De Golf Van Mexico

Nog 21 dagen. De laatste tijd ben ik echt aan’t aftellen. ’T Is allemaal nog wel cool, maar mijn hart behoort in Zutendaal. De dagen zijn hier maar schaars gevuld met activiteiten. Gelukkig zijn er genoeg spontane momenten. Zo ging Elín woensdag en donderdag nog naar een reünie. En dus besloot Elvar om de Barbecue aan gang te steken. Gene steak, maar weer ergens een stuk schaap. Hoe dan ook het was goed, gewoon net iets anders.

Niet lang nadat we onze BBQ-maal ophadden, vroeg ik Elvar of hij nog vaak golft. Ik zag enkele golfclubs en dat maakte me nieuwsgierig. Elvar werd heel enthousiast en begon me uit te leggen hoe ik de perfecte swing moest maken. En dus ben ik helemaal in de ban van golfen. Ik ken er al wat van, van de driver tot de tee. Alleen richten zit er nog niet zo in. Het is nu niet dat ik helemaal geen controle over dat balleke heb, maar bijvoorbeeld zeggen dat de bal gaat neer komen op een gebied van 25m² zit er nog niet in. De titel slaat op niet veel, maar ik vond het wel een goeie titel om jullie nieuwsgierig te maken.

De laatste tijd voelt het ook alsof ik in Zuid-Frankrijk vertoef. Een zacht zeebriesje, de zon hoog aan de hemel, ik rond strompelend in korte broek. Het heeft allemaal wat. Toch wordt ik er telkens aan herinnert dat het niet Zuid-Frankrijk waar ik rond strompel, maar Ijsland. Vooral wanneer die koude noorderwind mijn schenen snijdt.

Op donderdag ben ik efkes naar Ísafjörður gegaan om de touristische dienst nog eens te raadplegen. Ik heb een aantal folderkes meegekregen en heb weet gekregen van een kayaktour die zowaar elke dag vertrek. En met mijn kayaklessen ‘tegen-het-kapseizen’ achter de rug ga ik misschien toch eens zo’n tour doen.

Zaterdag was het Zeemansdag. En dat hebben de inwoners van Bolungarvík geweten. In de morgen begon het allemaal met een boottrip op een middelgroot schip uit de fjörd (inham) en op naar de open zee. Helaas heb ik dat gemist vermits ik aan’t pitten was. Pitten gaat hier heel onregelmatig. Vermits de zon zowat dag en nacht schijnt. Ik heb een foto gemaakt rond een uur of één middernacht en dat is zowat het donkerste moment. De foto steekt in de volgende reeks. Zeemansdag was opgevuld met een roeiwedstrijd, zakkenlopen enz. Als kers op de taart eindigde het allemaal met een demonstratie door het reddingsteam, compleet met helicopter en al.

Roland Garros is door Burak en mijzelve op de voet gevolgd. De vrouwenfinale hebben we moeten missen door Zeemansdag, maar de mannenfinale hebben we helemaal gezien. Allez Burak heeft het helemaal gezien. Na anderhalve set was ik zwaar teleurgesteld over het verloop van de wedstrijd en ben ik naar buiten gegaan. Er was een vreemde wolkformatie aan de gang. En die ben ik gaan fotograferen. Indrukwekkende om te zien. De wolk was één dikke mist boven de zee, maar bewoog inland. En het was goed te zien dat de mist steeg wanneer het boven land kwam en daar dan verdween door de hitte van de grond. Na mijn eerste foto echter begroette ik een man die zich buiten geposteerd had met koffie. Hij vroeg of Elvar thuis was en ik moest ontkennen. Ik vroeg hem waarom hij geen Roland Garros aan’t kijken was en hij vertelde me dat hij eigenlijk nooit tennis keek. Hij bood me koffie aan, maar vermits ik geen koffie drink moest ik weigeren. Ik vroeg hem alsnog of ik bij hem op’t terras mocht komen zitten en daar had hij helemaal geen bezwaar tegen. De man bleek al een heel deel van mij af te weten, wat wel hielp vermits ik de gebruikelijk introductie kon laten vallen. Hij vroeg me hoe mijn ijslands was en van die vraag gingen we over naar zijn zoon die spaans had geleerd in Argentinië en daar nu voor psycholoog aan het gaan was. Al snel werden we vergezeld door een derde heer wiens naam ik ook niet weet. Na de begroetingen voerden ze een klein dialoog waaruit ik kon opmaken dat ik veel op de eerste man zijn zoon leek. Het gesprek ging verder over golfen en familie. Na een grapje over hoe wit de ijslandse mannen wel niet zijn (beide heren zaten in bermuda en ontbloot bovenlijf langs mij), stond de gastheer op en deelde ons mee dat hij een douche ging pakken. Dat betekende het eind van het onderonsje en dus ging ik maar weer naar huis. Daar had Nadal al bekans gewonnen en vond ik het toch spijtig vermits ik helemaal geen sympathie heb voor Nadal. Dat komt door een samenloop van omstandigheden, maar goed.

Toevallig was er deze avond ook Barbecue en over een dik uur begint Coldplay: Then And Now. Een concert van Colplay is altijd interessant en dus is het wachten. Check ook Een Klats Fotto's

Nog 21 dagen, nog 21…


Lennart

p.s: Voor echte Tiger Woods fans (klik hier)