The Aftermath.

Ine, Leine en Diane hebben hun sporen na gelaten. In de dagen na hun vertrek heb ik vaak hun stemmen gehoord. Bijvoorbeeld toen ik in Hamraborg op het toilet zat, meende ik hen te horen in Hamraborg. Vreemd en zwaar. Vele malen heb ik opgekeken om te kijken of zij het waren. Om dan weer verward verder te gaan met de dingen die ik bezig was. Telkens tegen mezelf zeggend dat ze in Reykjavík zijn. Dat gevoel had ik ook in het begin van mijn avontuur. Verschillende keren dacht ik iemand van de familie of vrienden te herkennen. En das zo vreemd als ge dan tegen uw eigen zegt van: “Allez wat doet die nu hier?”. Maar goed de stemmen zijn weg, ik ben er overheen en heb in de gaten dat Ine, Leine en Diane een zeer goede tijd in IJsland hebben gehad. Gelukkig ook voor hen zaten zij op het laatste vliegtuig richting Europa. Leve de Vulkaan!

Nog efkes over die vulkaan. Hier vinden de mensen het gans lachen dat de luchthavens in Europa dicht zijn door hun vulkaan. Maar telkens als ik hen vraag naar de importproducten sterft het gelach weg en zou ik nog wel eens gelijk kunnen hebben. Te weten dat IJsland voor 90% uit visindustrie staat, moet natuurlijk zo goed als alles ingevoerd worden.

En dan kan ik verder gaan over die vis. Ik heb weer wat vuils mogen eten. Ine, Leine en Diane waren nog aan’t lachen met mij dat het eten toch zo goed was en wat ben ik toch ne klager. Maar geen 2 dagen later was het weer zover. De naam weet ik niet, maar het was weer ‘traditioneel’. En hier is ne goeie raad als ge ooit dat woord in associatie met eten hoort in IJsland dan begin maar te lopen. Deze keer was het een soort vis die geen botten had, maar zo’n speciaal skelet gelijk vliegen. Klinkt heerlijk niet? Maar wacht! Er is meer. Dus we zitten daar die vette vis op te eten en gelukkig moest ik deze keer niet kokhalzen. Tot Emil ons vol trots een worm liet zien. What?!! Jazeker daar kwam gewoon een ringworm uit die vis. Lekker op de boterham. Daar moest ik toch efkes slikken, man. Emil vraagt nog of hij die mag opeten en Elín zegt met wat twijfel: “neeee, dat zou ik toch niet doen”.Gelukkig kon ik wat troost zoeken in de snoepen en wafels van de familie thuis, wat had ik gedaan zonder?

Leine en Diane hadden me nog wat centjes cadeau gedaan en hoewel ik daar een boek mee ging kopen, heb ik het plan verandert en heb ik twee CD’s gekocht van twee band die ik op Aldrei fór ég Suður gezien heb. Eén reggea band en één pop band waarvan ik de leadsinger lang geleden ontmoet heb.

Woensdag avond was het nog eens tijd voor een filmpje. Een documentaire op precies te zijn. De titel luidde ‘Garbage Warrior’ en mijn naam zou niet Lennart Opsteyn zijn moest ik aan zoiets voorbij gaan. En misschien dat jullie al aan het afhaken zijn omdat het weer zo’n cliché ‘reduceer de afvalberg’ verhaal gaat zijn. Maar indien u dit denkt, dan zit u een beetje verkeerd. Michael Reynolds, een architect laat zien wat hij kan. Hij maakt dus huizen met afval en bereikt daar grootse dingen mee. De huizen die hij bouwt kunnen volledig op zichzelf bestaan en hebben nood aan nutsvoorzieningen, ze maken alles zelf. Het feit dat die huizen in de woestijn staan en ook daar kunnen overleven zegt naar mijn mening al heel veel! Om geen verkeerd beeld te creëren van de man en zijn ideeën ga ik hier gewoon de vertaling geven van de beschrijving die op de officiële site staat. Ik zeg het u, dit is echt een must-see! Het verhaal is echt cool en moest ik ooit voor een huis gaan dan zou ik graag voor deze mogelijkheid opteren. Michael Reynolds verdient voor zijn werk een plek naast Christopher Johnson (Chris) McCandless en Ishi (zie Waar Naartoe?). Michael doet me trouwens een beetje aan Nonke Danny denken en dat is cool!
----------------------------------------------------------------------------------
Eerst wat woorden die u zeker in acht moet nemen:
*Earthship(zie foto): Passief zonnehuis- gemaakt van natuurlijke en gerecyclede materialen.
*off-the-grid: Huis met weinig tot geen rekeningen van nutsbedrijven.
*Biotecture: Het beroep van het ontwerpen van gebouwen en omgevingen met aandacht voor de duurzaamheid ervan./ Een combinatie van biologie en architectuur.

Wat hebben bierblikjes, autobanden en flessen water hebben met elkaar gemeen? Niet veel, tenzij je architect Michael Reynolds bent,in welk geval zij de keuze zijn voor de productie van thermische massa en energie-zelfstandige huisvesting. Al 30 jaar, in New Mexico hebben Reynolds en zijn groene discipelen hun tijd besteed aan de voortgang van de kunst van het "Earthship Biotecture*' door het bouwen van zelfvoorzienend, off-the-grid* gemeenschappen waar design en functionaliteit samengaan. Deze experimentele structuren creëren een conflict tussen Reynolds en de autoriteiten, die worden ondersteund door de grote bedrijven. Gefrustreerd door de verouderde wetgeving wil Reynolds pleiten om een testgebied te creëren. Terwijl politici moeilijk doen, laat Moeder Natuur elders haar kracht zien waardoor gemeenschappen verwoest worden door tsunami's en orkanen. Reynolds en zijn bemanning grijpen de gelegenheid om hun baanbrekende vaardigheden te verlenen aan diegenen die het meest nodig hebben. Garbage Warrior is een actueel portret van een bepaald visionair, een held van de 21ste eeuw.

Bezoek zeker de site! (klik hier)
----------------------------------------------------------------------------------


Lennart / die morgen jarig is

p.s: Ik ben nog eens naar het zwembad geweest en ge kunt daar zo op een weegschaal gaan staan en wat blijkt? Ik ben 3 kilo kwijt sinds de laatste keer dat ik erop stond. Het is nu niet dat ik op mijn gewicht let of bepaalde dingen niet eet, neen gewoon ik voel me goed.
+ Der is ook een nieuw serie foto’s online, voor zij die tijd hebben: Album Zonder Titel