Bobsleigh 4-Man Event!

Deze week helaas geen basketbal kunnen spelen, het weer was namelijk veel te slecht. Maar niet getreurd, door winterolympics in Vancouver kreeg ik alsnog mijn portie sport.

Woensdag heb ik me vergaapt aan het Cross-Country skiing 4X10km Relay – Men – Final. Cross-Country skiing is bij ons wel beter bekent onder de noemer langlaufen. Relay is het Engels woord voor estafette. De wedstrijd is al zo’n goed anderhalf uur bezig en de vierde en laatste man is aan de beurt. Er had zich een kopgroepje gevormd van zo’n 3 man (waaronder Sweden, France en Czech Republic) en dus begon het voor iedereen zo’n beetje te dagen dat die drie het gingen uitvechten voor de gouden medaille. Maar, dat was zonder Petter Northug uit Norway gerekend. De man was vierde (toen hij begon aan zijn ronde voor het Noorse team) in de race met zo’n 37,5 seconden achter op de kopgroep. En hoewel die 37,5 seconden iedereen zowat zo ontmoedigen, besloot Petter Northug alsnog en tegen alle verwachtingen in om alles te geven! Met nog zo’n 8 km te gaan moest iedereen toekijken hoe Petter Northug genadeloos dichter bij begon te kruipen. En jazker! Zo’n 1 à 1,5 km van de eindmeet bereikt Petter Northug de Czech en de Frenchman. De Zweed had een tijdje daarvoor zich al losgerukt van deze twee heren en betrad het stadion op weg naar goud toen Petter Northug contact maakte de Czech en de Frenchman. Goud konden de heren niet meer proeven, maar de strijd voor zilver was geopend. De presentatoren waren het er over eens dat Petter Northug – nu hij had aangesloten – ging wachten tot ze het stadion ingleden om dan ene move te maken. Dat was echter opnieuw zonder Petter Northug gerekend die niet alleen aansloot, maar ook meteen opkop ging skiën. Petter Northug – nog steeds genadeloos het tempo opdrijvend – leidde het groepje dus het stadion in. Met nog zo’n twee bochten te gaan, begint zowel de Czech als de fransman te buigen voor de onmenselijke kracht van Petter Northug. Northug werd beloond met zilver voor zijn geweldige prestatie. Het brons ging naar de Czech. “North covered his 10km leg of freestyle skiing in a stunning 24 minutes 15.5 seconds.” – zo luidt het commentaar van Eurosport zelf. Een ‘leg’ is de ronde die één deelnemer van een team aflegt. Om even op die tijd terug te komen: dat is zo’n 25km/h => wreed snel volgens mij.

Gisteren (vrijdag) heb ik naar het Biathlon gekeken. En wel de 4X7,5km Men’s Relay. Biathlon is de tweedelige sport die uit schieten en skiën bestaat. Dit was wederom een Relay-event. Het was zeker de moeite waard en ik ben blij dat ik er getuige van was, er was spanning tot het einde! Bij de laatste ‘shooting’ was één van de meer dramatische. Norway raakte alle 5 doelwitten met de eerste 5 kogels en kon daarmee een voorsprong van zo’n 35 seconden nemen en die bleken genoeg te zijn voor winst! De strijd voor zilver ging tussen Austria en Russia. De commentators deelden mee dat de man uit Austria de betere sprinter was en het we waren dan ook niet verrast dat Russia op zo’n 2,5km van de finish een ontsnappingspoging probeerde (zo wou Russia een sprint bij de eindmeet vermijden). De man van Russia was goed op weg en had al een gat van verschillende meters geslagen tussen hem en Austria. Helaas sloeg het noodlot toe en kreeg Russia te maken met een valpartij. Niet echt een valpartij, het was eerder een kleine struikeling, maar weg was de voorsprong een sprint bij de finish was niet meer te vermijden en zoals we al konden vermoeden, won Austria die sprint en de zilveren medaille. Russia belande op een mooie derde plek, goed voor brons. Spijtig voor de man uit Russia, want deze laatste man uit de estafette voor Russia had doorheen de winterolympics in Vancouver zo’n 44 van de 45 doelwitten geraakt. Ver boven de prestaties van de andere in Biathlon. Dat verdient speciale aandacht in mijn opinie.

