Lennart Is Kwijt

Het Allerlaatste Woord...

2010-06-28T13:04:00.004Z

Vreemd en verward begin ik aan mijn laatste bericht. Het laatste bericht dat de eer heeft mijn IJsland-avontuur af te sluiten. Vreemd en verward voel ik me omdat ik de laatste dagen in IJsland en de eerste dagen in België op een emotionele rollercoaster gezeten heb. Maar ’t is tijd om duidelijkheid te scheppen. ’T is tijd om al hetgeen dat rest, uit de doeken te doen.

Het begin van het Einde.
Het zou allemaal moeten beginnen op 23 juni, maar ik heb enkele gaten in mijn geheugen. Niet dat ik zo dronken geweest ben of omdat ik ‘pief’ gerookt heb. (De KSA’se woordenschat, dat heb ik toch gemist / pief = weed) Desondanks het feit dat mijn geheugen me even in de steek laat, kan ik jullie toch meegeven hoe die laatste dagen zich ongeveer voltrokken. Om te beginnen heb ik vaak met Sam uit Québec (Canada) rondgehangen. Sam en ik, wij liggen op één lijn. Alles wat gezegd wordt keert zich naar een filosofisch gesprek. En dat klinkt misschien zwaar en vele zullen gaan van: “Bah, wat doet gij in uwe vrijen tijd?”. Maar onze gesprekken waren heel luchtig en vooral het feit dat Sam niet van wetenschappen houdt… laat me dat anders formuleren. Vooral het feit dat hij niet in de wetenschap gelooft, zorgt vaak voor hilariteit. Sam is een man van de natuur en doet me denken aan (herinnert u hem nog?) Christopher Johnson (Chris) McCandless.

Sam is de rode draad doorheen het einde, maar ook Takehiro (Japan) was van de partij. Toen ik Takehiro voor eerst ontmoeten kon hij spijtig genoeg niet te veel engels, maar hij buigde wel altijd lichtjes als ik hem iets vroeg. Doch dat is verandert en alleen het buigen is overgebleven (echt zo’n stereotype ding). Takehiro is wel lachen en wie weet zal ik ooit mijn zinnen zetten op dat eiland ver van hier, het land van de Samurai en niemand minder dan Takehiro zelve.

Ook Colin, mijn Amerikaanse broer is nooit veraf geweest. Hem zal ik niet rap vergeten vermits ik door hem dat zweeds meisje heb leren kennen. Toch zou ik ferm arrogant zijn als ik Colin enkel voor die bewezen dienst zou herinneren. Die kerel ligt net gelijk Sam en ik op dezelfde lijn of alleszins een parallellijn vermits Colin al zijn beslissingen baseert op de wetenschap, waardoor hij af en toe botst met Sam.

Sam en Colin zijn van twee van die sleutelfiguren waarvan ik weet dat ik die nog ga zien. Bij het afscheid zeiden we niet vaarwel, maar tot ziens. Gewoon omdat we alle drie wisten dat dit jaar het begin is van iets groots, iets spontaans … het leven begint.

Afscheid.
Als afsluiter was er zo’n eindkamp georganiseerd. Zaterdag om 10 ’s morgens gingen we zoals de traditie het voorhield een boompje planten. Voor vele betekende dit afscheid nemen van hun gastfamilie. En voor even was ik blij dat ik dit deel al achter de rug had. Mijn gastfamilie had ik achter gelaten in Bolungarvík.

Daarna gingen we naar een schooltje om daar voor de laatste keer te gaan zwemmen en enkele groepsgesprekken te doen i.v.m. ons jaar en onze bevindingen. De avond ging voorbij met veel praten over alles behalve het vertrek. Slapen werd er bijna niet gedaan vermits ik en nog zo’n 20 andere om 4:30 ’s morgens aan de luchthaven moesten zijn.

Vaarwel zeggen tegen de andere uitwisselingsstudenten ging gepaard met veel traantjes. Tranen die niet van mij waren. En ook Colin en Sam bleven er vrij ongeroerd van. Ik zei nog dat het allemaal iets gemakkelijker ging gaan als we mee konden huilen en daar gaven ze me gelijk in. Dat creëerde een vreemde sfeer. Wij observeerden en dachten na met voldoening over hoe het jaar geweest was, maar andere vlogen elkaar in de armen, wanhopig proberend om het moment van samenzijn te verlengen. De tijd was gekomen en ik begon iedereen af te gaan om tot ziens of vaarwel te zeggen. Ik vind dat men dat soms voelt wanneer er een tot ziens inzit of wanneer het gewoonweg een vaarwel is. Manuela uit Spanje was juist hersteld van een huilbui en ze had haar haar opnieuw gedaan, waardoor ze er ongelooflijk mooi uitzag. Ik complimenteerde haar en zag daar alsnog met veel moeite een glimlach te voorschijn komen. Bij haar hoop ik op een tot ziens en welja Spanje is niet zo ver, of die afstand is alleszins ‘te doen’.

Colin en Sam bleven ook achter op die school, zij hadden een vlucht laat in de namiddag. Sam sloot af met: “We zouden elkaar moeten weerzien wanneer we opnieuw verandert zijn, niet eerder…” Daarmee bedoeld hij dat het geen zin heeft om afscheid te nemen als we mekaar over 10 jaar weer gaan zien en we zijn nog altijd hetzelfde. Het gesprek escaleerde weer zoals dat altijd bij ons ging en we concludeerden dat wijsheid niet uit de woorden van de spreker komt, maar uit de redenering van de ontvanger.

-Ah weet ge, misschien dat deze tekst u niet zoveel zegt maar ik draag die momenten zeer hoog in het vaandel. Gewoon omdat ik een band, een zielsverwantschap zag in deze twee individuen.

Ons gesprek werd abrupt onderbroken toen één van de vrijwilligers mijn scheidde van mijn broers en de bus op duwde. Een vriendschapsband die niet onderbroken is, maar gewoon op pauze gezet werd.

De luchthaven.
Het duurde mij allemaal te lang. Inchecken, securitycheck… het bleef maar duren. Toch wil ik nog even de dame achter de incheckbalie bedanken omdat zij geregeld heeft dat ik 20 kilo teveel mee mocht nemen op het vliegtuig. 20 kilo per persoon is toegelaten, maar ik kwam aan met 40. Ik denk dat de blik in mijn ogen, die: ‘Ik wil gewoon naar huis…’ vertaalde in weinig woorden veel verschil heeft gemaakt. Toch lag de eindbeslissing bij die dame en daarvoor vele malen bedankt.

We vlogen richting Kopenhagen en daarna op Zaventem. In totaal hebben we zo’n 4.5 uur op de vlieger gezeten. In Kopenhagen heb ik afscheid genomen van Burak mijn gastbroer voor 8 acht maanden. Het was me een hippe rit, kerel. Rond een uur of 5 denk ik kwamen we aan op Zaventem. Mijn koffers bijeenrapen en nog even wachten op mijn gitaar die door een speciaal iemand afgeleverd werd. Lies die me bijstond tijdens het wachten op mijn gitaar, begon het moeilijk te krijgen en ik excuseerde haar. Ze moest niet blijven en dus daar namen wij afscheid en ging ieder zijn eigen weg. Veel geluk Lies! Veel geluk.

Het weerzien.
Een tiental minuten later werd mijn gitaar afgeleverd en begon ik aan mijn tocht richting exit. Ondersteunt door degelijk Vlaams en flarden Engels (zoals dat niet ongewoon is op een luchthaven) kan ik alleen maar lachen. Denken kan ik niet meer, ik ben veel te moe. Ik ben thuis en dat is hetgeen wat telt. Ik stoot mijn bagagekarreke door de uitgang om daar vast te stellen dat er nog duizend en één mensen op zoek zijn naar hun dierbaren. Een kreet die “LENNART!” vormt krijgt mijn aandacht en inderdaad daar staat mijn moeder, mijn mama doodgelukkig en met tranen in de ogen. Tranen vloeien en ik vlieg haar in de armen. Even later is papa aan de beurt voor een knuffel. Ik ben moe, zeer moe maar voldaan. We drinken nog iets in de luchthaven om te bekomen en dan op naar Zutendaal. Het is allemaal zo onwerkelijk, er staan geen vreemde tekens meer op de borden langs de weg. Iedereen spreekt Vlaams, de mensen rondom mij zijn geen vreemden. Het is lang geleden dat ik omgeven was door mensen die ik ken, ik was gewoon geworden aan gezelschap dat bestond uit veelal vreemden. Opeens herken ik de omgeving, we rijden Wiemesmeer binnen. Een moeilijk moment volgt. Ik besef hoeveel van mijn herinneringen zijn vervaagd en om alles opeens te zien is moeilijk om te vatten. Ik vraag tussendoor nog of er iemand thuis is en krijg het antwoord dat Opa uit Zutendaal is gaan zingen in Scherpenheuvel. Ik denk van: “Ideaal dan ga ik gewoon men bed in en zien we de familie morgen wel.” We rijden de Boogstraat op en ik voel me opgelucht het reizen is eindelijk gedaan. Als we de Berkenstraat opdraaien wordt ik pas gewaar van de gigantische bache die luidt: ‘Welkom Thuis’. Ik merk iemand op achter die doek, maar ik ben in geen staat om te beseffen wat gaat gebeuren. Mijn verstand staat uit. Ik stap uit en voel hoe de hitte over mij heen komt. Drie seconden later springt de familie achter die doek uit. Ik weet niet wat te doen. Vrolijkheid en geluk vult mijn hart. Ik zoek toevlucht in de armen van Oma, ik sluit mijn ogen en ik weet… Ik weet zeker dat ik thuis ben. Het weerzien is een hele belevenis, iedereen ziet er veranderd uit. Al ben ik waarschijnlijk de enige die dat merkt…

De barbecue wordt aan gang getrokken en ik begin de laatste nieuwtjes en weetjes her en der op te pikken. Bij mijn rondleiding door het huis, merk ik dat heel wat verandert is. Alle kleine dingen komen in één keer op me af. De satékes en de frietjes doen deugt. Vlaams, dat op traditionele wijze wordt gesproken met Ge en Gij omringt mij weer. Enkele kerels van de KSA vallen ook nog even binnen, maar ze zijn duidelijk niet voor de hapjes gekomen. Bier is er en die mannen zijn content. Het eerste nieuws dat me bereikt van de KSA komt van Schellingen die vol trots: “Maaike heeft ne nieuwe frigo!” uitroept. (Maaike = frituur / voor zij die niet in Zutendaal wonen). Ik ben blij dat iedereen er was. Een betere thuiskomst kon ik me niet inbeelden.
Van mijn avontuur heb ik veel geleerd. Maar mijn zoektocht naar wijsheid is nog maar net begonnen. Ik weet niet wie het zei, maar dit is een ervaring die niemand me meer afpakt. En inderdaad, ik ben heel blij dat ik het mocht meemaken. Voor de toekomst mag het wel gezegd zijnde dat dit een voorbode is van wat nog mag komen. De reiskriebels heb ik vies te pakken en die zullen er op ne keer toch uitmoeten.

Hopelijk hebt ge van mijn blog genoten en laten we hopen dat ik snel een nieuwe kan bijhouden.

Ik heb van het leven genoten en dat is iets waar ik niet meer mee ga stoppen. Voor de rest zou ik oneindig kunnen blijven zwansen over IJsland en hetgeen ik daar gedaan heb, maar voor om een ietwat degelijk verhaal neer te schrijven, ga ik het hier bij houden. Geniet nog van de zomer en daarmee, daarmee is het allerlaatste woord gezegd…

Lennart

This Is It!

2010-06-22T15:58:00.003Z

16 juni:
Het verlaten van Bolungarvík is een feit. Mijn koffers zijn gepakt. We besluiten om mijn koffers te wegen en ik merk, dat ik om en bij de 36 kilo aan bagage heb. Om daar een interessant punt van te maken, ga ik meedelen dat ik vertrok met precies 20 kilo. Om nog maar te zwijgen over hetgeen ik heb meegegeven aan Ine, Leine en Diane. Maar dat komt ook een beetje door het feit dat ik twee gitaren aan mijn arsenaal heb toegevoegd. Hoe dan ook de laatste dag was een triestige dag. Het weer was maar grijzig en veel woorden werden er niet uitgewisseld. Ik ben op de middag toen nog even naar Sigga gegaan om haar te bedanken en om Sigurjón nog eens te zien. Sigurjón was echter nog in het kleuterschooltje dus moest ik daar even naartoe. Ik probeerde hem in mijn beste IJslands bij te brengen dat ik niet meer terugkwam. Maar hij begreep het niet goed, het was zijn verjaardag en hij bleef maar vragen achter zijn cadeau en wanneer ik nog eens met hem naar het zwembad ging. Ik had geen en van het zwembad zou niks meer in huis komen, dus moest trapte ik het maar af. Eenzaam was dat wel, maar wat had ik nu ook van een vijfjarige kind verwacht. Onder de vrienden was het ook heel oncomfortabel, het lijkt wel alsof niemand echt goed met afscheid om kan. Ik verwijt niemand want ik zit in hetzelfde schuitje, ’t is gewoon een conclusie die ik getrokken heb. En daarmee is die conclusie het allerlaatste wat ik in de Westjörds geleerd heb. Ook de trip naar het vliegveld was maar een stille, maar wat moet ge precies zeggen bij een vaarwel? En toen ging het allemaal snel, het vliegtuig was al ginds en onze koffers waren op 3 seconden ingecheckted. Een vervelende stilte kwam op en ik zag aan Elín dat ze het moeilijk begon te krijgen. Elvar daarentegen, bleef grapjes maken tot het bittere einde. Wellicht zijn methode om met afscheid om te gaan. Emil liep wat verdwaasd rond, maar dat was ok. De man achter de incheckbalie luidde de bel en dat was het dan. Elín barstte in tranen uit en ook Elvar werd stil. Emil was doodgelukkig vermits alles wat Burak en ik niet mee konden nemen gaven we aan hem. Zo heb ik ook mijn Basketbal afgestaan.

De vlieger op en dat was het dan.

Ik wordt opgepikt door een vrijwilligster op de luchthaven en wordt op mijn nieuwe slaapplek gedropt. Fijn dichtbij het centrum. Ze vraagt me nog of ik naar een barbecue wil gaan en wie ben ik om zo’n aanbod af te slaan. Ik maak er kennis met de ijslandse kids die in september vertrekken naar God-mag-het-weten. Ik gebruik de term kids, want ik voelde meteen een kloof tussen hen en mijzelf. Alsof er een onoverspannen stuk van pure wijsheid tussen ons in lag, waar ik met behulp van de afgelopen 10 maanden alsnog ben over geraakt. Ik voel me goed, ik voel me jong volwassen.

Ik besluit de avond van de 16de in stilte door te brengen en speel wat gitaar. De mensen waarbij ik verblijf ontmoet ik pas om 2 uur ’s nachts. Zij zijn altijd druk bezig, maar dat was geen probleem, want ik wist al ergens in mijn achterhoofd dat ik niet vaak ging thuis zijn.

17 juni:
Ik pak de velo, die van de pa ter huize is en trampel in de directie van ‘downtown’ Reykjavík. Het was nationale feestdag, wat mijn eerste dag een bijzonder interessante maakte. Vermits er veel mensen waren. Zo’n grote groep mensen had ik al lange tijd niet meer gezien. Maar dat maakt Reykjavík er niet groter op. Ik besloot om eerste de World Cup te gaan kijken in een degelijk bar en daarna op zoek te gaan naar wat bekender volk. En het duurt niet lang voordat ik de andere uitwisselingsstudenten gevonden heb. Alleszins dat groepje waar ik me goed bij voel. Zij brachten enkele ijslandse vrienden mee. We schuimen samen de pubs af en we splitsen even op omdat sommige Frankrijk – Mexico wouden gaan zien en ander thuis moesten gaan eten. Ik ga met Sam (Canada) en Colin (USA) naar de wedstrijd kijken en achteraf delen we ook nog een pizza. Die avond gaan we nog naar een fuif. Nammidagur speelt en die hadden wel een unieke sound. Bij toeval nog een luikse wafel gegeten en met Hans gesproken. Hans is een kerel van middelbare leeftijd die een ongelooflijk hippe motor had.

Rond één uur sluiten de bars en besluiten de meeste om naar huis te gaan. Toch gebeurd dat niet en belanden we in een debat of we al dan niet pannenkoeken gingen eten ergens aan de andere kant van’t stad. Het antwoordt blijk ja te zijn en dus begin ik maar te fietsen naar weet ik veel waar. Oh ja, Harri(deel van het gezelschap) had een kruisje op de map gezet. Ik heb zo’n map gekregen zonder straatnamen, maar met een satellietbeeld van Reykjavík. Ik vind het wel een coole manier om te navigeren door Reykjavík. 45 minuten later kwam ik daaraan, maar daar werd ik opgewacht door Harri die zei dat het daar niet ging doorgaan. Het ging doorgaan op de plek waar ik vertrokken was. Euhm ja… Ik zei kerels, dit gaat nergens naartoe, ik ben pitten. En zo geschiedde het ook.

18 Juni:
Was een rustige dag. Omstreeks twee uur was ik weer wat mens en zonder veel twijfelen, stapte ik half slaapdronken weer op de velo. Er bleek niet te veel gaande te zijn downtown, dus pikte ik nog maar eens een wedstrijdje van de World Cup mee en bezichtigde ik Reykjavík. Die avond was niets gepland dus ben ik gewoon naar huis gegaan en om wat slaap te vatten. Ik denk dat ik maar 24 uur in totaal geslapen heb in de tijd dat ik bij die mensen woonde. Maar dat was voor hun geen probleem, want vaak kwamen zei nog later dan mij thuis. Op deze dag heb ik Ronald ontmoet een kerel uit Australië. Hippe kerels die van Australië en een cool accent. De kerel leek echt zo’n surferdude dus ik was helemaal geboeid.

19 Juni:
Dit was de dag dat ik met Colin, Carlos en vrienden van Colin naar het Blue Lagoon ging! Woohoo. Was wel cool! Ik weet niet goed hoe die warm waterbronnen in elkaar steken, maar dat zoek ik wel uit als ik terug in België ben. Ik heb er alleszins van genoten. Ook grappig was dat op een bepaald moment twee vlamingen in onze beurt zaten en die hoorden ons Engels en IJslands spreken. Ik vond het hilarisch toen zij tegen elkaar zeiden van: “zie verstaan ons waarschijnlijk ook niet als we vlaams spreken”. Waarop ik uit volle borst: “JAWEL, TOCH WEL” schreeuwde. Verbazing alom, en daarna volgde natuurlijk de algemene ‘Small Talk’.

Die avond werd ik nog uitgenodigd voor een party. Dat bleek echter gigantisch ver te zijn (niet te doen met de velo) dus een taxi was nodig. Dat was wel cool, ik begon te praten met de taxichaufeur en die zei dat het zo’n 4000 kronur ging kosten om ginds te geraken. De teller sprong echter op 4000 lang voordat we ginds waren. Maar hij zei dat hij de teller ging stoppen omdat ik ne vriendelijke gast was. YUUH! De party was gans goed. Veel hippe nerds eigenlijk. We zaten op een gegeven moment over quantum fysica te praten. Niet dat ik daar veel vanaf weet, maar ik heb mijn luisterend oor opgezet en ik vond het wel cool. Harri was zo vriendelijk om me terug te naar huis te brengen en dus omstreeks 4:30am kroop ik onder de wol.

20 Juni:
Ging ik naar een AFS-meeting. We gingen één of andere berg beklimmen om de middernachtzon te zien. U weet wel, de tijd dat de zon niet ondergaat. Helaas was er veel mist en dus niets te zien. Vooraf was nog een BBQ gepland en ook daar was de Lennart gaarne aanwezig. Het verwerken van mijn vistrauma is begonnen. Ergens die dag zijn we ook nog naar een Vikingfestival geweest. Dat was cool, maar ik vond het niet spectaculair. Gewoon fijn om eens gezien te hebben.

21 Juni:
Ben ik met Carlos en Sam naar een tattoo shop gegaan. Carlos ging een tattoo laten zetten en ik wou daar gaarne bijzijn. Ik heb een vreemd interesse in tattoo’s. Gene paniek ik heb er geen en ben ook niet meteen van plan om ene te laten zetten. Maar ik vind ze wel wat hebben. Natuurlijk was het maandagmiddag en dus waren vele shops gesloten. Daarna ben ik direct naar Kringlan gegaan. Das een winkelcentrum. Normaal geen plek voor een ziel gelijk ik, maar! Ik had nieuw kleren nodig omdat ik een date had die avond met een zweeds meisje. Hoe dat afgelopen is weet maar een handje vol mensen en ik wil dat gaarne zo houden. Nog voor die date ben ik van slaapplek verandert. Ik woon nu verder van het centrum af. Helaas.

22 Juni:
Dat is vandaag, maar vermits ik de hele dag met mijn blog bezig geweest ben, is er nog niks gebeurd. Tegen de avond aan ben ik nog een filmpje gaan pikken: 'Get him to the Greek'. En ik heb ook een heel interessant gesprek met Emil mijn gastheer gehad. Emil boodt me een glaasje congac aan en wie ben ik om te weigeren. Wreed sterk, maar niet slecht. Maar helaas heeft het meisje van mijn date me ook duidelijk gemaakt dat ze afstand wil houden. Ze wil zich niet in een romantisch avontuur storten wat naar alle waarschijnlijkheid geen toekomst heeft. Ergens is dat misschien wel het beste, maar ik vond het wild en impulsief en vreemd genoeg hield ik er wel van. Want ik ken haar helemaal niet goed, maar 't was gewoon zo spontaan dat het goed voelde. Twee individuen die elkaar ontmoeten, elkaars pad kruisen zonder veel consequenties. Mooi, bijzonder mooi vind ik dat.

Reykjavík bevalt me wel...

Tot snel!

Lennart

Ik leef nog!

2010-06-21T16:09:00.003Z

Door het gebrek aan tijd, heb ik moeite om iets te schrijven voor mijn blog. Ik loop hier van het één naar het ander om het allemaal gezien te krijgen. 'T is hier ongelooflijk cool! Steden zijn zo cool! Ik ga proberen iets op papier te krijgen, maar ik weet niet goed wanneer dat zal lukken.

En anders maak ik gewoon een superlang bericht, helemaal op't einde!

