There Is Only One Road...

Afgelopen week was vergelijkbaar met één uit België. Gewoon rondhangen. Met vrienden. Niets meer, niets minder. Echt tof! Ik voelde me helemaal thuis. Bijvoorbeeld gewoon eens naar de bakker gaan, natuurlijk naar zo’n ‘eet-bakkerijtje’ waar ge u aangeschafte goederen direct aan een tafelke kunt verorberen. Of – zoals ze dat hier wel vaker doen – gezellig rondrijden doorheen ’t stad. Dat gaat me echter minder goed af, vermits ik nog vaak met wagenziektes te kampen heb. Toch stap ik gaarne in zulk automobiel, al is het maar voor enkel tourkes. Als het me teveel wordt, droppen ze me ergens voor een tijdje en wordt ik terug opgepikt tijdens één van de volgende rondjes. Een verstandhouding die werkt, lijkt me!

Sigga en haar kroost waren uitgevlogen naar Reykjavík om daar weet ik veel wat te gaan doen. Hoe dan ook ik mocht van Sigga nog steeds het huis gebruiken op dinsdag en donderdag. Een voorstel waar ik maar al te graag gebruik van maak. Het is fijn om Bolungarvík even achter te laten. Variatie in mijn directe omgeving krijgt van mijn altijd een warm welkom. En dus had ik dus het huis voor mij op dinsdag en donderdag alleen. Ik kon het gebruiken. Gaan en staan waar ik wil dat ligt me wel. En vermits ik aan niemand verantwoording schuldig was, lieten we alle remmen los. Niet dat ik een vies heftig feest in iemands anders huis heb gebouwd of zo, nee ik gewoon wat gechilled. Ik ben naar Hamraborg getaffeld en heb daar nog wat aan mijn mini-film gewerkt. Ik was die dinsdagochtend op het idee gekomen om eens een soort animatie video te maken. ‘Windows Movie Maker’ had ik nog nooit open gehad, maar ‘paint’ is ieders vriend en dus zette ik mijn eerste stappen op het pad dat waarschijnlijk ook door namen zoals Tim Burton e.d. is beklommen. Ik besloot om mijn graffiti-handtekening (niet dat ik dat vaak ben gaan sprayen, maar…) te gebruiken als basis voor mijn mini-film en zo was ik al halverwege. Zo’n vier uur denk ik dat ik heb gewerkt (misschien iets meer) aan mijn filmpje dat op het einde zo’n 48 seconden groot bleek te zijn. Het resultaat kan u bezichtigen op youtube (Klik hier). Mijn pronkstuk is getiteld ‘INDIAN?’. Check ook de andere video’s die ik ge-upload heb uit! En voor wie de laatste foto's nog niet verafgod heeft dat kan hier (YouTube and such...).

Woensdag ging voorbij en toen was het donderdag, want zoals overal ter wereld komt donderdag na woensdag. Donderdag schreeuwde niets anders dan ‘tweede vrije dag’ vermits ik weer gebruik mocht maken van Sigga’s huis. En dat deed deugt man! Waar ik op dinsdag was aan’t chillen en relaxen om alles even te ontvluchten, kon ik op donderdag chillen om gewoonweg te chillen. Wat is er beter dan uwen tijd te gebruiken om gewoon te genieten van alles wat ge ziet, hoort, wilt en hebt? En dus daar ging ik! Zo wazig als ik kon, rondtaffeld op weg naar nergens. Mijn reis eindigde rond een uur of tien, bij het horen van ritmisch lawaai. Ik sloeg de straat in vanwaar ik dacht dat het geluid kwam en vond enkele kerels van’t school, die aan’t oefenen waren voor hun bandje. Ik kreeg de vrijheid om enkele foto’s te maken en hopla ik heb er dan ook maar een filmpke bovenop gedaan. Ook dat is te zien op mijn youtube-account…

Hun band draagt de naam: Óminnishegrar.

Stephen Albert speelt basgitaar(foto), Einar Bragi zit achter de drums en Andri Pétur speelt guitar en zingt. De band is ongeveer 1 jaar oud en moet zenne weg nog wat vinden. Zo deed Bjarni Kristinn het drummen tot ongeveer 2 maanden geleden, Einar nam zijn plaats. Ásgeir Þrastarson speelde de gitaar op één optreden. Ze spelen gewoonweg rock met punk net om de hoek. Ze hebben 7 optredens gehad en de volgende is op het 'Aldrei Fór ég Suður'-festival. Dat festival is gigantisch groot voor IJsland.

