Deze week werd Sólrisuvika genoemd oftewel de week waarin de zon weer te zien is. De parade van vorige week waarover ik sprak in
Bobsleigh 4-Man Event! luidde het begin van deze week in. En deze week was één van de betere – zo niet de beste – van mijn verblijf hier in IJsland. Deze week heb ik ook meer IJslands gesproken dan alle maanden samen. En dat was tof, ik krijg daar vele positieve reacties op.
Mánudagur 1.mars (Maandag 1.maart)
Tijdens de morgenpauze rond 10 uur, was er een drumsolocompetitie. Ik vond het wel cool! Wat beter om een speciale week in te trappen dan een drumsessie? Niets, helemaal niets. Zoals ge op de foto’s kunt zien zijn er zo’n 300 andere die deze mening met mij delen. De hele hal (die gebruikt om te chillen tijdens de pauzes) zat vol. De twee drums vooraan werden onze middelen in de strijd naar victorie. En ja, ik gebruik ‘onze’ vermits ook ik deelnam in deze competitie. Niet dat ik iets van drums ken, ik me zelfs niet meer herinneren wanneer ik voor het laatst nog een drum had gezien. Ik meende nog vier andere te herkennen die nog nooit een drum hadden gezien en dus hoefde ik me helemaal niet de loser van de groep te voelen. Had ik het daar toch weer vies mis man. Ik denk dat de minst ervaren drummer die meedeed zo’n 2 jaar achter de rug had. Ik nam als één van de laatste plaats achter zo’n drum en bekeek me dat spul eens. Sinds ik daar toch zat kon ik niet anders dan de mensen en mezelf een beetje te entertainen. En zoals ge al kon verwachten ik kon er niks van, maar ik heb mijn 40 seconden van fame toch maar gehad. Vermits ik er niks van afwist en dus op mijn creativiteit moest zien te overleven, begon ik op een gegeven moment op de zijkanten van de drums te tikken. Dat werd met veel gelach onthaald, maar nu moet ik er toch bij vermelden dat iemand dit in de volgende ronde kopieerde en daar vrij veel succes mee had. Dus al lag ik er als één van de eerste uit (en terecht), ik geloof graag dat ik een inspiratie was voor enkele. Na zo’n 4 rondes was de winnaar bekend en hij naar mijn mening een verdiende winst. Ik heb enkele filmkes, maar die kan ik denk ik niet online zetten. Ik ga me eens uitzoeken hoe ik dingen op ‘youtube’ zet en dan verwijs ik er nog wel naar in één van de volgende posts…
Diezelfde dag op de middag kwam de enige echte þorsteinn Guðmundsson zijn ding doen. (Geen paniek als die naam geen belletje doet ringen) De man is een stand-up comedian. En die was nog goed ook! De Noren werden deze keer door het slijk gehaald en daar hielden onze IJslandse kameraden wel van. Gesteunt door enkele lachwekkende liedjes was dit een meer dan geslaagde act.
Ook Ine was deze dag jarige en dus nogmaals proficiat! Ik hoop dat je er een hippe dag van hebt gemaakt...
Þriðjudagur 2.mars (Dinsdag 2.maart)
Het begon zoals de maandag weer om 10 uur in de morgen. Dan hebben zo’n 25 minuten pauze. Deze keer was er een ‘Drink Melk’-competitie (of hoe noemt men zo’n ding). Mijn Vlaams is deftig schade aan’t lijden en de laatste tijd kan ik enkel denken in een hilarisch kempens dialect of in het vreemde accent dat we wel gewend zijn van onze noorderburen. Maar goed terug naar de competitie waar enkele kandidaten het opnamen tegen elkander, gewapend met zo’n 4 liter melk. Gepaard met het zien van veel kokhalzende gebaren en tevens de daad zelf, was het de pool - die ook de ‘Drink Cola’-competitie van enkele maanden terug had gewonnen – die de titel opeiste.