Greetings!

Het Vaarwel

2010-06-14T17:56:00.003Z

Week 42 in de Westfjörds. Nog twee dagen en ik laat deze streek achter om op zoek te gaan naar warmere plekken in het zuiden. Inderdaad de 16de (de dag dat ik naar Reykjavík ga) komt dichtbij, heel dichtbij.

In die laatste volle week die ik hier heb uitgedaan, hebben Burak en ik veel gepooled en gedart. Das wel eens fijn om te doen. Ik heb ook gemerkt dat ik een onuitputtelijke bron in mij heb om mezelf te verbeteren. Zaterdag is Mélanie nog in Ísafjörður geweest. Zij was op een soort roadtrip met haar gastfamilie om zoveel mogelijk van IJsland te zien. We hebben de namiddag al pratend doorgebracht. Mélanie is trouwens een Waalse. En vreemd om te zeggen, maar zij is mijn eerste vriend uit Wallonië. Ik vind dat Vlaanderen en Wallonië een efforke moeten doen om mekaar eens te leren kennen. Stoppen met het volkslied te vertalen en ergens een middenweg vinden. Maar goed ik denk niet dat het zal veranderen omdat ik hier eens van mijne tak begin te maken. Hoe dan ik is altijd hip om iemands anders indrukken te krijgen. Zij beleefde haar AFS-jaar op een heel andere manier, dat was al snel duidelijk. Niet beter of slechter, gewoon anders.

Wat ook lachen was deze week was de komst van Maarten Colson. Die kerel – nu inmiddels vriend – contacteerde me via facebook. Hij had mijn blog via via gevonden omdat zijn vriendin Eva volgend jaar naar IJsland komt met AFS. Hij wou gewoon weten hoe het eigenlijk is zo’n jaar en wat er allemaal bij komt kijken. Hij liet me ook een video zien die Eva had gemaakt om haar familie en omgeving te schetsen voor haar toekomstige gastfamilie. Nu blijkt dat het tegenwoordig verplicht is om zulk filmpje in een te steken. Wel ik vond het hilarisch, het filmpje herinnert mij aan hoe ik mijn jaar begon en hoe ik erover dacht voordat ik wist wat ik nu weet. Ik zou de link posten, maar Maarten gaf me die link in een facebookchat en dat chatvenster heb ik gesloten toen hij ging pitten. Hoe dan ook Maarten is een hippe kerel van 20 en hij volgt een muziekopleiding Jazz (hij speelt contrabass). We hadden een gigantisch hip gesprek en dus is Maarten Colson mijn eerste internetbuddy. Wie had dat gedacht, dat ik een internetbuddy ging krijgen. Maarten woont trouwens in As en dus zal ik hem wel eens gaan zien deze zomer. Maarten ge zijt hip!

De laatste week was ook een week van veel afscheidt nemen, dat is iets dat nu nog altijd doorgaat. Ik heb er een vreemd gevoel bij. Zo vertrekken en al. Het voelt goed om naar huis te gaan, maar aan de andere kant had ik ook een geweldig jaar hier.

Gisteren nog een paar uur op de XBOX 360 gespeeld. Was wel hip. Lang geleden dat ik nog een schietspel had gespeeld. (Gears of war) De kerel waarmee ik aan’t schieten was, vertelde me ook over Hreinn. Een kerel van’t school (het wordt uigesproken als Hreit). Die had enkele dagen geleden gebeld om te zeggen dat hij naar Amerika ging de volgende dag voor een onbepaalde tijd. Uit het niets. Halli zei dat dat normaal was voor Hreinn. Zij zijn kennen mekaar al vijf jaar. Halli voegde er ook aan toe dat Hreinn wellicht hem alleen had gebeld. Vreemd niet? Zo maar één iemand bellen om te melden dat ge vertrekt.

De World Cup is ook bezig en ik ben het vollop aan’t volgen. De World Cup is het enige dat ik van voetbal volg. Vermits logisch gezien, is het daar waar men het beste voetbal gaat zien. De beste spelers van elk land die het tegen elkaar opnemen. Ik hou er wel van. Ik zie er naar uit om een goed café te vinden in Reykjavík om het allemaal met iets meer sfeer mee te maken. Voor het allemaal begon heb ik me aan de tafel gezet met Halli (van de XBOX), Baldur en Rúnar om de afloop van de World Cup te voorspellen. En ik mag met trots aankondigen dat we tot nu maar 2 wedstrijden goed hebben.

Morgen ga ik m’n spullen pakken. Nog wat afscheid-mailtjes en sturen en nog wat bezoekjes brengen. Het plan voor nu is om naar de nubo te slenderen en om een pak Pims te kopen. ’T Is tijd dat ik nostalgisch door het dorp ga wandelen en alles dramatiseer, nu ik mijn weg naar huis vrij aan’t maken ben.

Lennart

Trip Tot Nu

2010-06-07T00:26:00.004Z

http://picasaweb.google.be/Dhyhakhan/TripTotNu#

Direct na mijn blogbericht heb ik de volgende serie foto's in orde gemaakt. Geniet ervan. Het is deze keer een degelijk reeks met zo'n 105 foto's als ik me niet vergis. Het zou ideaal zijn, moest u eerst De Golf Van Mexico lezen alvorens door de foto's te ploegen.

From Iceland With Love...

Tip van de Dag: Dit liedje is ideaal als achtergrond muziek op de foto's. (klik hier) Let niet op de clip.

De Golf Van Mexico

2010-06-06T21:17:00.001Z

Nog 21 dagen. De laatste tijd ben ik echt aan’t aftellen. ’T Is allemaal nog wel cool, maar mijn hart behoort in Zutendaal. De dagen zijn hier maar schaars gevuld met activiteiten. Gelukkig zijn er genoeg spontane momenten. Zo ging Elín woensdag en donderdag nog naar een reünie. En dus besloot Elvar om de Barbecue aan gang te steken. Gene steak, maar weer ergens een stuk schaap. Hoe dan ook het was goed, gewoon net iets anders.

Niet lang nadat we onze BBQ-maal ophadden, vroeg ik Elvar of hij nog vaak golft. Ik zag enkele golfclubs en dat maakte me nieuwsgierig. Elvar werd heel enthousiast en begon me uit te leggen hoe ik de perfecte swing moest maken. En dus ben ik helemaal in de ban van golfen. Ik ken er al wat van, van de driver tot de tee. Alleen richten zit er nog niet zo in. Het is nu niet dat ik helemaal geen controle over dat balleke heb, maar bijvoorbeeld zeggen dat de bal gaat neer komen op een gebied van 25m² zit er nog niet in. De titel slaat op niet veel, maar ik vond het wel een goeie titel om jullie nieuwsgierig te maken.

De laatste tijd voelt het ook alsof ik in Zuid-Frankrijk vertoef. Een zacht zeebriesje, de zon hoog aan de hemel, ik rond strompelend in korte broek. Het heeft allemaal wat. Toch wordt ik er telkens aan herinnert dat het niet Zuid-Frankrijk waar ik rond strompel, maar Ijsland. Vooral wanneer die koude noorderwind mijn schenen snijdt.

Op donderdag ben ik efkes naar Ísafjörður gegaan om de touristische dienst nog eens te raadplegen. Ik heb een aantal folderkes meegekregen en heb weet gekregen van een kayaktour die zowaar elke dag vertrek. En met mijn kayaklessen ‘tegen-het-kapseizen’ achter de rug ga ik misschien toch eens zo’n tour doen.

Zaterdag was het Zeemansdag. En dat hebben de inwoners van Bolungarvík geweten. In de morgen begon het allemaal met een boottrip op een middelgroot schip uit de fjörd (inham) en op naar de open zee. Helaas heb ik dat gemist vermits ik aan’t pitten was. Pitten gaat hier heel onregelmatig. Vermits de zon zowat dag en nacht schijnt. Ik heb een foto gemaakt rond een uur of één middernacht en dat is zowat het donkerste moment. De foto steekt in de volgende reeks. Zeemansdag was opgevuld met een roeiwedstrijd, zakkenlopen enz. Als kers op de taart eindigde het allemaal met een demonstratie door het reddingsteam, compleet met helicopter en al.

Roland Garros is door Burak en mijzelve op de voet gevolgd. De vrouwenfinale hebben we moeten missen door Zeemansdag, maar de mannenfinale hebben we helemaal gezien. Allez Burak heeft het helemaal gezien. Na anderhalve set was ik zwaar teleurgesteld over het verloop van de wedstrijd en ben ik naar buiten gegaan. Er was een vreemde wolkformatie aan de gang. En die ben ik gaan fotograferen. Indrukwekkende om te zien. De wolk was één dikke mist boven de zee, maar bewoog inland. En het was goed te zien dat de mist steeg wanneer het boven land kwam en daar dan verdween door de hitte van de grond. Na mijn eerste foto echter begroette ik een man die zich buiten geposteerd had met koffie. Hij vroeg of Elvar thuis was en ik moest ontkennen. Ik vroeg hem waarom hij geen Roland Garros aan’t kijken was en hij vertelde me dat hij eigenlijk nooit tennis keek. Hij bood me koffie aan, maar vermits ik geen koffie drink moest ik weigeren. Ik vroeg hem alsnog of ik bij hem op’t terras mocht komen zitten en daar had hij helemaal geen bezwaar tegen. De man bleek al een heel deel van mij af te weten, wat wel hielp vermits ik de gebruikelijk introductie kon laten vallen. Hij vroeg me hoe mijn ijslands was en van die vraag gingen we over naar zijn zoon die spaans had geleerd in Argentinië en daar nu voor psycholoog aan het gaan was. Al snel werden we vergezeld door een derde heer wiens naam ik ook niet weet. Na de begroetingen voerden ze een klein dialoog waaruit ik kon opmaken dat ik veel op de eerste man zijn zoon leek. Het gesprek ging verder over golfen en familie. Na een grapje over hoe wit de ijslandse mannen wel niet zijn (beide heren zaten in bermuda en ontbloot bovenlijf langs mij), stond de gastheer op en deelde ons mee dat hij een douche ging pakken. Dat betekende het eind van het onderonsje en dus ging ik maar weer naar huis. Daar had Nadal al bekans gewonnen en vond ik het toch spijtig vermits ik helemaal geen sympathie heb voor Nadal. Dat komt door een samenloop van omstandigheden, maar goed.

Toevallig was er deze avond ook Barbecue en over een dik uur begint Coldplay: Then And Now. Een concert van Colplay is altijd interessant en dus is het wachten. Check ook Een Klats Fotto's

Nog 21 dagen, nog 21…

Lennart

p.s: Voor echte Tiger Woods fans (klik hier)

Een Klats Fotto's

2010-06-06T01:54:00.002Z

http://picasaweb.google.be/Dhyhakhan/LangGeleden#

Deh dan, en het was nondepie tijd dat ik er nog eens een serie foto's (de titel is geen schrijffout) tegenaan smeet. 'T is niet zozeer een speciale reeks, maar gewoon wat beeldmateriaal is altijd interessant. Ik heb ook eindelijk mijn geheugenkaartje losgepeuterd gekregen uit mijn camera dus er zal snel een volgende reeks volgen.

From Iceland with love...

Aðalvík - Hesteyri

2010-05-31T17:42:00.005Z

Niet lang nadat ik mijn vorig bericht afgewerkt had, kreeg ik een telefoontje van Linda om samen iets te doen. Linda Björk is half IJslandse half Filippijnse en woont in Flateyri. Vaag haalde ze aan om te gaan kamperen en dus verwachtte ik niet dat dat door ging gaan. De volgende dag (maandag)belde ze me opnieuw en vroeg ze of ik geen zin had om te gaan kamperen met Hrefna, Geiri en zijzelf. Lang moest ik daar niet over nadenken mede doordat zij al op hun weg waren om mij te komen ophalen. Nog rap ergens een slaapzak opgevorderd en weg was ik. Toevallig was er bij Linda thuis een familiefeest aan de gang, ze zagen me alsnog graag komen en ’t is altijd cool als de mensen ook nog geïnteresseerd zijn in waar ge vandaan komt. En dus heb ik verschillende keren mijn verhaal mogen doen en dat deed wel deugt. Ook kreeg ik een vreemd gevoel bij het zien van zo’n hechte familie. Ik moest concluderen dat het lang geleden was dat ik nog een echt familie gezien had. Mijn gastfamilie heeft weinig tot geen familie in de omtrek en dus heb ik die band moeten missen. Ik prees mezelf gelukkig dat ik deel uitmaak van een hechte familie en ik voelde me zelfs thuis in de omgeving van Linda’s familie. Alsof dat nog niet genoeg was hielden ze ook nog eens een barbecue der bovenop. Ik denk dat ik de eerste avond ongeveer een kilo vlees heb opgegeten zonder overdrijven. Varkensvlees, kip en gemarineerd lamsvlees. Man man man toch! Echt goed, zeker omdat het meer dan 9 maanden geleden was dat ik nog eens kip gegeten heb. Het deed goed! Hoe het kamperen eigenlijk ging, wel… De meisjes vonden het te koud en dus sliepen we op de matrassen in de living. Smárri en Telma kwamen rond middernacht ook nog binnengestrompeld en dus was er meer dan genoeg leven in de brouwerij. De volgende dag aten we ook nog eens echte pannenkoeken (wat ook al meer dan lang genoeg geleden was). In de namiddag zijn we ook gaan kijken naar enkele modelscheepjes die ronddreven op een geïsoleerd stuk zee. De scheepjes zijn gemaakt door een vader en een zoon. Spijtig was wel dat de Bismarck en de Titanic nog in aanmaak waren. Die had ik graag zien ronddrijven. Daarna zijn we nog gaan vissen. ’t Was mijn tweede keer dat ik dat deed en nondepie vond ik dat cool. Niet zozeer het werkelijk binnenhalen van de vis en vervolgens de haak verwijderen, maar eerder al het geen dat daaraan vooraf gaat. Dat aas op dat haakje slaan en na wat wachten, raakt ge in zo’n soort dans met de vis die daaronder aan uw aas aan’t trekken is. Het klinkt misschien allemaal wat poëtisch, maar ’t is echt wel cool. Helaas kwam er aan het avontuur een abrupt einde toen Hrefna en Geiri een meningsverschil kregen. Wel het kan natuurlijk gebeuren, maar toch spijtig. Linda vertelde me dat het koppel wel vaker door dit soort situaties ging. Na het incident besloot ik dat ik beter uit de weg kon gaan en vroeg of niemand zin had om mij naar huis te brengen. Een spijtig einde voor een fantastische 2-daagse. Zo heb ik ook Flateyri weer eens gezien.

Door de week zijn Burak en ik een ritme gevallen. We zijn lui door de dag en rond middernacht gaan we uit om wat te basketballen. Er is hier zoveel licht tijdens de nacht dat we zelfs niet echt meer lichten nodig hebben. Toch is het cool zo basketballen door de nacht.

Op vrijdag gingen Burak en ik naar Ísafjörður omdat Burak zijn bankkaart niet meer werkte aan de enigste ATM in Bolungarvík. Het probleem was snel opgelost toen Burak een ander ATM gebruikte in Ísafjörður. Burak besloot om direct naar huis te gaan. Maar ik, ik ging nog wat in Ísafjörður rondhangen ervan overtuigd dat er toch wel ergens iets te doen was. Ik besloot om naar de toeristische dienst te trekken. Daar ging ik me bevragen of er wat tours zijn naar Hornstrandir. Ik had in gedachte om volgende week ergens zo’n tour te nemen, er zat voor mij helemaal geen druk op. Toevallig was er die morgen iemand van New York langs geweest die ook zo’n tour wou en dus waren ze zo vriendelijk om er ééntje in te lassen. Dat was de volgende morgen al. Rond half tien ’s morgens zou er een boot klaar liggen in de haven van Bolungarvík om ons naar Aðalvík te transporteren. De tour ging een trektocht zijn van Aðalvík (láttrar) naar Hesteyri. Op de kaart kan u dus zien dat ik van 2 (meeste linkse rode cirkel) naar 5 (helemaal links zijn er twee 5'en in het blauw) getransporteerd werd met de boot. Ik werd naar de hoogste vijf gebracht wat me tevens over 66° noorderbreedte bracht en dus zat ik voor enige tijd in de noorpoolcirkel. En wat ook gigantisch hip was, was dat Aðalvík geen haven had. We werden dus vanuit de boot met een zodiac (kleiner bootje) naar wal gebracht. Echt goed voor de avonturiersgeest! En dus zaten Jón Smárri (mijn gids) en Rafat Ali (uit New York) daar in de middle of nowhere terwijl onze boot vertrok. Allez ‘t was niet echt de middle of nowhere, want er waren enkel zomerhuisjes in de omtrek, maar die waren op het moment niet bewoont. Het ding is met een groepje van drie is dat het direct veel persoonlijker is dan een groep van twintig of zo. We waren nog niet tegoei weg of we moesten al een rivier oversteken. Schoenen uit en met opgetrokken broek moesten we door het water waden. Koud, wreed koud. Na zo‘n drie seconden in het water begint de kramp in te zetten en voelt het echt alsof ge uw voeten gaat verliezen. Niet lang nadat we de overkant bereikt hadden, zagen we een ‘Artic Fox‘ ik weet niet goed wat de naam in‘t vlaams is. De vos liep op zo‘n 30 meter van ons en voelde zich helemaal niet op zijn ongemak. Tijdens de tocht was het weer schitterend en dat maakt de dag allemaal maar beter. Rafat Ali (36) is een indiër die 11 jaar van zijn jeugd in Delhi heeft doorgebracht, daarna is hij naar LA in de states getrokken om de American Dream te leven. De laatste maanden heeft hij in New York gewoond en tussendoor heeft hij ook nog eens in Londen gewoont. 5 Jaar heeft hij aan een bedrijf gewerkt dat hijzelf heeft gesticht en enkele maanden geleden heeft hij dat bedrijf verkocht. Hij is getrouwd en gescheiden en heeft enkele kinderen uit dat huwelijk. Ook heeft hij een obsessie voor technologie waardoor het onnodig wordt te vermelden dat hij de IPad als één van de eerste had. Jón Smárri (28) is opgegroeid in Ísafjörður, maar woont nu in Reykjavík en is van plan één of ander milieu-studie af te ronden. Hij doet deze tours parttime om wat geld te maken. De tocht betrof een afstand van zo‘n twaalf en een halve kilometer. Een degelijke tocht over vaak onbegaanbaar gebied. Veel pad was er niet meer, vermits de mensen die er leefden lang geleden weggetrokken zijn. In Hesteyri zijn we nog naar een oud walvisstation gaan kijken. Gemaakt en gebruikt door Noren die de Ijslandse zee leegvisten. Moest het gebouw geen schoorsteen hebben (en zonder gids), zouden we nooit geweten hebben dat daar een walvisstation was. Echt wel hip om zulke ruïnes te zien. Daar eindigde onze trip en rond een uur of zes kwam de boot ons weer oppikken. Echt een mooie trip, ik ben blij dat ik er deel van uitmaakte.

Ik vergeet wellicht duizend en één dingen, maar jullie hebben alvast de hoogtepunten te pakken.

Lennart

P.s: Rafat liet me ook kennismaken met een vrucht dat in't vlaams 'Dadel' noemt. Nooit van gehoord, maar wel gans goed. (Laat u verrijken!) En om even op Rafat terug te komen, ik weet niet goed met wie ik daar te maken heb gehad. Typ zijn naam (Rafat Ali) eens in op google en wees verbaasd van hetgeen u allemaal vind. De afbeeldingen zijn inderdaad van Rafat en van niemand anders.

Capt'n Lenny

2010-05-23T13:52:00.004Z

Deze week vierde ik het aanbreken van de 10de en tevens laatste maand. M.a.w ik ben aan de 40ste week bezig. 40 man das nondepie veel. Hoe dan ook hier is mijn overzicht over de 39ste week.

Volgens mij op dinsdag ben ik nog eens naar het zwembad gegaan. Het was een zonnige dag en ja de jas mocht al eens op de kapstok blijven. Na wat rondgedobberd te hebben en nadat het bubbelbad een beetje saai werd besloot ik om mijn luie zelve los te laten. Het is dan ook niet nodig om te vermelden dat dit verhaal eindigde op een ligstoel. Fijn buiten in het zonneke en het was nog heet ook. Toen ik het zwembad verliet was ik toch nieuwsgierig naar de temperatuur en wat bleek het was niets minder dan 6°C. Kouder dan ik dacht, maar in de zon was het echt warm.

Rond de tijd dat ik uit het zwembad kwam was er ook een voetbalwedstrijd bezig en dan ben ik daar nog maar de laatste helft van gaan meepikken. Het was Bolungarvík tegen Ðingeyri en de stand was respectievelijk 12 -0. Een stand die me bekent voorkomt uit de goeien ouwe tijd.
Op woensdag ben ik met Halli naar Prince of Persia gegaan en dat was een goede film. Grote veldslagen met zwaarden en bogen en mooie dames, wat wilt ne mens nog meer in een film. Nee dat klinkt heel oppervlakkig, maar ik vond dat het goeie film was (desondanks bovengenoemde argumenten). Wat me vooral blij maakte was het feit dat vele een meer Brits accent hadden, want als ik eerlijk mag zijn: Amerikaans is plat en straalt maar weinig klasse uit (allez dat vind ik). Natuurlijk is een echt Brits accent ook iets vuils, maar der mooi tussenin dat is waar de mooiste klanken vandaan komen.

Deze week heb ik ook weer twee nieuwe dorpjes van mijn ‘te-ontdekken-lijstje’ mogen schrappen. Skálavík en Súðavík. Het was donderdag als ik me niet vergis. Burak moest zijn computer gaan inleveren, want dat was eigendom van de school. Na het droppen van die computer zijn we nog eens pizza gaan eten en daar vonden we Smárri. Hij zette zich bij en nam zich ook wat om te eten. Na het eten volgde een converatie waaruit volgde dat Smárri ons gaarne eens naar Súðavík wou rijden. Dit dorpje is het eerste dorpje dat men tegenkomt als men van Ísafjörður naar Reykjavík rijdt. Veel is er niet te zien, het is gewoon een verzorgd dorpje. Ook daar is de oudste tunnel in IJsland gesitueerd.

