Vrolijk Kerstfeest

Zoals ge in “The X-mas Special!!!” hebt kunnen lezen, aten we op 23 december pijlstaartrog (skate). Die vissoort aten we een tijdje geleden ook, het was ook deze keer ongelooflijk vies. Er kwam wat volk op bezoek om aan de traditie deel te nemen en al bij al was het nog een gezellige middag. Die avond hebben we ons volledig op de versieringen en kerstbomen gestort, want inderdaad wij hadden nog gene boom staan. Helaas geen echte boom, maar een perfect-in-vorm-plastieke. Auðun vergezelde ons bij het versieren, hij was hiervoor speciaal afgekomen van Reykjavík. Daar loopt hij immers school. Nu denk ik dat Auðun vrij onbekend, zoniet onbestaande was op mijn blog. Tot nu! Auðun is de grote broer van Emil, zoon van Elín en Elvar en ondertussen vriend van Burak en mij. Kerstavond was een leuke avond. De hapjes waren gigantisch goed, maar helaas weet ik niet wat het was. Het Kersteten was ook ongelooflijk goed en alles werd natuurlijk doorgespoelt met Malt. Malt is een soort….drank. Er zit minder dan 2% alcohol in en het smaakt goed, zeer goed zelfs. De hele avond waren en kerstconcerten op TV en die hebben dan ook de achtergrond opgevuld. Kerstdag ging gepaard met veel slapen en de film ‘Coolrunnings’. Een klassieker, maar voor onze situatie zeer gepast.

Alain, een franse schilder kwam ons vergezellen tijdens het kerstgebeuren. (Ik weet niet of ik hem al heb vermeldt in één van de vorige blogposts.We hebben de hele kerstavond gesproken en verteld en nu weet ik zo ongeveer Alain’s hele verhaal. Hij heeft een tijdje lesgegeven in Duitsland en reisde een paar keer heen en weer tussen IJsland en Duitsland. Hoe hij precies in Duitsland was geraakt weet ik niet, maar ik weet wel dat hij een vrouw en twee kinderen in Frankrijk heeft. Hij probeerde wat centjes te maken in Reykjavík en is daar lid geworden van een galerij. Zo’n tien jaar geleden was hij aan’t rondtoeren in IJsland en zijn tocht bracht hem hier in Bolungarvík. En zoals dat gaat in kleine dorpjes in IJsland verspreidde het nieuws van Alain’s aankomst zich razendsnel. Mijn gastvader Elvar werd niet gespaard van dit nieuws en kwam Alain toevallig tegen. Elvar toonde zijn goed kant en kocht een schilderijtje en hij gaf Alain nog de volgende woorden mee: “Gij hebt ge toch gemakkelijk, gij kunt wat schilderen en daarvan leven”. Dat zette Alain aan het denken. Desondanks keerde hij terug naar Duitsland, want het geld was op. 3 maanden later gaf hij zijn job op en keerde terug naar de Westfjörds, terug naar Bolungarvík om daar te leven van zijn schilderijen, om daar absoluut vrij te zijn. Elk dorpje of regio in IJsland heeft graag een persoonlijk vertegenwoordiger in welke culturele of sportieve tak dan ook. Alain kwam op een vreemd moment (ik wil goed zeggen, maar dat zou gruwelijk overkomen). Bolungarvík haar dorpsschilder was in het voorjaar gestorven. Ook zijn verhaal is van een vreemde aard. De arme man had namelijk graag een druppeltje en dat werd op een dag zijn einde. Die dag is het wat het vreemd maakt. Hij zat te drinken tijdens zijn eigen exhibitie, mensen kwamen en verlieten de zaal ook weer en iedereen dacht dat de man zijn roes aan het uitslapen was. Maar de werkelijkheid schokte echter iedereen, de man was naar de eeuwige jachtvelden vertrokken te midden van zijn eigen werk…
Bolungarvík bleef geschokt achter en had nu nood aan een nieuwe dorpsschilder. Alain was de man. En zonder veel treuzelen werd hij benoemt tot dorpsschilder. Alain heeft voor dit vrije leven echter veel opgegeven. Hij is gescheiden en heeft maar weinig contact met zijn familie. Totaal geen contact meer met zijn vrouw en enkel een foto van zijn kleinkind. In zijn workshop hier in een flatgebouw in Bolungarvík hangen een paar foto’s van zijn dierbaren, een echte franse familie. Toen ik hem vroeg of hij het opnieuw zou doen als hij de kans kreeg, zei hij mij: “Ja, ik zou opnieuw proberen te leven van mijn schilderijen”. Ik zag echter een heel ander antwoord in zijn ogen en ik moest terugdenken aan Christopher Johnson Mccandles (van ‘Into The Wild’) die de dood onder ogen moest zien om het volgende te concluderen: “Happiness is only real when shared”.