Op de middag hadden we te maken met een muzikant en dat was niemand minder dan Bubbi Morthens. De man is iets beroemder dan onze þorsteinn en dat komt waarschijnlijk omdat hij een professionele muzikant is en daar dan ook van leeft. De man draagt altijd een zonnebril en dat verdient respect vermits dat betekent dat hij hier voor zo‘n 8 maanden als dwaas bijloopt. Toch mocht zijn muziek er zijn. Ik heb van zijn set op een heel vreemde manier genoten. Ik stond namelijk bij de uitgang van de hal, waardoor het natuurlijk buitenlicht samensmolt met het kunstmatige binnenlicht. Dat tesamen met het feit dat hij een ontroerend lied over cocaïne zong maakte het allemaal een beetje surrealistisch. De mening waren verdeeld over de figuur ‘Bubbi‘, weirdo / hip / cool... zijn enkele van de beschrijvingen die naar boven kwamen toen ik me begon te informeren, maar naar mijn mening mocht zijn muziek er wel zijn.
Direct daarna ben ik nog naar een openbare advocaat gegaan. Ik ben me niet bekend genoeg met het justitiesysteem in België om de man zijn juiste titel neer te schrijven. Hoe dan ook ik ik ben gewoon naar wat informatie gaan vissen omtrendt de IJslandse wetgeving in verband met het dragen van racistische tekens in het openbaar. Ik weet dat het dragen van de swastika verboden is zowel in Europa als in de USA. De advocaat had nooit eerder zo‘n vraag gehad en dus moest hij wat telefoontjes plegen om de nodige info te krijgen. Op donderdag kon ik terug komen om te horen wat ervan was. (de rest kan u lezen onder Fimmtudagur 4.mars)
Om 16:00u was er ook nog een koor dat een klein concertje gaf van zo‘n 4 à 5 liedjes. Het betreft hier het schoolkoor. En ik vond hun gans goed, ze hadden 2 engelstalige liedjes (die ik wederom op video heb) en 2 IJslandse liedjes. Spijtig vond ik wel de opkomst van volk. Er was veel volk daar niet van af, maar ik miste toch een grote groep jongeren. In mijn ogen is er niets zo cool als een studentengroep dat het schoolkoor steunt. Nu weet ik ook dat het niet het meest plezante is wat ge op ne namiddag kunt doen, maar een klein beetje opoffering kan geen kwaad.
Om 20:00u sprinte ik mij naar Edinborg, waar de toneelgroep van‘t school haar ding deed. Een drie uur durend toneelstuk, waar ik me veelal doorheen ploeterde met behulp van lichaamstaal van de toneelspelers. Ik verstond er niet zo heel veel van, maar de grappen waren vrij basic en dus heb ik nog ne goeie lach gehad ook. Respect voor zij die meededen en het moet gezegd zijnde dat de acteerprestaties een pluim verdienen. Mijn foto‘s van dit toneelstuk zijn helaas van ondermaatse kwaliteit, het was namelijk donker in de zaal. Ik ga zien wat ik ervan kan redden. Daar ontmoete ik ook nog een kerel die ik Lenny mocht noemen. Ik had hem al aangesproken in‘t school, maar veel contact hadden we niet. Drie uur toneel bleek genoeg te zijn om enige vriendschappelijke band te creëren. Helaas ging Lenny terug naar zijn thuisdorp. Hij zit in het basketbalcircuit en hij vond de coach hier maar niets. Ook had hij met hetzelfde te kampen als ik. De mensen hier hebben allemaal hun dagelijkse routine en het is zeer moeilijk om daar tussenin te kruipen. Ik denk dat als we jonger waren geweest dat het allemaal iets vlotter liep. Maar goed, als ik jonger was geweest kon ik dit festijn niet beleven zoals ik dat nu doe, dus mij hoort ge verre van klagen.
Rond een uur of elf, strompelde ik richting Sigga‘s huis waar ik – zoals u wel wist – verblijf op dinsdagen en donderdagen. Onderweg werd ik nog opgepikt door een paar kameraden. Tis hier de gewoonte om met de auto vol vrienden rond te toeren en dus werd ik van‘t straat geplukt en hop daar zat ik dan. Op weg naar weet ik veel waar en met het gedacht wat maakt het mij uit. In die auto werd er geluisterd naar FM 101.1. Dat is een lokaal radiostation dat werd opgezet voor en door de jongeren uit de school! Gans hilarisch en om ze hebben hier blijkbaar niks te maken met iets zoals sabam, neen hier openen ze gewoon youtube om maar iets te noemen en hup een onuitputtelijk bron van muziek is beschikbaar. De kerels in de auto besloten om dan maar naar de plek te gaan waar het radiostation was. Er was al veel volk en nu kwamen wij er met zo‘n 6 man nog eens bij, het werd een gezellige avond! Vrij hilarisch om te vermelden was dat toen ik binnenkwam er direct plannen werden gemaakt om mijn stem over de radio te laten schalmen. Ze kozen ervoor om mij een ijslands liedje te laten zingen en wel één uit het repertoire van Bubbi Morthens. Net zoals bij de drumsolocompetitie stond ik er weer bij als een beunhaas, maar dan wel één die het allemaal pak lachen vindt. Die avond hadden ze ook een record aantal luisteraars met zo‘n 100 man die via het internet aan‘t luisteren waren (en wie weet hoeveel mensen hun radio op hadden staan). Rond een uur of 12 strompelde ik dan alsnog naar huis en deze keer wel voor goed. De volgende dag kreeg ik van diverse mensen te horen hoe lachen mijn gezang was. Het is fijn om te weten dat na alles wat ik doe mijn sociale positie sterker wordt.