En dan diezelfde vrijdagavond! The Bobsleigh 4-man event!!! Yuuuuh!Heel de week uitgekeken naar dit event en nu was het eindelijk zover. Of toch niet!Het event werd live uitgezonden vanaf 22:30u (tot zo’n 23:45u), wat normaal geen probleem ging opleveren qua andere programma’s op TV. Daar had de IJslandse media een andere gedacht over en laat het nu toch toeval zijn de Miss Reykjavík word uitgezonden. En natuurlijk wil men daar hiernaar kijken. Bah, ik heb me nog nooit zo slecht gevoeld na het missen van een TV-show. Wellicht omdat ik daar een hele week lang op heb zitten te wachten… Met nog zo’n 5 minuten te gaan besloot ik naar’t café te gaan in het dorp, daar hebben ze ook een TV met Eurosport. Shit, gesloten (welk café heeft op ne vrijdagavond gesloten?). Wederom wordt ik bedelft onder machteloosheid. Toch kreeg ik nog een idee en dat was om naar het tankstation/hamburgertent te lopen, ook daar hebben ze een TV met Eurosport. Maar nog voor ik daar aankwam, kwam één van de werknemers me tegen. Ze had just afgesloten en ging naar huis. Mijn laatste hoop besteedde ik aan het Kaffihús (koffiehuis). Waar ik al eerder naar muziek ben gaan luisteren en eens ben gaan troeven. Helaas, ze hadden geen TV – laat staan Eurosport. Zwaar teleurgesteld taffelde ik naar huis. Ik had nu al een halfuur misgelopen van wat het hoogtepunt van mijn week moest voorstellen. Op zoek naar een livestream op het internet (eurosport geeft enkel de tijden weer/geen beelden) begin ik in alle haast een programma te downloaden (daar werd ik naar doorverwezen op de site van eurosport). Het programma nam zo’n 25 minuten in beslag (met e-mailverificatie en wat weet ik allemaal) en bleek uiteindelijk helemaal geen livestreams vanuit Vancouver te hebben. Man man man. Miss Reykjavík eindigde op 23:30 waardoor ik nog zo’n 15 minuten bobslee-geweld kon zien. Ik vond er niks meer aan, zo’n wedstrijd is helemaal niet fijn om te kijken als ge er niet in zit. Ik had bijvoorbeeld de hele eerste heat gemist, waardoor ik geen besef had van wat een goeie starttijd was, noch wist ik wat een goeie tijd was bij de aankomst. Ik voelde het helemaal niet. Ik ben echt kwaad op de wereld op moment. Hoeveel factoren kan ene mens tegen hebben op zo’n moment. Nu kunt ge wel zeggen: “ja, maar schoon vrouwen op TV, daar is toch ook niks mis mee?” En ik vraag me echt af wat ik ben met het zien van knappe dames op TV die ik –naar alle waarschijnlijkheid – nooit zal kennen. Bah! Bah! Bah! Ik vond het vrij ironisch dat mijn avond verpest werd door een programma van zo’n laag niveau.Gelukkig worden Heat 3 en 4 gereden, hopelijk kan ik deze keer eens genieten van dit event.

Die vrijdag door de dag was thans nog ne mooie. Volgende week wordt er gevierd dat de zon terug over de bergen tevoorschijn komt. En naar goede traditie houden ze een soort van parade om die week in te trappen. En wat voor een parade (ik heb er een filmke van gemaakt), door de storm die buiten gewoon doorraasde. Een parade die eindigde in Edinborg, waar er Cake en lekkers was voor iedereen! Toen dat om was, ben ik met drie dames gaan eten in hamraborg. Eén van die drie lijkt op Ine en:
- Haar naam is Anne (Ine – Anne kleine gelijkenis niwaar?)
- Ze draagt meer alternatieve kledij, zoals Ine dat ook wel doet. Das geen belediging, ik vind dat gans cool!
- Ze heeft zo van die karakteristieke handeling waar ik Ine vaak in zie.
- Momenteel werkt ze met autistische kinderen (net zoals Ine voor LSA werkte een tijd terug)=> Maar ik denk dat de meeste dingen versterkt worden in mijn gedachten, vermits ik Ine al meer dan 6 maanden niet meer gezien heb. I’m a losing my mind? Wie weet!Wat ik allemaal gedaan heb die namiddag kan ik het best omschrijven als ‘rondhangen’ en dus ga ik mijn acties van die namiddag niet uitschrijven. Die namiddag voelde ik me eerder een vriend dan een skiptinemi. Dat had ik nog eens nodig, want twas lang geleden dat ik ‘thuis’ kon komen bij anderen. (ik hoop dat jullie begrijpen wat ik bedoel).

