillen hun tijd op facebook om de illusie te krijgen dat ze “Sociaal Zijn”, vele denken niet meer na voordat ze een conclusie trekken. Zo voel ik me vaak beledigd door de zestienjarigen zonder dat ze eigenlijk door hebben wat er misgaat. Op die momenten moet ik vaak denken aan hoe Ishi de laatste der Yana Indianen ons zag: “He(Ishi) looked upon us as sophisticated children--smart, but not wise.
We knew many things and much that is false. He knew nature, which is always true.”

Wat ik eigenlijk probeer te zeggen – desondanks al het voorgaande – is: “Ik zit hier goed”. Dit is wat ik wil, mensen ontmoeten en hun verhalen horen. Wijzer worden door de wereld zelf te zien. Laat het duidelijk zijn dat ik nog niet verandert ben, ik vond het gewoon een goed moment om mijn ontdekkingen te delen.

“The wisest men follow their own direction.”
– Euripides (484 BC - 406 BC).

Wat de afgelopen week betreft, die was weer hip. Ik heb een test afgelegd over “The Hobbit”, ik had de vrijdag vrij en komende maandag is er ook geen school. En ergens tussenin kreeg ik de kans om een elektrische gitaar te bespelen (na lange tijd). Dat kwam als een verrassing, ik had Sólveig namelijk gevraagd om met mij rond te rijden. Ze ging studeren in de bib en wou nog wat boeken halen bij haar thuis, zo kreeg ik de gelegenheid om haar huis ook eens te zien en na een tijd van ronddolen vond ik de gitaar. Op gebied van zuiver/helder spelen zit er wat meer roest op dan normaal, but I still got the touch. Zo heb ik de herontdekking van de elektrische gitaar dan ook gebruikt om een eerste lied volledig af te werken. Ik ben er tot op heden heel trots op, maar ik ga zien of ik het volgende week nog wat vind :-).

Ook was ik laatste week aan’t zoeken naar een gastfamilie in Ísafjördur. Vermits de meeste vrienden daar wonen en er daar ook meer activiteit is dan hier op’t platteland. AFS was immers gestopt met het zoeken naar een gastfamilie in Ísafjördur vermits de familie van Burak zich had opgegeven om me te ontvangen. Versta me niet verkeerd ik heb niets tegen die mensen in tegendeel het zijn heel toffe mensen, maar ik wil niet verhuizen en twee dagen later horen dat er toch een familie in Ísafjördur was die mij wou hosten. Dat zou immers tot vreemde situaties kunnen leiden, omdat ik dan met een gevoel van ‘Doeme’ achterbleef en misschien ontevreden zou zijn met mijn huidige situatie, wat op zijn beurt dan weer tot familiale kwesties gaat leiden. Helaas heeft tot op heden nog niemand gereageerd op mijn oproep. Het ziet er dan ook naaruit dat ik alsnog naar Bolungarvik en Burak trek. Even goeie vrienden natuurlijk, de dame op’t AFS kantoor had mogelijk wel een familie na Kerstmis voor mij in Ísafjördur. En ik zie dat volledig zitten, vermits ik dan 3 families heb gehad en telkens een andere omgeving. Blijven bewegen, dat vind ik tof. Maar zover zijn we natuurlijk nog niet.

Mijn gastmoeder heeft voor mij wel een hip jobke gevonden, het enige wat ik moet doen is op dinsdag en donderdag een kindje(4 of 5 jaar) gaan afhalen van de opvang vermits zijn moeder lange shiften draait. HET ENIGE zeg ik, maar dat kinneke spreekt helemaal geen vloeiend Engels noch spreek ik vloeiende IJslands: Ik verwacht dus hilarische momenten!
Toch zal het goed zijn voor mijn spreken vermits die kleine basis zinnen gebruikt (of dat hoop ik toch).

“Leave no stone unturned.”
– Wederom door Euripides (484 BC - 406 BC).

Hierbij laat ik het.


Lennart

Ps: wees zo vriendelijk om een reactie achter te laten, ik lees ze met alle plezier!

Blijven Ontdekken

Maandag was slachtdag, waarvan de foto’s al verspreid zijn. Zie het als het slachten van een grote kip. Dit was tevens het toppunt van deze dag.