Kerstavond was geweldig, het voelde echt alsof zeven individuen toevallig op de zelfde plaats waren en dat had natuurlijk een heel spontane sfeer tot gevolg. Het was goed!Ik heb van Kersmis genoten alhoewel ik op Kerstdag het feest bij oma miste. Mijn plaats op de kop van de tafel. Het ononderbroken lachen. Het ongelooflijk goede eten dat maar blijft komen. Opa aan de andere kant van tafel. De familie kortbij…

Alsnog Een Vrolijk Kerstfeest Voor Iedereen!!


Lennart

p.s: Om te laten zien hoe ik Kerstmis heb beleefd, heb ik nog wat foto’s geupload.
http://picasaweb.google.com/Dhyhakhan/VrolijkKerstmis#

The X-mas Special!!!

In de volgende alinea's leid ik jullie doorheen de grote lijnen van een IJslandse Kerst. Natuurlijk is de amerikaanse Santa Claus ook aanwezig, maar net zoals Sinterklaas bij ons, hebben ze hier iets speciaal. Wees getuige van IJsland zoals ge nog nooit getuige van iets geweest zijt en geniet van de spanning en humor zoals een IJslandse Kerst dat als geen ander kan brengen!
(Zo'n inleiding heb ik al efkes willen schrijven :-) )

De Geschiedenis Van Kerstmis
In IJsland IJslanders vieren 13 dagen Kerstmis. De periode start op december de 24ste en eindigt op de 6 januari. De zesde is ook de dag waarop alle versieringen worden opgeruimd. Zij vieren Kerstmis op de avond van de 24ste december net zoals wij (katholieken).

Kerstmis Versieringen En Voorbereidingen
IJslanders nemen hun kerstmisversieringen heel serieus. Iedereen versiert en de meest voorkomende versiering is natuurlijk net zoals bij ons de kerstboom. Maar ook de adventskrans is hier mooi overgenomen. Overgenomen zeg ik, want hier is het geloof (eender welk) maar zelden beoefend. De meeste mensen hier, waaronder mijn gastouders weten niet waar de datums (vanuit katholiek oogpunt) voor staan. Ze maken hier een onderscheidt tussen twee adventlichtjes: De originele adventskrans (waar iedereen hopelijk de betekenis van kent), maar ook de kandelaar met zeven lichtjes op wordt hier beschouwt als een adventslichtje. Ik weet nu niet precies hoe wij die kandelaar zien, maar ik heb gemerkt dat iedere stroming zijn eigen betekenis aan die kandelaar gegeven heeft.

Þorláksmessa – St. þorlákur’s Mass
Dit is de naam die gegeven wordt aan de 23ste december. Over het algemeen is het de grootste koopjesdag in IJsland, iedereen wilt nog rap de laatste kerstmiscadeaus kopen.Het gerecht van de dag is skate (vis). Dat is omdat het de laatste dag van het kerstmisvasten is. In het Zuiden wordt de vis ingelegd, waar ik leef wordt dat echter niet gedaan. Ook laten ze de vis rotten (net zoals ze doen met haai), dit doen ze omdat verse skate enzymen bevat die schadelijk zijn. Het meestal geserveerd met gekookte patatjes. Deze traditie is nog steeds zeer populair in IJsland ondanks de sterke geur van ammoniak, dat komt van het rotten van de vis.
De Kerstmis Kat Een oud IJslands folklore eist dat iedereen minstens één nieuw kledingstuk heeft met Kerstmis. Iedereen die zich hier niet aan houdt loopt het gevaar opgegeten te worden door een kwaadaardig beest, de kerstmiskat genaamd. De kerstmiskat is Grýsla’s kat (zie Yule Lads) en er werd hard gewerkt dat niemand naar de kerstmiskat zou gaan. Dus iedereen werkte aan nieuwe kledingstukken voor ieder gezinslid.

