Helga En Elli

De week die een nieuw jaar bracht had ook nieuw volk in petto voor Burak en mij. Helga en Elli. Helga is een knappe dame en tevens de dochter van Elvar’s broer Arnar. Elli is haar vriend (helaas), maar hij is alsnog een toffe kerel. Arnar en zijn familie leeft doorgaans in Reykjavík, maar heeft hier in Bolungarvík een appartement, waar hij af en toe naar afzakt om tot rust te komen. Auðun kwam op een dag binnen met die twee en vroeg of we in de sneeuw wilden ploeteren. En zo liepen we hen tegen het lijf. Na dat sneeuwgevecht (want daar draaide het op uit) konden we crashen bij hen thuis (aka Arnars huis). Gans cool, gans hip, echt een fijne avond. De volgende dag was er een soort reünie/nieuwjaars diner, want ik geloof dat het op Nieuwjaarsavond was. Gevulde kalkoen en een kippeke was er om te verpulveren. Ook heb ik geleerd dat vele groenten hier aangeduid worden met bonen.

Bonen: de oorspronkelijke lange groene bonen
Groene Bonen: Erwtjes
Gele bonen: Maïs

Voor dat overheerlijke eten was er op nieuwjaarsavond nog een groot openbaar vuurwerk. Er werd voor zo’n 3000 euro opgeschoten (dat is althans wat lokale bronnen me verteld hebben). Dat leverde schoon spektakel op. Toch ben ik beginnen twijfelen over zulk vuurwerk, ik vind namelijk dat er duzend en één hippere manieren zijn om het nieuwe jaar in te taffelen. Voor al de hardcore vuurwerk fanaten, toch even benadrukken dat ik er gigantisch van genoten heb. Vermits het vuurwerk er toch was en ik niet meteen activistische neigingen had op Nieuwjaarsavond. Rond middernacht had onze groep van families nog een aanvaring met een andere familie. Het was echter vriendelijke aanvaring die een toevallige ontmoeting betrefte. De vreemde familie werd met gejuich binnengehaald en natuurlijk werden er hapjes en drank aangeboden. Weer een coole nacht zowel letterlijk als figuurlijk want het was zeven graden minus. De gezellige avond werd afgesloten rond 5 uur, verzadigd en voldaan.

Nieuwjaarsdag kwam maar stillekes op gang, misschien vanwege het late uur, misschien van de harde knallen. Rond een uur of 18:00u belde de vreemde familie van die nacht nog naar ons, met de vraag of ze hun schuld van die nacht (het fijne onthaal + gezelschap) niet mochten vereffenen met een diner bij hun. En zo sprongen we drie minuten later in de auto om naar die afgelegen boerderij te vliegen, waar we Arnar’s familie weer tegenkwamen. Ook daar bleek het eten van overtreffelijke kwaliteit te zijn, dat samen met een mooi versierde tafel resulteert natuurlijk in eten, eten en te veel eten. De tafel werd kort na het maal geleegd om het spel ALIAS te spelen. Het spel is eigenlijk pictionary maar dan met woorden. IJslandse woorden. 3200 woorden die ik nog nooit gezien had. Burak en ik zaten er dan ook voor schuppen zeven bij. Tot!! Tot een sleutelmoment in het spel waarbij men het woord niet kon vinden. Mijn gastmoeder Elín kon het niet beter uitleggen dat: “Het woord voor 3 plus 5 en daarna delen door 2”. Iedereen begon als gek: “de helft, de helft” te schreeuwen of: “wiskunde, wiskunde”. Ik keek even nuchter om mij heen om de situatie te visualiseren zoals ik dat wel vaker doe. En toen uit het niets trof het mij: “Het Gemiddelde”. Ik fluisterde: “The average” in de richting van één van mijn medespelers, waarop zij het woord in het IJslands al schreeuwend vertaalde. Voor een fractie van een seconde viel er een stilte als een vreemde deken over de kamer. En toen Gejuich, geschreeuw en tranen van vreugde vulden de kamer. Ons team werd gek, de dame die ik het woord had doorgefluisterd werd bedolven onder een golf van knuffels en hand geschud. Ze kon nog net naar mij wijzen en daarmee bekent maken dat ik de vinder van het woord was. Dit was natuurlijk voor iedereen een verrassing en het gejuich dat inmiddels tot een verdraagbaar niveau was gezakt, steeg weer tot een onnoemlijk niveau. Ik was de held van de dag. Niet al te vaak in mijn mathematische geschiedenis ben ik zo blij geweest met een relatief simpel antwoord als dit. ALIAS het spel dat mij even onoverwinnelijk maakte, ik zal het nooit vergeten.

Op 2 Januari konden we de restjes bij Arnar gaan op eten en toen troffen we daar toch niet die vreemde familie tegen. Een nieuw spelletje ALIAS was dan ook niet veraf. Helaas had het deze keer geen echte spektakels voor mij in petto. Toch zat ik in het winnende team.

Arnar en zijn kroost keerde vandaag huiswaarts, maar met de open uitnodiging dat Burak en ik wel eens mochten afkomen om Reykjavík te zien. Helga (en Elli) is ook vertrokken en zo is alles weer bij het oude, op dat nieuwe jaar na dan.

Nogmaals Gelukkig Nieuwjaar voor iedereen die het horen wil.

Ik ben er mee weg…


Lennart

P.s: Ironisch genoeg heb ik zowat mijn hele leven gelachen met de namen Helga en Olga die voor mij alle lelijkheid van de wereld voorstelden. Ik moet hierbij mijn excuses dan ook aanbieden aan iedereen die deze naam draagt. Het nieuwe jaar brengt dus meteen al een waardevolle les: “Alle stereotypes moeten eraan geloven”.