Dinsdag is een zwart gat in mijn geheugen, ik kan me niet meer herinneren wat ik op die dag heb uitgespookt.

Woensdag was één van de meest memorabele van deze week. Ik had voor de eerste keer sinds mijn aankomst hier, echt het gevoel dat ik niet langer “Skiptinemi” was, maar eerder een vriend. Niet dat er veel gebeurde op die dag. Ik taffelde gewoon door de gangen met hier een wuifke en daar ne goedendag, hier een mopke en daar een filosofisch gesprek over waar het allemaal naartoe gaat. Ik toonde zoals altijd mijn bewondering aan de dingen om me heen: Zo ben ik nu bijvoorbeeld aan’t leren om een rubiks cube op te lossen in minder dan een minuut. Ik voel me meer en meer thuis, waardoor mijn eerst doel verreweg geslaagd is. Ik had namelijk het plan gemaakt om eerst een sociaal netwerk op poten te zetten om me te weren tegen het gevoel van eenzaamheid en sinds ik de hele school of zo goed als toch ken, ben ik daar met vlag en wimpel in geslaagd. Nu ben ik me aan’t concentreren op de taal, want wat zijt ge met vrienden als ge niet met hen kunt praten.

Donderdag deed ik mee aan een wedstrijdje cola drinken. We moesten zo snel mogelijk 2 liter cola drinken! Het startsignaal luidde en daar gingen we. Nek aan nek streden we voor de titel en de prijzen. Iedereen begon gigantisch snel te drinken, maar achteraf bedenk ik dat dat onze ondergang was. De eerste opgave kwam van de snelste drinker van ons allemaal: we dachten allemaal dat die een “brainfreeze” had omdat hij naar z’n hoofd greep. Hij stond op en twintig meter verder moest hij overgeven. Óli was de volgende die opgaf (zonder veel toeren achteraf), hij had zijn fles voor de helft leeg. De rest waaronder ik bleven op’t gemak doordrinken, maar het was Óskar die de titel en de prijzen binnensleepte. De meeste van ons hadden op’t moment dat Óskar z’n fles leeg had nog zo’n 1/4de te gaan. Grappig was dat ook Óskar onder de klappenvangers viel, want precies op de zelfde plek (twintig meter verder) moest hij ook overgeven. Alsnog stapte Óskar weg met 12 liter cola en een waardebon om in Edinborg* te gaan eten.
(Edingborg: de chiquere etensplek in Ísafjörður, onlangs kreeg de zaak echter een nieuwe eigenaar waardoor het nu “Amma Habbi” noemt.)

Vrijdag was ne hippe dag vermits ik mijn gastmoeder mocht gaan vertegenwoordigen op’t unief. Er ging daar namelijk een “Meeting” door, zo konden alle studenten die enige connectie met dit unief hadden elkaar beter leren kennen. Ik die de eerste week hier had doorgebracht kreeg de eer om ook deze mensen te gaan ontdekken. En man dat zijn hippe mensen, sommige komen van Duitsland (Alex en Johnatan), sommige van canada (Alex, een groot deel van de US(Megan,…) en natuurlijk waren er ook bekendere gezichten zoals Dave, de Mauritaniër uit “1°C” en Alan, de Engelsman uit “Moet Er Nog Zand Zijn?” . Dit is ook hetgeen de titel vertegenwoordigt, het blijven ontmoeten en blijven ontdekken van nieuwe visies en persoonlijkheden. De tafel was op deze "Meeting" rijkelijk gevuld waardoor ik met allerhande gerechten al dan niet bijeen passend. Ik heb me dan ook eens goed laten gaan en ben op z’n minst anderhalve kilo bijgekomen (al kan dat ook iets te maken hebben met die cola)

Gisteren noemde ik zaterdag. Ik heb meegeholpen de kopjes van de lammekes te behandelen zodat het vlees niet gaat rotten. We doen dit met behulp van een soort vlammenwerper, deze verschroeit de haren van de vacht. Onsmakelijke geuren kwamen daarbij vrij, maar een mens moet eten hebben. Ik weet niet wanneer ik zo’n koppeke krijg voorgeschoteld, maar ik hou jullie op de hoogte.

