Nonke Google

Google: Dat is de naam van een nonk van mij (die nu al ettelijke jaren aan het strijden is tegen de iets bekendere zoekmachine omdat er hij er eerst was en dus enige compensatie verdient voor het moeilijke leven)

320 jaar oud is Hitler, moest hij op dit moment nog leven (dat was thans de conclusie die werd gemaakt na het zien van ‘Inglorious Bastards’)

1516 is het jaar dat de film ‘Easy Rider’ gemaakt is(het was één van de eerste films aller tijden en mijn nonk Google heeft dat allemaal van dichtbij meegemaakt)

Dit en nog veel meer hebben we (Burak/Elín en ik) Emil wijsgemaakt. Dat kleine kereltje weet van niks, man. Hij gelooft zowat alles wat op droge toon gezegd wordt en verspreid het woord van deze vreemde feiten dan ook nog eens voor iedereen die het horen kan. Zodra er getallen mee gemoeid zijn, klinkt het allemaal heel geloofwaardig. De Dwaas. Emil is een negen jaar oud manneken, kan Engels spreken (beperkt maar OK). Hij heeft vaak gekke opvliegingen en doet er dan ook alles aan om deze te bevredigen. Lange gezichten en vreemde geluiden zijn dan ook niet uit den boze. Dit is een kleine beschrijving van het geweld en de stormen die ik dagelijks trotseer op weg naar mijn acht uur durende rust in de vorm van slaap.

Zoals ge gelezen hebt, heb ik ‘Inglorious Bastards’ gezien. Een steengoede film naar mijn goesting. Besprenkeld met het welbekende Quentin Tarantino poeder gaf de film een heel ander perspectief aan Wereld Oorlog 2. Niets is te voorspellen en niets van dat alles hebt ge ooit tevoren gezien. Wederom een Must-See. Ik kan maar weinig over de film vertellen, want ik ben bang dat ik het zou verpesten voor ulle. Ook ‘Easy Rider’ heb ik nog een bekeken en dat is zo’n film die al uw respect opzuigt en het niet meer loslaat. De film bevindt zich dan ook fijn in mijn archief naast My All Time Favorite: ‘Into The Wild’.

Voor de pa thuis heb ik nog een verhaal dat misschien de moeite is. (al zult ge er wel met spijt in uw hart aan denken). De zaterdag denk ik zijn we gaan schaatsen. En omdat het IJsland is, doet men dat op natuurijs. Een meer zo groot als het vliegveld in Zutendaal. Daarmee bedoelend de werkelijke lengte van de landingsbaan en twee keer de breedte van dezelfde landingsbaan. IJs zo dik dat het gemakkelijk een auto kon dragen (nog steeds eigenlijk) en maar een stuk of 20 mensen erop. Er was ook weinig of geen sneeuw op die ijsvlakte wat het nog aantrekkelijker maakt voor ijselijke - activiteiten (lees met een tufke op het ijs rond ploeteren). Ik heb er enkele foto’s van en ben dan ook van plan alle foto’s van de laatste tijd in één serie op het internet te smijten.

Voor de rest is er niet zoveel gebeurt afgelopen week. Al bij al was het een degelijke week. Om de verveling tegen te gaan en om mijn blog een beetje op te fleuren ben ik bij mijn schrijverspassie te rade gegaan en het volgende stukje is daar een resultaat van. Ik heb het in het Engel geschreven omdat ik me daar net iets beter bij voel de laatste dagen.

Nog efkes een leuk detail dat ik onlangs heb opgemerkt. Als ge 'Where's' in google typt, moet ge even op de suggesties letten.
217 000 000 hits voor 'Where's my money'. Dat betekent dat 3,62 % van de wereldbevolking loopt te zoeken achter hun geld. Dat is hilarisch, maar men moet toegeven dat 3,62% niet zo veel is om het kapitalisme een degelijke grip te geven. Dus hier mijn vraag: Waar zijn al die mensen die volgens het kapitalisme leven? Ik dacht dat zo'n 90-95% hiermee ging. Toch als we gewoon 'money' intypen zien we het getal 671 000 000 verschijnen. Dat brengt het totaal op 14,8%, een meer redelijk getal.
Hilarisch is dat we ook 'Where's my monkey' zien verschijven als we wederom 'Where's' intypen en kijken naar de suggesties. Maar liefst 35 miljoen mensen is op zoek naar hun aapje. Of in andere woorden zo'n 0,58% van de wereldbevolking weet niet waar hun aapje uithangt. Dat is volgens mij een belachelijk groot aantal...Pak Lachen.


Leonardo Part 1

Once upon a time in Europe, there was a little boy named Leonardo. At the age of seventeen he wanted to live his own life. Though he was clever and handsome and … (I’ll better skip this part, don’t I?), he was still a kid. A kid who thought he was stuck. Stuck in a world that made no progress. Leonardo was taught well by his parents and enjoyed a decent education. The little boy I’m talking about grew up with many great friends, most (if not all of them) of whom are still alive. And this so called Leonardo I’m talking about is still living in the decent neighborhood of the good old days. To be honest he still has to experience the good old days… But that alone is a total different story.

I was telling you about this little dude that wanted to live his own life. Leonardo was his name and he was very fortunate at the time when he came up with this idea. Now let me tell you that if he came up with an idea, he was obsessed with getting some kind of satisfaction out of it. Many of his plans had failed throughout his short but pleasant life, but this dude - how awkward it may seem - was blessed with an everlasting glow of self-esteem and thus was always eager to start all over again. Now at the time he realized that life is like water, it always adapt to the bowl it’s in. So Leonardo started looking at the world from a complete different perspective. He started to think as open minded as his surroundings would allow him and was rarely afraid of testing new bowls. Many of those new bowls did not share the same interest in education as the one of his parents, so a little bit of fear arouse in the eyes of his parents. The solution however was luring behind the very next corner.

AFS came into the lives of this family and well one cloud say it was the thing they were looking for. This organization gave our little Leonardo the chance to make his first small steps in the massive world which was - until that moment - lying there waiting to be ceased. It was up to him to choose the location where this magical event would take place. Many folks would describe his choice as ‘strange’ especially with the circumstances at that time. He had chosen Iceland to wander around and to find that one thing he was looking for. But at the time there was a little war going on in most regions of this country. (The media wrote about a Financial Crisis, but for the sake of this story we call it a war) His parents were surprisingly excited about his doings and supported him to walk down the path of exploration. They hoped their little boy would come back to his senses at least that he would realize that education was something useful.

And so he went. A little boy that was being tossed into the big world. Who knows what adventures he’ll have to encounter? Who knows what great stories he’ll be able to tell against his grand-grandchildren? Will this little kid from Europe, Belgium, Limburg, Zutendaal ever be able to walk the paths of a full-grown man? And will there ever be a Leonardo part 2?

To be continued…

--Disclaimer--

"The events depicted in this storie are fictitious. Any similarity to any person living or dead is merely coincidental."

Als iemand problemen ondervindt met het vertalen van de tekst, voel u vrij om me een mailke te sturen. Ik vertaal mijn tekstje gaarne voor Jan en alle man.

Lennart