Die avond had ik de gelegenheid om met Elín en Elvar naar Skálavík te gaan. Ze gingen daar een lading schapen (inclusief lammetjes) loslaten zodat die daar rustig kunnen grazen in de zomer. Skálavík is gesitueerd aan het einde van de lijn. Dat is absoluut het einde van de weg. Het is vooral een zomerplek, veel mensen hebben daar een zomerhuisje. Maar ooit was het anders en woonde er een 200-tal mensen. Heel mooi strand en de omgeving is anders omdat de vallei tussen de bergen zo ... is. (ik kom hier niet op het woord, maar in het engels is het narrow) Geen foto‘s helaas omdat ik mijn camera niet bij had. Geen erg het zit allemaal nog vers in‘t koppeke. Elín en Elvar hebben ook een zomerhuisje daar helaas een beetje onderkomen, maar het is nog bruikbaar.

Vrijdag wou ik niet langer lui zijn en heb ik me volledig op het maken van een vlot gestort. Inderdaad zo‘n klein dingske dat blijft drijven. Het was nooit de bedoeling dat ik daarop ging staan of zo, ik wou gewoon iets maken dat bleef drijven.

Lang geleden was het een zekere Wim Van Audenhove (KSA) die tijdens een vlottentocht met een toch wel heel vreemd model afkwam. Het concept was volgens mij gebaseerd op een spin die over het water kan lopen waarbij de buik het water niet raakt. Met dat in gedachte wou Wim een vlot maken waarbij enkel de poten het water raakte. En ik kan me nog heel goed herinneren dat ik ferm verbaasd was dat het nog dreef ook. Die verbazing was zo groot dat ik het niet rap vergeten zal. Wat ik de vrijdag dus geprobeerd heb, was natuurlijk om zoiets te reconstrueren. Ik opteerde voor 4 poten i.p.v. Wim zijn model met zes. Een keuze waar ik later nog spijt van ging hebben. Enkele uurkes denken en timmeren had ik een simpel model klaar. Rond de vier poten had ik halve liter flesjes geplaatst.

Even later bracht Emil me naar een plek waar ik het model rustig kon testen en hier zijn mijn bevinden over het – welja – experiment. Wat ik meteen merkte toen ik het vlot op het water zette was dat het vrij diep lag en toen werd me ook meteen duidelijk waarom Wim toen voor 6 poten koos i.p.v. 4. 6 poten resulteren in meer oppervlakte waarover het gewicht kan verdeeld worden. Ik had ook de halve liter flesjes kunnen vervangen door 2 literflessen, maar die had ik toen niet bij de hand. Bij nader onderzoek was ook de hoek tussen het water en de achterste poten te klein waardoor de achtersteven nog dieper lag. Een ander fout van mij was dat ik de flesjes niet gedicht heb. Ook dat koste me de kop vooral in snelle stromingen waar golven alom aanwezig zijn, want die golven vulde mijn flesjes al snel en trok het hele spel de dieperik in. Geen erg ik heb mijn vlotje kunnen recuperen. Ik besloot om iets verderop een nieuwe test te doen. Ik dacht dat daar de stroming minder was, maar veel verschil was er niet. Echter deze keer bleef mijn vlot drijven en dat maakte me enthousiast. Te enthousiast. Ik veerde het koord iets te fel, waardoor mijn vlotje in de ruwste wateren terechtkwam. Een oneven strijd die mijn vlotje verloor. Opnieuw de dieperik in. Maar deze keer was ik er nog niet vanaf. Ik probeerde mijn vlot terug te halen, maar de stroming werd er natuurlijk niet minder op. Tegen de tijd dat ik mijn vlot aan wal trok, was de schade tevel. Eén van de poten was afgebroken onder de immense kracht van de rivier en de andere poten waren verplaatst. Om mezelf te troosten besloot ik om mijn verdriet weg te eten. Ik bestelde een Píta en die was nog goed ook. Al snel was ik het tragische event van die namiddag vergeten.

Einde

Lennart

P.s: zaterdag en zondag heb ik gewoon gechilled en dus kan ik daar niet veel meer over vertellen.

Lammetjes & Sneeuw

2010-05-17T15:54:00.002Z

Er is weer een weekje om en daar wil jullie natuurlijk graag over vertellen. Om de algemene sfeer op u los te laten moet ik zeggen dat deze week een vrij rustige week was. Maandagochtend had ik m’n laatste examen. Ik was het vergeten te vermelden, maar inderdaad ’t was de afgelopen twee weken examens. Hoe dan ook zo belangrijk is dat ook helemaal niet. Ik ben naar die examens gegaan, heb daar een uurke gezeten en ben het dan afgetrapt. Veel heb ik niet kunnen invullen al vind ik dat ik toch al wat IJslands kon verstaan. Ik heb rustig die vragen overlopen en hoewel ik de antwoorden niet kon geven, had ik toch al een idee waar ze naar toe wilden. De school is dus om en de vakantie is begonnen. Het enige dat ik nog op school moet doen, is daarheen gaan met mijn T-shirt waarop iedereen zijn naam dan kan schrijven.
Omdat het weer vakantie is, ben ik wederom verdwaalt in tijd en heb ik helemaal geen besef welke dag ik bepaalde dingen meemaak.

Hoe dan ook, ik ben ergens naar Robin Hood gaan kijken. Een nieuwe film met Russell Crowe. En hippe film dat wel, zeker een aanrader. Veel bekend volk in de bioscoop gezien en ‘t is altijd fijn om zo wat woorden te wisselen tijdens de pauze. Vanwege de vakantie zijn films hét alternatief om de tijd door te brengen. Zo huur ik regelmatig wat films.

Ook heb ik nog eens gefietst en dat was lang geleden. De dikke banden maakten het er niet gemakkelijker op. Ook heb ik gemerkt dat mijn conditie er wreed aan toe is. Spijtig, maar daar zal ik ooit nog wel eens werk van maken. Misschien dat het ook wat aan de fiets lag vermits ik er niet zonder handen mee kon rijden. En als dat niet lukt dan scheelt er meestal iets met de vélo. Misschien dat ik wat meer adem krijg als ik wat in Reykjavík heb rondgetoured.

De meeste bedrijvigheid was te vinden in de stal van de schapen die op dit moment allemaal hun lammetje aan het baren zijn. Ik heb zo’n geboorte van dichtbij meegemaakt en ik moet zeggen, veel schoons is er niet aan. Wel lachen is als die pasgeboren lammetjes voor het eerste mekkeren. Dan komt er zo’n piepgeluidje uit. Hier verwachten ze zo’n 59 lammetjes in totaal. En op dit moment zijn er al zo’n 31 geboren. Elvar is druk in de weer om er telkens bij te zijn, wanneer er weer een lammetje aankomt en dat resulteert in korte nachten. Moest er iets misgaan of moest de bevalling niet zo vlot verlopen dan wil Elvar daar zijn om het allemaal op het rechte pad te zetten. Bij de geboorte die ik heb meegemaakt bijvoorbeeld ging het mis. Een lammetje had één voorpoot op de verkeerde plaats en dus schoot Elvar te hulp. Ook heb ik daar de vermeende ‘echte’ ijslandse schapen gezien. Deze hebben niet 2 maar 4 hoorns. Echt gemakkelijk zit dat niet en vaak zagen ze stukken van die hoorns af om het leven van het schaap te vergemakkelijken. Ik zeg ‘vermeend’ omdat niemand er zeker van is.

Op het moment dat ik dit bericht aan het schrijven ben, krijg ik ook post(niet echt post eerder nieuws) binnen over het pakje dat Tante Ria en Nonke Danny opgestuurd hebben. Ze het pakje ‘in beslag genomen’ of hoe zeggen ze dat. Nee, ze hebben dat opgedaan (wellicht omdat ze iets gezien hadden op de scanner) en nu krijg ik hier een soort verslag van. Ze vertellen me hier dat er vlees in het pakketje zat en dat is ten strengste verboden. Ik moet nu ene mail gaan sturen om alsnog de rest van het pakket in handen te krijgen.

Die regels zijn er om IJsland te beschermen. Vermits IJsland een eiland is, is er weinig of geen genetisch materiaal afkomstig van buitenaf. Daardoor is de veestapel vrij van menig ziektes. M.a.w. er zijn maar weinig dierenziektes in IJsland. Men is bang dat die puurheid gebroken wordt door vleesimport. Vlees kan enkel het land binnenkomen als gekookt of gebakken is (Dat is alleszins wat men hier mij verteld). Tante Ria en Nonke Danny toch bedankt voor de gedane moeite! Hopelijk was het niet allemaal vlees.

Gisteren heeft het hier nog eens gesneeuwd. Wel grappig, want vorige week was het zo goed weer. Maar ze zeggen dat elke maand hier wel een sneeuwbui in zich heeft. En weet ge, hier hebben ze geen echte regenbuien dus, die sneeuw vervangt dat zo’n beetje.

Dat was het zowat. Geniet nog van uwen dag.

Lennart

Het Leven Begint Bij Spontaniteit!

2010-05-10T12:44:00.003Z

Vorige week was misschien één van de mindere, maar hier zijn we weer en alles is weer ideaal. 8 appels en twee halve krentenbroden later voel ik me weer goed zo niet geweldig. Ik kreeg het in mijn hoofd om een appel te kopen en toen zag ik zo’n pakketje van vier en hupla ik heb al elke dag een appel gegeten. Ik kan niet zeggen dat ik me nu opeens zo gezond voel, maar het feit dat ikzelf een stapje heb ondernomen geeft me nieuwe moed en dat alleen zorgt voor een prettig gevoel. Die twee halve (niet één hele, maar twee halve) krentenbroden zijn u wel bekend van één van de voorgaande blogberichten.

Op maandag begon ik mijn nieuwe week met het ongedaan maken van de titel: “Der Begint Wat Slijt Op Te Komen.” En wat is er beter om slijtage tegen te gaan dan het kopen van nieuwe sneakers? Das zeker nieuwe gympen was mijn antwoord op de pessimistische energie die vorige week circuleerde. Ik wou nog voor een nieuwe broek gaan, maar ik vond dat ik lang genoeg in die winkel had rondgedraaid en dus zal ik nog eens terug moeten gaan. Winkelen is niet mijn ding, maar ik kan net aan als ik het beetje bij beetje doe. Ik ben deze keer voor Puma gegaan, omdat ik die gewoonweg het schoonste vond. De meeste schoenen van Nike die ze verkochten waren gemaakt om te lopen en dus was er niet veel vrijetijds aan. Maandag was ook de dag dat ik nog een artikeltje geschreven heb voor Sparrendal. Jawel mijn vorige school. Der ging ene mail rond om iets te schrijven voor de komende opendeur (die nu reeds om is). Over uw ervaringen, uw toekomstplannen enz.

Dinsdag was de dag van goed nieuws. Mama had me namelijk gevraagd om regelingen te treffen in verband met mijn verblijf in Reykjavík. Burak en ik waren van plan om de laatste 10-14 dagen in Reykjavík te verblijven en we hadden daar al wat steun voor ondervonden bij de AFS-top. Maar om zulke dingen te doen moet ge echter veel papierwerk in orde brengen. En dus begon ik met een mailtje naar de dame in het AFS-kantoor te Reykjavík die zo’n beetje over de uitwisselingsstudenten waakt. Ik vroeg haar naar wat informatie, want zij was diegene die er volledig achterstond. En het is zo dat als ge ergens iets wilt, moet ge deze dame aan uw zijde hebben. Het begon dus allemaal al goed, maar daar stopte het niet. Nog geen twee uur later kwam er opnieuw een mailtje binnen.
Het ging als volgt: “I have news for you. you will be arriving here to Reykjavik June 16th and you will stay at a volunteers house. They are not going to be a typical hostfamily, since they will be very busy. However, you will get your room, food to eat and kindness :-) and they will let you have their bike to ride on in the city. How do you feel about that?”

Wat ik daar van vindt? Geweldig natuurlijk, ik kan al niet wachten. Burak zal in zijn eerste gastgezin verblijven op zo’n klein uurtje van Reykjavík. 10 dagen in Reykjavík en een fiets wat wil ik nog meer?

Woensdag kan ik met niet meteen herinneren, maar het moet gewoon een geweldige dag geweest zijn. EDIT: (5 minuten later) Ik weet weer wat ik gedaan heb op woensdag. Op de middag ging ik naar het zwembad om daar echter voor een gesloten deur te staan (het ging pas open om 16:00u). Op mijn terug weg naar huis, besloot ik om een balletje te gaan trappen op zo’n voetbalveldje. Dat is wel cool hier, de voetbalbond van IJsland heeft in elke dorpke zo’n voetbalveldje aangelegd. Kunstgras en omheining inbegrepen. En dus stond ik daar dus te draaien met een bal die ik ergens gevonden had en ik moet zeggen dat mijn voetbalkunsten er op vooruit gegaan zijn. Ik wordt blijkbaar beter als ik lange tijd niet speel. ^^ zegt ook al veel he. Toevallig ligt dat voetbalveldje direct langs de basisschool en vreemd was het dus niet toen er zo’n kereltje van een jaar of 10 uit de school gehuppeld kwam. Hij stond een tijdje te kijken naar mij (en ik was dus mijn vol trots mijn nieuwe vaardigheden aan het tonen – ja ey, tis niet alle dagen dat ik super in voetbal ben he). Daarna hebben we nog wat samen gevoetbald en heb ik nog wat doelman gespeeld. Spontaniteit is cool!

Het plan was om rond een uur of 16:00u terug te gaan om alsnog een duik in het zwembad te nemen. Ik stopte echter bij datzelfde voetbal veldje om deze keer naar Emil’s voetbaltraining te kijken. Daarna heb ik een halfuurke gebasketbald en toen was het tijd om naar de muziekschool te trekken. Emil vroeg of ik naar zijn optreden ging kijken en wie ben ik om nee te zeggen? Ik heb dit nog al eens gedaan (dat was die keer dat ik nog eens elektrische gitaar gespeeld heb). Ook deze keer vroeg ik bij afloop de directeur of ik wat gitaar mocht spelen en hij was meer dan blij om mij rond te lijden tot bij de gitaren en versterkers. Ik voelde echter de vibe niet die ik nodig heb om gitaar te spelen en dus ronde ik fijn af na een klein uurtje. Ik nam nog even de tijd om het gebouw te bezichtigen, maar had het zowat gehad met muziek voor vandaag. Dat was tot ik een GI- GAN- TISCHE basversterker vond. Helaas had ik mijn eigen basgitaar niet bij, maar ik had al eerder een elektrische basgitaar zien liggen. Ik installeerde mij en smeet het volume charmant open. Nog wat Wah-Wah effect erop en mijn jamsessie kon beginnen. Ik begin ook beter te worden in de ‘Slap-Bass’-techniek.

Donderdag was een rustige dag met schoon weer. Het weer is trouwens bijzonder schoon hier. Vreemd om te vernoemen dat als de thermometer hier +10°C uitslaat ge echt al uwe frak uitsmijt omdat het gewoon gigantisch heet is. Die avond ben ik ook Iron Man 2 gaan kijken in de bioscoop. Een mooie afsluiter voor een mooie dag. Ah nee, ik ben Iron Man 2 op dinsdag gaan kijken, maar goed. Een coole film alsnog. Ik denk dat ik op donderdagavond voor het eerst (in mijn leven): ‘The Tonight Show’ met Jay Leno gezien heb. Dat was wel grappig, maar niet echt iets speciaals (er zit thans een heel goeie gitaarspeler in die met zijn band de achtergrondmuziek verzorgt).

Vrijdag begaf ik me om 15:00u naar de busstop, want ik moest ik Ísafjörður zijn. Helaas geen bus en dus moest ik wachten tot 16:30u om te zien of er alsnog een bus was. Ik besloot om mijn jas uit te doen en dus moest ik even terug naar huis. Als bij toeval besloot ik om eens een andere weg te nemen en kwam ik toch niet de moeder van Elvar (gastvader) tegen. Ik heb me fijn bijgezet op het terras en hebben we daar nog wat dialoog gevoerd in het IJslands.

Gelukkig was er een bus omstreeks halfvijf en dus kon ik mijn geplande avontuur beleven. Ik ging namelijk met Egill Ari (= één kerel) naar een kayak-initiatie. Ik heb nog niet te vaak een kayak van dichtbij gezien en dus was ik verbaasd hoe megahip zo’n ding eigenlijk is. Egill heeft er zelf één en zijne is ongeveer 1500 euro waard. Echt een hip machine. De les ging door in het zwembad van Flateyri (en dat was wel fijn, vermits ik voordien nog maar één keer daar geweest was en dat was dan ook nog eens toen het donker was). De opzet van de les was om te leren recht te komen met uw kayak als ge omkantelde met uw bootje. Na het observeren van de mensen die er al wat van konden, mocht ik het zelf ook eens proberen. Volledig in de knoop met de dimensies, want up is nu down en omgekeerd. Na enkele keren kon ik er al wat van en inderdaad lukt het me zelfs om recht te komen. Hippe mensen daar en dat herinnerde me weer aan het feit dat elk clubje zijn eigen genre volk heeft. Zo kan ik bijvoorbeeld de mensen van de Speedway en de Harmonie vergelijken en nu ook met het kayakvolk. Iedere groep heeft zo zijn eigen karakteristieken. Grappig. Egill heeft trouwens ook een immens hippe hond. Een Alaskan Malamute, volledig mijn type hond. Deze soort is zwaarder en groter dan een Husky. De Husky is een sprinter, waar de Malamute eerder een marathonloper is. Dat is alleszins de informatie die Egill mij gaf. Ook heeft Egill me nog een tof liedje laten horen, ideaal voor op de eenzame wegen tijdens zonnige weer in IJsland. (Klik Hier)

Egill bracht me bij afloop naar Ísafjörður, want ik kon overnachten bij Sigga. Zo hoefde Egill niet helemaal van flateyri naar Bolungarvík te rijden. Toen ik daar ging pitten hoorde ik ook nog een vreemd geluid. Ik strompelde naar de gang om daar te merken dat er een vogeltje was uitgekomen. Sigga heeft zo’n broeimachine op de gang staan met zo’n 5 eieren in en eentje was uitgekomen enkele uren voordien. Wel schattig om te zien. Wandelen zat er nog niet in voor het klein vogeltje en zitten ging ook nog niet helemaal tegoei, maar geluid maken kon’em wel. Gelukkig kwam ik alsnog in slaap.

Zaterdag heeft Sigga me teruggebracht naar Bolungarvík en daar was ik net op tijd om deel te nemen aan de jaarlijks opruim van het dorp zelf. Iedereen nam een straat of 2 voor zijn rekening en op ongeveer 2 uur waren we er mee klaar. Twas zo’n beetje gelijk ene bosopruimactie van de KSA. Er was nog een BBQ aan gekoppeld (blijkbaar kan Jef de toekomst voorspellen) en het was nog gezellig ook. Mah nondepie. Niet dat ik veel mensen kende op die opruimactie, maar als ge zo samen in de kou sta met een hotdog dat creëert al direct een band.

Elín had voor ons een wandeling gepland op zondag en die ging door in Suðureyri. Ook daar ben ik nog nooit geweest. De wandeling ging door iets verder dan het dorp waar we zo’n 9 km op de flank van een berg gewandeld hebben. Van een pad was helemaal geen sprake, het enige dat misschien in de beurt van een pad kwam, waren de schapensporen die een lijn in het landschap sneden even breed als een schoen. Op de terug weg vertelden ze ons nog van: ‘Ahja, waar jullie juist gelopen hebben, daar zijn enkele mensen gestorven’. Zo gevaarlijk was de wandeling. Op momenten was het echt opletten en een sprong maken in de hoop dat ge juist terechtkwam. Allez dat heb ik er toch van gemaakt, want er waren ook veilige stukken. Maar de thrill van gevaar moet ik ook af en toe eens proeven. Wel grappig was dat iedereen van die NordicWalking-sticks bij had en volledig uitgerust was terwijl ik daar stond in mijn oude sportschoenen. Toch was ik de snelste in het terugkomen. Ik moest voor mijn eigen nog eens bewijzen of ik het nog kon. De laatste drie kilometer heb ik doorgetrokken en twas nondedoeme vermoeiend. Niet zozeer die 9 km, maar het terrein was zeer vermoeiend.

Wederom heb ik geleerd dat ge ergens moet komen om wat avontuur te beleven. Vandaar ook de titel. Helaas weet ik nu al dat deze woorden ooit nog eens tegen mij gaan gebruikt worden als ik weer eens in een luie bui ben.

Dat was mijn week zo’n beetje, duizend maal beter als afgelopen week. Trouwens ik heb ook weet gekregen van wat beeldmateriaal waarin jullie me bedanken. Ik wil maar gewoon zeggen dat jullie zoveel niet hadden moeten doen. Komen deze beelden bekend voor? (Klik Hier)

Lennart

Wellicht dat dit liedje het meest past bij het gevoel dat ik nu heb.

Der Begint Wat Slijt Op Te Komen.