Santa Claus / Jólasveinn / De kerstman
IJsland heeft niet één maar dertien Kerstmannen. Deze hebben geen connectie met DE Kerstman hoe dan ook. Zij zijn afkomstig van Trollen en oorspronkelijk maakten zij de kinderen bang. In de laatste eeuw zij ze echter veel vriendelijker geworden.
Hun namen zijn: Stekkjastaur (Schaapshoksluiper of ook wel Stijfbeen), Giljagaur (Kloofsukkel), Stúfur (Kleintje), þvörusleikir (Lepellikker), Pottasleikir (Pottenlikker), Askasleikir (Kommenlikker), Hurðaskellir (Deurensmijter), Skyrgámur (Yoghurtveelvraat), Bjúgnakrækir (Worstensnaaier), Gluggagægir (Ramengluurder), Gággaþefur (Snuiver), Ketkrókur (Vleeshaak) en Kertasníkir (Kaarsenbedelaar). Ge kunt al aan de namen zien dat de Kerstmannen zeer misleidend zijn en dat ze elke hun eigen ding hebben. Ze leven in de bergen te samen met hun ouders Grýla en Leppalúði. De 13 kerstmannen komen naar het dorp, één voor één. De eerste komt op 12 december en de laatste komt op 23 december. Vroeger probeerde ze elk hun favoriete object (vandaar de namen) te stelen.

Elk kind in IJsland zet zijn schoen op de versterbank vanaf the 12de december. Ze krijgen van elke kerstman een cadeautje wanneer deze in het dorp arriveerd, maar als ze stout geweest zijn krijgen ze een rotte patat. (komt ergens bekent voor, niewaar?)

Ze tonen zich vaak tijdens kerstmisdansen, dat dansen is zeer populair onder de kinderen. Kinderen (maar ook de ouderen zijn welkom) dansen rond de kerstboom en zingen kerstliedjes (u heeft dit al gezien op enkele foto's - men was aan het dansen rond de openbare kerstboom). Het hoogtepunt van zulk festijn is natuurlijk het moment wanneer deze cadeautjes en snoep à volonté begint uit te delen.

De dag na Kerstmis begint de eerste Kerstman aan zijn terugkeer naar de bergen. Dan vertrekken ze allemaal, één voor één. De laatste vertrekt op 6 januari, wat dan ook meteen de laatste dag van het Kerstseizoen betekent.

Een Stille Nacht
Het luiden van de klokken van de lutheriaanse kathedraal in Reykjavík, op nationale televisie uigezonden wordt gezien als het signaal voor iedereen(behalve de Kerk) om het kerstgebeuren volledig te omarmen en om iedereen een Vrolijk Kerstfeest te wensen. Dit is het formeel begin van Kerstmis.

Þrettándinn – De laatste dag van Kerstmis
De 6de januari wordt meestal aangeduid als 13de dag (Þrettándinn). Op deze dag is alles zo ongeveer terug gelijk het oude: iedereen is terug aan‘t werk en de school is opnieuw begonnen. Die avond komt de familie bij elkaar om te eten en eventueel om het laatste vuurwerk af te steken en uiteindelijk om vaarwel tegen het kerst gebeuren te zeggen. Kerstversieringen worden direct na de 6de januari opgeruimd.

Ik wens iedereen nu al een
Gleðileg jól og farsælt komandi ár!



(Vrolijk Kerstfeest en een Gelukkig Nieuwjaar)


Lennart

p.s:
- vergeet ook niet naar het bericht "Vlaams Is…" te kijken vermits de "The X-mas Special!!!" vrij kort volgde.
- Voor meer informatie over die kerstmannen klik hier

Vlaams Is…

Deze week was het iets drukker dan vorige week. Ik ben op dinsdag en woensdag naar de lagere school gegaan. Ze hielden daar namelijk speeldagen omdat het de laatste week van’t school was.Ik ben ingemaakt door iedereen met zowat elk spelleke dat ik gespeeld heb, maar het was al bij al hip. Ik heb vooral geschaakt, maar er waren ook heel veel vreemde Scandinavische spelletjes. Een bezoek aan het plaatselijk radiostation en menig kopjes warme chocomelk maakte het allemaal nog meer compleet. Note van de dag: Sommige kinderen worden heel aggressief wanneer zij de Kerstman spotten.

