River Of Ice

Dinsdag was het lachen geblazen! Amai nog nie zenne! Iedereen heeft wel al eens zo’n filmke gezien van een persoon met zo’n namaak haaienvin op zijn of haar rug. Wel nu moet het toeval treffen dat men zo’n vin bijhad in het zwemklasje van Sigurjón. En natuurlijk omdat Sigurjón altijd zijn eigen goesting wil doen, pikten ze hem eruit om die vin als eerste te testen. Sigurjón is altijd zijn eigen willetje aan’t doordrukken dus zoiets was perfect om hem stil te houden. Hilarisch gewoon! De vin die ze gebruikten was natuurlijk speciaal voor kinderkes gemaakt en men wou eens testen of die vin die ‘Old School’-plankjes kon vervangen. De vin is namelijk gevuld met lucht zodat het dezelfde eigenschappen als het plankske heeft. Ik vond het ongelooflijk cool om te zien. Die kinderen kunnen er ook op hunne rug mee zwemmen. MEGA! Spijtig dat zulke dingen er niet waren toen ik leerde zwemmen. Niet dat ik zo’n grote fan ben van zwemmen, maar dit maakt het er natuurlijk allemaal fijner op.

Donderdag was er zoiets als blind date te doen in de school. Allez ja, blind date… het ging als volgt: Net zoals het oorspronkelijke programma zat er die avond ook één persoon om het hoekje en drie anderen waren slachtoffer. De aanwezigheid van een stem-vervormer maakte het er alleen maar wilder en lachwekkender op. Sommige hun stem ging drie octaven omhoog en anderen hun stem ging zeven octaven omlaag. Diegene die van de drie slachtoffers gekozen werd mocht met de vragende partij op een betaalde date. Dus eigenlijk was het wel blind date, maar kom…

Vrijdag was er nog eens een heuse party. Natuurlijk werd zulk festijn fel gehyped, met flyers doorheen heel de school. En veel mond op mond reclame. Dat bleek te werken, want iedereen kon haast niet wachten tot het zover was. Die ongeduldigheid kwam vooral door de komst van een muziekgroep. XXX Rotweiler Hundar!! En zoals te verwachten was het een IJslandse rapgroep –UHU—rap. De verwachtingen waren hoog en ik moet toegeven de liedjes die ze tijdens de ticketverkoop hadden laten luisteren klonken alvast veelbelovend.

Ik mijn vervoer en alles geregeld en was klaar om er tegenaan te gaan. Men vervoer kwam een anderhalf uur eerder dan afgesproken dus moest ik nog wat tijd zien op te vullen in Isafjörður. Geen probleem natuurlijk, ik heb van een taske warme chocolade melk genoten en werd vergezeld door enkele kennissen die me toevallig zagen zitten in Edinborg. De tijd dat ik mezelf naar het feest moest slepen (want ik zat met vermoeidheid te kampen) zat eraan te komen. Op mijn weg naar de school kreeg ik in de mot dat er in’t school niet teveel te beleven viel. Drie auto’s en wat dim licht, gaf niet meteen de indruk dat er een heuse party aan de gang was. Mijn oog viel op de hoogste verdieping van een appartementgebouw. Daar schenen de showbizz lichten à volonté. Ik begaf me maar naar dat gebouw, want voor niks wou ik ook niet naar de school wandelen. Daar aangekomen vroeg ik naar een verklaring voor de situatie en men zei dat ik gewoon naar boven kon gaan vermits ik achttien was. Het bleek een pre-party te zijn. En eens boven in dat zaalke werd ik omgeven door duizend en één bekende mensen. Veel onbekenden eigenlijk vermits er een hele groep van Reykjavík was afgekomen voor het ‘XXX Rotweiler Hundar’-geweld. Maar ook de gebruikelijke bekende gelijk Danny en z’n kliek(ja, zo heb ik iemand genoemt omdat ik zijn naam niet kon uitspreken en hij verdacht veel op Danny van de KSA leek) waren daar en waren al goed op weg naar Dronkenmans–land. Het werkelijke feest was een topper! XXX Rotweiler Hundar was niet geheel voor mij geschapen, maar hun beste lied (klik hier) kon ik wel waarderen.