2010-05-03T09:18:00.002Z

Ik ga efkes beginnen met een klaagzang zodat ik daar vanaf ben. Ik ben het eten echt moe. We hebben bijvoorbeeld altijd hetzelfde brood. ALTIJD, van dat wit industrieel brood. Want een warme bakker hebben ze niet in Bolungarvík. En dan dieje vis, ’t komt me volledig aan men oren uit. De laatste tijd eet ik heel onregelmatig en soms helemaal niet. Niet omdat ik gene honger heb, maar gewoon omdat het weer ergens iets vuils is. Onlangs had ik ook van die geelachtige vlekken op mijn benen en ik ben niet de eerste met die plekken. Ook Emil en Burak hebben die. Elín zegt dat dat komt van ongebalanceerde voeding. En dan denk ik bij mezelf: “Hoe zou het komen?” Desondanks de onregelmatige tijden leg ik ook veel schuld bij het eten zelf. Zo sla ik bijvoorbeeld het ontbijt over (iets wat ik in België NOOIT zou doen) en waarom doe ik dat? Omdat ik anders 2 keer zo veel van datzelfde brood eet, datzelfde wit brood waar ik niet meer tegen kan. Nu heb ik niks tegen traditioneel eten als het om te proeven is, maar als ge hier zoiets elke dag van de week op u bord krijgt dan verliest ge gewoon uwen appetijt. Het doorsnee diner hier bestaat uit een lap vlees of vis. Als het vlees betreft praten we over een taai stuk vol knook (enkel als we een lammeke eten is het ok). Bij vis geef ik gewoon op en duw ik het spul gewoon naar binnen. Ik ben niet gemaakt voor vis en het feit dat ik zo dicht bij de visindustrie leef, maakt het er allemaal niet beter op. Als groenten bij uw lap vlees/vis krijgen we 5 aardappelkes geserveerd die we moeten delen onder 5 man. Das geen erg want die klein dingen smaken ook naar niet veel. Ook krijgen we erwtjes en worteltjes in blik, m.a.w. te vochtig naar mijn goesting. Als ge die worteltjes proeft begrijpt ge meteen waarom ze u de week daarop hetzelfde blik voorschotelen. Dan is er ook nog rode kool die volgens de gewoonte hier koud wordt geserveerd. Waar ik in het begin de uitvinding “gelei/confituur bij u vlees” prees, kom ik nu op dat statement terug en ga ik u vertellen dat het gewoon is om alles iets zoeter te maken. Het vlees heeft maar weinig smaak op z’n eigen. Ine, Leine en Diane gaan waarschijnlijk niet begrijpen waar ik het over heb, omdat zij een lammeke geserveerd kregen. En de eerste keer dat ik een lammeke geserveerd kreeg was ik ook in de zevende hemel. Maar na de 50ste keer is het nieuwe er al lang vanaf en wilt ge gewoon een degelijk ontbijt. Mam thuis zegt zelf dat ze geen keukenprinses is, maar ik begin te geloven dat ze een keukengodin is.

Ik ga niet alles neerhalen, want ik beleef hier vaak toffe momenten. Zo zag ik op vrijdagavond –om iets verder in te gaan op het woord godin – ‘Clash of the Titans’. Een film die het leven van de zoon van Zeus beschrijft. Hij moet de wereld beschermen tegen de onderwereld. De verhalen uit de Griekse Mythologie zijn voor mij gemaakt. En dus kan ik alleen maar zeggen dat het een steengoede film was! Doch was het een vrij snel evoluerend film. Men had er voor mijn part een trilogie van mogen maken. Vrijdag was ook de laatste schooldag en de laatstejaars vierden dit natuurlijk gigantisch hard. Met veel lawaai, nog halfdronken van de nacht ervoor en verkleedt als het koekiemonster. Dit was zowat hun vervanging voor chrysostomos in België.

Dinsdag na school ging ik weer naar Sigga en Sígurjón. Ik wist dat er geen zwemlessen gegeven werden, maar van Sigga mocht ik nog steeds op dinsdag en donderdag afkomen. Ik denk dat ze gewend aan het raken is aan de rust die ze op dinsdag- en donderdagavond heeft vermits ik de hele avond met Sígurjón rondhang. Er was echter niet veel volk in huis op dinsdagavond, maar terug naar Bolungarvík wou en kon ik niet meer vermits de laatste bus om 18:00h vertrokken was. Een avond vrij is altijd welkom.

Het weekend bracht ons een beetje ‘back-to-basic’ vermits er iets mis was met de internetconnectie. Op zaterdag heb ik wat gitaar gespeeld en wat muziek geluisterd. En in de avond hebben we de film ‘Avatar’ gezien. Het mag gezegd zijnde, de film blijft goed! Op zondag zijn Burak en ik wat gaan basketballen en daarna hebben we weer een filmke opgezet: ‘The Hangover’ deze keer.

Vermits onze internetconnectie niet meer werkt weten jullie ook meteen waarom ik een beetje te laat ben deze week. Al ben ik vaker te laat geweest, deze keer heb ik een excuus. Ik zit momenteel in school en eigenlijk heb ik hier niks te zoeken vermits de examens begonnen zijn vandaag (En ik heb er geen vandaag). Maar ik wou niet thuisblijven,want daar heb ik het zowat gezien.

De titel luidt ‘Der begint wat slijt op te komen.’ En inderdaad gisteren toen ik mijne vuile was van de afgelopen twee weken aan het verzorgen was kon ik zowaar een broek en wat sokken wegsmijten vanwege gigantische gaten. En toen ik daarna eindelijk mijne schone was van 4 weken geleden opplooide kon ik nog eens 3 paar sokken wegsmijten. Ook heb ik onlangs mijn schoenen moeten oplappen omdat er in de hiel lucht zat die er met een stom piepgeluid uitkwam telkens ik een stap zette. Ik heb gewoon een gat in de zijkant van de hiel geprikt en what do you know het piepgeluid is weg. Misschien is het toch tijd voor nieuwe schoenen…

That’s all folks!

Lennart

Mijn Tijd, Wereldtijd.

2010-04-25T14:39:00.002Z

De titel van deze blogpost zou de titel moeten zijn van een ode/lofzang over mijn gehele jaar. En hoewel ik enkele verzen af heb, ben ik er helemaal niet content van. Dus hierbij schrap ik het idee van een eeuwenlang gedicht en gebruik ik de titel als hoofdding voor mijn nieuwe blogpost. Ik vind het een bijzondere titel en het betekent waarschijnlijk iets meer voor mij dan voor jullie. Denk er eens over na.

Deze week was natuurlijk een gigantische mooie week. Misschien omdat het allemaal begon met mijn verjaardag. Toch was ook het weer van bijzondere kwaliteit. Helaas is het nog steeds koud. ’s Nacht vriest het en overdag raakt het vaak niet hoger dan 5°c. Desondanks doet het goed om de zon op het aangezicht te voelen en is er reden genoeg om vrolijk rond te huppelen. Maandag was ook de dag dat de verkiezingen waren. Verkiezingen in school als voorbereiding voor volgend jaar. Ik weet niet echt hoe ze afgelopen zijn, vermits ik er niet veel van verstond. Toch heb ik deelgenomen aan het democratisch gedeelte en heb mijn stem laten horen. (op een klein papierke weliswaar, maar toch).

Dinsdag had ik een vrije dag,want Sigga en haar kroost zat in Reykjavík voor een week. Ik mocht alsnog haar huis gebruiken en dus kon ik weer eens chillen. En laat ik u al meteen weten dat een vrije dag juist na uw verjaardag gigantische cool is! Mijn plan was om filmpkes te kijken. Zo heb ik onder andere genoten en gelachen met ‘Madagascar 2’. De eerste was goed, maar de tweede was misschien nog beter. Ook was ik verbaasd hoe goed de muziek in deze animatiefilm was. Gemaakt door niemand minder dan ‘Will.I.Am’ die zijn talent los heeft gelaten op ‘I like to move it’. (Aanschouw het hier) Iets bloediger dan weer was ‘Ninja Assassin’. De trailer is nog vrij mild vind ik en dus geschikt voor – wel niet alle, maar kom- leeftijdsgroepen. (klik hier)

De rest van de week geschiedde kalm en in vrede. Donderdag stonden we zoals elke dag klaar om 7:30h om de bus te nemen, alleen was er deze keer geen bus. Het bleek ne vrije dag te zijn, waar niemand iets van gezegd had zelfs niet onze gastouders. Die dag vrijaf was ingelast omdat het de eerste dag van de zomer was. IJslanders zijn zo een beetje de hedendaagse Maya’s. Maar het moet gezegd zijnde dat slapen moeilijker en moeilijker wordt. Rond elf uur begint het donker te worden en rond 5 uur in de morgen begint de zon alweer op te komen. Waar het in de winter moeilijk is om wakker te worden is het in de zomer moeilijk te pitten.

Vrijdagavond zijn we met de familie nog eens gaan troeven. En wat bleek dat ik mijn score met zo’n 11 punten verbeterd heb. Dat betekent dat ik 11 slagen meer heb gehaald dan de laatste keer. Yuuh! Helaas geen prijs deze keer.

Zaterdag was nog een typische luier dag. Waarin ik vooral ‘Ratchet and Clank 3: Up Your Arsenal’ gespeeld heb. Dat is een spelleke op de Playstation 2, dat Emil van iemand geleend heeft. Echt een cool! En niet zozeer gewelddadig. Hoewel het hele spel is gebaseerd op het verkrijgen en upgraden van wapens, veranderen uw vijanden gewoonweg in schroeven waarmee ge dan opnieuw wapens kunt kopen. Tof om te doen en zeker een tijdvuller die aandacht verdient.

Vandaag ben ik nog naar een basketbalwedstrijd van Emil gaan kijken. Het bleek dat de wedstrijd afgelast was en dus hebben we een wedstrijdje onder ons gespeeld. De ouders tegen de kids, waarbij ik gelukkig (desondanks mijn verjaardag) bij de kids mocht zijn. Het bleek te eindigen op een gelijkspel en dus was iedereen content.

De wafels zijn op, de speculoos is op. En dus is het enige wat me nog rest wachten op mijn verjaardagscadeau van thuis.

Met vriendelijke groeten

Lennart

19 April 1991

2010-04-19T08:15:00.013Z

Hiep hiep hoera!

Het is zover! Mijn 19de verjaardag!

Gans hip dat ik die kan vieren in IJsland. Daarmee wordt ik ook lid van een beperkt clubje in de familie, want buiten mij was ook Diane (toen ze mij kwam bezoeken) jarig in IJsland!

Vandaag is een stralende dag in IJsland, één van de betere tot nu toe en dat maakt dus de weg vrij om vanalles te doen.

Ook even opmerken dat ik 19 ben op de 19de van de 04de maand en geboren ben in 1991. U ziet dus 4 x 1 en 4 x 9 als dat geen mathematisch wonder is dan weet ik het ook niet meer!

Er is al voor mij gezongen vroeg op de morgen. Elín en Emil zorgden, desondanks de vermoeidheid dat het huis gevuld werd met het 'Happy-Birthday'-liedje weliswaar in het ijslands. Bedankt Elín en Emil.

Wat die vulkaan betreft blijf ook ik niet ongedeerd, want naar alle waarschijnlijkheid zit mam en pap's geschenk ergens vast. Al heb ik toch een papiertje ontvangen waarop staat dat er iets wacht op mij in het postkantoor, misschien is het dat, misschien is het iets anders... vanavond weet ik meer!

"Het pakje dat ik kreeg bevatte speculoos en een (gebroken) paasei. Dat kan maar van één plek komen en dat is van mam en pap. Heel erg bedankt!"

Deze middag ben ik een pizza gaan eten met Burak, deze avond hebben we ook nog eens pizza gegeten (zelfgemaakte deze keer) en just hebben we nog een filmpke gepakt. Tussendoor heb ik nog wat gechilled en wat basgitaar gespeeld. Mijn 19de verjaardag was hoe ik wou en dus kunnen we met een rustig hartje gaan slapen!

Bedankt iedereen die op facebook gereageerd heeft en bedankt vooral aan zij die mij een mailtje gestuurd hebben! Het was een echt mooie dag. Toch denk ik ook aan Opa op Zutendaal en Opa en Oma in Opgrimbie, vermits zij geen toegang tot het internet hebben. Doch ben ik er zeker van dat zij mij niet vergeten zijn en ik weet heel goed hoe graag ze me een hand hadden willen geven. Aan herinneringen heb ik geen tekort en dus kan ik me levendig voorstellen hoe zij mij ne gelukkige verjaardag zouden wensen.

En denk eraan:

Een ton dat zal'em geven, geven, geven
Een ton dat zal'em geven op naar het café!

The Aftermath.

2010-04-18T12:11:00.012Z

Ine, Leine en Diane hebben hun sporen na gelaten. In de dagen na hun vertrek heb ik vaak hun stemmen gehoord. Bijvoorbeeld toen ik in Hamraborg op het toilet zat, meende ik hen te horen in Hamraborg. Vreemd en zwaar. Vele malen heb ik opgekeken om te kijken of zij het waren. Om dan weer verward verder te gaan met de dingen die ik bezig was. Telkens tegen mezelf zeggend dat ze in Reykjavík zijn. Dat gevoel had ik ook in het begin van mijn avontuur. Verschillende keren dacht ik iemand van de familie of vrienden te herkennen. En das zo vreemd als ge dan tegen uw eigen zegt van: “Allez wat doet die nu hier?”. Maar goed de stemmen zijn weg, ik ben er overheen en heb in de gaten dat Ine, Leine en Diane een zeer goede tijd in IJsland hebben gehad. Gelukkig ook voor hen zaten zij op het laatste vliegtuig richting Europa. Leve de Vulkaan!

Nog efkes over die vulkaan. Hier vinden de mensen het gans lachen dat de luchthavens in Europa dicht zijn door hun vulkaan. Maar telkens als ik hen vraag naar de importproducten sterft het gelach weg en zou ik nog wel eens gelijk kunnen hebben. Te weten dat IJsland voor 90% uit visindustrie staat, moet natuurlijk zo goed als alles ingevoerd worden.

En dan kan ik verder gaan over die vis. Ik heb weer wat vuils mogen eten. Ine, Leine en Diane waren nog aan’t lachen met mij dat het eten toch zo goed was en wat ben ik toch ne klager. Maar geen 2 dagen later was het weer zover. De naam weet ik niet, maar het was weer ‘traditioneel’. En hier is ne goeie raad als ge ooit dat woord in associatie met eten hoort in IJsland dan begin maar te lopen. Deze keer was het een soort vis die geen botten had, maar zo’n speciaal skelet gelijk vliegen. Klinkt heerlijk niet? Maar wacht! Er is meer. Dus we zitten daar die vette vis op te eten en gelukkig moest ik deze keer niet kokhalzen. Tot Emil ons vol trots een worm liet zien. What?!! Jazeker daar kwam gewoon een ringworm uit die vis. Lekker op de boterham. Daar moest ik toch efkes slikken, man. Emil vraagt nog of hij die mag opeten en Elín zegt met wat twijfel: “neeee, dat zou ik toch niet doen”.Gelukkig kon ik wat troost zoeken in de snoepen en wafels van de familie thuis, wat had ik gedaan zonder?

Leine en Diane hadden me nog wat centjes cadeau gedaan en hoewel ik daar een boek mee ging kopen, heb ik het plan verandert en heb ik twee CD’s gekocht van twee band die ik op Aldrei fór ég Suður gezien heb. Eén reggea band en één pop band waarvan ik de leadsinger lang geleden ontmoet heb.

Woensdag avond was het nog eens tijd voor een filmpje. Een documentaire op precies te zijn. De titel luidde ‘Garbage Warrior’ en mijn naam zou niet Lennart Opsteyn zijn moest ik aan zoiets voorbij gaan. En misschien dat jullie al aan het afhaken zijn omdat het weer zo’n cliché ‘reduceer de afvalberg’ verhaal gaat zijn. Maar indien u dit denkt, dan zit u een beetje verkeerd. Michael Reynolds, een architect laat zien wat hij kan. Hij maakt dus huizen met afval en bereikt daar grootse dingen mee. De huizen die hij bouwt kunnen volledig op zichzelf bestaan en hebben nood aan nutsvoorzieningen, ze maken alles zelf. Het feit dat die huizen in de woestijn staan en ook daar kunnen overleven zegt naar mijn mening al heel veel! Om geen verkeerd beeld te creëren van de man en zijn ideeën ga ik hier gewoon de vertaling geven van de beschrijving die op de officiële site staat. Ik zeg het u, dit is echt een must-see! Het verhaal is echt cool en moest ik ooit voor een huis gaan dan zou ik graag voor deze mogelijkheid opteren. Michael Reynolds verdient voor zijn werk een plek naast Christopher Johnson (Chris) McCandless en Ishi (zie Waar Naartoe?). Michael doet me trouwens een beetje aan Nonke Danny denken en dat is cool!
----------------------------------------------------------------------------------
Eerst wat woorden die u zeker in acht moet nemen:
*Earthship(zie foto): Passief zonnehuis- gemaakt van natuurlijke en gerecyclede materialen.
*off-the-grid: Huis met weinig tot geen rekeningen van nutsbedrijven.
*Biotecture: Het beroep van het ontwerpen van gebouwen en omgevingen met aandacht voor de duurzaamheid ervan./ Een combinatie van biologie en architectuur.

Wat hebben bierblikjes, autobanden en flessen water hebben met elkaar gemeen? Niet veel, tenzij je architect Michael Reynolds bent,in welk geval zij de keuze zijn voor de productie van thermische massa en energie-zelfstandige huisvesting. Al 30 jaar, in New Mexico hebben Reynolds en zijn groene discipelen hun tijd besteed aan de voortgang van de kunst van het "Earthship Biotecture*' door het bouwen van zelfvoorzienend, off-the-grid* gemeenschappen waar design en functionaliteit samengaan. Deze experimentele structuren creëren een conflict tussen Reynolds en de autoriteiten, die worden ondersteund door de grote bedrijven. Gefrustreerd door de verouderde wetgeving wil Reynolds pleiten om een testgebied te creëren. Terwijl politici moeilijk doen, laat Moeder Natuur elders haar kracht zien waardoor gemeenschappen verwoest worden door tsunami's en orkanen. Reynolds en zijn bemanning grijpen de gelegenheid om hun baanbrekende vaardigheden te verlenen aan diegenen die het meest nodig hebben. Garbage Warrior is een actueel portret van een bepaald visionair, een held van de 21ste eeuw.

Bezoek zeker de site! (klik hier)
----------------------------------------------------------------------------------

Lennart / die morgen jarig is

p.s: Ik ben nog eens naar het zwembad geweest en ge kunt daar zo op een weegschaal gaan staan en wat blijkt? Ik ben 3 kilo kwijt sinds de laatste keer dat ik erop stond. Het is nu niet dat ik op mijn gewicht let of bepaalde dingen niet eet, neen gewoon ik voel me goed.
+ Der is ook een nieuw serie foto’s online, voor zij die tijd hebben: Album Zonder Titel

Album Zonder Titel

2010-04-16T09:12:00.003Z

http://picasaweb.google.be/Dhyhakhan/AlbumZonderTitel#

TADA! Enkele foto's die nog op mijn camera aan het rommelen waren. Niet veel spectaculairs, gewoon om wat kracht bij te zetten aan mijn verhalen.

Van de laatste twee maanden ga ik minder en minder foto's maken, vermits ik gewoon ga genieten van de tijd die me hier rest. Moest er echt nog iets wilds op de proppen komen, gelijk vulkanen die het luchtverkeer stil leggen dan zal ik mijn toestelleke nog wel eens uithalen. Maar we weten allemaal dat de kans dat zich dat voordoet onbestaande is...

From Iceland with love...

IJslandvaarders

2010-04-12T09:59:00.004Z

De week was er weer één uit de trage categorie. Dat betekent dat ikzelf het begin vergeten ben en dat het weekend heel goed was doch te snel ging. Mijn geheugen komt zowat terug op donderdag waar ik nog een ontroerend moment met Sígurjón. Het gebeurde juist na het zwemgebeuren toen Sigga al gearriveerd was om ons op te pikken. Ik zei tegen Sigga dat ik deze keer niet meeging omdat ik mijn kamer nog moest opruimen voor het bezoek dat vrijdag kwam. Sígurjón die al genesteld in de auto zat begreep dat ik geen gebaar maakte om in te stappen en maakte tijdens mijn gesprek met Sigga zijn riem los om mij te volgen. Sigga probeerde hem nog uit te leggen dat ik er deze avond niet ging zijn, maar het was al te laat. Terwijl ik het manneke zijne riem voor de tweede keer vastklikte begon die toch niet te schreien. Huilen zo hard dat ik er schrik van kreeg. Sigga legde mij dan weer uit dat hij in het begin niet zo fan van mij was, maar nu keek hij echt uit naar de dagen die ik met hem doorbracht. Al die traantjes gingen dus over mij en dat was een zeer ontroerend zicht. Ik voelde me nietig. Want een kleine van 5 jaar die dezelfde hoogte als mijn knie heeft en me recht in het hart raakt was het laatste wat ik verwachtte. Ik probeerde hem te kalmeren met enkele rustige woordjes in het IJslands en dat bleek nog te werken ook. Het ergste van de huilbui was over en dus nam ik afscheid van hun en duwde ik het portier van de auto dicht. Sígurjón was niet meer te zien vermits hij te klein is om door het raam te kijken. Het vaag snikken van hem gaat thans door merg en been en dat was dan ook het laatste wat ik van hem hoorde.

Maar over dat bezoek moet ik misschien toch nog wat uitleg kwijt.
Ik had op voorhand al wat mails moeten sturen en de weg moeten uit leggen, maar bleek in beide opdrachten gene sterke te zijn. Vele van hun vragen zijn nooit beantwoordt omdat ik hun mails vergeet en in de wegbeschrijving zat een grote fout, nogmaals mijn excuses daarvoor. Toch hebben ze het gehaald en was ik verheugt te horen dat ze de afstand veilig hadden afgelegd. Ik ben hier natuurlijk over niemand minder dan Leine, Diane en Ine aan het praten. Het select groepje noemt zichzelf de IJslandvaarders dat verklaart dus de titel. De familie (of althans enkele vertegenwoordigers daarvan) kwam mij gewoon opzoeken. Zij bereikten mijn stulpje in Bolungarvík op vrijdag in de late namiddag. Vreemden dat waren het. Hoewel ik ze mijn nog levendig kon voorstellen, is het ontmoeten van familie na een periode van zeven en een halve maand toch vreemd. Die vrijdagavond hebben we bijgepraat, want het doet deugt om de details van het reilen en zeilen van het thuisfront te horen. Vreemd om nog eens fatsoenlijk Vlaams te horen.