In die school begon er ook iemand Nederlands tegen mij te praten en met veel moeite kreeg ik er enkele woorden uitgeperst. Bijzonder vreemd wat isolement (van de moedertaal) met ne mens kan doen. De dame had 2 jaar in Nederland doorgebracht, maar het IJslandse accent verdoezelde dat gelukkig wat. Haar man was van Nederland en die heb ik ontmoet ergens in het volgende stuk. (in het radiostation – zijn rol is echter onbelangrijk en hij wordt daarom niet opnieuw vernoemd)Ook kon ik een tweede keer gelukkig zijn, want op het nieuws kwamen toch niet twee Vlamingen in beeld. Ze vroegen naar hun mening over de sneeuw. Grappig hoezeer ik echt Vlaams waardeer.

Op donderdag ben ik nog even teruggegaan naar de mensen in het radiostation om te vragen wat ze allemaal doen. Achteraf vroegen ze me of ik mee met hun wilde spelen op de radio. Een beetje verrast en gechoqueerd knikte ik maar ja, want ik had wel zin in wat gitaarjengelen. U hoort het goed jengelen, althans dat dacht ik. De qualiteit van het radiogebeuren vond ik maar wat laag omdat de muziek gewoon willekeurig wordt afgespeelt. Zo hoort ge het ene moment Wham met Last Christmas en het volgende moment is Metallica met fuel aan de beurt. Allez draait daar nog wat IJslands tussen en ge kunt u daar wel een schoon beeld van vormen. Maar goed ik trok dus op de afgesproken avond naar dat radioding om fijn tot het besef te komen, dat ik tussen de beroepsmuzikanten zit. Ze gaven me een de akkoorden van een liedeke met een knikske van: “joenge, we gaan dat in 44 seconden spelen maakt dat ge meezijt he kameraad”. Ik ga heel eerlijk zijn, ik kende meer dan de helft van de akkoorden niet op dat blad. Ik wist van toeten of blazen! Maar daar zat ik dan toch maar. 3 en een half liedjes later heb ik men (gewonnen) gitaarke fijn opgeborgen en heb ik genoten van hetgeen zij brachten. Anderhalf uur later werd ik moe en heb ik het daar afgetrapt. Het enige waar ik aan moest denken toen ik buiten stapte was: “Dat zijn muzikanten en ik, ik ben maar een jongen met gitaar”. Het stoort me helemaal niet dat ik niet kon meespelen, ik doe mijn ding op een ander niveau. Toch was het niet helemaal verloren tijd vermits ik een vermelding op de radio kreeg (hoe kort die ook mocht zijn).

Gisteren hebben we nog wat geknutseld om het huis een beetje meer kerstmis-achtig te laten aanvoelen. Dat was cool ik heb me volledig op de papieren adventkrans gestort en weliswaar met succes. Vandaag hebben we nog koekjes gebakken, duizend of zo. We zijn de hele middag bezig geweest me ballekes te rollen. Het ziet er wel bijzonder goed uit moet ik zeggen!

Ik ben ook volop bezig aan mijn sweater, niet gemakkelijk maar tgaat me wel lukken. Het gaat een zwarte sweater worden en hoewel het een simpel model is, het is en blijft mijn sweater.

Kerstmis is in aantocht en ik ga nog ergens iets posten over het kerstmis gebeuren in IJsland. Ik heb namelijk een mooie samenvatting gekregen en ik zal die nog wel eens overtypen.
Vandaag was ook de kortste dag hier. Hoe lang die kortste dag precies was weet ik niet, maar veel maakt dat ook niet uit. Er is hier nog altijd geen sneeuw en ik vrees nondedoeme dat ik ook dit jaar geen witte Kerst ga hebben. Er is gelukkig nog tijd! Geduld is vaak het antwoord.

Tip van de dag: 'Steek de boom nog niet in brand'.


Lennart

Go With The Flow

Vanwege de examens was het maar rustig de laatste week. Die examens zijn nu om, ik ben dus officieel vakantie aan’t vieren. Vrijdag was de laatste schooldag maar ook daar geen specialiteiten, ik denk dat iedereen gewoon opgelucht was. Sigurjón was zoals gewoonlijk, super-actief en mega-chaotisch. M.a.w. ook daar geen grote avonturen te beleven.

De laatste dagen was het mooi weer en ik heb mijn collectie foto’s dan ook wat kunnen uitbreiden met prachtige foto’s van het landschap. (die zullen naar goede gewoonte ietwat later verschijnen)Onlangs had ik nog moeite om mijn foto’s op m’n computer te zetten, ik hoop dat ik dat in de loop van volgende week kan verhelpen.

