Het Vaarwel

Week 42 in de Westfjörds. Nog twee dagen en ik laat deze streek achter om op zoek te gaan naar warmere plekken in het zuiden. Inderdaad de 16de (de dag dat ik naar Reykjavík ga) komt dichtbij, heel dichtbij.

In die laatste volle week die ik hier heb uitgedaan, hebben Burak en ik veel gepooled en gedart. Das wel eens fijn om te doen. Ik heb ook gemerkt dat ik een onuitputtelijke bron in mij heb om mezelf te verbeteren. Zaterdag is Mélanie nog in Ísafjörður geweest. Zij was op een soort roadtrip met haar gastfamilie om zoveel mogelijk van IJsland te zien. We hebben de namiddag al pratend doorgebracht. Mélanie is trouwens een Waalse. En vreemd om te zeggen, maar zij is mijn eerste vriend uit Wallonië. Ik vind dat Vlaanderen en Wallonië een efforke moeten doen om mekaar eens te leren kennen. Stoppen met het volkslied te vertalen en ergens een middenweg vinden. Maar goed ik denk niet dat het zal veranderen omdat ik hier eens van mijne tak begin te maken. Hoe dan ik is altijd hip om iemands anders indrukken te krijgen. Zij beleefde haar AFS-jaar op een heel andere manier, dat was al snel duidelijk. Niet beter of slechter, gewoon anders.

Wat ook lachen was deze week was de komst van Maarten Colson. Die kerel – nu inmiddels vriend – contacteerde me via facebook. Hij had mijn blog via via gevonden omdat zijn vriendin Eva volgend jaar naar IJsland komt met AFS. Hij wou gewoon weten hoe het eigenlijk is zo’n jaar en wat er allemaal bij komt kijken. Hij liet me ook een video zien die Eva had gemaakt om haar familie en omgeving te schetsen voor haar toekomstige gastfamilie. Nu blijkt dat het tegenwoordig verplicht is om zulk filmpje in een te steken. Wel ik vond het hilarisch, het filmpje herinnert mij aan hoe ik mijn jaar begon en hoe ik erover dacht voordat ik wist wat ik nu weet. Ik zou de link posten, maar Maarten gaf me die link in een facebookchat en dat chatvenster heb ik gesloten toen hij ging pitten. Hoe dan ook Maarten is een hippe kerel van 20 en hij volgt een muziekopleiding Jazz (hij speelt contrabass). We hadden een gigantisch hip gesprek en dus is Maarten Colson mijn eerste internetbuddy. Wie had dat gedacht, dat ik een internetbuddy ging krijgen. Maarten woont trouwens in As en dus zal ik hem wel eens gaan zien deze zomer. Maarten ge zijt hip!

De laatste week was ook een week van veel afscheidt nemen, dat is iets dat nu nog altijd doorgaat. Ik heb er een vreemd gevoel bij. Zo vertrekken en al. Het voelt goed om naar huis te gaan, maar aan de andere kant had ik ook een geweldig jaar hier.

Gisteren nog een paar uur op de XBOX 360 gespeeld. Was wel hip. Lang geleden dat ik nog een schietspel had gespeeld. (Gears of war) De kerel waarmee ik aan’t schieten was, vertelde me ook over Hreinn. Een kerel van’t school (het wordt uigesproken als Hreit). Die had enkele dagen geleden gebeld om te zeggen dat hij naar Amerika ging de volgende dag voor een onbepaalde tijd. Uit het niets. Halli zei dat dat normaal was voor Hreinn. Zij zijn kennen mekaar al vijf jaar. Halli voegde er ook aan toe dat Hreinn wellicht hem alleen had gebeld. Vreemd niet? Zo maar één iemand bellen om te melden dat ge vertrekt.

De World Cup is ook bezig en ik ben het vollop aan’t volgen. De World Cup is het enige dat ik van voetbal volg. Vermits logisch gezien, is het daar waar men het beste voetbal gaat zien. De beste spelers van elk land die het tegen elkaar opnemen. Ik hou er wel van. Ik zie er naar uit om een goed café te vinden in Reykjavík om het allemaal met iets meer sfeer mee te maken. Voor het allemaal begon heb ik me aan de tafel gezet met Halli (van de XBOX), Baldur en Rúnar om de afloop van de World Cup te voorspellen. En ik mag met trots aankondigen dat we tot nu maar 2 wedstrijden goed hebben.

Morgen ga ik m’n spullen pakken. Nog wat afscheid-mailtjes en sturen en nog wat bezoekjes brengen. Het plan voor nu is om naar de nubo te slenderen en om een pak Pims te kopen. ’T Is tijd dat ik nostalgisch door het dorp ga wandelen en alles dramatiseer, nu ik mijn weg naar huis vrij aan’t maken ben.


Lennart