Dit was mijn 8ste week in IJsland en ik bedankt nog eens graag iedereen die wafels heeft gekocht en iedereen die me blijft volgen op deze blog…

Voor deze namiddag heb ik nog een bezoek aan Ðingeyri/Thingeyri gepland omdat ik het de vorige keer moest uitstellen door het weer.

Ik ben net terug van mijn uitstapje en wil toch nog graag even meedelen wat ik daar heb meegemaakt. Eerst moest ik een uur taffelen met menne velo om ginds te geraken, maar bon. Daar toegekomen heb ik wat rondgedoold in het Vikingmuseum, wat op zich wel cool was, maar een beetje verlaten overkwam. Ook herinnerde ik me de woorden van Steini in "Schapenvoetjes" die me informeerde over het bestaan van een medevlaming in Ðingeyri/Thingeyri. Nadat ik genoeg bezichtigd had vond ik dat het tijd was om deze Eenzame Belg te gaan opzoeken. Ik trof Wouter (Woiter volgens de IJslanders) aan in de nabijheid van zijn koffiehuis. Hij is namelijk een gebouw aan't restaureren om daar een schoon drinkgelegenheid van te maken. Nadat hij een deel van zijn afvoer had afgemaakt (dit moest snel gebeuren vermits het zeeniveau anders voor problemen ging zorgen) mocht ik zijn huis bezien. Een echt gezellig bruincafé is het, zeker een aanrader voor iedereen die ooit in de Westfjörds aanbeland.
Na een toffe babbel over diploma's, IJslanders en de toekomst was hij zo vriendelijk om me een lift naar Höfdi the geven. Wouter is een hippe gast en ik ben zeker van plan om nog eens af te dalen naar zijn huisje. Met dank aan Steini die deze ontmoeting mogelijk maakte.

Ohja, hij heeft het huis voor zo'n 30 euro gekocht, maar de renovatie eist meer geld dan hij gedacht had. Wouter is afkomstig uit Merchtem, tussen Brussel en Aalst.


Lennart

Beelden

Een nieuwe post die de titel "Schapenvoetjes" draagt verdient natuurlijk nieuwe foto's.
Bij deze verscheidene foto's, vele van het '6-week-camp', nog meer van bij Burak's place en enkele van de slachting die vandaag heeft plaatsgevonden (3 schaapjes en 3 lammekes).

http://picasaweb.google.be/Dhyhakhan/DuizendBeelden#

(Gevoelige kijkers let op!)

Mam en Pap heel fel bedankt voor de speculozen die jullie me hebben opgestuurt, helaas heb ik er al teveel van opgegeten... :-)
Maar jullie weten toch dat ik nu elke week een pakketje speculozen wil?
Lachen!

From Iceland with love...

Schapenvoetjes

Steini, dat is de naam van een vriendelijke man die ik deze week heb ontmoet. Toevallig is de man ook de buschauffeur die me elke dag weer veilig thuis afzet. Steini woont in Þingeyri en werkt in Ísafjörður. Vermits hij toch op en af rijdt elke dag, pakt hij gaarne wat gezelschap mee. En natuurlijk maakthij op die manier nog wat centjes ook.Ik had een fijne babbel met hem ergens in het midden van de week (laten we aannemen dat het woensdag was). Toen ik uitstapte brabbelde hij nog enkel woorden over een Belg in Þingeyri, die een huis was aan’t renoveren. Dus ik ben van plan om ergens deze week richting deze Eenzame Belg te trekken.

Donderdag en vrijdag gleden langzaam voorbij met ergens tussenin nog een halt. Aron en ik moesten namelijk een presentatie over “Zichtbaar Licht” maken. Het begon al schoon met Aron die zijn deel vergeten was en ook nog eens te laat was. Na de gebruikelijke problemen met het internet hier hadden we dan toch iets om te tonen. De afspraak was 50-50 m.a.w. ieder zijn deel, maar daar had onze Aron toch een ander gedacht over. Hij had namelijk in’t IJslands met de leerkracht afgesproken dat ik het helemaal ging doen. Totale verbazing in kamp Lennart toen Aron niet opstond om zijn deel te doen. Ik heb natuurlijk gerebelleerd tegen dit gebeuren waardoor het grijnsje op Aron’s gezicht veranderde in een beteuterd geheel. Onze presentatie liep ten einde met op de achtergrond de zachte noten van “Smells like teen Spirit” van de wellicht onbekende artiest Nirvana.