Ook kwamen zij met geschenken vanuit het oosten, men zou kunnen zeggen dat de drie koningen wat later waren deze keer. Snoepjes – zonder toevoeging van vis voor de verandering - vanuit Opgrimbie met dank aan Tanteke, Nonke Guido, Kirsten, Karen en Tom. Het belang van kaartjes is ook hier weer gebleken, want hoewel ik heel blij ben met de snoepjes doet zo’n kaartje toch iets heel anders. Werkelijk volgeschreven kaartjes maakten dat ik me weer even thuisvoelde. Kaartjes zeg ik, want Oma had er ook één bij haar 7 kilo wafels gestopt. En ik mag met trots zeggen dat ik er nog geen heb aangeraakt! De vorige keer dat ik wafels kreeg waren ze zo snel op dat ik er niet echt van genieten kon. Ik denk dat mijn wafelmeter die in mijn lichaam zit al die tijd op ene keer wil inhalen en dat resulteert natuurlijk in het panisch verorberen van deze lekkernijen. Maar ik leer van mijn fouten en ik bewaar deze lading voor special momenten (tenzij ze droger beginnen te worden, dan ga ik me weer overgeven aan die impulsieve drang om wafels te eten). Ook werd ik met een lading kledingstukken overladen want mam en pap thuis hebben zich er eens aangezet en dat kan alleen maar goede dingen tot gevolgen hebben. Zij kwamen op het idee om 2 dezelfde sweaters te maken, één voor Burak en ééntje voor mij. Onze broederschap is dus nog maar eens gegroeid en Burak kon het op eerste zicht niet geloven dat hij een pull cadeau kreeg. Ook heb ik twee T-shirts gekregen met het South-Park manneke erop! Zó cool!! Foto's daar is het nog op wachten. Ik deze week nog wat foto's maken. Ik heb geen foto's van toen de familie hier was omdat ik daar helemaal van wou genieten. Zij hebben echter wel honderden foto's en dus kunnen zij mij die misschien wel bezorgen.

Zaterdag ochtend begon de dag rond elf uur met brunch. Snel gevolgd door een bezoek aan Ísafjörður. Ik kreeg de eer om daar de uitleg wat te doen en was zelf verbaast van hoeveel ik eigenlijk over dat dorpke wist. Die namiddag deed me wel goed, gewoon even tijd alleen met de familie. Natuurlijk is een gids altijd beter als hij wordt ondersteunt door toeristen die interesse in alles tonen. Grappig om te zien dat echt alles tot de verbeelding aansprak en daar moest ik dan weer uit concluderen dat ik zowat deel van het decor was geworden. Niet dat dat slecht is, dat is juist de bedoeling als ge ergens gaat leven voor 10 maanden. Die avond aten we een lammeke en daar waren de nieuwkomers dol op. Ze konden niet begrijpen dat ik het eten slecht vond! En om mijn eigen huid te redden ga ik hier wel vermelden dat ze het allerbeste van de IJslandse keuken geproefd hebben. Na het eten bleven we gezellig aan tafel zitten en spraken we weer om mij wat bij te brengen. Zaterdag heb ik ook besloten dat het beter was dat zij vertrokken op maandag of dinsdag. Omdat ik merkte dat ik opeens heel dicht bij het thuisfront. Zo was ik op ne keer aan’t denken: “Ah doeme, ik zou nog een met Mattias en Vanloffelt. Niet dat die twee kerels van de KSA mijn beste vrienden zijn of zo, maar gewoon ik had die nog eens graag gekke toeren zien uithalen op de KSA. En het voelt niet goed te weten dat ik hier nog twee maanden moet rondlopen en ik al aan het denken ben aan minder belangrijke figuren in mijn leven.

Zondag namen we deel aan een rondleiding in Bolungarvík zelf met Elín als onze gids. En ik ga eerlijk toegeven dat ik het spijtig vond dat geen tweede namiddag alleen met mijn familie kreeg. Hoe dan ook voor Burak en ik was de wandeling niets ongewoons, maar ik ben blij dat de gasten er van genoten hebben. Zij gingen daarna nog naar een boerderij, maar daar heb ik voor gepast. Ik was moe en heb wat TV gekeken. Die avond was dus onze laatste. Ik heb wat spullen aan hun meegegeven waaronder mijn gewonnen gitaar.

Maandagochtend reden zij ons (Burak was er ook bij) naar het school en daarmee was het avontuur op zijn einde aan het komen. Ik wens hen nog veel plezier in Reykjavík en hoop dat ze veilig thuis geraken. De beschrijving van hun bezoek heb ik kort gehouden omdat ik het nu efkes zwaar heb. En het wordt er natuurlijk niet gemakkelijker op als ik eraan blijf denken.

Bedankt aan iedereen die me nog steeds volgt en af en toe eens aan me denkt.
En vergeet niet dat de 19de april mijn verjaardag is!!

Lennart

p.s: Ik ben me ervan bewust dat mijn blogposts niet meer zo heroïsch zijn als enkele voorgaande, maar de laatste tijd schrijf ik meestal als ik moe ben en dan is het iets moeilijker te concentreren. Hopelijk vind ik snel de spirit terug om voluit te gaan in het schrijven.

Aldrei Fór Ég Suður!

2010-04-06T13:48:00.003Z

De voorbije week was het hier paasvakantie en die loopt nog tot morgen (woensdag). Een week van chillen (damn dat woord heb ik al vaak gebruikt op deze blog) stond dus in het vooruitzicht. En dat is precies wat ik Burak en ik hebben gedaan. Van het leven genoten op een eerder luie, maar toch filosofische manier. Om eens wat afwisseling te hebben heb ik ook nog een puzzel boven gehaald. Eéntje van zo’n duizend stuks. En die werkten Elín en ik af op maandag (gisteren als ik me niet vergis). Ik heb er een foto van gemaakt, maar op nieuwe foto’s moeten jullie nog even wachten vermits mijn camera niet meer werkt op mijn laptop en dus moet ik telkens naar andere hun computer vragen. Maar wees niet getreurd want wiet weet heeft u de vorige reeks gemist en dus zijn er meer dan foto’s genoeg om onder de loep te nemen. Zie Visualisatie.

Op woensdag kwam Jack uit Hongkong ons opzoeken in ons eigenste Bolungarvík. Jack’s echte naam is Ho Man Lau, dit vermeldt ik om het imperialisme van de Engelse taal tegen te gaan. Al mag ik daar niet echt van over spreken vermits ik duizend en één woorden in’t engels heb staan op mijn blog.Jack was welgekomen en met hem zijn we naar Ísafjörður gegaan om wat rond te kijken. Dat was tof tot op een bepaald moment dat de verveling insloeg. Dat is niet ongewoon in de Westfjörds die doodse momenten. Toch kunnen Burak en ik ons vrij goed aanpassen en vooral omdat we op dezelfde lijn zitten wat betreft – u kan het al raden – chillen. Jack is die doodse momenten echter niet gewoon en begon naar onze mening vrij ambetant te wezen. Vreemde grappen, bizarre geluiden en een impulsieve drang om te eten waren het gevolg van de verveling voor onze vriend Ho Man Lau.

Gelukkig was er Aldrei fór ég suður!
Een muziekfestival waar nondoeme goei bandjes hun ding kwamen doen. Het was een tweedaags festival met namen zoals Dikta (een band ik eerder heb gepromoot in één van mijn blogpost); Mugison (onze held/ik heb een cd van hem); Biggibix (pop) en Skúli (reggea). Zeer goed echt waar!Mensen van heinde en ver zakten of liever stegen af naar de Westfjörds om het evenement mee te maken. De bevolking van ísafjörður verdubbelde zowat van zo’n 3000 naar zo’n 5500 tot 6000 mensen. En het was dus een gigantisch succes met andere woorden. Antonia (Duitsland), Sarah Louise (Amerika) en Giorgia (Italië) zakten evenals Jack af naar Ísafjörður om het allemaal met eigen ogen te zien en grappig om te zien hadden ook zijn een beetje dezelfde aanpassingsmoeilijkheden als Ho Man Lau. Ik heb nog een T-shirt gekocht om helemaal in de stemming te komen met het logo en alles derop en deraan. ‘Aldrei Fór Ég Suður’ betekent ‘Ik ging nooit naar het Zuiden’ of in het engels ‘I never went south’. En dat is eigenlijk een gigantisch hippe naam voor een festival. Vermits heel IJsland is gebaseerd op Reykjavík. Ik vermoed dat de naam bijdraagt tot de epische sfeer omtrent het festival.

Ik heb ook weer wat volk leren kennen waaronder een kerel uit Zweden die in IJsland het merendeel van zijn jeugd doorbracht, maar dan toch naar Amerika verhuisde als ik me niet vergis en zo’n 3 jaar geleden terug kwam naar IJsland. Ook een kerel die rondliep met de naam Gunnar, maar die er bijzonder Indonesisch uitzag. Ik vroeg de man naar zijn roots en vertelde me dat hij was geadopteerd uit Sri Lanka toen hij amper een maand oud was. Wellicht om het onderwerp af te sluiten voegde hij er nog snel aan toe: ‘Dus ik heb IJslandse ouders’. Wie ben ik om na zo’n statement de ambetante uit hangen en dus veranderde we van onderwerp. Hij gaf me het compliment dat hij eerst dacht dat ik van Londen of zo kwam vermits mijn Engels zo goed was. En zo was mijn dag ook weer goed. Om even op te scheppen ga ik zonder te overdrijven vermelden dat deze meneer niet de eerste is die mij complimenteert met mijn Engels. Colin (mijn Amerikaanse Broeder) is hem bijvoorbeeld voor gegaan, Colin zei zelfs dat ik dicht in de beurt zoniet beter als Sarah Louise ben. Ter verduidelijking Sarah Louise is amerikaans. Yuuuh!! Ik voel me zo goed!!

Van vrijdag tot maandag mocht ik bij Sigga verblijven vanwege het festival. Bij deze nogmaals bedankt daarvoor, Sigga! (niet dat ze deze blog leest laat staan kan lezen, maar toch) En dus heb ik mijn paasviering uitgesteld tot maandagnamiddag. Zo veel maakt dat niet uit vermits men hier niet echt een grote fan van Pasen is. Van de goede week waarop Pasen is gebaseerd heeft men hier geen besef. Men noemt de week rond Pasen eerder ski-week vermits dat vanouds de gewoonte was om naar de Westfjörds te trekken om van een ski-vakantie te genieten. Toch ben ik blije eigenaar van een chocolade paasei. Of liever was ik eigenaar, want tot mijn eigen verrassing heb ik dat al verorbert. Normaal ben ik niet zo’n fan van chocolade, maar honger maakt rauwe bonen zoet nietwaar?

Dat is het zowat, ik geef jullie een beetje rust na de gigantisch lange post van vorige keer.
Voorlopig is het wachten op een nieuwe reeks foto’s.

Lennart

Visualisatie

2010-03-29T12:46:00.008Z

Ook deze keer zijn de foto's er om mijn verhaal bij te staan, lees dus eerst Iceland: 7 Months In... alvorens verder te gaan.

Voor allen die uitgelezen zijn, één adres en één adres alleen!!
http://picasaweb.google.be/Dhyhakhan/7MonthsIn

Deze keer laat ik een serie van 149 foto's op jullie los.
Vergeef me voor enkele slechte vanwege uploadproblemen.
Ook moet ik vermelden dat niet alle foto's van mij zijn, de batterijen van mijn cameratoestel waren in de helft van het weekend op.

Reservebatterijen is een must! Spijtig dat ik die les moest trekken uit eigen ervaring.

Hiep hiep hoera! voor mijn eigenste mama!!! zij viert haar verjaardag naar goede gewoonte op 29 maart en ook dit jaar (hoewel ik er niet bij was) zal ze die traditie voortgezet hebben...

Ne gelukkige verjaardag!

From Iceland with love...

Iceland: 7 Months In...

2010-03-26T12:24:00.003Z

Vorige week was niet veel speciaals .Wat aan mijn filmpke gewerkt, wat rondgehangen… Niets speciaals. Op het filmpke moeten jullie nog even blijven wachten, dat is nog (lang) niet rond. Het enige wat misschien cool is om te vermelden is dat Friðrik en ik voor de tweede keer optraden op het vrijpodium in Edinborg, dat om de twee weken op een donderdag gehouden wordt. Deze keer waren we beter voorbereid en dus schitterden we met liedjes zoals ‘House of the Rising Sun’ door The Animals, Creep van Radiohead en ‘Hallelujah’ door Jeff Buckley. Het was echt een coole avond met veel amateurisme dat toch goed uitkwam, waardoor het spektakel een eerder heroïsch voorkomen kreeg. Ook meer mensen en kandidaten wat ten goede van de sfeer komt.

Het weekend bleek één uit de duizend te worden, vermits AFS een weekendje in Snæfellsnes had gepland. Dat is de naam van het grootste schiereiland in IJsland. Er is tevens een gletsjer te vinden. We (Burak en ik) vertrokken op vrijdagmorgen, wat dus ook een dag zonder school betekende. Ik stond niet echt te popelen om op dat vliegtuig te stappen vanwege mijn auto/zee/luchtziekte. De vlucht was ok en dus kwamen we aan in Reykjavík omtrent 10 uur. We werden naar het AFS-kantoor getoured en daarna kregen we vrijaf tot ongeveer 13:00h. Burak en ik besloten samen de niet zo toeristische plekjes van de stad te gaan bezichten. En die hebben we natuurlijk gevonden. Aan vreemde plekken bleek er een overschot te zijn en dus hebben we onze tijd meer dan nuttig gebruikt. Daarna werden op een bus geduwd en TADA weg waren we… We reden eerst naar Óli’s hut. Óli is de afkorting voor Ólafur Ragnar Grímsson, de president met andere woorden. We gingen dus de president van het machtige IJsland bezoeken. Zoals u al merkt was ik verre van onder de indruk… Ik heb een probleem met mensen waarvan iedereen denkt dat ze belangrijk zijn. Desondanks heb ik enkele foto’s van hem en zijn omgeving. De plek waar deze meneer verblijft word Bessastaðir genoemt.

De tour ging verder naar Lýsuhóll (daar verbleven we), maar niet zonder eerst een plaspauze in Borgarnesi te houden. Daar hadden we zo’n 20 minuten om onszelf te entertainen en dus heb ik wat rondgelopen in dat dorpke en enkel foto’s genomen. Ik vond het spijtig dat ik de enige was die niet rechtstreeks het cafetaria instormde om ijsjes en dergelijke te kopen. Toch bleek ik achteraf geen reden te hebben om de gedachtengang van mijn vrienden in twijfel te trekken. Ze verbaasden mij keer op keer met hun open-minded gedrag dat ik me al snel helemaal thuisvoelde. Lýsuhóll bleek een vrij verlaten plek te zijn, om niet te zeggen dat ons gebouw het enige in de omtrek was. Toch was ik blij dat ik van die bus was en hopla een cool weekend kon beginnen. In het begin had ik wat moeite om me aan te passen. Iedereen die in Reykjavík verbleef sprak over hun gezamelijke ervaringen en dus voelde ik niet meteen de aansluiting die ik verwacht had te vinden. Alsnog was ik enkele uren later weer de oude en brak ook meteen het feest los. Het was fijn dat de vrijwilligers ons de eerste avond lieten chillen, dat bracht ons allemaal dichterbij elkaar. Ik zocht mijn oude Amerikaanse kameraad Colin op en vond aan zijn zijde ook Sam de Canadees/Quebec. De Belgische vrouwen waren ook van de partij en zowel Melanie (Waals) als Lies (Vlaams) waren content mij te zien. Ook met hen heb ik duizend keren gelachen! En dus was vrijdag een dag van chillen en lachen.

Zaterdag gingen we rond de gletsjer touren en daar kregen we de coolste dingen te zien. De natuur was gigantisch schoon rondom de gletsjer desondanks frequent bezoek van toeristen. Ikzelf voel me niet zozeer een toerist. Ik voel me meer een deel van de omgeving. Tijdens de tour heb ik ook ongelooflijke gesprekken gevoerd met Sam. De inhoud van deze gesprekken wil en ga ik niet verspreiden via het medium internet… Ook Colin kwam ons vaak ondersteunen met zijn mening en de mening van mijn Amerikaanse broer is natuurlijk altijd welgekomen. Spijtig dat de tour zo strak op schema lag, want vaak kregen we maar 20 minuten om ons ding te doen… Tijd, ik hou er helemaal niet van.

Onze eerste stop was in Arnarstapi. Daar mochten we genieten van een ongelooflijk mooi uitzicht. Een uitzicht dat zeer goed bij de conversatie tussen Sam en mij paste. Ook was er een soort van monument dat een trol voorsteld. De zon scheen fel en dat bracht een lach op ieders gezicht. Djúpalónssandur was de volgende plek waar we onze tent opzetten (figuurlijk). Er was een prachtig zwart kiezelstrand met golven die onnoemelijk krachtig waren. Om die stelling te onderstrepen was een groot deel van het strand bezaait met onderdelen van een schip. Ook werd er vroeger bepaald wie welke job kreeg. De jobs werden uitgereikt met behulp van 4 stenen. Diegene die de zwaarste kon optillen kreeg de beste job en het meest betaald, al de rest moest het onderspit delven voor de rest van het jaar. Om even te bekomen werd er een shopping-stop ingelast om de bus van de nodige vloeistoffen te voorzien, maar ook om van enkele vloeistoffen af te geraken. Olafsvík noemde de plek en ook daar heb ik rondgelopen in plaats van te gaan shoppen. Deze keer werd ik ondersteund door Colin, Sam en Eirín. Eirín is een meisje uit Noorwegen en kon IJslands spreken toen we de 6de week van ons AFS-jaar ingingen. Zeer tof groepje waarmee ik dagen aan een stuk zou kunnen slijten. En toen kwamen we aan in Bjarnarhöfn. Dat is een plek waar maar één boerderij staat. Deze is gespecialiseerd in het bereiden van hákall/haai. Er was ook een klein museum in één van de gebouwen en dus hebben we daar wat rondgelopen en hebben we nog eens haai gegeten. En ik moet zeggen mijn eerste ervaring was bijzonder slecht. Het smaakte verschrikkelijk, maar hier in zo’n afgelegen boerderij mag het gezegd worden dat ik van die haai genoten heb. Het hangt dus gewoon af van de bereidingswijze… In Helgafell was het de gewoonte dat men die eenzame berg beklimt zonder een woord te zeggen. Zich dan omdraait en naar het Westen kijkt. 3 wensen maakt en afdaalt in gehele stilte. Ik dacht bij men eigen dat ik niet echt drie wensen nodig had en was dus ook één van de weinige die geluid maakte. In Ölkeld bezochten we nog een waterbron die mineraalwater opbracht. Grappig om te vermelden is dat we eerst aan de verkeerde bron zaten te lurken. Tot er een lokaal figuur kwam opdagen die verbaasd naar een andere bron wees. Hilarisch! Toch moet gezegd worden dat de eerste bron lekkerder was dan de werkelijke.

Na de tour om Snæfellsjökull eindigden we de dag met een Talentenshow. Iets waar maar weinige zin in hadden. Sam, Colin, Carlos en ik staken de koppen bijeen om iets degelijks naar voren te brengen, maar onze brainstormsessie evolueerde telkens naar een vreemd gesprek waarin alles mogelijk was. Colin stelde voor om onze brainstormsessie gewoon op het podium te houden en dus was er helemaal geen voorbereiding nodig. Wat er precies gebeurd als Carlos, Sam, Colin en ik bijeen komen is moeilijk uit te leggen. Buitenstaanders noemen ons wazig, vreemd, filosofisch, grappig… We kunnen gewoon onszelf zijn als we bij elkaar zijn. Zonder dat de groep ons op onze individuele vreemdheid wijst. En vaak is het voor ons duidelijk waar we over bezig zijn, maar denkt iemand anders dat we gewoon losse woorden tegen elkaar op aan’t gooien zijn. Carlos is trouwens van Spanje. Onze act bleek goed te werken. Nadat we een vulkaaneruptie hadden uitgebeeld (niet toevallig omdat we in die namiddag van de uitbarsting gehoord hadden), gaven we iedereen een papiertje waar ze een willekeurig woord op moesten schrijven. En met die woorden gingen we dan een conversatie voeren. Dat bleek pak lachen te zijn en om af te sluiten deden we nog een dierenorkest en TADA onze act was cool! (Een dierenorkest = een soort ritme creëren door het gebruik van dierengeluiden).

Zondag was eerder een opruimdag vermits we ergens op de middag terug vertrokken. Ik heb de keukenploeg een handje geholpen vermits die oudere dames de kracht van een man misten. Ze waren vol lof over mij en welja dat deed wel goed. Respect verdienen daar draait mijn leven zowat om. Op de terugtrip geraken Sam en ik weer aan de praat, helaas is Colin ver weg. Onderweg verlaten enkele leden van de groep de bus om op een andere te stappen. Melanie is één van hen. Die gekke Waalse denk ik nog. Ze stoot haar hoofd nog even tegen het dak van de auto en dat is ook het laatste wat we van haar gekke toeren te zien krijgen. We stoppen wederom (net zoals op de heen reis) in Borgarnesi en deze keer besluit ik de groep na te gaan en voet in het cafetaria te zetten. Ik koop wat om te drinken en enkel koekjes. Onze 20 minuten jagen ons na en ik besluit om mijn koekjes buiten in de wind op te eten. Ik zit daar enkele minuten en Colin en Carlos komen naar buiten. Ze vinden het zicht hilarisch en vragen mij waarom ik koekjes zit te eten in de wind en de kou. Ik kon daar niet echt antwoordt op geven en dus strompelen we naar de bus. We zijn één van de eerste en dus besluit ik om als enigste buiten te blijven. Vermits ik kou boven vervoersmiddelen verkies. Enkele ogenblikken later komt Sam me vergezellen, hij kwam uit het cafetaria. We waren de enige die genoten van de wind en het uitzicht. De rest van de groep vond het gewoonweg koud. Ik offer Sam een koekje en van weigeren was geen spraken. Op het moment dat hij begint te knagen aan het koekje hoor ik gejuich vanuit de bus. Ik kijk op en merk dat zowaar alle ogen op ons gericht zijn. Ik kom tot de conclusie dat het gebaar ‘delen’ bij vele iets ongewoons moet zijn. Sam trok er zich niets van aan of had het gejuich helemaal niet gehoord en ik vind het niet de moeite er achter te vragen. We kijken verder naar de oneindigheid van het landschap en wanneer we uiteindelijk toch op de bus stappen worden we nogmaals met gejuich onthaald. Zij vonden het ontroerend, wij bleven er onverschillig bij…

Tijdens die busrit kregen Burak en ik te horen dat onze vlucht voorlopig was uitgesteld en bij aankomst in Reykjavík kregen we de mededeling dat onze vlucht afgesteld was. We moesten dus overnachten in Reykjavík. En dat mochten we doen bij de gastouders van Amy Chow, een meisje van China. Wat kan ik over haar gastfamilie kwijt, wel ik denk dat het de meest open-minded familie is die ik hier in IJsland ben tegen gekomen. Misschien dat het feit dat ze niet echt van IJsland zijn de zaken iet of wat verandert. Allyson en Tumi dat zijn respectievelijk de moeder en vader. Allyson is een leerkracht van iets (ik weet niet precies: het heeft alleszins te maken met de zee) en is afkomstig van Zuid-Afrika. Tumi komt van Zweden en is groepsleider in een universiteit van de United Nations. Om een lang verhaal kort te houden: “Hij leert mensen vissen”. Weliswaar op industriële manier en dergelijke. Zij hebben elkaar leren kennen in New York tijdens een meeting en hebben ook een jaar samengewoond in New York. Daarna hebben ze vier jaar in Malawi gewoont, toen zijn ze nogmaals verhuist, deze keer naar Zuid-Afrika waar ze weer enkele jaren versleten hebben. Om dan uiteindelijk terecht te komen in Reykjavík/IJsland. Hun dochter en kleindochter woont momenteel in Amerika, maar hun zoon Daniel Tumison leeft in hun kelder en was een jaar of twee geleden ook een AFS’er. Hij bracht zijn tien maanden door in Peru of Argentinië(ik weet het niet heel zeker). Zoals u ziet hebben deze mensen al het één en ’t ander meegemaakt. Fijn om mee te maken dat ze die maandag dat we daar verbleven hun 32ste huwelijksjaar vierden. Bravo en Proficiat!

