Aurora Borealis

Het was woensdag, ik was het beu om in de school te zitten. Als we niet opletten zitten we van ’s morgens voor de zon opkomt tot ’s avonds na zonsondergang in school. Vrij triestig als ge u dat verschillende dagen na elkaar laat overkomen. Maar woensdag was het anders, woensdag ben ik vroeg naar huis gegaan. Toen ik thuiskwam was ik zo ziek als ne hond (autoziek), maar een paar goei ouderwetse boterhammen zijn tegenwoordig de remedie tegen vele kwalen. Ik was dus weer op de been nog voor ik het wist. Vermits ik een zee van tijd had gecreëerd, moest ik daar dan ook maar gebruik van maken. Ik ben geen grote fan van zwemmen, maar gewoon liggen in die jacuzzi’s in de open lucht (vrij koud) is gans hip en dus op naar het zwembad. 2 uur later stapte ik als herboren terug naar huis. Tijdens die korte wandeling had ik in de mot gekregen dat het Noorderlicht zich deze avond liet bekijken. Ik kwam thuis en vond Burak en Emil kijkend naar vreemde tekenfilmkes die me niet geheel aanstonden…

Een gek idee ontstond en weg was ik met mijn gitaar op de rug. Mijn plan was om een schoon plekske te zoeken op degelijke hoogte zodat ik geen last had van de straatlantaarns. Daar aangekomen vond ik een mooie steen om op te zitten en verder liet ik de Blues het werk doen. De plek waar ik zat moet ge u inbeelden als volgt; Aan mijn rechterkant was Bolungarvík (belachelijk fel verlicht) en aan de andere kant was het donker. Ik zat namelijk op een heuveltje dat op zijn beurt dan weer op een berg lag. Er was vrij weinig wind dus qua temperatuur viel het nog mee. Ik zat zo hoog dat de mensen die onder op straat liepen mij niet konden horen spelen noch zingen. Nadat ik daar een hele poos had gezeten en gespeeld, de Blues had gevonden en beleeft, vond ik het tijd om het daar af te bollen. Van de vage slierten Poollicht die bij mijn aankomst zichtbaar waren, was er nu helemaal niets meer van te zien. Teveel wolken. Teleurgesteld, maar niet ontevreden van mijn gitaarprestatie, breide ik er een einde aan. Men gitaar ging terug in de zak en ik begon aan de afdaling. Halverwege echter, toen ik nog ver boven de straatlantaarns liep, begon het te waaien en te doen alsof de spirits van de aarde niet wilden dat ik vertrok. Mijn kap die me tot nu toe beschermd had tegen de wind begon ironisch genoeg mijn keel dicht te pitsen omdat de wind er zwaar aan trok. Ik was genoodzaakt om te stoppen en mijn kledij in de juste plooien te leggen. Met een laatste glans naar die ongelooflijke sterrenhemel wou ik mijn afdaling terug inzetten. En daar gebeurde het. Ik zag het. Nog niet helemaal tegoei, maar het was er. Ik moest terug en snel. De adrenaline gaf me vleugels en in een mum van tijd zat ik terug op mijne steen. De laatste wolken werden weg gestuwd met een gigantische snelheid en daar zat ik dan. Te kijken naar licht dat geen bron had. Licht dat geen schaduwen bracht, maar er gewoon was. Licht dat op het eerste zicht één geheel was, gewoon een vlek aan de hemel. Ontroerd door de schoonheid van dit licht, besloot ik om links in dat donkere gat te stappen. Daar werd ik voor een tweede keer verrast. Vermits ik op dat heuveltje in het kunstmatige licht van Bolungarvík stond werd mijn oog voor detail belemmert. In dat donkere gat achter het heuveltje was de wereld echter een heel andere plek. Eens mijn ogen aan de duisternis gewend waren kon ik het dansen van de Aurora Borealis waarnemen. Driftig en snel. Met een immense schoonheid op een heel grote schaal. Die avond vond ik het spijtig dat ik een bril droeg, ik kreeg die enorme sliert van licht niet helemaal in mijn gezichtsveld, door mijn montuur. Toch kon ik niet dankbaarder zijn voor het moment dat mijn hier gegund werd. Het was alsof het licht enkel en alleen voor mij haar ritmische bewegingen onder begeleiding van de wind en de zee ontplooide. Bewegingen die ik niet kon en wou uitleggen met wetenschap. Neen, ik ging op in het gebeuren en werd één met het licht. Bijgestaan door Ishi, wiens woorden ik nu volledig begreep : “He(Ishi) looked upon us as sophisticated children--smart, but not wise. We knew many things and much that is false. He knew nature, which is always true.” (zie Waar Naartoe?) Het licht is niet één geheel al blijft het wel een keten doorheen de bewegingen. Maar elke punt van de sliert bestaat uit een eigen kolom licht die nog hoger naar de hemel reikt en uiteindelijk vervaagt. Sommige delen vervagen, andere worden vernieuwt met een gigantische stroom licht, het lijkt alsof sommige delen feller schijnen dan andere, maar toch blijft de lichtsterkte in het algemeen gelijk. Daarom zeg ik ook dat het licht geen bron heeft. Groen, paars, grijs en wit worden tentoongesteld in duizend verschillende tinten . Ik denk dat de kleuren een groot aandeel hebben in hoe wij de lichtsterkte van sommige delen waarnemen. Want grijs opgevolgd door wit is schijnbaar feller.