Ik heb ook nog leren breien. Hoe te beginnen, het breien zelf en het stoppen, ik ben er helemaal op de hoogte van. Mama was er al eens aan begonnen om mij het breien aan te leren, maar ik was er toen nog niet rijp voor. Ik gaf op, maar nu zit ik er helemaal in. Ik ben begonnen met een gewoon een lapke en tis cool om te zien hoe ik evolueer doorheen dat lapke. Nu dat lapke af is, ben ik op zoek gegaan naar een nieuwe uitdaging. Een sweater is altijd wild en zodoende ga ik mijzelf eentje breien. Voor al de critici out there: Breien is Retro en Retro is cool!

Wel vernoemenswaardig is dat ze hier in Bolungarvík een eigen radiozender hebben rond de Kerstperiode. Vooral IJslandse muziek, maar op de piekuren ook wat bekender werk.

De dagen hier in het algemeen zijn vrij triestig. De dag heeft zo’n 5 uur zonlicht voor ons in petto, maar de zon zelf zien we niet. Die zit immers achter de bergen verscholen. De sneeuw is weer weg en iedereen hier zegt het, dat is niet normaal. Er zou volgens vele een schoon pak sneeuw moeten liggen. Helaas is het niet anders en eerlijk gezegd, ik vind het niet erg. Sneeuw is voor mij nog altijd iets zeldzaams en dat wil ik nog even zo laten…

De laatste tijd vul ik mijn dagen ook op met het spelen van Tekken 3 een oud spelleke, maar het speelt nog zoals vroeger. Ah waar zijn de tijden…

Veel meer kan ik hier niet aan toevoegen.

Alleen vind ik dat de tijd veel te snel gaat…


Lennart

Images

Bij deze zet ik nog een serie foto's online.
http://picasaweb.google.be/Dhyhakhan/Images

Het ga jullie allemaal goed en misschien moeten jullie ook eens een peperkoekenhuisje proberen te maken. De sint is mij vergeten desondanks mijn mooie brief, maar ik hoop dat de Sandy Claws dat voldoende compenseert.


From Iceland with love...

Christopher Johnson (Chris) McCandless

Maandag was de laatste dag dat er les gegeven werd. Iedereen was blij dat het eindelijk zo ver was, maar natuurlijk moest deze vreugde snel plaats maken voor examenstress en vluchtige telefoontjes om nog iemand te bereiken die de cursus nog kon kopiëren. Ik kon gelukkig blij blijven rondhuppelen vermits ik mij gene bal ging aantrekken van die examens. Ik vind namelijk dat ik er (voorlopig) genoeg heb gehad. Ik wenste mijn vrienden alvast geluk met leren en liet me daarna fijn begeleiden naar Edinborg om een lekker taske chocomelk te drinken. Ik heb vakantie! (al voel ik hier het verschil niet tussen vakantie en naar schoolgaan)

Dinsdag begon de ellende en ik besloot om de eerste al te skippen, het was fysica en hoewel ik de leerkracht respecteer, voelde ik me niet geroepen om dat examen te gaan maken. Later die dag ging ik met Sigurjón nog naar het zwembad. He was zijn laatste les en der was ne slotshow met geluid en al voorzien. Alle ouders waren aanwezig, ook Sigga (Sigurjón’s moeder) die me vertelde dat Sigurjón zo’n vooruitgang had gemaakt in het zwemmen. Ik heb die evolutie niet meegemaakt vermits hij al kon zwemmen toen ik opdaagde.

Woensdag had ik geen test, maar ik ging toch naar school om de kameraden te steunen en dat werd wel geapprecieerd.

Donderdag was mijn vrije dag. Ik had weer geen examen, maar wat kon mij dat schelen. In het schoolgebouw rondlopen was beter dan thuis zitten niksen. Ik had ook enkele regelingen getroffen zodat dit een volledig vrije dag was. Sigga en haar kroost gingen naar Reykjavík om aan Christmas-Shopping te doen. Als ik de hond om 16:00u en 22:00u uitliet mocht ik gerust van mijn kamer gebruiken maken om te blijven pitten in Isafjörður. Ze vertelde me waar de sleutel ging liggen en dat luidde mijn Absolute Vrije Dag in. De hond was geen probleem, want het was lang geleden dat ik nog eens met een hond over de straat getaffeld heb. Ik heb er van genoten om eerlijk te zijn, pak lachen is zo’n hond vooral als die door sneeuw begint te lopen dat hoger is als de hond zelf.