We mochten van hun elke avond uitgaan zonder echt een uur van terugkomst te vermelden. We besloten ons te gedragen en volgden de tijden van Amy om een beetje beleefd over te komen. We kregen Allyson’s gsm mee omdat de vlieghaven ons om de twee uur een bericht stuurde met informatie over wanneer onze vlucht nu was. De zondag vlogen ze niet vanwege de eruptie van de vulkaan en maandag en dinsdag vlogen ze niet door slecht weersomstandigheden in de Westfjörds. We konden dus twee dagen genieten van een ‘weekendje’ Reykjavík. Overdag bezochten we enkel musea en keken we wat rond in downtown Reykjavík. ’s Avonds nadat de school van de andere uitwisselingsstudenten gedaan was, hingen we rond in enkele cafés .Zoals Café Rót (u spreekt het uit zoals rood), dat was een gezellig vintage zaakje waar de sfeer er altijd in zat.

Zondag hadden we ook onze zevende maand in IJsland gevierd op het weekend en de uitwisselingsstudenten hadden op dinsdagavond gepland om chinees te gaan eten. Burak en ik waren van de partij en damn het was goed. Lachen was dat we in de namiddag van die dag Takehiro mijn Japanse vriend getrefd hadden midden op’t straat en hij vervoegde ons de rest van de dag. Cool om te zeggen dat Takehiro volledig aan het beeld van een stereotype japanner voldoet. En das zó cool! Normaal ben ik niet te vinden voor stereotypes, maar over Japan heb ik er toch één gemaakt vermits ze daar Samurai en dergelijke hebben. Helaas zette Takehiro me terug met beide voeten op de grond en vertelde hij me dat er geen enkele Samurai meer bestaat. Zijn volledige naam gaat als volgt: Takehiro Yamamoto. Dat op zich verdient respect, vooral als ge hem meermaals ziet voorover buigen om respect te betuigen. De macht der gewoonte, muhahaha!Ook Georgia kwam ons vergezellen, zei is van Italië en was toevallig aan het studeren in Café Rót. Vraag me niet wat studeren in een café inhoudt, ik vind het origineel en ga het daarbij laten.

Toen Daniel tijdens het maken van hotdogs enkele underground liedjes aan het luisteren was, vroeg ik hem of hij een instrument bespeelde en hij kwam met basgitaar op de proppen. Ik vroeg hem of ik wat mocht spelen vermits mijn vingers wat kriebbelde. Hij haalde een semi-akoestisch bass te voorschijn en damn die klonk fijn. Na een jamsessie op m’n eigen vroeg ik hem of hij die niet verkocht. Hij had zijn elektrische basgitaar al op ebay gezet, maar had er nog niet over nagedacht om de semi-akoestische te verkopen. Hij vroeg me of ik die echt wou kopen en ik zei dat vrij hard van de prijs af hing. Hij nam me mee naar zijn kelder en liet me alles zien wat hij bij die basgitaar deed. Een rugzak om de gitaar in te doen, een hardcase om hem in te doen. Een staander,zo’n speciaal lange versie, gemaakt voor een basgitaar. Een tuner, een strap en enkele plectrums. Zijn prijs was 20 000 kronur, dat komt overeen met zo’n 116 euro. Ik begon erover na te denken en vier uur later maakte ik de deal rond. Dus nu heb ik een semi-akoestische basgitaar met nog ne hoop spullement. Impulsieve koop? Ik denk het niet echt, al kan ik niet ontkennen dat de werkelijke daad van kopen snel ging. Ik hou van mijn bass en heb nu echt iets om naar uit te kijken aan het eind van de dag. En om eerlijk te zijn denk ik dat ik een vrij goede koop gedaan heb. Semi Akoestische Gitaar; Hardcase & Softcase; strap; tuner; plectrums. Voor zo’n 116 euro. Mijn duurste gitaar die ik heb was zo’n 110 euro en dat was enkel voor de gitaar, dus u rekent maar…

Op woensdagmorgen kwam ons avontuur tot een eind, met de eerste vlucht om 9:00h. Ohh...

We maakten van onze woensdag een slaapdag. Toch fijn om te vermelden dat toen ik uit de douche kwam één van de honden in mijn kamer gezeken en gescheten had. Ik bleef er verrassend kalm bij en moest continue aan een grap denken van een stand-up comedian die zichzelf Russel Peters noemt. Als u tijd heeft zou raad ik u aan om hem eens even te bezichtigen op youtube. Ik was gewoon blij dat de hond geen van mijn gitaren had aangeraakt.

Burak is de laatste tijd in een vrij slechte bui. En ik moet toegeven dat ik hem in zekere zin gelijk geef. Het contrast tussen de familie Allyson en Tumi en onze huidige familie is namelijk gigantisch groot. Te groot. Toen we terugkwamen leek het alsof onze familie er vrij idioot uitzag. Kleingeestig en koppig zijn woorden die in me opkomen. Toch doe ik men best om alles te relativeren, zo ver het mogelijk is. Onze familie heeft hun hele geschiedenis in Ísafjörður en Bolungarvík geschreven en is zeer conservatief. De kleingeestige mentaliteit is dus een begrijpelijk gevolg… Versta me niet verkeerd ik heb alle respect voor mijn huidige gastfamilie, maar wetend dat het anders kan (in een familie) is het moeilijk om onszelf terug aan te passen. Ik moet zeggen dat de algemene sfeer in Bolungarvík dezelfde trend volgt. Na zeven uur ’s avonds is er helemaal niets meer te doen en is er ook helemaal niemand meer te zien op straat. Ook is het koppig/lui gedrag bijvoorbeeld te zien in de omgang met de honden. Kobbi (de hond van Allyson en Tumi) wordt tot drie keer uitgelaten, terwijl Fluga en Táta vaak helemaal geen daglicht zien. Niet dat ik de grootste dierenvriend ben en al helemaal niet als het op huisdieren aankomt, maar ik vind dat als ne mens een dier in huis neemt dat hij daar dan ook nondedoeme zorg voor draagt. Het feit dat ze niet zien dat er iets scheelt in hun doen en het feit dat ze gewoon beginnen te schreeuwen op die honden illustreert het kleingeestig gedrag, meer dan genoeg volgens mij. Dat is waarschijnlijk ook de reden waarom Táta in mijn kamer haar behoefte gedaan heeft. Als het eruit moet, moet het eruit… Gelukkig zijn er plannen genoeg om het gedrag van onze familie te vergeten.

Ook heb ik nog een band ontdekt en dat tijdens één van de miljoenen keren dat ik me verplaatste. Stone Temple Pilots noemen ze en tot nu toe heb ik enkel ‘Creep’ gehoord. (neen geen cover van Radiohead). Zeker de moeite om achter deze band aan te gaan.

Dus dat was het ongelooflijk cool/hippe/gekke weekend waardoor mijn blogpost zo’n 5 dagen te laat op’t internet verscheen. Ik ben waarschijnlijk honderdduizend dingen vergeten, maar ik heb het meest epische meegedeeld. Foto's zullen volgen, ik ben een schoon selectie aan't maken van alle foto's die ik over het weekend vind en ik moet nog enkele foto's van mijn basgitaar maken. Ik zal proberen ze online te zetten tegen zondag. Zondag maak ik geen nieuwe blogpost, vermits die maar 3 dagen zou beslaan. Het is dus wachten tot volgende week zondag of maandag op meer nieuws van mij...

Lennart

There Is Only One Road...

2010-03-15T19:30:00.009Z

Afgelopen week was vergelijkbaar met één uit België. Gewoon rondhangen. Met vrienden. Niets meer, niets minder. Echt tof! Ik voelde me helemaal thuis. Bijvoorbeeld gewoon eens naar de bakker gaan, natuurlijk naar zo’n ‘eet-bakkerijtje’ waar ge u aangeschafte goederen direct aan een tafelke kunt verorberen. Of – zoals ze dat hier wel vaker doen – gezellig rondrijden doorheen ’t stad. Dat gaat me echter minder goed af, vermits ik nog vaak met wagenziektes te kampen heb. Toch stap ik gaarne in zulk automobiel, al is het maar voor enkel tourkes. Als het me teveel wordt, droppen ze me ergens voor een tijdje en wordt ik terug opgepikt tijdens één van de volgende rondjes. Een verstandhouding die werkt, lijkt me!

Sigga en haar kroost waren uitgevlogen naar Reykjavík om daar weet ik veel wat te gaan doen. Hoe dan ook ik mocht van Sigga nog steeds het huis gebruiken op dinsdag en donderdag. Een voorstel waar ik maar al te graag gebruik van maak. Het is fijn om Bolungarvík even achter te laten. Variatie in mijn directe omgeving krijgt van mijn altijd een warm welkom. En dus had ik dus het huis voor mij op dinsdag en donderdag alleen. Ik kon het gebruiken. Gaan en staan waar ik wil dat ligt me wel. En vermits ik aan niemand verantwoording schuldig was, lieten we alle remmen los. Niet dat ik een vies heftig feest in iemands anders huis heb gebouwd of zo, nee ik gewoon wat gechilled. Ik ben naar Hamraborg getaffeld en heb daar nog wat aan mijn mini-film gewerkt. Ik was die dinsdagochtend op het idee gekomen om eens een soort animatie video te maken. ‘Windows Movie Maker’ had ik nog nooit open gehad, maar ‘paint’ is ieders vriend en dus zette ik mijn eerste stappen op het pad dat waarschijnlijk ook door namen zoals Tim Burton e.d. is beklommen. Ik besloot om mijn graffiti-handtekening (niet dat ik dat vaak ben gaan sprayen, maar…) te gebruiken als basis voor mijn mini-film en zo was ik al halverwege. Zo’n vier uur denk ik dat ik heb gewerkt (misschien iets meer) aan mijn filmpje dat op het einde zo’n 48 seconden groot bleek te zijn. Het resultaat kan u bezichtigen op youtube (Klik hier). Mijn pronkstuk is getiteld ‘INDIAN?’. Check ook de andere video’s die ik ge-upload heb uit! En voor wie de laatste foto's nog niet verafgod heeft dat kan hier (YouTube and such...).

Woensdag ging voorbij en toen was het donderdag, want zoals overal ter wereld komt donderdag na woensdag. Donderdag schreeuwde niets anders dan ‘tweede vrije dag’ vermits ik weer gebruik mocht maken van Sigga’s huis. En dat deed deugt man! Waar ik op dinsdag was aan’t chillen en relaxen om alles even te ontvluchten, kon ik op donderdag chillen om gewoonweg te chillen. Wat is er beter dan uwen tijd te gebruiken om gewoon te genieten van alles wat ge ziet, hoort, wilt en hebt? En dus daar ging ik! Zo wazig als ik kon, rondtaffeld op weg naar nergens. Mijn reis eindigde rond een uur of tien, bij het horen van ritmisch lawaai. Ik sloeg de straat in vanwaar ik dacht dat het geluid kwam en vond enkele kerels van’t school, die aan’t oefenen waren voor hun bandje. Ik kreeg de vrijheid om enkele foto’s te maken en hopla ik heb er dan ook maar een filmpke bovenop gedaan. Ook dat is te zien op mijn youtube-account…

Hun band draagt de naam: Óminnishegrar.

Stephen Albert speelt basgitaar(foto), Einar Bragi zit achter de drums en Andri Pétur speelt guitar en zingt. De band is ongeveer 1 jaar oud en moet zenne weg nog wat vinden. Zo deed Bjarni Kristinn het drummen tot ongeveer 2 maanden geleden, Einar nam zijn plaats. Ásgeir Þrastarson speelde de gitaar op één optreden. Ze spelen gewoonweg rock met punk net om de hoek. Ze hebben 7 optredens gehad en de volgende is op het 'Aldrei Fór ég Suður'-festival. Dat festival is gigantisch groot voor IJsland.

Wat toekomstplannen betreft: Ze willen hun liedjes eens opnemen en misschien enkele keren optreden in andere delen van het land. De qualiteit is minder, maar genoeg om een ruw beeld van hun te krijgen (Klik hier).

En toen was het vrijdag! Dit was de dag dat iedereen mijn gezaag over mijn filmpke moe was en dus begon ik met volle moed aan een nieuwe. Die zal pas klaar zijn tegen de volgende post vermits ik er iets groots van aan’t maken ben. Vrijdag ontdekte ik ook een handeling van Ine die me verbaasde! Ine heeft namelijk een foto van mij ingeschreven voor een wedstrijd van De Standaard (jawel de gazet). Neem even de tijd en stem ook op die foto (Klik hier). Gewoon even op ‘stem op deze foto’ klikken en voila u heeft ons/Ine geholpen. Toch even zeggen dat ik het spijtig vindt dat Ine haar naam onder de foto staat, maar hoe dan ook ik hoop dat ze iets wint!

Zaterdag heb ik in de voormiddag nog wat aan men nieuwe film gewerkt en werd ik uitgenodigd voor een concert die avond. De namiddag heb ik rondgehangen met de kliek van Flateyri, dat is een dorpje dat tussen Ðingeyri en Ísafjörður ligt. Daar ging ook het concert door. Ook heb ik nog wat acteerwerk mogen doen voor die kliek. Ze moesten een project over Adolf Eichmann maken. Ik bekleedde de rol van jood zo goed en kwaad als ik kon. Voor mij herstelde deze vriendendienst de balans tussen goed en kwaad. Waar ik eerder Adolf Hitler zelf tegen het lijf liep (en waar ik al teveel woorden aan vuil heb gemaakt), mocht en kon ik nu het Nazisme bestrijden via een schoolproject. Ik voel me goed. Ik kon het vorige incident niet vermijden, maar wetende dat ik nog steeds de zin heb om de wereld te verbeteren kan ik met een gerust hart gaan slapen. Ik wil en ga van de wereld een betere plek maken al moet ik voor eeuwig schoolwerkjes doen.

Het concert was gans goed! Helaas heb ik er geen foto’s van vermits ik mijn camera was vergeten. Enzo heb ik vollenjap (lees vol – lun – shap) genoten van mijn zaterdag. Ik vind het altijd fijn als iemand mij uitnodigt om gekke toeren uit te halen.

Wat muziek betreft is hier in IJsland niets tekort. Zo heb ik bijvoorbeeld een zeer populaire band ontdekt met de naam ‘Dikta’. En ja het is een grappige groepsnaam, maar… Steengoede muziek! Check out their stuff…
Dikta - Thank you
Dikta - Let Go

Maar ook een meisje uit de kliek van Flateyri is zeer actief op het gebied van muziek. Haar naam is Linda Björg Guðmundsdóttir en wat ik de laatste tijd aan demo’s en dergelijke heb gehoord van zowel in IJsland als in België vind ik dat ze er toch tussen uit springt. Ze is achttien jaar en heeft een ongelooflijke stem. Op het gebied van muziek maakt ze meestal gebruik van enkel een piano en een bas. Ook was het zei die tweede werd op de zingwedstrijd waar ik over sprak in Viltu Chilla Með Okkur? (zie vrijdag)

Check her out :
Linda Björg - Unrequited love
Dit liedje is naar mijn mening haar beste creatie tot nog toe, laten we hopen dat ze iets kan maken…

Ook heb ik nog een briefje van Poke (also known as Tante Christine) ontvangen. En daarmee neem ik graag de tijd om zowel Leine/Diane en Poke, alsook de vele andere met wie ik contact hou te bedanken. Bedankt, jullie brengen me altijd even thuis en dat is waarschijnlijk het enige dat nog beter is dan chillen om te chillen…

Dees weekse post komt zo laat omdat ik simpelweg geen tijd vond in het weekend…
Keep it real, keep it Belgian!

Lennart

YouTube and such...

2010-03-10T14:16:00.005Z

Hallo daar!

Ik heb enkele van mijn filmkes geupload naar youtube. Nu gaan die filmkes vooral over afgelopen week, maar ik ga proberen ergens in de nabije toekomst wat filmkes erop te zetten van de omgeving en dergelijke...
Laat u alsnog niet ontmoedigen en neem eens een kijkje op:
http://www.youtube.com/soul2jam

=> bij de beschrijving (rechts van elk filmpje bevindt zich de link terug naar mijn blog)

Ook heb ik nog een kleine serie foto's voor jullie klaar en wel op het volgende adres:
http://picasaweb.google.be/Dhyhakhan/YouTube

From Iceland with love...

Viltu Chilla Með Okkur?

2010-03-06T14:58:00.006Z

Deze week werd Sólrisuvika genoemd oftewel de week waarin de zon weer te zien is. De parade van vorige week waarover ik sprak in Bobsleigh 4-Man Event! luidde het begin van deze week in. En deze week was één van de betere – zo niet de beste – van mijn verblijf hier in IJsland. Deze week heb ik ook meer IJslands gesproken dan alle maanden samen. En dat was tof, ik krijg daar vele positieve reacties op.

Mánudagur 1.mars (Maandag 1.maart)
Tijdens de morgenpauze rond 10 uur, was er een drumsolocompetitie. Ik vond het wel cool! Wat beter om een speciale week in te trappen dan een drumsessie? Niets, helemaal niets. Zoals ge op de foto’s kunt zien zijn er zo’n 300 andere die deze mening met mij delen. De hele hal (die gebruikt om te chillen tijdens de pauzes) zat vol. De twee drums vooraan werden onze middelen in de strijd naar victorie. En ja, ik gebruik ‘onze’ vermits ook ik deelnam in deze competitie. Niet dat ik iets van drums ken, ik me zelfs niet meer herinneren wanneer ik voor het laatst nog een drum had gezien. Ik meende nog vier andere te herkennen die nog nooit een drum hadden gezien en dus hoefde ik me helemaal niet de loser van de groep te voelen. Had ik het daar toch weer vies mis man. Ik denk dat de minst ervaren drummer die meedeed zo’n 2 jaar achter de rug had. Ik nam als één van de laatste plaats achter zo’n drum en bekeek me dat spul eens. Sinds ik daar toch zat kon ik niet anders dan de mensen en mezelf een beetje te entertainen. En zoals ge al kon verwachten ik kon er niks van, maar ik heb mijn 40 seconden van fame toch maar gehad. Vermits ik er niks van afwist en dus op mijn creativiteit moest zien te overleven, begon ik op een gegeven moment op de zijkanten van de drums te tikken. Dat werd met veel gelach onthaald, maar nu moet ik er toch bij vermelden dat iemand dit in de volgende ronde kopieerde en daar vrij veel succes mee had. Dus al lag ik er als één van de eerste uit (en terecht), ik geloof graag dat ik een inspiratie was voor enkele. Na zo’n 4 rondes was de winnaar bekend en hij naar mijn mening een verdiende winst. Ik heb enkele filmkes, maar die kan ik denk ik niet online zetten. Ik ga me eens uitzoeken hoe ik dingen op ‘youtube’ zet en dan verwijs ik er nog wel naar in één van de volgende posts…

Diezelfde dag op de middag kwam de enige echte þorsteinn Guðmundsson zijn ding doen. (Geen paniek als die naam geen belletje doet ringen) De man is een stand-up comedian. En die was nog goed ook! De Noren werden deze keer door het slijk gehaald en daar hielden onze IJslandse kameraden wel van. Gesteunt door enkele lachwekkende liedjes was dit een meer dan geslaagde act.

Ook Ine was deze dag jarige en dus nogmaals proficiat! Ik hoop dat je er een hippe dag van hebt gemaakt...

Þriðjudagur 2.mars (Dinsdag 2.maart)
Het begon zoals de maandag weer om 10 uur in de morgen. Dan hebben zo’n 25 minuten pauze. Deze keer was er een ‘Drink Melk’-competitie (of hoe noemt men zo’n ding). Mijn Vlaams is deftig schade aan’t lijden en de laatste tijd kan ik enkel denken in een hilarisch kempens dialect of in het vreemde accent dat we wel gewend zijn van onze noorderburen. Maar goed terug naar de competitie waar enkele kandidaten het opnamen tegen elkander, gewapend met zo’n 4 liter melk. Gepaard met het zien van veel kokhalzende gebaren en tevens de daad zelf, was het de pool - die ook de ‘Drink Cola’-competitie van enkele maanden terug had gewonnen – die de titel opeiste.

Op de middag hadden we te maken met een muzikant en dat was niemand minder dan Bubbi Morthens. De man is iets beroemder dan onze þorsteinn en dat komt waarschijnlijk omdat hij een professionele muzikant is en daar dan ook van leeft. De man draagt altijd een zonnebril en dat verdient respect vermits dat betekent dat hij hier voor zo‘n 8 maanden als dwaas bijloopt. Toch mocht zijn muziek er zijn. Ik heb van zijn set op een heel vreemde manier genoten. Ik stond namelijk bij de uitgang van de hal, waardoor het natuurlijk buitenlicht samensmolt met het kunstmatige binnenlicht. Dat tesamen met het feit dat hij een ontroerend lied over cocaïne zong maakte het allemaal een beetje surrealistisch. De mening waren verdeeld over de figuur ‘Bubbi‘, weirdo / hip / cool... zijn enkele van de beschrijvingen die naar boven kwamen toen ik me begon te informeren, maar naar mijn mening mocht zijn muziek er wel zijn.