Op donderdag heb ik nog eens een krentenbrood gekocht. Niet gesneden natuurlijk! Een brood eten wanneer het ene brok is echt een vreemde ervaring. (En nu gaat ge dat allemaal natuurlijk uitproberen :-) dat zou lachen zijn) Ik had me geposteerd op de ‘marktplaats’ en kwam na een kwartier knabbelen tot de conclusie dat de mensen die in de gaten hebben waar ge eigenlijk mee bezig zijt niet meer durven te kijken en af en toe zelfs een stapke versnellen. Zulke dingen vind ik natuurlijk lachen, anders had ik het natuurlijk niet gedaan. De koude wind en het grijze weer maakte dat ik me tot een volbloed toerist slash globetrotter voelde. Heerlijk primitief.

Friday night, party night!
3 vrienden werden 19 jaar en dat moest gevierd worden. Zowat iedereen die ik kende was aanwezig en ik werd dan ook overdreven goed verwelkomt. Drank was er in ketels van zo’n 50 liter en iedereen had zich blijkbaar ook zelf een voorraadje bier en sterke meegenomen. Den alcool had al verschillende figuren geveld en was goed op weg om iedereen eens flink aan te pakken. Ik heb van enkele glazen genoten, maar nen echte drinker ben ik niet. Flugel was er niet dus daar kon ook niets misgaan. Ik ben echter maar een uur naar dit feest geweest. Ik voelde me verschrikkelijk moe en vond het rond middernacht tijd om te gaan pitten. De reden waardoor ik zo laat op de party mij entree maakte kwam doordat ik een paar uur bij de “Speech-kerels” was gebleven. De “Speech-kerels” is een clubje dat duelleert met andere groepjes van over heel IJsland. In een vorige post heb ik over zulk event gesproken. (zie Muziek). Ze waren hun speeches aan het oefenen en om de één of andere reden ben ik daar verzeild geraakt. Nu kwam dat vrij goed uit, vermits ik een ebook over lichaamstaal was aan het lezen (‘Body Language’ door Allen Pease). Ik heb die kennis dus op de speechgevers toegepast en daarmee heb ik hen toch een beetje geholpen. Vermits ik niet begreep wat ze aan het zeggen waren, moest ik het (net als de vorige keer) met de gebaren doen. En wat blijkt, ik kon toch een onderscheidt maken tussen tegenargumenten en nieuwe argumenten. Er was duidelijk te zien wanneer ze duidelijk en hard wilden overkomen en anderzijds zacht en gemoedelijk hun boodschap wilden overbrengen. Dat lijkt waarschijnlijk allemaal heel logisch, maar het is ongelooflijk hoe non-verbale handelingen zoveel informatie overbrengen.

Tis goed voor nu, wat verder dees weekend gebeurd zal in de volgende post staan.


Lennart

Een uitspatting van wijsheid: “Met uw pollekes aan het stuur, rijdt ge ook tegen de muur.”