Zaterdag besloten Burakio (zo noem ik hem soms) en ik om een filmke te gaan huren. We werden afgeleid door dezelfde beek van vorige week. Deze was van een keihard bevroren status naar een half ontdooide modus overgeschakeld. We waagden ons alsnog op het ijs. In de beginfase van deze waaghalzerij had ik al gemerkt dat op verschillende plaatsen, de zijkanten van de beek schuin af naar het midden liepen. Het midden bestond uit ijs met een dikke laag water over. Toen Burak zijn entree op het ijs maakte deed hij dit op zijn aflopende kant en ik wist wat er ging gebeuren, maar hield toch mijn mond omdat het zo grappig was. Burak zette nog een stapke en begon naar het midden te schuiven. Gevolgd door een: “Ah man” stond hij tot zijn enkels in het ijskoude water. Toen ik eindelijk bijkwam van het lachen, stelde ik voor dat we evengoed over het ijs de overkant konden bereiken. Vermits Burak zijn schoenen al nat waren en het voor mij niet uitmaakte wat er gebeurde. Ik ging als eerste en schoof op dezelfde wijze als Burak het water in. Toch kon ik op een ander stuk ijs springen zodat ik niet zo nat als Burak was. Op dat moment kwam er ook een gigantische plaat ijs aandrijven en ik kreeg het idee om deze te gebruiken om mijn gewicht te verdelen over het verzwakte ijs. Dat werkte wonderbaarlijk goed, maar ik was vergeten rekening te houden met de oever van de beek. Die had namelijk de zelfde aflopende eigenschappen als oever van waar ik kwam. Dus daar stond ik dus op die immense ijsplaat, klaar om mijn voorlaatste stap te zetten richting vasteland. Ik zet de stap en begin natuurlijk terug naar het midden te schuiven. Ik kon me nergens aan vastklampen en stond dus enkele seconden later tot aan men knieën in het water. Wreed koud of wreed heet, dat kan nog eens gezegd worden, want zulk koud water voelt net aan alsof ge met uw voeten in het vuur staat. Ohja detail: na het beek/ijs/gedoe, moesten we onze film nog gaan halen vooraleer we terug huiswaarts konden keren. Burak volgde en vermits ik het ijs deels kapot had gemaakt, was zijn tocht ééntje om me dood te lachen. Zijn getaffel is onbeschrijfbaar en zo hilarisch, ma man toch. Ik heb ne goeie lach gehad daar.

Vandaag zegt men dat het zondag is en die kwam met een hele hoop sneeuw. Na een lange tijd van droogte is er nu eindelijk opnieuw sneeuw.

Doorheen de week heb ik ook nog een aanvaring gehad met het Nazisme. Ik liep door Hamraborg (de lokale hamburgertent) en was de laatste nieuwe films aan het bekijken. Toen ik aan de kassa met mijn kókómjólk stond, sprong er een kerel die ik kende van’t school uit het niets met ene glimlach tot achter z’n oren. Ik was een vrij ver weg van de wereld omdat ik enkele momenten daarvoor in slaap was gevallen in’t school. Hoe dan ook ik begroette hem met een minimalistische hey en kreeg in een mum van tijd een zee van woorden over mij heen. Toen ik me ontdaan had van de mist in mijn hoofd en zijn woorden aan elkaar begon te linken, kon ik uit zijn verhaal opmaken dat hij het SS-teken en de swastika/hakenkruis op zijn hoofd ging laten scheren. (gelukkig geen tattoo, maar het zit er toch niet ver naast) Ik zei tegen hem dat hij geen besef had waar hij mee bezig was en dat ik er absoluut niet meer akkoord ging dat hij zulke dingen deed. Tevreden dat ik mijn gedacht had gezegd begaf ik me terug naar het tafelke waar men spullen op lagen. Toch werd ik gevolgd door deze jongen(laat ik hem n°1 noemen) (16 jaar) die in mijn ogen gewoon verward door de verkeerde ideeën was. Ik nam plaats in één van de stoelen en begon aan mijn kókómjólk te slurpen. Nog steeds halvelinge in slaap moest ik toezien hoe die jongen plaats nam aan mijn tafeltje, deze keer vergezeld door ander (nog jonger) kereltje (n°2). De kerel(n°1) die symbolen op z’n hoofd ging zetten, begon zijn mening openlijk te verdedigen. Hij sprak over het Nazisme als een religie en vertelde me dat hij hield van het idee van één verenigde wereld, enz… Hij was precies paragrafen van ‘Mein Kampf’ aan het dicteren. Ik werd vies ambetant en dacht op een gegeven moment dat ik moest overgeven. Ik vroeg hem wat hij van die 6 miljoen joden vond en toen hij mijn vraag beantwoorde met dezelfde lach als in’t begin ben ik opgestaan en weggewandeld. Wetende dat als ik bleef het ging eindigen in vechtes. Er was ondertussen één van zijn Nazi-vrienden(N°3) bij komen zitten (tijdens zijn monoloog merkte ik dat er een hele groep van dit soort deze regio’s uithangt) en die keek nog verdwaasder dan de eerste toen ik opstond. N°2 vertelde me dat zijn grootmoeder uit Duitsland gevlucht was om aan de machtige nazi-machine te ontsnappen die toen door Duitsland huis aan het houden was. N°3 zag ik op de party nog en hij zei met het volgende: “Ey man, yesterday that was bullshit man”. Ik heb ook toen hetzelfde gedaan en heb men rug naar hem toegekeerd. Die Nazi-kliek bestaat uit zo’n 15 man denk ik. En ik besef heel goed dat ik met dezer dagen op glad ijs ben aan het begeven, maar ik kan dit gewoon niet tolereren. Ik moet veel moeite doen om hier gewaardeerd te worden, maar dat betekent niet dat ik mijn principes aan de kant moet smijten. We zien wel hoe de volgende dagen gaan… Gelukkig zijn er genoeg mensen met verstand waarbij ik terecht kan.

Nu zou ik hier nog heel graag mijn hele visie over de bovenstaande kwestie willen uitschrijven, maar dat zou mijn blog alleen maar ruïneren. American History X is het enige dat door mijn hoofd blijft zoemen. Bekijk die film! Das men enige advies, bekijk die film en neem de juiste conclusies. (klik hier)

Het ga jullie goed!


Lennart

p.s: Nog een gelukkige Valentijn!