Direct daarna ben ik nog naar een openbare advocaat gegaan. Ik ben me niet bekend genoeg met het justitiesysteem in België om de man zijn juiste titel neer te schrijven. Hoe dan ook ik ik ben gewoon naar wat informatie gaan vissen omtrendt de IJslandse wetgeving in verband met het dragen van racistische tekens in het openbaar. Ik weet dat het dragen van de swastika verboden is zowel in Europa als in de USA. De advocaat had nooit eerder zo‘n vraag gehad en dus moest hij wat telefoontjes plegen om de nodige info te krijgen. Op donderdag kon ik terug komen om te horen wat ervan was. (de rest kan u lezen onder Fimmtudagur 4.mars)

Om 16:00u was er ook nog een koor dat een klein concertje gaf van zo‘n 4 à 5 liedjes. Het betreft hier het schoolkoor. En ik vond hun gans goed, ze hadden 2 engelstalige liedjes (die ik wederom op video heb) en 2 IJslandse liedjes. Spijtig vond ik wel de opkomst van volk. Er was veel volk daar niet van af, maar ik miste toch een grote groep jongeren. In mijn ogen is er niets zo cool als een studentengroep dat het schoolkoor steunt. Nu weet ik ook dat het niet het meest plezante is wat ge op ne namiddag kunt doen, maar een klein beetje opoffering kan geen kwaad.

Om 20:00u sprinte ik mij naar Edinborg, waar de toneelgroep van‘t school haar ding deed. Een drie uur durend toneelstuk, waar ik me veelal doorheen ploeterde met behulp van lichaamstaal van de toneelspelers. Ik verstond er niet zo heel veel van, maar de grappen waren vrij basic en dus heb ik nog ne goeie lach gehad ook. Respect voor zij die meededen en het moet gezegd zijnde dat de acteerprestaties een pluim verdienen. Mijn foto‘s van dit toneelstuk zijn helaas van ondermaatse kwaliteit, het was namelijk donker in de zaal. Ik ga zien wat ik ervan kan redden. Daar ontmoete ik ook nog een kerel die ik Lenny mocht noemen. Ik had hem al aangesproken in‘t school, maar veel contact hadden we niet. Drie uur toneel bleek genoeg te zijn om enige vriendschappelijke band te creëren. Helaas ging Lenny terug naar zijn thuisdorp. Hij zit in het basketbalcircuit en hij vond de coach hier maar niets. Ook had hij met hetzelfde te kampen als ik. De mensen hier hebben allemaal hun dagelijkse routine en het is zeer moeilijk om daar tussenin te kruipen. Ik denk dat als we jonger waren geweest dat het allemaal iets vlotter liep. Maar goed, als ik jonger was geweest kon ik dit festijn niet beleven zoals ik dat nu doe, dus mij hoort ge verre van klagen.

Rond een uur of elf, strompelde ik richting Sigga‘s huis waar ik – zoals u wel wist – verblijf op dinsdagen en donderdagen. Onderweg werd ik nog opgepikt door een paar kameraden. Tis hier de gewoonte om met de auto vol vrienden rond te toeren en dus werd ik van‘t straat geplukt en hop daar zat ik dan. Op weg naar weet ik veel waar en met het gedacht wat maakt het mij uit. In die auto werd er geluisterd naar FM 101.1. Dat is een lokaal radiostation dat werd opgezet voor en door de jongeren uit de school! Gans hilarisch en om ze hebben hier blijkbaar niks te maken met iets zoals sabam, neen hier openen ze gewoon youtube om maar iets te noemen en hup een onuitputtelijk bron van muziek is beschikbaar. De kerels in de auto besloten om dan maar naar de plek te gaan waar het radiostation was. Er was al veel volk en nu kwamen wij er met zo‘n 6 man nog eens bij, het werd een gezellige avond! Vrij hilarisch om te vermelden was dat toen ik binnenkwam er direct plannen werden gemaakt om mijn stem over de radio te laten schalmen. Ze kozen ervoor om mij een ijslands liedje te laten zingen en wel één uit het repertoire van Bubbi Morthens. Net zoals bij de drumsolocompetitie stond ik er weer bij als een beunhaas, maar dan wel één die het allemaal pak lachen vindt. Die avond hadden ze ook een record aantal luisteraars met zo‘n 100 man die via het internet aan‘t luisteren waren (en wie weet hoeveel mensen hun radio op hadden staan). Rond een uur of 12 strompelde ik dan alsnog naar huis en deze keer wel voor goed. De volgende dag kreeg ik van diverse mensen te horen hoe lachen mijn gezang was. Het is fijn om te weten dat na alles wat ik doe mijn sociale positie sterker wordt.

Miðvikudagur 3.mars (Woensdag 3.maart)
Op deze dag werd er een schreeuwcompetitie gehouden, compleet met decibelmeter en alles. Verrassend genoeg werd de eerste plek gedeeld door zowel een jongen als een meisje. De decibelmeter gaf volgens mij 128.1 aan.

De middag had weer een stand-up comedian in petto voor ons en wel één van de oude garde. Ballonnen en klassiekers waren alom vertegenwoordigt en mooi om te zien, was dat hoewel de man klassiekers bracht hij de jeugdige zaal toch meekreeg voor drie kwartier lachen. Als de comedian het publiek bespeelt met enkele exclusieve jokeskes dan maakt de eigenlijk optreden niet zo veel meer uit.

Die avond was er een klein rockfestivalleke, maar door de afwezigheid van vervoer heb ik dit niet kunnen meemaken. Het zou goed geweest zijn, heb ik me laten vertellen…

Fimmtudagur 4.mars (Donderdag 4.maart)
Alles voor Geld, was de opener van de dag om 10u in de morgen. En nondedoeme daar hebben we toch weer wat gezien. Als het op geld aankomt is de mens zo primitief dat het niet meer schoon is om naar te kijken. Ik ga niet alle opdrachten neerschrijven, maar de laatste opdracht is het vermelden waart. De opdracht bestond eruit om in een pamper te pissen. Dat moest gebeuren voor de ogen van zo’n 300 man. Er werd zo’n 12000 kronur uitgereikt aan diegene die moed genoeg had om naar voren te stappen en de daad bij het woord te voegen. Nu 12000 kronur is zo’n 70 euro en de opdracht werd wel degelijk uitgevoerd. Zulke dingen laat ik fijn over aan de freaks, want zeg nu zelf 70 euro om uzelf te bepissen is vrij goedkoop niwaar?

Op de middag werden er hamburgers met frieten verkocht en dat ondervond natuurlijk een stormloop. De frieten waren voor de eerste keer sinds mijn aankomst van degelijke kwaliteit en dus reden te meer om me even helemaal thuis te voelen.

Daarna ben ik terug naar die advocaat gewandeld en hij vertelde me dat er geen wet was die het dragen van racistische tekens tegenging. Ik heb naar deze informatie gevraagd naar aanleiding van dat incident in 'River Of Ice'. De kerel waar ik toen over sprak haalde deze keer het bloed onder mijn nagels uit, door het dragen van een baret met daarop de swastika. Helaas kan ik geen verdere stappen ondernemen, vermits de wetgeving dat niet toelaat. Dat kan enkel als hij propaganda voor zijn ideeën begint uit te oefenen of daadwerkelijk begint te discrimineren op basis van huidskleur; religie; ... Teleurgesteld, maar tevreden dat ik naar deze advocaat gestapt ben verliet ik zijn bureau. Ik laat het kind met rust, ik schrijf hem af als een verward jongetje dat ik niet kan tegenhouden. En het wordt pas belachlijk als ik jullie laat zien hoe hij die baret droeg, helemaal verkeerd. Ik ben nog steeds razend, maar hij doet maar. Ik ben er zeker van dat hij in de toekomst vies in de problemen gaat komen met zulk gedrad. Vooral als hij naar Europa komt...

Om 20:00u bracht Sigga Sigurjón naar bed en ik besloot om nog maar eens te gaan rondhangen bij het radiostation. Op mijn weg daar naartoe liep ik ook nog Friðrik tegen het lijf. Wat kan ik van Friðrik zeggen. Hij is een vreemd figuur. Hij heeft zijn haar half grijs/half zwart. Hij heeft een Iers accent als hij Engels spreekt en dat maakt hem alleen maar excentrieker. Hij vroeg me of ik die avond naar Edinborg ging. Elke twee weken is er een vrij podium en hij ging deze week zijn debuut maken met een stand-up comedy act. Ik wou dat graag genoeg meemaken en beloofde hem dat ik zou komen kijken. Het radiostation was weer lachen geblazen en deze keer mocht ik weer eens op de radio komen. Deze keer mocht ik wat in’t vlaams leuteren en dat vonden ze weer lachen. Een grapje hier en daar en ik was weer een blije jongen. Er was ook die avond weer veel volk en iedereen vond het tof dat ik er was. Nu hoeft ge niet te denken dat ik hier wordt onthaald gelijk weet ik veel wie, neen iedereen is gewoon blij dat ik sociaal actief ben. En helaas moet het gezegd zijn dat men altijd refereert naar Burak omdat hij altijd achter de computer zit, nooit naar feestjes gaat enzovoort. Omdat het verschil zo groot is en omdat ik spontaan dingen doe, zien ze mij graag komen.

Om mijn beloftes te houden ging ik natuurlijk nog naar Edinborg om naar Friðrik te gaan kijken. Er waren zo’n 10 man in Edinborg op het moment dat men begon met het vrijpodium. Ik was net daarvoor gaan kijken naar de gitaar die daar stond en checkte ik uit welke liedjes er in een boek dat daar lag stonden. Friðrik was zo zenuwachtig dat hij me vroeg of ik niet enkele liedjes met hem wou meespelen en bwah waarom ook niet he? Dus stonden we daar op een gegeven moment “House of the rising sun” doorheen Edinborg te kwelen. We konden er niet te veel van maar gelukkig kon de enige andere kandidaat er ook niet te veel van. Gans amateuristisch maar wat maakt het allemaal uit. We hebben goed gelachen en daar ging het uiteindelijk om. Ook hier was de opkomst voor Friðrik niet al te groot vermits er maar één vriend(dat was dezelfde die in de pamper had gepist) van hem was komen opdagen. (de rest zat pizza te eten of gewoon rond te rijden). Ik vond Friðrik z’n grappen ongelooflijk goed en dat zeg ik niet zomaar. Ook hij was een beetje teleurgesteld, maar was toch blij dat wij daar met hem waren.

Föstudagur 5.mars (Vrijdag 5.maart)
Valtýr vroeg of ik niet mee wou helpen bij de opbouw van het podium. Hij regelde dat ik de hele dag vrijaf van’t school had en dat vond ik echt cool, wat ik al niet bereikt heb door het maken van connecties!. Weet ge dat betekende in mijn ogen gigantisch veel dat mijn mij erbij wilt hebben. En het bleek dat ik ook nog enkele nuttige kon doen. Zo hadden ze verschillende technische probleemjes vooral met de tribune, enkele van die problemen heb ik kunnen oplossen met behulp van logisch redeneren en daar kreeg ik toch enkele dankbare hoofdknikjes voor terug.

Door het opbouwen moest ik echter de stand-up comedian missen die op de middag kwam. Ik had “Byssan” (dat was zij nickname) leren kennen tijdens mijn laatste bezoek aan het radiostation. Een spijtige zaak, maar mijn voormiddag was steengoed dus veel maakte het niet uit.

Dat podium werd die avond gebruikt voor een zingwedstrijd. 10 kandidaten namen er aan deel. Ik ga rondvragen om enkel degelijke foto’s vast te krijgen van die avond. Ik was m’n camera vergeten, dat kwam omdat ik 2 uur op voorhand in slaap was gevallen en mijne prul in een haast bijeen moest schrapen. Mijn favoriet werd tweede, maar ze was er zelf toch tevreden mee.

Vanavond is er nog een feestje, maar ik weet nog niet of ik er kan geraken vanwege het weer.

De titel van deze post is één van de meest hilarische die ik ben tegengekomen.
Het betekent: Wilt ge chillen met ons? Pak lachen!

Lennart

Ps: Ik hou jullie nog op de hoogte wat youtube en foto’s betreft.

Bobsleigh 4-Man Event!

2010-02-27T18:06:00.004Z

Deze week helaas geen basketbal kunnen spelen, het weer was namelijk veel te slecht. Maar niet getreurd, door winterolympics in Vancouver kreeg ik alsnog mijn portie sport.

Woensdag heb ik me vergaapt aan het Cross-Country skiing 4X10km Relay – Men – Final. Cross-Country skiing is bij ons wel beter bekent onder de noemer langlaufen. Relay is het Engels woord voor estafette. De wedstrijd is al zo’n goed anderhalf uur bezig en de vierde en laatste man is aan de beurt. Er had zich een kopgroepje gevormd van zo’n 3 man (waaronder Sweden, France en Czech Republic) en dus begon het voor iedereen zo’n beetje te dagen dat die drie het gingen uitvechten voor de gouden medaille. Maar, dat was zonder Petter Northug uit Norway gerekend. De man was vierde (toen hij begon aan zijn ronde voor het Noorse team) in de race met zo’n 37,5 seconden achter op de kopgroep. En hoewel die 37,5 seconden iedereen zowat zo ontmoedigen, besloot Petter Northug alsnog en tegen alle verwachtingen in om alles te geven! Met nog zo’n 8 km te gaan moest iedereen toekijken hoe Petter Northug genadeloos dichter bij begon te kruipen. En jazker! Zo’n 1 à 1,5 km van de eindmeet bereikt Petter Northug de Czech en de Frenchman. De Zweed had een tijdje daarvoor zich al losgerukt van deze twee heren en betrad het stadion op weg naar goud toen Petter Northug contact maakte de Czech en de Frenchman. Goud konden de heren niet meer proeven, maar de strijd voor zilver was geopend. De presentatoren waren het er over eens dat Petter Northug – nu hij had aangesloten – ging wachten tot ze het stadion ingleden om dan ene move te maken. Dat was echter opnieuw zonder Petter Northug gerekend die niet alleen aansloot, maar ook meteen opkop ging skiën. Petter Northug – nog steeds genadeloos het tempo opdrijvend – leidde het groepje dus het stadion in. Met nog zo’n twee bochten te gaan, begint zowel de Czech als de fransman te buigen voor de onmenselijke kracht van Petter Northug. Northug werd beloond met zilver voor zijn geweldige prestatie. Het brons ging naar de Czech. “North covered his 10km leg of freestyle skiing in a stunning 24 minutes 15.5 seconds.” – zo luidt het commentaar van Eurosport zelf. Een ‘leg’ is de ronde die één deelnemer van een team aflegt. Om even op die tijd terug te komen: dat is zo’n 25km/h => wreed snel volgens mij.

Gisteren (vrijdag) heb ik naar het Biathlon gekeken. En wel de 4X7,5km Men’s Relay. Biathlon is de tweedelige sport die uit schieten en skiën bestaat. Dit was wederom een Relay-event. Het was zeker de moeite waard en ik ben blij dat ik er getuige van was, er was spanning tot het einde! Bij de laatste ‘shooting’ was één van de meer dramatische. Norway raakte alle 5 doelwitten met de eerste 5 kogels en kon daarmee een voorsprong van zo’n 35 seconden nemen en die bleken genoeg te zijn voor winst! De strijd voor zilver ging tussen Austria en Russia. De commentators deelden mee dat de man uit Austria de betere sprinter was en het we waren dan ook niet verrast dat Russia op zo’n 2,5km van de finish een ontsnappingspoging probeerde (zo wou Russia een sprint bij de eindmeet vermijden). De man van Russia was goed op weg en had al een gat van verschillende meters geslagen tussen hem en Austria. Helaas sloeg het noodlot toe en kreeg Russia te maken met een valpartij. Niet echt een valpartij, het was eerder een kleine struikeling, maar weg was de voorsprong een sprint bij de finish was niet meer te vermijden en zoals we al konden vermoeden, won Austria die sprint en de zilveren medaille. Russia belande op een mooie derde plek, goed voor brons. Spijtig voor de man uit Russia, want deze laatste man uit de estafette voor Russia had doorheen de winterolympics in Vancouver zo’n 44 van de 45 doelwitten geraakt. Ver boven de prestaties van de andere in Biathlon. Dat verdient speciale aandacht in mijn opinie.

En dan diezelfde vrijdagavond! The Bobsleigh 4-man event!!! Yuuuuh!Heel de week uitgekeken naar dit event en nu was het eindelijk zover. Of toch niet!Het event werd live uitgezonden vanaf 22:30u (tot zo’n 23:45u), wat normaal geen probleem ging opleveren qua andere programma’s op TV. Daar had de IJslandse media een andere gedacht over en laat het nu toch toeval zijn de Miss Reykjavík word uitgezonden. En natuurlijk wil men daar hiernaar kijken. Bah, ik heb me nog nooit zo slecht gevoeld na het missen van een TV-show. Wellicht omdat ik daar een hele week lang op heb zitten te wachten… Met nog zo’n 5 minuten te gaan besloot ik naar’t café te gaan in het dorp, daar hebben ze ook een TV met Eurosport. Shit, gesloten (welk café heeft op ne vrijdagavond gesloten?). Wederom wordt ik bedelft onder machteloosheid. Toch kreeg ik nog een idee en dat was om naar het tankstation/hamburgertent te lopen, ook daar hebben ze een TV met Eurosport. Maar nog voor ik daar aankwam, kwam één van de werknemers me tegen. Ze had just afgesloten en ging naar huis. Mijn laatste hoop besteedde ik aan het Kaffihús (koffiehuis). Waar ik al eerder naar muziek ben gaan luisteren en eens ben gaan troeven. Helaas, ze hadden geen TV – laat staan Eurosport. Zwaar teleurgesteld taffelde ik naar huis. Ik had nu al een halfuur misgelopen van wat het hoogtepunt van mijn week moest voorstellen. Op zoek naar een livestream op het internet (eurosport geeft enkel de tijden weer/geen beelden) begin ik in alle haast een programma te downloaden (daar werd ik naar doorverwezen op de site van eurosport). Het programma nam zo’n 25 minuten in beslag (met e-mailverificatie en wat weet ik allemaal) en bleek uiteindelijk helemaal geen livestreams vanuit Vancouver te hebben. Man man man. Miss Reykjavík eindigde op 23:30 waardoor ik nog zo’n 15 minuten bobslee-geweld kon zien. Ik vond er niks meer aan, zo’n wedstrijd is helemaal niet fijn om te kijken als ge er niet in zit. Ik had bijvoorbeeld de hele eerste heat gemist, waardoor ik geen besef had van wat een goeie starttijd was, noch wist ik wat een goeie tijd was bij de aankomst. Ik voelde het helemaal niet. Ik ben echt kwaad op de wereld op moment. Hoeveel factoren kan ene mens tegen hebben op zo’n moment. Nu kunt ge wel zeggen: “ja, maar schoon vrouwen op TV, daar is toch ook niks mis mee?” En ik vraag me echt af wat ik ben met het zien van knappe dames op TV die ik –naar alle waarschijnlijkheid – nooit zal kennen. Bah! Bah! Bah! Ik vond het vrij ironisch dat mijn avond verpest werd door een programma van zo’n laag niveau.Gelukkig worden Heat 3 en 4 gereden, hopelijk kan ik deze keer eens genieten van dit event.

Die vrijdag door de dag was thans nog ne mooie. Volgende week wordt er gevierd dat de zon terug over de bergen tevoorschijn komt. En naar goede traditie houden ze een soort van parade om die week in te trappen. En wat voor een parade (ik heb er een filmke van gemaakt), door de storm die buiten gewoon doorraasde. Een parade die eindigde in Edinborg, waar er Cake en lekkers was voor iedereen! Toen dat om was, ben ik met drie dames gaan eten in hamraborg. Eén van die drie lijkt op Ine en:
- Haar naam is Anne (Ine – Anne kleine gelijkenis niwaar?)
- Ze draagt meer alternatieve kledij, zoals Ine dat ook wel doet. Das geen belediging, ik vind dat gans cool!
- Ze heeft zo van die karakteristieke handeling waar ik Ine vaak in zie.
- Momenteel werkt ze met autistische kinderen (net zoals Ine voor LSA werkte een tijd terug)=> Maar ik denk dat de meeste dingen versterkt worden in mijn gedachten, vermits ik Ine al meer dan 6 maanden niet meer gezien heb. I’m a losing my mind? Wie weet!Wat ik allemaal gedaan heb die namiddag kan ik het best omschrijven als ‘rondhangen’ en dus ga ik mijn acties van die namiddag niet uitschrijven. Die namiddag voelde ik me eerder een vriend dan een skiptinemi. Dat had ik nog eens nodig, want twas lang geleden dat ik ‘thuis’ kon komen bij anderen. (ik hoop dat jullie begrijpen wat ik bedoel).

Ik stond ook weer eens in de gazet, de schoolkrant deze keer. Met mijn luchtgitaar-foto! Het betrof een interview waarin ik eerder klassieke vragen beantwoordde.

Er is hier om nog even over het weer te gaan, zeer sneeuwig. De sneeuw bereikt hier de soms ongemakkelijke kniehoogte. Twas dan ook lachen toen ik in de brief van Leine en Diane te lezen kreeg dat onlangs 5 cm sneeuw goed was voor bijna 1000km file.

Eurosport til I die!

Lennart

ps: Mijn 'draag-je-broek-zonder-riem'-experiment is nog steeds een succes!

De 12 Ongeschreven Regels Der Brood

2010-02-22T20:34:00.002Z

De dinsdag vond ik tijd dat ik de school maar eens moest verlaten en gaan zien wat er in Ísafjörður te beleven viel. Ik vond al snel iets om te doen. Niet veel verder van mijn school is er zo'n steile wand. Nu is deze wand inmiddels bedekt met sneeuw. Nu die wand is vies hoog zo'n 20 meter denk ik onder een hoek van zo ongeveer een 45°. Ideaal om vanaf te springen dus! En nondedoeme dat heb ik vaak gedaan. De peuter in mij liet zich zien en ik deed niets om hem tegen te houden. Geweldig, ik heb er echt van genoten.