Ik stond ook weer eens in de gazet, de schoolkrant deze keer. Met mijn luchtgitaar-foto! Het betrof een interview waarin ik eerder klassieke vragen beantwoordde.

Er is hier om nog even over het weer te gaan, zeer sneeuwig. De sneeuw bereikt hier de soms ongemakkelijke kniehoogte. Twas dan ook lachen toen ik in de brief van Leine en Diane te lezen kreeg dat onlangs 5 cm sneeuw goed was voor bijna 1000km file.

Eurosport til I die!


Lennart

ps: Mijn 'draag-je-broek-zonder-riem'-experiment is nog steeds een succes!

De 12 Ongeschreven Regels Der Brood

De dinsdag vond ik tijd dat ik de school maar eens moest verlaten en gaan zien wat er in Ísafjörður te beleven viel. Ik vond al snel iets om te doen. Niet veel verder van mijn school is er zo'n steile wand. Nu is deze wand inmiddels bedekt met sneeuw. Nu die wand is vies hoog zo'n 20 meter denk ik onder een hoek van zo ongeveer een 45°. Ideaal om vanaf te springen dus! En nondedoeme dat heb ik vaak gedaan. De peuter in mij liet zich zien en ik deed niets om hem tegen te houden. Geweldig, ik heb er echt van genoten.

Op woensdag was ik de school echt beu. Ik was al klaar met school toen de klok 10 uur sloeg in de morgen. Dat gaf me dus de rest van de dag een gat. Ik besloot om terug te grijpen naar de goede oude remedie: Krentenbrood! Ik kreeg deze keer het brood voor de helft van de prijs omdat het van gisteren was, het smaakte daarom niet minder goed en dus genoot ik ten volle van mijn krentenbroodje. Het was deze keer wel gesneden en dat gaat tegen de 12 ongeschreven regels der brood in, die ik doorheen de jaren heb opgezet.

Voor de nieuwsgierigen hier zijn mijn 12 ongeschreven regels der brood die na deze post niet meer zo ongeschreven zullen zijn:
1)Het eten van soep gaat altijd gepaard met wit brood.
2)Een broodje gezond is lekker met wit, maar beter met grijs brood.
3)Krentenbrood dient verorbert te worden in één stuk zonder de toevoeging van gelei e.d.
4)Bij het smeren van een boterham is men verplicht 2 sneden te nemen die opeenvolgen in het brood. Dit om het oppervlakte verschil zo klein mogelijk te maken en dus de perfecte boterham af te leveren.
5)Boter mag enkel vermeden worden bij grote honger en wel om tijd te besparen. Een boterham met boter neemt 2 keer zoveel tijd in beslag om te smeren als één zonder.
6)Veel tralala is ok, maar om de nietigheid van de mens te eren zou men er af en toe een ‘back-to-basic’-boterham moet tussen smijten. Dat wil zeggen: één sneedje met boter, belegt met een fijn laagje hesp of kaas en om niet tegen regel 4 in te gaan zijn we natuurlijk verplicht om 2 sneedjes te smeren.
7)Wees een man en eet uw korsten op! Niets zo ondankbaar als het laten liggen van uw korsten.
8)Vergeet nooit de mogelijkheden van brood, zoals daar zijn: Croque monsieur; Verloren brood; enz.
9)Geroosterd brood in de morgen wordt het best doorgespoeld met vers geperst appelsiensap.
10)Iedereen wil genieten van brood! Deel met ulder dierenvrienden…
11)Twijfel nooit aan de kracht van creativiteit indien u brood even beu bent. (natuurlijk is dit één van die regels die maar zelden mogen voorkomen)
12)Wie het kleine niet eert het grote niet weert. Respect voor brood is iets heel klein, maar zal in vele verschillende situaties nuttig blijken. Het leven begint bij brood…