Wat toekomstplannen betreft: Ze willen hun liedjes eens opnemen en misschien enkele keren optreden in andere delen van het land. De qualiteit is minder, maar genoeg om een ruw beeld van hun te krijgen (Klik hier).

En toen was het vrijdag! Dit was de dag dat iedereen mijn gezaag over mijn filmpke moe was en dus begon ik met volle moed aan een nieuwe. Die zal pas klaar zijn tegen de volgende post vermits ik er iets groots van aan’t maken ben. Vrijdag ontdekte ik ook een handeling van Ine die me verbaasde! Ine heeft namelijk een foto van mij ingeschreven voor een wedstrijd van De Standaard (jawel de gazet). Neem even de tijd en stem ook op die foto (Klik hier). Gewoon even op ‘stem op deze foto’ klikken en voila u heeft ons/Ine geholpen. Toch even zeggen dat ik het spijtig vindt dat Ine haar naam onder de foto staat, maar hoe dan ook ik hoop dat ze iets wint!

Zaterdag heb ik in de voormiddag nog wat aan men nieuwe film gewerkt en werd ik uitgenodigd voor een concert die avond. De namiddag heb ik rondgehangen met de kliek van Flateyri, dat is een dorpje dat tussen Ðingeyri en Ísafjörður ligt. Daar ging ook het concert door. Ook heb ik nog wat acteerwerk mogen doen voor die kliek. Ze moesten een project over Adolf Eichmann maken. Ik bekleedde de rol van jood zo goed en kwaad als ik kon. Voor mij herstelde deze vriendendienst de balans tussen goed en kwaad. Waar ik eerder Adolf Hitler zelf tegen het lijf liep (en waar ik al teveel woorden aan vuil heb gemaakt), mocht en kon ik nu het Nazisme bestrijden via een schoolproject. Ik voel me goed. Ik kon het vorige incident niet vermijden, maar wetende dat ik nog steeds de zin heb om de wereld te verbeteren kan ik met een gerust hart gaan slapen. Ik wil en ga van de wereld een betere plek maken al moet ik voor eeuwig schoolwerkjes doen.

Het concert was gans goed! Helaas heb ik er geen foto’s van vermits ik mijn camera was vergeten. Enzo heb ik vollenjap (lees vol – lun – shap) genoten van mijn zaterdag. Ik vind het altijd fijn als iemand mij uitnodigt om gekke toeren uit te halen.

Wat muziek betreft is hier in IJsland niets tekort. Zo heb ik bijvoorbeeld een zeer populaire band ontdekt met de naam ‘Dikta’. En ja het is een grappige groepsnaam, maar… Steengoede muziek! Check out their stuff…
Dikta - Thank you
Dikta - Let Go

Maar ook een meisje uit de kliek van Flateyri is zeer actief op het gebied van muziek. Haar naam is Linda Björg Guðmundsdóttir en wat ik de laatste tijd aan demo’s en dergelijke heb gehoord van zowel in IJsland als in België vind ik dat ze er toch tussen uit springt. Ze is achttien jaar en heeft een ongelooflijke stem. Op het gebied van muziek maakt ze meestal gebruik van enkel een piano en een bas. Ook was het zei die tweede werd op de zingwedstrijd waar ik over sprak in Viltu Chilla Með Okkur? (zie vrijdag)

Check her out :
Linda Björg - Unrequited love
Dit liedje is naar mijn mening haar beste creatie tot nog toe, laten we hopen dat ze iets kan maken…

Ook heb ik nog een briefje van Poke (also known as Tante Christine) ontvangen. En daarmee neem ik graag de tijd om zowel Leine/Diane en Poke, alsook de vele andere met wie ik contact hou te bedanken. Bedankt, jullie brengen me altijd even thuis en dat is waarschijnlijk het enige dat nog beter is dan chillen om te chillen…

Dees weekse post komt zo laat omdat ik simpelweg geen tijd vond in het weekend…
Keep it real, keep it Belgian!


Lennart