IJslandvaarders

De week was er weer één uit de trage categorie. Dat betekent dat ikzelf het begin vergeten ben en dat het weekend heel goed was doch te snel ging. Mijn geheugen komt zowat terug op donderdag waar ik nog een ontroerend moment met Sígurjón. Het gebeurde juist na het zwemgebeuren toen Sigga al gearriveerd was om ons op te pikken. Ik zei tegen Sigga dat ik deze keer niet meeging omdat ik mijn kamer nog moest opruimen voor het bezoek dat vrijdag kwam. Sígurjón die al genesteld in de auto zat begreep dat ik geen gebaar maakte om in te stappen en maakte tijdens mijn gesprek met Sigga zijn riem los om mij te volgen. Sigga probeerde hem nog uit te leggen dat ik er deze avond niet ging zijn, maar het was al te laat. Terwijl ik het manneke zijne riem voor de tweede keer vastklikte begon die toch niet te schreien. Huilen zo hard dat ik er schrik van kreeg. Sigga legde mij dan weer uit dat hij in het begin niet zo fan van mij was, maar nu keek hij echt uit naar de dagen die ik met hem doorbracht. Al die traantjes gingen dus over mij en dat was een zeer ontroerend zicht. Ik voelde me nietig. Want een kleine van 5 jaar die dezelfde hoogte als mijn knie heeft en me recht in het hart raakt was het laatste wat ik verwachtte. Ik probeerde hem te kalmeren met enkele rustige woordjes in het IJslands en dat bleek nog te werken ook. Het ergste van de huilbui was over en dus nam ik afscheid van hun en duwde ik het portier van de auto dicht. Sígurjón was niet meer te zien vermits hij te klein is om door het raam te kijken. Het vaag snikken van hem gaat thans door merg en been en dat was dan ook het laatste wat ik van hem hoorde.

Maar over dat bezoek moet ik misschien toch nog wat uitleg kwijt.
Ik had op voorhand al wat mails moeten sturen en de weg moeten uit leggen, maar bleek in beide opdrachten gene sterke te zijn. Vele van hun vragen zijn nooit beantwoordt omdat ik hun mails vergeet en in de wegbeschrijving zat een grote fout, nogmaals mijn excuses daarvoor. Toch hebben ze het gehaald en was ik verheugt te horen dat ze de afstand veilig hadden afgelegd. Ik ben hier natuurlijk over niemand minder dan Leine, Diane en Ine aan het praten. Het select groepje noemt zichzelf de IJslandvaarders dat verklaart dus de titel. De familie (of althans enkele vertegenwoordigers daarvan) kwam mij gewoon opzoeken. Zij bereikten mijn stulpje in Bolungarvík op vrijdag in de late namiddag. Vreemden dat waren het. Hoewel ik ze mijn nog levendig kon voorstellen, is het ontmoeten van familie na een periode van zeven en een halve maand toch vreemd. Die vrijdagavond hebben we bijgepraat, want het doet deugt om de details van het reilen en zeilen van het thuisfront te horen. Vreemd om nog eens fatsoenlijk Vlaams te horen.

Ook kwamen zij met geschenken vanuit het oosten, men zou kunnen zeggen dat de drie koningen wat later waren deze keer. Snoepjes – zonder toevoeging van vis voor de verandering - vanuit Opgrimbie met dank aan Tanteke, Nonke Guido, Kirsten, Karen en Tom. Het belang van kaartjes is ook hier weer gebleken, want hoewel ik heel blij ben met de snoepjes doet zo’n kaartje toch iets heel anders. Werkelijk volgeschreven kaartjes maakten dat ik me weer even thuisvoelde. Kaartjes zeg ik, want Oma had er ook één bij haar 7 kilo wafels gestopt. En ik mag met trots zeggen dat ik er nog geen heb aangeraakt! De vorige keer dat ik wafels kreeg waren ze zo snel op dat ik er niet echt van genieten kon. Ik denk dat mijn wafelmeter die in mijn lichaam zit al die tijd op ene keer wil inhalen en dat resulteert natuurlijk in het panisch verorberen van deze lekkernijen. Maar ik leer van mijn fouten en ik bewaar deze lading voor special momenten (tenzij ze droger beginnen te worden, dan ga ik me weer overgeven aan die impulsieve drang om wafels te eten). Ook werd ik met een lading kledingstukken overladen want mam en pap thuis hebben zich er eens aangezet en dat kan alleen maar goede dingen tot gevolgen hebben. Zij kwamen op het idee om 2 dezelfde sweaters te maken, één voor Burak en ééntje voor mij. Onze broederschap is dus nog maar eens gegroeid en Burak kon het op eerste zicht niet geloven dat hij een pull cadeau kreeg. Ook heb ik twee T-shirts gekregen met het South-Park manneke erop! Zó cool!! Foto's daar is het nog op wachten. Ik deze week nog wat foto's maken. Ik heb geen foto's van toen de familie hier was omdat ik daar helemaal van wou genieten. Zij hebben echter wel honderden foto's en dus kunnen zij mij die misschien wel bezorgen.