Maar goed ik was de school beu en ik had al een krentenbrood verorbert tegen de verveling. Ik had die dag al wat rondgevraagd op zoek naar iemand die basketbal had. Ik had zin om nog eens te basketballen gelijk ik meer dan een jaar geleden met de leidinggroep van de KSA had gedaan.Niemand te vinden en dus besloot ik om eens te gaan kijken hoeveel zo’n basketbal eigenlijk kost.2000 Kronur was het antwoord. Dat is omgerekend zo’n 11,41 euro. Verkocht! Ik dacht verrek toch, waarom zou ik geen basketbal kopen. En dus lig ik nu elke dag te basketballen in de sneeuw. Een vreemd zicht dat wel, maar het voelt ongelooflijk old-school aan. In fact het voelt zo old-school aan dat het lijkt alsof ik nooit iets anders gedaan heb. Het is een goede hobby om de tijd te verdrijven en natuurlijk krijg ik zo ook nog eens wat frisse lucht binnen. Ik denk dat ik afgelopen week zo’n 10 uur aan basketbal gedaan heb.

Mijn weekend stond veelal in teken van de wintersports in Vancouver 2010. Niet dat ik een huge-fan van die sporten ben, maar als ge zo’n wedstrijd vanaf het begin volgt wordt ge daar zowat ingesleept. Zo zag ik bijvoorbeeld Lindsey Vonn een Gouden Medaille pakken. En heb ik een zware crash gezien in de tweeman bobslee wedstrijd. De emoties lopen daar hoog op en ik ben altijd fan van wedstrijden waar veel eer mee is gemoeid. Ik zat er echt in dit weekend en begon zelfs te klappen en te juichen als het onmogelijke gebeurde. Ik ben vooral gefascineerd door de sporten op de Bobslee-track. Zoals daar zijn skeleton of rodelen (luge in het engels). Maar ook van de crosscountry (langlaufen) wedstrijden ben ik fan en supporter ik zoals altijd naar goede gewoonte voor de underdogs.

Op zondag keek ik ook nog de film ‘Taken’. En bwah ja die was wel OK, vaker was het hersenloos geweld en de acteerprestaties waren niet zo goed. Ook het einde viel tegen, maar kom, met een beetje tolerantie kon ik er nog wel iets van maken.

Op naar de volgende week!!


Lennart

River Of Ice

Dinsdag was het lachen geblazen! Amai nog nie zenne! Iedereen heeft wel al eens zo’n filmke gezien van een persoon met zo’n namaak haaienvin op zijn of haar rug. Wel nu moet het toeval treffen dat men zo’n vin bijhad in het zwemklasje van Sigurjón. En natuurlijk omdat Sigurjón altijd zijn eigen goesting wil doen, pikten ze hem eruit om die vin als eerste te testen. Sigurjón is altijd zijn eigen willetje aan’t doordrukken dus zoiets was perfect om hem stil te houden. Hilarisch gewoon! De vin die ze gebruikten was natuurlijk speciaal voor kinderkes gemaakt en men wou eens testen of die vin die ‘Old School’-plankjes kon vervangen. De vin is namelijk gevuld met lucht zodat het dezelfde eigenschappen als het plankske heeft. Ik vond het ongelooflijk cool om te zien. Die kinderen kunnen er ook op hunne rug mee zwemmen. MEGA! Spijtig dat zulke dingen er niet waren toen ik leerde zwemmen. Niet dat ik zo’n grote fan ben van zwemmen, maar dit maakt het er natuurlijk allemaal fijner op.