Het weekend was weer aangebroken en ik mocht deze tweedaagse doorbrengen bij Burak en zijn gastfamilie. Burak is de nieuwe uitwisselingsstudent hier in de Westfjörds. Hij leeft momenteel in Bolungarvík en is afkomstig uit Turkije. Burak draagt een vreemd verhaal met zich mee, waar ik nog weinig of niets van weet. Toen ik hem vroeg waarom hij geen blogposts meer plaatste en hoe hij dan het contact met zijn vrienden en familie behield, zei hij me dat hij met z’n familie mailde… Toen ik hem nog eens vroeg naar het ‘hoe-contacteer-je-de-vrienden’ gedoe, kreeg ik te horen dat hij zijn vrienden in Turkije niet moest hebben. Kort gevolgd door: “Actually, I don’t need any friends.” Nu kan ik u zeggen dat ge u ongelooflijk nutteloos voelt als iemand recht in u gezicht zegt dat hij geen vrienden nodig heeft. Vooral als ge de persoon in kwestie probeert te helpen indien mogelijk. Ook vertelde hij me dat hij ervoor gekozen had om geen vrienden in het echte leven te hebben, maar wel om vrienden in “World of Warcraft” te hebben(een spelleke op de computer). Zo is het dus dat Burak nu geen of weinig vrienden heeft, maar telkens vlucht naar deze kunstmatige wereld en daar vertoefd in het gezeldschap van Vreemde Schepsels (zoals dwergen denk ik). Ik zeg dan ook graag openlijk dat ik me wederom(herinner u Rebekah) zorgen maak.

Maar goed ik vergeef/vergeet snel en was niet van plan mijn weekend door zo’n gedoe te laten ruïneren. Een weekend in een nieuw dorp das altijd hip. En zo begon het allemaal op een vrijdagavond na een busritje dat oneindig diepe kliffen passeerde en langs staketsels liep die moesten verhinderen dat rotsblokken ons bedolven. We vochten onze meningsverschillen uit in een partijtje schaak, dat ik helaas verloren heb. Ook maakte ik kennis met Emil, de zoon van Burak’s gastfamilie. Emil is een kerel van veel vreemde geluiden die al dan niet iets willen zeggen. Ik was dan ook ergens blij dat ik hem na twee dagen de Laatste Groet kon geven. De zaterdag begon met laat opstaan kort gevolgd door het wandelen naar het zwembad (het is wel degelijk mogelijk om in een dorp van zo’n duizend man verdwaald te geraken, vooral met Burak op kop – dat komt door z’n haar*). Het was een mooie zwempartij vooral toen we naar het buitenzwembad gingen (+4°C) en we zicht hadden op de bergen. Op een zeker moment sneeuwde het zelfs dat was wild. De zaterdagavond kregen we het genoegen om aan een traditie deel te nemen. De gastfamilie van Burak eet namelijk één keer per jaar schapenvoetjes (zie foto’s). Zeer exclusief, want het is niet te koop in de winkel. Bij mijn weten gaan we de enige uitwisselingsstudenten zijn die dit gegeten hebben. Aan zo’n voetje is er niet veel te knagen wat huid en wat pezen, meer niet. Burak moest bijna overgeven, ik vond het geen topper maar honger maakt rauwe bonen zoet. Veel gelachen werd er met Burak en op sommige hun gezicht was een teleurstelling te bespeuren omdat ik niet ten onder was gegaan. De schapenvoetjes worden zo’n drie uur gekookt anders kauwt men gewoon op ne schoen al proefde ik na die drie uur nog geen verschil, maar om eerlijk te zijn ik vond de aardappelpuree slechter dan de voetjes.

* Ik noem Burak, ‘Man zonder Zicht’ want hij heeft altijd haar voor z’n ogen.

