Aldrei Fór Ég Suður!

De voorbije week was het hier paasvakantie en die loopt nog tot morgen (woensdag). Een week van chillen (damn dat woord heb ik al vaak gebruikt op deze blog) stond dus in het vooruitzicht. En dat is precies wat ik Burak en ik hebben gedaan. Van het leven genoten op een eerder luie, maar toch filosofische manier. Om eens wat afwisseling te hebben heb ik ook nog een puzzel boven gehaald. Eéntje van zo’n duizend stuks. En die werkten Elín en ik af op maandag (gisteren als ik me niet vergis). Ik heb er een foto van gemaakt, maar op nieuwe foto’s moeten jullie nog even wachten vermits mijn camera niet meer werkt op mijn laptop en dus moet ik telkens naar andere hun computer vragen. Maar wees niet getreurd want wiet weet heeft u de vorige reeks gemist en dus zijn er meer dan foto’s genoeg om onder de loep te nemen. Zie Visualisatie.

Op woensdag kwam Jack uit Hongkong ons opzoeken in ons eigenste Bolungarvík. Jack’s echte naam is Ho Man Lau, dit vermeldt ik om het imperialisme van de Engelse taal tegen te gaan. Al mag ik daar niet echt van over spreken vermits ik duizend en één woorden in’t engels heb staan op mijn blog.Jack was welgekomen en met hem zijn we naar Ísafjörður gegaan om wat rond te kijken. Dat was tof tot op een bepaald moment dat de verveling insloeg. Dat is niet ongewoon in de Westfjörds die doodse momenten. Toch kunnen Burak en ik ons vrij goed aanpassen en vooral omdat we op dezelfde lijn zitten wat betreft – u kan het al raden – chillen. Jack is die doodse momenten echter niet gewoon en begon naar onze mening vrij ambetant te wezen. Vreemde grappen, bizarre geluiden en een impulsieve drang om te eten waren het gevolg van de verveling voor onze vriend Ho Man Lau.

Gelukkig was er Aldrei fór ég suður!
Een muziekfestival waar nondoeme goei bandjes hun ding kwamen doen. Het was een tweedaags festival met namen zoals Dikta (een band ik eerder heb gepromoot in één van mijn blogpost); Mugison (onze held/ik heb een cd van hem); Biggibix (pop) en Skúli (reggea). Zeer goed echt waar!Mensen van heinde en ver zakten of liever stegen af naar de Westfjörds om het evenement mee te maken. De bevolking van ísafjörður verdubbelde zowat van zo’n 3000 naar zo’n 5500 tot 6000 mensen. En het was dus een gigantisch succes met andere woorden. Antonia (Duitsland), Sarah Louise (Amerika) en Giorgia (Italië) zakten evenals Jack af naar Ísafjörður om het allemaal met eigen ogen te zien en grappig om te zien hadden ook zijn een beetje dezelfde aanpassingsmoeilijkheden als Ho Man Lau. Ik heb nog een T-shirt gekocht om helemaal in de stemming te komen met het logo en alles derop en deraan. ‘Aldrei Fór Ég Suður’ betekent ‘Ik ging nooit naar het Zuiden’ of in het engels ‘I never went south’. En dat is eigenlijk een gigantisch hippe naam voor een festival. Vermits heel IJsland is gebaseerd op Reykjavík. Ik vermoed dat de naam bijdraagt tot de epische sfeer omtrent het festival.

Ik heb ook weer wat volk leren kennen waaronder een kerel uit Zweden die in IJsland het merendeel van zijn jeugd doorbracht, maar dan toch naar Amerika verhuisde als ik me niet vergis en zo’n 3 jaar geleden terug kwam naar IJsland. Ook een kerel die rondliep met de naam Gunnar, maar die er bijzonder Indonesisch uitzag. Ik vroeg de man naar zijn roots en vertelde me dat hij was geadopteerd uit Sri Lanka toen hij amper een maand oud was. Wellicht om het onderwerp af te sluiten voegde hij er nog snel aan toe: ‘Dus ik heb IJslandse ouders’. Wie ben ik om na zo’n statement de ambetante uit hangen en dus veranderde we van onderwerp. Hij gaf me het compliment dat hij eerst dacht dat ik van Londen of zo kwam vermits mijn Engels zo goed was. En zo was mijn dag ook weer goed. Om even op te scheppen ga ik zonder te overdrijven vermelden dat deze meneer niet de eerste is die mij complimenteert met mijn Engels. Colin (mijn Amerikaanse Broeder) is hem bijvoorbeeld voor gegaan, Colin zei zelfs dat ik dicht in de beurt zoniet beter als Sarah Louise ben. Ter verduidelijking Sarah Louise is amerikaans. Yuuuh!! Ik voel me zo goed!!

Van vrijdag tot maandag mocht ik bij Sigga verblijven vanwege het festival. Bij deze nogmaals bedankt daarvoor, Sigga! (niet dat ze deze blog leest laat staan kan lezen, maar toch) En dus heb ik mijn paasviering uitgesteld tot maandagnamiddag. Zo veel maakt dat niet uit vermits men hier niet echt een grote fan van Pasen is. Van de goede week waarop Pasen is gebaseerd heeft men hier geen besef. Men noemt de week rond Pasen eerder ski-week vermits dat vanouds de gewoonte was om naar de Westfjörds te trekken om van een ski-vakantie te genieten. Toch ben ik blije eigenaar van een chocolade paasei. Of liever was ik eigenaar, want tot mijn eigen verrassing heb ik dat al verorbert. Normaal ben ik niet zo’n fan van chocolade, maar honger maakt rauwe bonen zoet nietwaar?

Dat is het zowat, ik geef jullie een beetje rust na de gigantisch lange post van vorige keer.
Voorlopig is het wachten op een nieuwe reeks foto’s.

Lennart