Donderdag was er zoiets als blind date te doen in de school. Allez ja, blind date… het ging als volgt: Net zoals het oorspronkelijke programma zat er die avond ook één persoon om het hoekje en drie anderen waren slachtoffer. De aanwezigheid van een stem-vervormer maakte het er alleen maar wilder en lachwekkender op. Sommige hun stem ging drie octaven omhoog en anderen hun stem ging zeven octaven omlaag. Diegene die van de drie slachtoffers gekozen werd mocht met de vragende partij op een betaalde date. Dus eigenlijk was het wel blind date, maar kom…

Vrijdag was er nog eens een heuse party. Natuurlijk werd zulk festijn fel gehyped, met flyers doorheen heel de school. En veel mond op mond reclame. Dat bleek te werken, want iedereen kon haast niet wachten tot het zover was. Die ongeduldigheid kwam vooral door de komst van een muziekgroep. XXX Rotweiler Hundar!! En zoals te verwachten was het een IJslandse rapgroep –UHU—rap. De verwachtingen waren hoog en ik moet toegeven de liedjes die ze tijdens de ticketverkoop hadden laten luisteren klonken alvast veelbelovend.

Ik mijn vervoer en alles geregeld en was klaar om er tegenaan te gaan. Men vervoer kwam een anderhalf uur eerder dan afgesproken dus moest ik nog wat tijd zien op te vullen in Isafjörður. Geen probleem natuurlijk, ik heb van een taske warme chocolade melk genoten en werd vergezeld door enkele kennissen die me toevallig zagen zitten in Edinborg. De tijd dat ik mezelf naar het feest moest slepen (want ik zat met vermoeidheid te kampen) zat eraan te komen. Op mijn weg naar de school kreeg ik in de mot dat er in’t school niet teveel te beleven viel. Drie auto’s en wat dim licht, gaf niet meteen de indruk dat er een heuse party aan de gang was. Mijn oog viel op de hoogste verdieping van een appartementgebouw. Daar schenen de showbizz lichten à volonté. Ik begaf me maar naar dat gebouw, want voor niks wou ik ook niet naar de school wandelen. Daar aangekomen vroeg ik naar een verklaring voor de situatie en men zei dat ik gewoon naar boven kon gaan vermits ik achttien was. Het bleek een pre-party te zijn. En eens boven in dat zaalke werd ik omgeven door duizend en één bekende mensen. Veel onbekenden eigenlijk vermits er een hele groep van Reykjavík was afgekomen voor het ‘XXX Rotweiler Hundar’-geweld. Maar ook de gebruikelijke bekende gelijk Danny en z’n kliek(ja, zo heb ik iemand genoemt omdat ik zijn naam niet kon uitspreken en hij verdacht veel op Danny van de KSA leek) waren daar en waren al goed op weg naar Dronkenmans–land. Het werkelijke feest was een topper! XXX Rotweiler Hundar was niet geheel voor mij geschapen, maar hun beste lied (klik hier) kon ik wel waarderen.

Zaterdag besloten Burakio (zo noem ik hem soms) en ik om een filmke te gaan huren. We werden afgeleid door dezelfde beek van vorige week. Deze was van een keihard bevroren status naar een half ontdooide modus overgeschakeld. We waagden ons alsnog op het ijs. In de beginfase van deze waaghalzerij had ik al gemerkt dat op verschillende plaatsen, de zijkanten van de beek schuin af naar het midden liepen. Het midden bestond uit ijs met een dikke laag water over. Toen Burak zijn entree op het ijs maakte deed hij dit op zijn aflopende kant en ik wist wat er ging gebeuren, maar hield toch mijn mond omdat het zo grappig was. Burak zette nog een stapke en begon naar het midden te schuiven. Gevolgd door een: “Ah man” stond hij tot zijn enkels in het ijskoude water. Toen ik eindelijk bijkwam van het lachen, stelde ik voor dat we evengoed over het ijs de overkant konden bereiken. Vermits Burak zijn schoenen al nat waren en het voor mij niet uitmaakte wat er gebeurde. Ik ging als eerste en schoof op dezelfde wijze als Burak het water in. Toch kon ik op een ander stuk ijs springen zodat ik niet zo nat als Burak was. Op dat moment kwam er ook een gigantische plaat ijs aandrijven en ik kreeg het idee om deze te gebruiken om mijn gewicht te verdelen over het verzwakte ijs. Dat werkte wonderbaarlijk goed, maar ik was vergeten rekening te houden met de oever van de beek. Die had namelijk de zelfde aflopende eigenschappen als oever van waar ik kwam. Dus daar stond ik dus op die immense ijsplaat, klaar om mijn voorlaatste stap te zetten richting vasteland. Ik zet de stap en begin natuurlijk terug naar het midden te schuiven. Ik kon me nergens aan vastklampen en stond dus enkele seconden later tot aan men knieën in het water. Wreed koud of wreed heet, dat kan nog eens gezegd worden, want zulk koud water voelt net aan alsof ge met uw voeten in het vuur staat. Ohja detail: na het beek/ijs/gedoe, moesten we onze film nog gaan halen vooraleer we terug huiswaarts konden keren. Burak volgde en vermits ik het ijs deels kapot had gemaakt, was zijn tocht ééntje om me dood te lachen. Zijn getaffel is onbeschrijfbaar en zo hilarisch, ma man toch. Ik heb ne goeie lach gehad daar.

