Vertelselkes

De vorige post eindigde ergens rond de zaterdagmiddag en vermits de zaterdagavond nog iets in petto voor mij had, zal ik daar dan ook maar mee beginnen. Mijn gastouders gingen een feest bijwonen: Þorrablót. Het feest is afkomstig van de vikingen (m.a.w. voor het Christendom hier bekent werd). De oorspronkelijke bedoeling was om de Goden goedgezind te stemmen door hen eten en drank te schenken. Nu is het een voorbehouden feest waar enkel getrouwde koppels naartoe kunnen gaan. De mensen dragen traditionele/nationale kledij en genieten van muziek en toneel. Burak en ik bleven dus thuis. Dat is altijd fijn. Een beetje rust. Of toch niet, want het avondmaal bracht ons schapenkopjes. Met gemengde gevoelens (en de schapenvoetjes plus skata plus haai in het achterhoofd) namen we plaats aan tafel. Elvar‘s moeder was ons aan het vergezellen en toen zij een tweede schapenkopje begon te verslonden begon ook ik maar te smullen. Vies! Allez dat is wat ge zou verwachten. Het tegendeel is echter de werkelijkheid. Ik hield er wel van. De tong en de achterkant van de nek was verrukkelijk. De huid proefde net zoals bij die schapenvoetjes naar gekookte schoen, maar de ogen waren de wel weer fenominaal! Ik heb dan ook maar meteen 2 ogen achterover geslaan. (Ik ben echt niet aan het overdrijven, de ogen - hoe onsmakelijk het ook klinkt – waren gigantisch goed.)

De zondag begon rustig en had zijn apotheose rond de middag, waar ik een heuse pijl voor Emil had gemaakt. Emil was al de hele dag aan het ronddragen met een boog en twee stokken en ik vertelde dat ik beperkte kennis had van de manier waarop men pijlen maakt. Ik heb namelijk enkele Ebooks gekregen van Tom (van den Berg) en die bleken dees keer goed van pas te komen. Ik was gigantisch fier toen ik de pijl klaar had en mijn trots kende geen grenzen toen de pijl een perfecte boog door de lucht beschreef. Waar het in het begin moeilijk iets te raken was, konden we nu toch het één en‘t ander motten geven.

Ik ben ondertussen ook al zo‘n twee weken aan het experimenteren met riemloze broeken. En het moet gezegd zijnde: Ik voel me Smooth... Tot voor kort liep ik telkens met een riem in elke broek rond, gewoon omdat ik me daar beter bij voelde. Maar nu ik al mijn gewoontes in twijfel ben aan het trekken is niet meer zeker en bestaan mijn dagen enkel uit aangename verrassingen.

Gisteren zijn we (Burak en ik) naar het kiezelstrand gewandeld en hebben we enkel coole foto‘s gemaakt. Vermits mijn camera niet meer werkt op mijn computer moet ik telkens via iemand anders mij foto‘s over zetten. Wordt dus nog niet aggressief in afwachting op een nieuwe serie foto‘s.Ook mijn adapter van mijn laptop is de leegte ingaan. De technologie werkte niet zozeer mee, maar aan het eind van diezelfde dag had ik al een nieuwe. Tis dus allemaal ok.

Sigurjón was deze week gigantisch moe en daar was ik blij om. Hij gaat op momenten heel snel door verschillende mentale fases. Zo beet hij mij opeens in mijn pols (ik zie z‘n tandjes nog) en het volgende moment vraagt hij heel lief aan zijn moeder waarom ik niet permanent bij hun verblijf. Gelukkig voelde ik me deze week Smooth wat veel compenseerde.

Tip van de dag: “Geef kindertjes geen fluitje.“ (dat geldt zowel voor het bier als voor het lawaaiding)

De week die ik instap is mijn 24ste week in IJsland wat wil zeggen dat ik mijn tweede week van mijn zesde maand in ga. Correct me if I‘m wrong, tijd is nog steeds één van die gewoontes waar ik niets aan ga veranderen. Het vrije leven zonder notie van tijd is speciaal voor mij ter wereld gebracht!

Best Regards


Lenhart (dat is althans hoe Sigurjón mij noemt)