Miðvikudagur 3.mars (Woensdag 3.maart)
Op deze dag werd er een schreeuwcompetitie gehouden, compleet met decibelmeter en alles. Verrassend genoeg werd de eerste plek gedeeld door zowel een jongen als een meisje. De decibelmeter gaf volgens mij 128.1 aan.
De middag had weer een stand-up comedian in petto voor ons en wel één van de oude garde. Ballonnen en klassiekers waren alom vertegenwoordigt en mooi om te zien, was dat hoewel de man klassiekers bracht hij de jeugdige zaal toch meekreeg voor drie kwartier lachen. Als de comedian het publiek bespeelt met enkele exclusieve jokeskes dan maakt de eigenlijk optreden niet zo veel meer uit.
Die avond was er een klein rockfestivalleke, maar door de afwezigheid van vervoer heb ik dit niet kunnen meemaken. Het zou goed geweest zijn, heb ik me laten vertellen…
Fimmtudagur 4.mars (Donderdag 4.maart)
Alles voor Geld, was de opener van de dag om 10u in de morgen. En nondedoeme daar hebben we toch weer wat gezien. Als het op geld aankomt is de mens zo primitief dat het niet meer schoon is om naar te kijken. Ik ga niet alle opdrachten neerschrijven, maar de laatste opdracht is het vermelden waart. De opdracht bestond eruit om in een pamper te pissen. Dat moest gebeuren voor de ogen van zo’n 300 man. Er werd zo’n 12000 kronur uitgereikt aan diegene die moed genoeg had om naar voren te stappen en de daad bij het woord te voegen. Nu 12000 kronur is zo’n 70 euro en de opdracht werd wel degelijk uitgevoerd. Zulke dingen laat ik fijn over aan de freaks, want zeg nu zelf 70 euro om uzelf te bepissen is vrij goedkoop niwaar?
Op de middag werden er hamburgers met frieten verkocht en dat ondervond natuurlijk een stormloop. De frieten waren voor de eerste keer sinds mijn aankomst van degelijke kwaliteit en dus reden te meer om me even helemaal thuis te voelen.
Daarna ben ik terug naar die advocaat gewandeld en hij vertelde me dat er geen wet was die het dragen van racistische tekens tegenging. Ik heb naar deze informatie gevraagd naar aanleiding van dat incident in '
River Of Ice'. De kerel waar ik toen over sprak haalde deze keer het bloed onder mijn nagels uit, door het dragen van een baret met daarop de swastika. Helaas kan ik geen verdere stappen ondernemen, vermits de wetgeving dat niet toelaat. Dat kan enkel als hij propaganda voor zijn ideeën begint uit te oefenen of daadwerkelijk begint te discrimineren op basis van huidskleur; religie; ... Teleurgesteld, maar tevreden dat ik naar deze advocaat gestapt ben verliet ik zijn bureau. Ik laat het kind met rust, ik schrijf hem af als een verward jongetje dat ik niet kan tegenhouden. En het wordt pas belachlijk als ik jullie laat zien hoe hij die baret droeg, helemaal verkeerd. Ik ben nog steeds razend, maar hij doet maar. Ik ben er zeker van dat hij in de toekomst vies in de problemen gaat komen met zulk gedrad. Vooral als hij naar Europa komt...