Zaterdag ochtend begon de dag rond elf uur met brunch. Snel gevolgd door een bezoek aan Ísafjörður. Ik kreeg de eer om daar de uitleg wat te doen en was zelf verbaast van hoeveel ik eigenlijk over dat dorpke wist. Die namiddag deed me wel goed, gewoon even tijd alleen met de familie. Natuurlijk is een gids altijd beter als hij wordt ondersteunt door toeristen die interesse in alles tonen. Grappig om te zien dat echt alles tot de verbeelding aansprak en daar moest ik dan weer uit concluderen dat ik zowat deel van het decor was geworden. Niet dat dat slecht is, dat is juist de bedoeling als ge ergens gaat leven voor 10 maanden. Die avond aten we een lammeke en daar waren de nieuwkomers dol op. Ze konden niet begrijpen dat ik het eten slecht vond! En om mijn eigen huid te redden ga ik hier wel vermelden dat ze het allerbeste van de IJslandse keuken geproefd hebben. Na het eten bleven we gezellig aan tafel zitten en spraken we weer om mij wat bij te brengen. Zaterdag heb ik ook besloten dat het beter was dat zij vertrokken op maandag of dinsdag. Omdat ik merkte dat ik opeens heel dicht bij het thuisfront. Zo was ik op ne keer aan’t denken: “Ah doeme, ik zou nog een met Mattias en Vanloffelt. Niet dat die twee kerels van de KSA mijn beste vrienden zijn of zo, maar gewoon ik had die nog eens graag gekke toeren zien uithalen op de KSA. En het voelt niet goed te weten dat ik hier nog twee maanden moet rondlopen en ik al aan het denken ben aan minder belangrijke figuren in mijn leven.

Zondag namen we deel aan een rondleiding in Bolungarvík zelf met Elín als onze gids. En ik ga eerlijk toegeven dat ik het spijtig vond dat geen tweede namiddag alleen met mijn familie kreeg. Hoe dan ook voor Burak en ik was de wandeling niets ongewoons, maar ik ben blij dat de gasten er van genoten hebben. Zij gingen daarna nog naar een boerderij, maar daar heb ik voor gepast. Ik was moe en heb wat TV gekeken. Die avond was dus onze laatste. Ik heb wat spullen aan hun meegegeven waaronder mijn gewonnen gitaar.

Maandagochtend reden zij ons (Burak was er ook bij) naar het school en daarmee was het avontuur op zijn einde aan het komen. Ik wens hen nog veel plezier in Reykjavík en hoop dat ze veilig thuis geraken. De beschrijving van hun bezoek heb ik kort gehouden omdat ik het nu efkes zwaar heb. En het wordt er natuurlijk niet gemakkelijker op als ik eraan blijf denken.

Bedankt aan iedereen die me nog steeds volgt en af en toe eens aan me denkt.
En vergeet niet dat de 19de april mijn verjaardag is!!


Lennart

p.s: Ik ben me ervan bewust dat mijn blogposts niet meer zo heroïsch zijn als enkele voorgaande, maar de laatste tijd schrijf ik meestal als ik moe ben en dan is het iets moeilijker te concentreren. Hopelijk vind ik snel de spirit terug om voluit te gaan in het schrijven.