Vrijdag besloot ik alsnog om naar men examen te gaan en het bleek Engels te zijn. Verbaasd door dit ietwat gelukkig toeval stortte ik me vol enthousiasme op de meerkeuze vragen en toen die opwaren was het eerste uur om, wat betekende dat diegene die klaar waren mochten vertrekken. Ik heb me bij deze gelukkige gevoegd en zo eindigde het hele examen-gebeuren. Vrijdagavond was ook weer een ‘We-gaan-eten-avond’, ik liet me weer verrassen. De pot schafte pijlstaartrog en net als de schapenvoetjes was ook dit, niet te eten. Ik heb men bordje alsnog netjes opgegeten, maar moest toch herhaaldelijk kokhalzen zowel tijdens als na het eten. Niet te filmen, gelukkig was er pizza om alles te vergeten. Mijn conclusie: “Pijlstaartrog, blijft er met uw pollekes vanaf”.

Zaterdag besloot ik om een Star Wars marathon te houden. 4 films heb ik kunnen kijken, maar na het eerste kwartier van de vijfde episode begon ik zwaar te knikken, bedtijd was een feit. Die marathon heb ik rond een uur of vier onderbroken om koekjes te bakken. In de vorm van engeltjes, sterren en kerstboompjes. Persoonlijk vind ik het nog te vroeg om aan Kerstmis te denken. Vandaag is het 6 december wat Sinterklaas betekend, maar dat is het niet wat mij weerhoudt om mezelf op het kerstmis gebeuren te storten. Voor mij is het allemaal nog veraf en daar ben ik helemaal niet droevig om.

Zondag vervolgde ik mijn Star Wars marathon met Episode 5 en 6. Om 14:00u zijn we gaan kienen en Burak sleepte zowaar tweede grootste prijs in de wacht. Doorheen het weekend hebben we ook aan een peperkoekenhuisje gewerkt. Ik had er nog nooit een gezien, maar moet toegeven dat het gigantisch hip is. Het heeft zelfs een plekje verovert in de living!

Christopher Johnson (Chris) McCandless
Op een onbekende dag deze week heb ik de film ‘Into The Wild’ bekeken. Een film die een vreemd gevoel heeft achtergelaten. Het is een waar gebeurt verhaal. Chris heeft zijn zinnen gezet op ‘Absolute Vrijheid’. Hij streeft een Thoreau-achtig bestaan na, wat wil zeggen dat hij er een eenvoudige levensstijl op wilde na houden. Evenals Thoreau las Chris ook werken van Leo Tolstoj en Jack London. Hij verzette zich tegen het materialisme, hij doneerde zijn spaargeld aan Oxfam en vluchtte uit zijn bekende omgeving. Hij verbrak elk contact met zijn familie en vrienden. Zijn droom was om naar Alaska te trekken en daar volledig van het land te kunnen leven. Hij bereikte Alaska na een tocht vol avontuur en vreemde situaties. Absolute Vrijheid kon hij nu omarmen. Helaas niet voor lang, zijn uitrusting was niet voldoende en hij had totaal geen ervaring met overleven in de wildernis van Alaska. Hij had het geluk om een oude bus te vinden te midden van deze wildernis, deze bus werd gebruikt als jagershut. Hij leed aan een fenomeen genaamd: ‘Konijnenuithongering’ aka ‘Rabbit Starvation’. Dit is een vorm van acute ondervoeding die veroorzaakt wordt door de consumptie van grote hoeveelheden mager vlees (zoals konijnenvlees) tezamen met een gebrek aan andere voedingsstoffen (vooral vet), meestal in combinatie met andere stressoren, zoals een ernstig koude of droge omgeving. 113 dagen hield Chris het uit in Alaska in die oude bus om dan uitgehongerd te sterven. Net voordat hij in zijn slaapzak lag trok hij een pagina uit Louis L'Amour's memoir, Education of a Wandering Man, dat een uittreksel bevatte van het gedicht ‘Wise Men in Their Bad Hours’ door Robinson Jeffers. Op de achterkant van dit blad schreef hij nog:
“I HAVE HAD A HAPPY LIFE AND THANK THE LORD. GOODBYE AND MAY GOD BLESS ALL!".

Check de wikipagina eens uit. De Nederlandse versie is ok, maar de Engelse bevat veel meer details.
http://nl.wikipedia.org/wiki/Chris_McCandless (Nederlandse versie)


Lennart

ps: In de loop van de week (wellicht morgen) zet ik ook nog wat foto’s online.