Om 20:00u bracht Sigga Sigurjón naar bed en ik besloot om nog maar eens te gaan rondhangen bij het radiostation. Op mijn weg daar naartoe liep ik ook nog Friðrik tegen het lijf. Wat kan ik van Friðrik zeggen. Hij is een vreemd figuur. Hij heeft zijn haar half grijs/half zwart. Hij heeft een Iers accent als hij Engels spreekt en dat maakt hem alleen maar excentrieker. Hij vroeg me of ik die avond naar Edinborg ging. Elke twee weken is er een vrij podium en hij ging deze week zijn debuut maken met een stand-up comedy act. Ik wou dat graag genoeg meemaken en beloofde hem dat ik zou komen kijken. Het radiostation was weer lachen geblazen en deze keer mocht ik weer eens op de radio komen. Deze keer mocht ik wat in’t vlaams leuteren en dat vonden ze weer lachen. Een grapje hier en daar en ik was weer een blije jongen. Er was ook die avond weer veel volk en iedereen vond het tof dat ik er was. Nu hoeft ge niet te denken dat ik hier wordt onthaald gelijk weet ik veel wie, neen iedereen is gewoon blij dat ik sociaal actief ben. En helaas moet het gezegd zijn dat men altijd refereert naar Burak omdat hij altijd achter de computer zit, nooit naar feestjes gaat enzovoort. Omdat het verschil zo groot is en omdat ik spontaan dingen doe, zien ze mij graag komen.
Om mijn beloftes te houden ging ik natuurlijk nog naar Edinborg om naar Friðrik te gaan kijken. Er waren zo’n 10 man in Edinborg op het moment dat men begon met het vrijpodium. Ik was net daarvoor gaan kijken naar de gitaar die daar stond en checkte ik uit welke liedjes er in een boek dat daar lag stonden. Friðrik was zo zenuwachtig dat hij me vroeg of ik niet enkele liedjes met hem wou meespelen en bwah waarom ook niet he? Dus stonden we daar op een gegeven moment “House of the rising sun” doorheen Edinborg te kwelen. We konden er niet te veel van maar gelukkig kon de enige andere kandidaat er ook niet te veel van. Gans amateuristisch maar wat maakt het allemaal uit. We hebben goed gelachen en daar ging het uiteindelijk om. Ook hier was de opkomst voor Friðrik niet al te groot vermits er maar één vriend(dat was dezelfde die in de pamper had gepist) van hem was komen opdagen. (de rest zat pizza te eten of gewoon rond te rijden). Ik vond Friðrik z’n grappen ongelooflijk goed en dat zeg ik niet zomaar. Ook hij was een beetje teleurgesteld, maar was toch blij dat wij daar met hem waren.
Föstudagur 5.mars (Vrijdag 5.maart)
Valtýr vroeg of ik niet mee wou helpen bij de opbouw van het podium. Hij regelde dat ik de hele dag vrijaf van’t school had en dat vond ik echt cool, wat ik al niet bereikt heb door het maken van connecties!. Weet ge dat betekende in mijn ogen gigantisch veel dat mijn mij erbij wilt hebben. En het bleek dat ik ook nog enkele nuttige kon doen. Zo hadden ze verschillende technische probleemjes vooral met de tribune, enkele van die problemen heb ik kunnen oplossen met behulp van logisch redeneren en daar kreeg ik toch enkele dankbare hoofdknikjes voor terug.
Door het opbouwen moest ik echter de stand-up comedian missen die op de middag kwam. Ik had “Byssan” (dat was zij nickname) leren kennen tijdens mijn laatste bezoek aan het radiostation. Een spijtige zaak, maar mijn voormiddag was steengoed dus veel maakte het niet uit.
Dat podium werd die avond gebruikt voor een zingwedstrijd. 10 kandidaten namen er aan deel. Ik ga rondvragen om enkel degelijke foto’s vast te krijgen van die avond. Ik was m’n camera vergeten, dat kwam omdat ik 2 uur op voorhand in slaap was gevallen en mijne prul in een haast bijeen moest schrapen. Mijn favoriet werd tweede, maar ze was er zelf toch tevreden mee.
Vanavond is er nog een feestje, maar ik weet nog niet of ik er kan geraken vanwege het weer.
De titel van deze post is één van de meest hilarische die ik ben tegengekomen.
Het betekent: Wilt ge chillen met ons? Pak lachen!
Lennart
Ps: Ik hou jullie nog op de hoogte wat youtube en foto’s betreft.
Hiep hiep hoera! voor mijn eigenste mama!!! zij viert haar verjaardag naar goede gewoonte op 29 maart en ook dit jaar (hoewel ik er niet bij was) zal ze die traditie voortgezet hebben...