Vandaag zegt men dat het zondag is en die kwam met een hele hoop sneeuw. Na een lange tijd van droogte is er nu eindelijk opnieuw sneeuw.

Doorheen de week heb ik ook nog een aanvaring gehad met het Nazisme. Ik liep door Hamraborg (de lokale hamburgertent) en was de laatste nieuwe films aan het bekijken. Toen ik aan de kassa met mijn kókómjólk stond, sprong er een kerel die ik kende van’t school uit het niets met ene glimlach tot achter z’n oren. Ik was een vrij ver weg van de wereld omdat ik enkele momenten daarvoor in slaap was gevallen in’t school. Hoe dan ook ik begroette hem met een minimalistische hey en kreeg in een mum van tijd een zee van woorden over mij heen. Toen ik me ontdaan had van de mist in mijn hoofd en zijn woorden aan elkaar begon te linken, kon ik uit zijn verhaal opmaken dat hij het SS-teken en de swastika/hakenkruis op zijn hoofd ging laten scheren. (gelukkig geen tattoo, maar het zit er toch niet ver naast) Ik zei tegen hem dat hij geen besef had waar hij mee bezig was en dat ik er absoluut niet meer akkoord ging dat hij zulke dingen deed. Tevreden dat ik mijn gedacht had gezegd begaf ik me terug naar het tafelke waar men spullen op lagen. Toch werd ik gevolgd door deze jongen(laat ik hem n°1 noemen) (16 jaar) die in mijn ogen gewoon verward door de verkeerde ideeën was. Ik nam plaats in één van de stoelen en begon aan mijn kókómjólk te slurpen. Nog steeds halvelinge in slaap moest ik toezien hoe die jongen plaats nam aan mijn tafeltje, deze keer vergezeld door ander (nog jonger) kereltje (n°2). De kerel(n°1) die symbolen op z’n hoofd ging zetten, begon zijn mening openlijk te verdedigen. Hij sprak over het Nazisme als een religie en vertelde me dat hij hield van het idee van één verenigde wereld, enz… Hij was precies paragrafen van ‘Mein Kampf’ aan het dicteren. Ik werd vies ambetant en dacht op een gegeven moment dat ik moest overgeven. Ik vroeg hem wat hij van die 6 miljoen joden vond en toen hij mijn vraag beantwoorde met dezelfde lach als in’t begin ben ik opgestaan en weggewandeld. Wetende dat als ik bleef het ging eindigen in vechtes. Er was ondertussen één van zijn Nazi-vrienden(N°3) bij komen zitten (tijdens zijn monoloog merkte ik dat er een hele groep van dit soort deze regio’s uithangt) en die keek nog verdwaasder dan de eerste toen ik opstond. N°2 vertelde me dat zijn grootmoeder uit Duitsland gevlucht was om aan de machtige nazi-machine te ontsnappen die toen door Duitsland huis aan het houden was. N°3 zag ik op de party nog en hij zei met het volgende: “Ey man, yesterday that was bullshit man”. Ik heb ook toen hetzelfde gedaan en heb men rug naar hem toegekeerd. Die Nazi-kliek bestaat uit zo’n 15 man denk ik. En ik besef heel goed dat ik met dezer dagen op glad ijs ben aan het begeven, maar ik kan dit gewoon niet tolereren. Ik moet veel moeite doen om hier gewaardeerd te worden, maar dat betekent niet dat ik mijn principes aan de kant moet smijten. We zien wel hoe de volgende dagen gaan… Gelukkig zijn er genoeg mensen met verstand waarbij ik terecht kan.

