Opnieuw School

De eerste schooldagen waren een hel, ik heb me er met moeite door geslagen. Vermoeidheid en verveling waren alom aanwezig. Iedereen had er mee te kampen wat natuurlijk een gespannen en asociale sfeer tot gevolg had. Gelukkig heb ik de kracht van een goed filmke aan mijn zijde die de harde momenten (lees: de vele doodse momenten van het schoolgebeuren) verzacht. Vermits het vandaag maandag is kan ik vorige week met dehuidige vergelijken. Van die gespannen sfeer blijft niet meer veel over en dat geeft dan wat ruimte voor een babbel of twee. Vorig week had ik de indruk dat ik helemaal opnieuw moest beginnen met socialisen, maar dat was maar een gedacht. Het was zoals eerder gezegt de schuld van die vermoeidheid die iedereen cranky maakte. Deze week beschouwt men mij als ‘deel van het decor‘ en dat vind ik wel ok. Het geeft mij rust en een zeker flexibiliteit, want men komt mij maar af en toe naar iets vragen en verwachtingen hebben ze al helemaal niet van mij. En hoewel dat vrij triest klinkt heeft dat toch zijn voordelen. Zo kan ik bijvoorbeeld mijn sociale momenten zelf kiezen en doen wat ik wil.

Maar niet alles is slecht op school, zo mag ik voor de Engels enkele boeken lezen. Lezen is immers iets wat ik de laatste tijd met plezier doe. De boeken die de familie had opgestuurd, zijn er op een vies tempo door gedraaid en dus heb ik nood aan nieuwe. Deze nieuwe lading bestaat uit Gatsby, To kill a Mockingbird en Angela’s Ashes. Veel belovende titels en ik hoop dat het toch iets of wat speciaals is. Van thuis had ik Stories For Life en De Helaasheid Der Dingen gekregen. Stories for life bestond uit kortverhalen van diverse mensen uit ons Belgenslandje. Een mooie verhalenbundel, zeker de moeite waard. De Helaasheid Der Dingen door Dimitri Verhulst is echter een andere kwestie. De schrijfwijze en het feit dat het werkelijkheid is maakt dat dit boek zonder schaamte langs de Lord of the Ring serie kan pronken. Een gigantisch goed boek, ik ben bedroefd dat het lezen gedaan is.

Mijn queeste naar Dreadlocks is echter tot een eind gekomen. Zowel in Ísafjörður als in Bolungarvík kan men deze droom niet vervullen. Ik was het medium lang haar een beetje moe en daarmee besloot ik, toen ik voor de tweede keer bot ving dat het er allemaal af moest. Ik kon me echter terug tot orde brengen zodat ik vandaag niet kaal rondloop. Kort is het wel, tis lang geleden dat ik nog een fris kopke had. Die Dreadlock-droom moet ik met andere woorden opbergen voor volgend jaar of wie weet voor in mijn midlifecrisis.

Vrijdag of zaterdag ging Emil meedoen aan een karaoke wedstrijd en daar maakten we dan meteen maar een uitstap van. Beat It van de geprezen Michael Jackson was zijn keuze. Hij was echter als één van de eerste aan de beurt en de zenuwen hadden toch een handje in zijn prestatie. Desalniettemin heb ik respect voor hem en jullie waarschijnlijk ook als ik erbij vermeldt dat het allemaal live op de radio kwam. Emil zingt twee, wie weet drie octaven hoger dan de doorsnee mens waarmee hij onze Michael de laatste groet gaf zonder hem belachlijk te maken.

Het weekend was aangebroken en dat geen moment te vroeg. Het was een vreemd weekend. Geen verplichtingen en middelmatig eten. Dat is goed voor mij, zo voel ik me beter met mijn rol als ‘deel van het decor‘. Burak zijn computer had wat problemen en zodoende moest hij het weekend zien te overleven zonder. Ik moet toegeven dat een computerloos weekend beter is dan een niet-computerloos weekend. Hij was een beetje chagrijnig denk ik maar hij hield zich al bij al nog goed.

Zondag vond ik niets om te doen en ben ik maar iets beginnen bouwen met Lego. Het is een middeleeuwse foltertoren geworden en ik ben echt trots op het resultaat. Het heeft me zo‘n 7 uur gekost om mijn idee te uit te werken. Wat een rustige namiddag al niet kan brengen. Mijn middeleeuwse dungeon staat nu te pronken op de plaats waar het peperkoekenhuisje stond. Het lot van het peperkoekenhuisje is van droevige makelij. De basis is door ons opgepeuzeld en Fluga (de hond) heeft het dak verontreinigd door er fijn aan te lekken. Dit maakt voor Emil niet veel uit, hij blijft fijn van het dak eten.

In de hoop op grootste avonturen...


Lennart