De zondag was op zijn manier een bewogen dag. Om elf uur ging ik naar de mis. =>?huh?<= en nee ik ben niet ziek :-). Het was iets totaal anders dan ge u kunt voorstellen. Een beetje gospel met primitief handgeklap, tussendoor een grapje of twee en veel interactie met de mensen die de mis bijwonen. Hier hebben ze trouwens een heel schoon oplossing gevonden voor de magere opkomst. Ze hebben gewoon een klein kerkje waardoor dit gemakkelijk vol zit. Bij terugkomst hebben we dan toch maar Burak wakker gemaakt. En zijn we onze naam gaan schrijven in een boekje ergens boven op ne berg.We besloten terug te keren via hetzelfde pad dat we hadden gebruik om de top te bereiken vermits Burak moe was en wou drinken. Doch sta ik op goede voet met Burak, ik respecteer de kerel gelijk ieder ander.

Eindigen deed mijn avontuur in Bolungarvík met een helse tocht langs die beruchte richel en met een laatse blik op die staketsels en de stenen die erachter lagen, bereikte ik Ísafjörður.

Lennart, moge de haren op mijn kin nooit afvallen.


Ps: ik ben zo in de ban van het oude taalgebruik omdat ik de hele week in “The Hobbit” gelezen heb.

Across The Universe

Het lijkt eeuwen geleden dat ik nog eens iets van me heb laten horen, dat komt denk ik omdat het leven hier zich vanzelf vult. Maar bij deze: Vorige week was een vrij normale week als we het weekend niet mee rekenen. Op een doordeweekse dag kreeg ik eindelijk mijn contactpersoon te zien. Ze kwam op bezoek en na het avondmaaltijd volgde een kleine conversatie, waarin we concludeerden dat ik eigenlijk geen contactpersoon nodig had. Opgelucht dat ook deze mensen me op een fatsoenlijk niveau respecteerden, keek ik nog naar het einde van een show op TV. Die show ging over een scholencompetitie. De betreffende scholen hadden allen hun eigen robot gebouwd om een bepaald parcours af te leggen. Mooi om te zien hoe de scholen hun robot zó verschillend hadden ingericht om hetzelfde te bereiken.

De week ging verder met het geleidelijk aan verkennen van Ísafjörður en een aangename ontmoeting met de uitbater van Hamraborg. Hoe meer weken ik doorbreng in deze streek, hoe meer ik deel uitmaak van het decor. Dat is goed, dat is mooi. Mensen spreken me meer en meer aan gelijk een vriend in plaats van een “Skiptninemi”. Ook kreeg ik de eer om ‘Fruity Loops’ te ontvangen: een programma om hemelse muziek te maken/bewerken of kapot te maken. Donderdag eindigde voor mij de gezellige schoolweek met een hamburger-wedstrijd. Sommige hadden me graag hierin zien meedingen voor de hoofdprijs: Eeuwige roem en glorie! Maar ik heb gepast, ik heb het niet zo op hersenloos eten. Al kijk ik toch graag eens naar zo’n toernooike. Wat het meeste lachen aan deze wedstrijd was dat er 10 personen meededen (allemaal van het mannelijk geslacht) en dat ze een elfde nodig hadden. Ik die het zo spijtig vond dat de meisjes niet vertegenwoordigd werden, ben beginnen schreeuwen dat het meisje naast mij (linta die ik pas 5 minuten kende) heel graag wou meedoen. Natuurlijk wou ze dit absoluut niet, maar kon ze niet weigeren vanwege mij publieke mededeling. Desondanks enkele boze blikken van haar in mijn richting was ze toch trots dat ze mee gedaan had. De winnaar was naar het clichébeeld, één van de twee breedst gebouwde kerels die meededen.

En toen was het weekend.Het weekend werd ingevuld door een weekendje Reykjavík voor en door AFS’ers. Het hele festijn ging door op een ex-amerikaans militaire basis. Mooi detail, de meeste IJslanders waren er ook nog nooit geweest vooral door het feit dat het militair domein was.De vrijdag in de namiddag begon het met een tochtje door Reykjavík. En vermits ik graag in goed gezelschap vertoef heb ik dit tochtje gemaakt met drie dames: Eentje uit Duitsland, Noorwegen en Ecuador. De reis ging al snel naar een winkelcentrum, ik ben maar mee gehuppeld vermits er niet veel beters te doen was (hier is een vuil lachske wel op z’n plaats denk ik). Op mijn toch doorheen het winkelgebeuren heb ik een ijslandse vlag gekocht en heb ik mezelf een CD van “Seasick Steve” cadeau gedaan. Nadat ik op zo’n speelgoed-Racewagentje was gesprongen, om de kinderjaren te herbeleven was het tijd om terug naar het kamp te keren. (Ge kent die wagentjes wel, die gaan alleen naar voor en naar achter: ik probeer een foto ervan te bemachtigen, mijn Duitse connectie(Antonia) is ermee bezig).