Nu zou ik hier nog heel graag mijn hele visie over de bovenstaande kwestie willen uitschrijven, maar dat zou mijn blog alleen maar ruïneren. American History X is het enige dat door mijn hoofd blijft zoemen. Bekijk die film! Das men enige advies, bekijk die film en neem de juiste conclusies. (klik hier)

Het ga jullie goed!


Lennart

p.s: Nog een gelukkige Valentijn!

Album Der Chaos

Om van die duizend en één foto's af te geraken die ik nog had liggen, aanschouw het Album Der Chaos dat over vanalles en veel meer gaat.

http://picasaweb.google.be/Dhyhakhan/AlbumDerChaos# is de place to be!!

Topics zoals: het nieuwjaarsdiner, het nieuwjaarsvuur, krentenbrood, pijlen en paarden worden allemaal tentoongesteld als een bewijs van mijn avonturen.
Ik kwam ook te weten toen ik mijn foto's bekeek dat ik vele dingen vergeten ben te vertellen in de post "Nonke Google". Laat de foto's mijn verhaal vertellen!
Ook heb ik enkele foto's toegevoegd aan de diavoorstelling die op deze pagina staat te blinken, jullie waren de foto's wellicht beu.

From Iceland with love...

Nonke Google

Google: Dat is de naam van een nonk van mij (die nu al ettelijke jaren aan het strijden is tegen de iets bekendere zoekmachine omdat er hij er eerst was en dus enige compensatie verdient voor het moeilijke leven)

320 jaar oud is Hitler, moest hij op dit moment nog leven (dat was thans de conclusie die werd gemaakt na het zien van ‘Inglorious Bastards’)

1516 is het jaar dat de film ‘Easy Rider’ gemaakt is(het was één van de eerste films aller tijden en mijn nonk Google heeft dat allemaal van dichtbij meegemaakt)

Dit en nog veel meer hebben we (Burak/Elín en ik) Emil wijsgemaakt. Dat kleine kereltje weet van niks, man. Hij gelooft zowat alles wat op droge toon gezegd wordt en verspreid het woord van deze vreemde feiten dan ook nog eens voor iedereen die het horen kan. Zodra er getallen mee gemoeid zijn, klinkt het allemaal heel geloofwaardig. De Dwaas. Emil is een negen jaar oud manneken, kan Engels spreken (beperkt maar OK). Hij heeft vaak gekke opvliegingen en doet er dan ook alles aan om deze te bevredigen. Lange gezichten en vreemde geluiden zijn dan ook niet uit den boze. Dit is een kleine beschrijving van het geweld en de stormen die ik dagelijks trotseer op weg naar mijn acht uur durende rust in de vorm van slaap.

Zoals ge gelezen hebt, heb ik ‘Inglorious Bastards’ gezien. Een steengoede film naar mijn goesting. Besprenkeld met het welbekende Quentin Tarantino poeder gaf de film een heel ander perspectief aan Wereld Oorlog 2. Niets is te voorspellen en niets van dat alles hebt ge ooit tevoren gezien. Wederom een Must-See. Ik kan maar weinig over de film vertellen, want ik ben bang dat ik het zou verpesten voor ulle. Ook ‘Easy Rider’ heb ik nog een bekeken en dat is zo’n film die al uw respect opzuigt en het niet meer loslaat. De film bevindt zich dan ook fijn in mijn archief naast My All Time Favorite: ‘Into The Wild’.

Voor de pa thuis heb ik nog een verhaal dat misschien de moeite is. (al zult ge er wel met spijt in uw hart aan denken). De zaterdag denk ik zijn we gaan schaatsen. En omdat het IJsland is, doet men dat op natuurijs. Een meer zo groot als het vliegveld in Zutendaal. Daarmee bedoelend de werkelijke lengte van de landingsbaan en twee keer de breedte van dezelfde landingsbaan. IJs zo dik dat het gemakkelijk een auto kon dragen (nog steeds eigenlijk) en maar een stuk of 20 mensen erop. Er was ook weinig of geen sneeuw op die ijsvlakte wat het nog aantrekkelijker maakt voor ijselijke - activiteiten (lees met een tufke op het ijs rond ploeteren). Ik heb er enkele foto’s van en ben dan ook van plan alle foto’s van de laatste tijd in één serie op het internet te smijten.