Het was fijn om iedereen terug te zien. Ik heb daar voor de tweede keer ontdekt dat het moeilijk is om terug naar’t Vlaams over te schakelen na 6 weken IJslands. Ik heb de hoop op fatsoenlijk Nederlands snel opgegeven en ben gewoon in’t Engels blijven doorploeteren. Mijn eerste ervaring met het slecht Nederlands was in een gesprek met Pieter Vincken via msn. In de conversatie moest ik gebruik maken van “in de buurt”, hier typte ik vol overtuiging “in de beurt”. En nu bij het typen van deze tekst maakte ik gebruik van “lagen”, en ik bedoelde “lachen”.

Mooi om te zien dat België vriend is met vooral de USA en Duitsland. We hebben namelijk heel vaak en hard met elkaar moeten lachen. Zo voelde ik me op een bepaald ogenblik beledigd omdat Collin (USA) DIRECT na ons gesprek met Melanie(België) begon te spreken. Melanie vond het ook ietwat vreemd en legde aan Collin uit dat we meestal een korte pauze hanteren gecombineerd met het even staren in de verte. (Ik hoop dat jullie ongeveer begrijpen wat ik bedoel). Ik was verbaasd hoe we dat in België eigenlijk aanpakken. Hij begreep er niets van en dat resulteerde in hilariteit. Zo vroeg hij meerder keren aan mij of ons geprek over was en stond hij ook ne keer op om in de verte te staren. Hilarisch!! M.a.w. het weekend was een topper!! En ik hoop dat mam en pap zich al klaarmaken voor mijn vertrek naar de States. :-) Vermits Collin en ik een vreemde band delen, alsof we mekaar al jaren kennen. Ik voel echt zo’n broeder/bloed band met hem. Al gaat er niks boven een Goeie Wim en een Vertrouwde Tom. Terug naar de landen want ook Japan heeft een vriend in petto voor mij. Zo heb ik nog met Takehiro moeten lachen omdat hij altijd “Sleepy” is. Spijtig is wel dat hij niet zo goed Engels kan en toch altijd ja-knikt als ik iets zeg of vraag. Dat is thans ook hilarisch. Pak lachen is dat de mensen uit Frankrijk en Duitsland zo’n mega cliché-accent hebben dat het niet meer schoon is om naar te kijken.

De titel van dees-weekse post is afkomstig van een liedje van de Beatles. Ik heb namelijk 2 GigaByte aan Beatles muziek afgehaald vorige week. (Voor oma en opa: Dat is veel muziek) Het liedje noemt dus Across the Universe, het is een heel ontroerende lied dat ook nog eens perfect bij het weekend past. Zoek het eens op, zou ik zeggen.

Nu ik Oma en Opa toch vernoemt heb kan ik maar beter vermelden dat ik hun briefje kregen heb. Ik vond het fijn om eens wat van jullie te horen. Want wat gaat er boven een goeie oude brief?

En vermits ik er nu aan denk, ik ben helemaal vergeten om mijn adres hier ergens achter te laten. Moest het zijn dat jullie me willen bereiken, via postduif of gewoon een ordinaire brief. De brief van mijn grootouders heeft het gehaald met de volgende informatie:

Fam. Thorarinsson
Lennart Opsteyn
Höfdi / Dyrafirdi
Isafjadarbaer 471
Tingeyri
Iceland

(Drukletters kunnen handig zijn)

Naar goede gewoonte komen de foto’s van mijn avonturen enkele weken later… en dat gaan we deze keer niet veranderen (de volgende lading foto's kan schokkende beelden bevatten zoals: ik zonder broek op een tafel temidden van 60-man: stel u hier alstublieft geen vragen bij :-) )

Tot op een mooie dag in Zutendaal…


Lennart

ps: Dit is het eerste bericht dat tot aan de derde pagina in Word reikt!