Voor de rest is er niet zoveel gebeurt afgelopen week. Al bij al was het een degelijke week. Om de verveling tegen te gaan en om mijn blog een beetje op te fleuren ben ik bij mijn schrijverspassie te rade gegaan en het volgende stukje is daar een resultaat van. Ik heb het in het Engel geschreven omdat ik me daar net iets beter bij voel de laatste dagen.

Nog efkes een leuk detail dat ik onlangs heb opgemerkt. Als ge 'Where's' in google typt, moet ge even op de suggesties letten.
217 000 000 hits voor 'Where's my money'. Dat betekent dat 3,62 % van de wereldbevolking loopt te zoeken achter hun geld. Dat is hilarisch, maar men moet toegeven dat 3,62% niet zo veel is om het kapitalisme een degelijke grip te geven. Dus hier mijn vraag: Waar zijn al die mensen die volgens het kapitalisme leven? Ik dacht dat zo'n 90-95% hiermee ging. Toch als we gewoon 'money' intypen zien we het getal 671 000 000 verschijnen. Dat brengt het totaal op 14,8%, een meer redelijk getal.
Hilarisch is dat we ook 'Where's my monkey' zien verschijven als we wederom 'Where's' intypen en kijken naar de suggesties. Maar liefst 35 miljoen mensen is op zoek naar hun aapje. Of in andere woorden zo'n 0,58% van de wereldbevolking weet niet waar hun aapje uithangt. Dat is volgens mij een belachelijk groot aantal...Pak Lachen.


Leonardo Part 1

Once upon a time in Europe, there was a little boy named Leonardo. At the age of seventeen he wanted to live his own life. Though he was clever and handsome and … (I’ll better skip this part, don’t I?), he was still a kid. A kid who thought he was stuck. Stuck in a world that made no progress. Leonardo was taught well by his parents and enjoyed a decent education. The little boy I’m talking about grew up with many great friends, most (if not all of them) of whom are still alive. And this so called Leonardo I’m talking about is still living in the decent neighborhood of the good old days. To be honest he still has to experience the good old days… But that alone is a total different story.

I was telling you about this little dude that wanted to live his own life. Leonardo was his name and he was very fortunate at the time when he came up with this idea. Now let me tell you that if he came up with an idea, he was obsessed with getting some kind of satisfaction out of it. Many of his plans had failed throughout his short but pleasant life, but this dude - how awkward it may seem - was blessed with an everlasting glow of self-esteem and thus was always eager to start all over again. Now at the time he realized that life is like water, it always adapt to the bowl it’s in. So Leonardo started looking at the world from a complete different perspective. He started to think as open minded as his surroundings would allow him and was rarely afraid of testing new bowls. Many of those new bowls did not share the same interest in education as the one of his parents, so a little bit of fear arouse in the eyes of his parents. The solution however was luring behind the very next corner.

AFS came into the lives of this family and well one cloud say it was the thing they were looking for. This organization gave our little Leonardo the chance to make his first small steps in the massive world which was - until that moment - lying there waiting to be ceased. It was up to him to choose the location where this magical event would take place. Many folks would describe his choice as ‘strange’ especially with the circumstances at that time. He had chosen Iceland to wander around and to find that one thing he was looking for. But at the time there was a little war going on in most regions of this country. (The media wrote about a Financial Crisis, but for the sake of this story we call it a war) His parents were surprisingly excited about his doings and supported him to walk down the path of exploration. They hoped their little boy would come back to his senses at least that he would realize that education was something useful.

And so he went. A little boy that was being tossed into the big world. Who knows what adventures he’ll have to encounter? Who knows what great stories he’ll be able to tell against his grand-grandchildren? Will this little kid from Europe, Belgium, Limburg, Zutendaal ever be able to walk the paths of a full-grown man? And will there ever be a Leonardo part 2?

To be continued…

--Disclaimer--

"The events depicted in this storie are fictitious. Any similarity to any person living or dead is merely coincidental."

Als iemand problemen ondervindt met het vertalen van de tekst, voel u vrij om me een mailke te sturen. Ik vertaal mijn tekstje gaarne voor Jan en alle man.

Lennart