Op woensdag was ik de school echt beu. Ik was al klaar met school toen de klok 10 uur sloeg in de morgen. Dat gaf me dus de rest van de dag een gat. Ik besloot om terug te grijpen naar de goede oude remedie: Krentenbrood! Ik kreeg deze keer het brood voor de helft van de prijs omdat het van gisteren was, het smaakte daarom niet minder goed en dus genoot ik ten volle van mijn krentenbroodje. Het was deze keer wel gesneden en dat gaat tegen de 12 ongeschreven regels der brood in, die ik doorheen de jaren heb opgezet.

Voor de nieuwsgierigen hier zijn mijn 12 ongeschreven regels der brood die na deze post niet meer zo ongeschreven zullen zijn:
1)Het eten van soep gaat altijd gepaard met wit brood.
2)Een broodje gezond is lekker met wit, maar beter met grijs brood.
3)Krentenbrood dient verorbert te worden in één stuk zonder de toevoeging van gelei e.d.
4)Bij het smeren van een boterham is men verplicht 2 sneden te nemen die opeenvolgen in het brood. Dit om het oppervlakte verschil zo klein mogelijk te maken en dus de perfecte boterham af te leveren.
5)Boter mag enkel vermeden worden bij grote honger en wel om tijd te besparen. Een boterham met boter neemt 2 keer zoveel tijd in beslag om te smeren als één zonder.
6)Veel tralala is ok, maar om de nietigheid van de mens te eren zou men er af en toe een ‘back-to-basic’-boterham moet tussen smijten. Dat wil zeggen: één sneedje met boter, belegt met een fijn laagje hesp of kaas en om niet tegen regel 4 in te gaan zijn we natuurlijk verplicht om 2 sneedjes te smeren.
7)Wees een man en eet uw korsten op! Niets zo ondankbaar als het laten liggen van uw korsten.
8)Vergeet nooit de mogelijkheden van brood, zoals daar zijn: Croque monsieur; Verloren brood; enz.
9)Geroosterd brood in de morgen wordt het best doorgespoeld met vers geperst appelsiensap.
10)Iedereen wil genieten van brood! Deel met ulder dierenvrienden…
11)Twijfel nooit aan de kracht van creativiteit indien u brood even beu bent. (natuurlijk is dit één van die regels die maar zelden mogen voorkomen)
12)Wie het kleine niet eert het grote niet weert. Respect voor brood is iets heel klein, maar zal in vele verschillende situaties nuttig blijken. Het leven begint bij brood…

Maar goed ik was de school beu en ik had al een krentenbrood verorbert tegen de verveling. Ik had die dag al wat rondgevraagd op zoek naar iemand die basketbal had. Ik had zin om nog eens te basketballen gelijk ik meer dan een jaar geleden met de leidinggroep van de KSA had gedaan.Niemand te vinden en dus besloot ik om eens te gaan kijken hoeveel zo’n basketbal eigenlijk kost.2000 Kronur was het antwoord. Dat is omgerekend zo’n 11,41 euro. Verkocht! Ik dacht verrek toch, waarom zou ik geen basketbal kopen. En dus lig ik nu elke dag te basketballen in de sneeuw. Een vreemd zicht dat wel, maar het voelt ongelooflijk old-school aan. In fact het voelt zo old-school aan dat het lijkt alsof ik nooit iets anders gedaan heb. Het is een goede hobby om de tijd te verdrijven en natuurlijk krijg ik zo ook nog eens wat frisse lucht binnen. Ik denk dat ik afgelopen week zo’n 10 uur aan basketbal gedaan heb.

Mijn weekend stond veelal in teken van de wintersports in Vancouver 2010. Niet dat ik een huge-fan van die sporten ben, maar als ge zo’n wedstrijd vanaf het begin volgt wordt ge daar zowat ingesleept. Zo zag ik bijvoorbeeld Lindsey Vonn een Gouden Medaille pakken. En heb ik een zware crash gezien in de tweeman bobslee wedstrijd. De emoties lopen daar hoog op en ik ben altijd fan van wedstrijden waar veel eer mee is gemoeid. Ik zat er echt in dit weekend en begon zelfs te klappen en te juichen als het onmogelijke gebeurde. Ik ben vooral gefascineerd door de sporten op de Bobslee-track. Zoals daar zijn skeleton of rodelen (luge in het engels). Maar ook van de crosscountry (langlaufen) wedstrijden ben ik fan en supporter ik zoals altijd naar goede gewoonte voor de underdogs.

Op zondag keek ik ook nog de film ‘Taken’. En bwah ja die was wel OK, vaker was het hersenloos geweld en de acteerprestaties waren niet zo goed. Ook het einde viel tegen, maar kom, met een beetje tolerantie kon ik er nog wel iets van maken.

Op naar de volgende week!!

Lennart

River Of Ice

2010-02-14T14:47:00.005Z

Dinsdag was het lachen geblazen! Amai nog nie zenne! Iedereen heeft wel al eens zo’n filmke gezien van een persoon met zo’n namaak haaienvin op zijn of haar rug. Wel nu moet het toeval treffen dat men zo’n vin bijhad in het zwemklasje van Sigurjón. En natuurlijk omdat Sigurjón altijd zijn eigen goesting wil doen, pikten ze hem eruit om die vin als eerste te testen. Sigurjón is altijd zijn eigen willetje aan’t doordrukken dus zoiets was perfect om hem stil te houden. Hilarisch gewoon! De vin die ze gebruikten was natuurlijk speciaal voor kinderkes gemaakt en men wou eens testen of die vin die ‘Old School’-plankjes kon vervangen. De vin is namelijk gevuld met lucht zodat het dezelfde eigenschappen als het plankske heeft. Ik vond het ongelooflijk cool om te zien. Die kinderen kunnen er ook op hunne rug mee zwemmen. MEGA! Spijtig dat zulke dingen er niet waren toen ik leerde zwemmen. Niet dat ik zo’n grote fan ben van zwemmen, maar dit maakt het er natuurlijk allemaal fijner op.

Donderdag was er zoiets als blind date te doen in de school. Allez ja, blind date… het ging als volgt: Net zoals het oorspronkelijke programma zat er die avond ook één persoon om het hoekje en drie anderen waren slachtoffer. De aanwezigheid van een stem-vervormer maakte het er alleen maar wilder en lachwekkender op. Sommige hun stem ging drie octaven omhoog en anderen hun stem ging zeven octaven omlaag. Diegene die van de drie slachtoffers gekozen werd mocht met de vragende partij op een betaalde date. Dus eigenlijk was het wel blind date, maar kom…

Vrijdag was er nog eens een heuse party. Natuurlijk werd zulk festijn fel gehyped, met flyers doorheen heel de school. En veel mond op mond reclame. Dat bleek te werken, want iedereen kon haast niet wachten tot het zover was. Die ongeduldigheid kwam vooral door de komst van een muziekgroep. XXX Rotweiler Hundar!! En zoals te verwachten was het een IJslandse rapgroep –UHU—rap. De verwachtingen waren hoog en ik moet toegeven de liedjes die ze tijdens de ticketverkoop hadden laten luisteren klonken alvast veelbelovend.

Ik mijn vervoer en alles geregeld en was klaar om er tegenaan te gaan. Men vervoer kwam een anderhalf uur eerder dan afgesproken dus moest ik nog wat tijd zien op te vullen in Isafjörður. Geen probleem natuurlijk, ik heb van een taske warme chocolade melk genoten en werd vergezeld door enkele kennissen die me toevallig zagen zitten in Edinborg. De tijd dat ik mezelf naar het feest moest slepen (want ik zat met vermoeidheid te kampen) zat eraan te komen. Op mijn weg naar de school kreeg ik in de mot dat er in’t school niet teveel te beleven viel. Drie auto’s en wat dim licht, gaf niet meteen de indruk dat er een heuse party aan de gang was. Mijn oog viel op de hoogste verdieping van een appartementgebouw. Daar schenen de showbizz lichten à volonté. Ik begaf me maar naar dat gebouw, want voor niks wou ik ook niet naar de school wandelen. Daar aangekomen vroeg ik naar een verklaring voor de situatie en men zei dat ik gewoon naar boven kon gaan vermits ik achttien was. Het bleek een pre-party te zijn. En eens boven in dat zaalke werd ik omgeven door duizend en één bekende mensen. Veel onbekenden eigenlijk vermits er een hele groep van Reykjavík was afgekomen voor het ‘XXX Rotweiler Hundar’-geweld. Maar ook de gebruikelijke bekende gelijk Danny en z’n kliek(ja, zo heb ik iemand genoemt omdat ik zijn naam niet kon uitspreken en hij verdacht veel op Danny van de KSA leek) waren daar en waren al goed op weg naar Dronkenmans–land. Het werkelijke feest was een topper! XXX Rotweiler Hundar was niet geheel voor mij geschapen, maar hun beste lied (klik hier) kon ik wel waarderen.

Zaterdag besloten Burakio (zo noem ik hem soms) en ik om een filmke te gaan huren. We werden afgeleid door dezelfde beek van vorige week. Deze was van een keihard bevroren status naar een half ontdooide modus overgeschakeld. We waagden ons alsnog op het ijs. In de beginfase van deze waaghalzerij had ik al gemerkt dat op verschillende plaatsen, de zijkanten van de beek schuin af naar het midden liepen. Het midden bestond uit ijs met een dikke laag water over. Toen Burak zijn entree op het ijs maakte deed hij dit op zijn aflopende kant en ik wist wat er ging gebeuren, maar hield toch mijn mond omdat het zo grappig was. Burak zette nog een stapke en begon naar het midden te schuiven. Gevolgd door een: “Ah man” stond hij tot zijn enkels in het ijskoude water. Toen ik eindelijk bijkwam van het lachen, stelde ik voor dat we evengoed over het ijs de overkant konden bereiken. Vermits Burak zijn schoenen al nat waren en het voor mij niet uitmaakte wat er gebeurde. Ik ging als eerste en schoof op dezelfde wijze als Burak het water in. Toch kon ik op een ander stuk ijs springen zodat ik niet zo nat als Burak was. Op dat moment kwam er ook een gigantische plaat ijs aandrijven en ik kreeg het idee om deze te gebruiken om mijn gewicht te verdelen over het verzwakte ijs. Dat werkte wonderbaarlijk goed, maar ik was vergeten rekening te houden met de oever van de beek. Die had namelijk de zelfde aflopende eigenschappen als oever van waar ik kwam. Dus daar stond ik dus op die immense ijsplaat, klaar om mijn voorlaatste stap te zetten richting vasteland. Ik zet de stap en begin natuurlijk terug naar het midden te schuiven. Ik kon me nergens aan vastklampen en stond dus enkele seconden later tot aan men knieën in het water. Wreed koud of wreed heet, dat kan nog eens gezegd worden, want zulk koud water voelt net aan alsof ge met uw voeten in het vuur staat. Ohja detail: na het beek/ijs/gedoe, moesten we onze film nog gaan halen vooraleer we terug huiswaarts konden keren. Burak volgde en vermits ik het ijs deels kapot had gemaakt, was zijn tocht ééntje om me dood te lachen. Zijn getaffel is onbeschrijfbaar en zo hilarisch, ma man toch. Ik heb ne goeie lach gehad daar.

Vandaag zegt men dat het zondag is en die kwam met een hele hoop sneeuw. Na een lange tijd van droogte is er nu eindelijk opnieuw sneeuw.

Doorheen de week heb ik ook nog een aanvaring gehad met het Nazisme. Ik liep door Hamraborg (de lokale hamburgertent) en was de laatste nieuwe films aan het bekijken. Toen ik aan de kassa met mijn kókómjólk stond, sprong er een kerel die ik kende van’t school uit het niets met ene glimlach tot achter z’n oren. Ik was een vrij ver weg van de wereld omdat ik enkele momenten daarvoor in slaap was gevallen in’t school. Hoe dan ook ik begroette hem met een minimalistische hey en kreeg in een mum van tijd een zee van woorden over mij heen. Toen ik me ontdaan had van de mist in mijn hoofd en zijn woorden aan elkaar begon te linken, kon ik uit zijn verhaal opmaken dat hij het SS-teken en de swastika/hakenkruis op zijn hoofd ging laten scheren. (gelukkig geen tattoo, maar het zit er toch niet ver naast) Ik zei tegen hem dat hij geen besef had waar hij mee bezig was en dat ik er absoluut niet meer akkoord ging dat hij zulke dingen deed. Tevreden dat ik mijn gedacht had gezegd begaf ik me terug naar het tafelke waar men spullen op lagen. Toch werd ik gevolgd door deze jongen(laat ik hem n°1 noemen) (16 jaar) die in mijn ogen gewoon verward door de verkeerde ideeën was. Ik nam plaats in één van de stoelen en begon aan mijn kókómjólk te slurpen. Nog steeds halvelinge in slaap moest ik toezien hoe die jongen plaats nam aan mijn tafeltje, deze keer vergezeld door ander (nog jonger) kereltje (n°2). De kerel(n°1) die symbolen op z’n hoofd ging zetten, begon zijn mening openlijk te verdedigen. Hij sprak over het Nazisme als een religie en vertelde me dat hij hield van het idee van één verenigde wereld, enz… Hij was precies paragrafen van ‘Mein Kampf’ aan het dicteren. Ik werd vies ambetant en dacht op een gegeven moment dat ik moest overgeven. Ik vroeg hem wat hij van die 6 miljoen joden vond en toen hij mijn vraag beantwoorde met dezelfde lach als in’t begin ben ik opgestaan en weggewandeld. Wetende dat als ik bleef het ging eindigen in vechtes. Er was ondertussen één van zijn Nazi-vrienden(N°3) bij komen zitten (tijdens zijn monoloog merkte ik dat er een hele groep van dit soort deze regio’s uithangt) en die keek nog verdwaasder dan de eerste toen ik opstond. N°2 vertelde me dat zijn grootmoeder uit Duitsland gevlucht was om aan de machtige nazi-machine te ontsnappen die toen door Duitsland huis aan het houden was. N°3 zag ik op de party nog en hij zei met het volgende: “Ey man, yesterday that was bullshit man”. Ik heb ook toen hetzelfde gedaan en heb men rug naar hem toegekeerd. Die Nazi-kliek bestaat uit zo’n 15 man denk ik. En ik besef heel goed dat ik met dezer dagen op glad ijs ben aan het begeven, maar ik kan dit gewoon niet tolereren. Ik moet veel moeite doen om hier gewaardeerd te worden, maar dat betekent niet dat ik mijn principes aan de kant moet smijten. We zien wel hoe de volgende dagen gaan… Gelukkig zijn er genoeg mensen met verstand waarbij ik terecht kan.

Nu zou ik hier nog heel graag mijn hele visie over de bovenstaande kwestie willen uitschrijven, maar dat zou mijn blog alleen maar ruïneren. American History X is het enige dat door mijn hoofd blijft zoemen. Bekijk die film! Das men enige advies, bekijk die film en neem de juiste conclusies. (klik hier)

Het ga jullie goed!

Lennart

p.s: Nog een gelukkige Valentijn!

Album Der Chaos

2010-02-09T08:46:00.004Z

Om van die duizend en één foto's af te geraken die ik nog had liggen, aanschouw het Album Der Chaos dat over vanalles en veel meer gaat.

http://picasaweb.google.be/Dhyhakhan/AlbumDerChaos# is de place to be!!

Topics zoals: het nieuwjaarsdiner, het nieuwjaarsvuur, krentenbrood, pijlen en paarden worden allemaal tentoongesteld als een bewijs van mijn avonturen.
Ik kwam ook te weten toen ik mijn foto's bekeek dat ik vele dingen vergeten ben te vertellen in de post "Nonke Google". Laat de foto's mijn verhaal vertellen!
Ook heb ik enkele foto's toegevoegd aan de diavoorstelling die op deze pagina staat te blinken, jullie waren de foto's wellicht beu.

From Iceland with love...

Nonke Google

2010-02-08T13:20:00.005Z

Google: Dat is de naam van een nonk van mij (die nu al ettelijke jaren aan het strijden is tegen de iets bekendere zoekmachine omdat er hij er eerst was en dus enige compensatie verdient voor het moeilijke leven)

320 jaar oud is Hitler, moest hij op dit moment nog leven (dat was thans de conclusie die werd gemaakt na het zien van ‘Inglorious Bastards’)

1516 is het jaar dat de film ‘Easy Rider’ gemaakt is(het was één van de eerste films aller tijden en mijn nonk Google heeft dat allemaal van dichtbij meegemaakt)

Dit en nog veel meer hebben we (Burak/Elín en ik) Emil wijsgemaakt. Dat kleine kereltje weet van niks, man. Hij gelooft zowat alles wat op droge toon gezegd wordt en verspreid het woord van deze vreemde feiten dan ook nog eens voor iedereen die het horen kan. Zodra er getallen mee gemoeid zijn, klinkt het allemaal heel geloofwaardig. De Dwaas. Emil is een negen jaar oud manneken, kan Engels spreken (beperkt maar OK). Hij heeft vaak gekke opvliegingen en doet er dan ook alles aan om deze te bevredigen. Lange gezichten en vreemde geluiden zijn dan ook niet uit den boze. Dit is een kleine beschrijving van het geweld en de stormen die ik dagelijks trotseer op weg naar mijn acht uur durende rust in de vorm van slaap.

Zoals ge gelezen hebt, heb ik ‘Inglorious Bastards’ gezien. Een steengoede film naar mijn goesting. Besprenkeld met het welbekende Quentin Tarantino poeder gaf de film een heel ander perspectief aan Wereld Oorlog 2. Niets is te voorspellen en niets van dat alles hebt ge ooit tevoren gezien. Wederom een Must-See. Ik kan maar weinig over de film vertellen, want ik ben bang dat ik het zou verpesten voor ulle. Ook ‘Easy Rider’ heb ik nog een bekeken en dat is zo’n film die al uw respect opzuigt en het niet meer loslaat. De film bevindt zich dan ook fijn in mijn archief naast My All Time Favorite: ‘Into The Wild’.

Voor de pa thuis heb ik nog een verhaal dat misschien de moeite is. (al zult ge er wel met spijt in uw hart aan denken). De zaterdag denk ik zijn we gaan schaatsen. En omdat het IJsland is, doet men dat op natuurijs. Een meer zo groot als het vliegveld in Zutendaal. Daarmee bedoelend de werkelijke lengte van de landingsbaan en twee keer de breedte van dezelfde landingsbaan. IJs zo dik dat het gemakkelijk een auto kon dragen (nog steeds eigenlijk) en maar een stuk of 20 mensen erop. Er was ook weinig of geen sneeuw op die ijsvlakte wat het nog aantrekkelijker maakt voor ijselijke - activiteiten (lees met een tufke op het ijs rond ploeteren). Ik heb er enkele foto’s van en ben dan ook van plan alle foto’s van de laatste tijd in één serie op het internet te smijten.

Voor de rest is er niet zoveel gebeurt afgelopen week. Al bij al was het een degelijke week. Om de verveling tegen te gaan en om mijn blog een beetje op te fleuren ben ik bij mijn schrijverspassie te rade gegaan en het volgende stukje is daar een resultaat van. Ik heb het in het Engel geschreven omdat ik me daar net iets beter bij voel de laatste dagen.

Nog efkes een leuk detail dat ik onlangs heb opgemerkt. Als ge 'Where's' in google typt, moet ge even op de suggesties letten.
217 000 000 hits voor 'Where's my money'. Dat betekent dat 3,62 % van de wereldbevolking loopt te zoeken achter hun geld. Dat is hilarisch, maar men moet toegeven dat 3,62% niet zo veel is om het kapitalisme een degelijke grip te geven. Dus hier mijn vraag: Waar zijn al die mensen die volgens het kapitalisme leven? Ik dacht dat zo'n 90-95% hiermee ging. Toch als we gewoon 'money' intypen zien we het getal 671 000 000 verschijnen. Dat brengt het totaal op 14,8%, een meer redelijk getal.
Hilarisch is dat we ook 'Where's my monkey' zien verschijven als we wederom 'Where's' intypen en kijken naar de suggesties. Maar liefst 35 miljoen mensen is op zoek naar hun aapje. Of in andere woorden zo'n 0,58% van de wereldbevolking weet niet waar hun aapje uithangt. Dat is volgens mij een belachelijk groot aantal...Pak Lachen.

Leonardo Part 1

Once upon a time in Europe, there was a little boy named Leonardo. At the age of seventeen he wanted to live his own life. Though he was clever and handsome and … (I’ll better skip this part, don’t I?), he was still a kid. A kid who thought he was stuck. Stuck in a world that made no progress. Leonardo was taught well by his parents and enjoyed a decent education. The little boy I’m talking about grew up with many great friends, most (if not all of them) of whom are still alive. And this so called Leonardo I’m talking about is still living in the decent neighborhood of the good old days. To be honest he still has to experience the good old days… But that alone is a total different story.

I was telling you about this little dude that wanted to live his own life. Leonardo was his name and he was very fortunate at the time when he came up with this idea. Now let me tell you that if he came up with an idea, he was obsessed with getting some kind of satisfaction out of it. Many of his plans had failed throughout his short but pleasant life, but this dude - how awkward it may seem - was blessed with an everlasting glow of self-esteem and thus was always eager to start all over again. Now at the time he realized that life is like water, it always adapt to the bowl it’s in. So Leonardo started looking at the world from a complete different perspective. He started to think as open minded as his surroundings would allow him and was rarely afraid of testing new bowls. Many of those new bowls did not share the same interest in education as the one of his parents, so a little bit of fear arouse in the eyes of his parents. The solution however was luring behind the very next corner.

AFS came into the lives of this family and well one cloud say it was the thing they were looking for. This organization gave our little Leonardo the chance to make his first small steps in the massive world which was - until that moment - lying there waiting to be ceased. It was up to him to choose the location where this magical event would take place. Many folks would describe his choice as ‘strange’ especially with the circumstances at that time. He had chosen Iceland to wander around and to find that one thing he was looking for. But at the time there was a little war going on in most regions of this country. (The media wrote about a Financial Crisis, but for the sake of this story we call it a war) His parents were surprisingly excited about his doings and supported him to walk down the path of exploration. They hoped their little boy would come back to his senses at least that he would realize that education was something useful.

And so he went. A little boy that was being tossed into the big world. Who knows what adventures he’ll have to encounter? Who knows what great stories he’ll be able to tell against his grand-grandchildren? Will this little kid from Europe, Belgium, Limburg, Zutendaal ever be able to walk the paths of a full-grown man? And will there ever be a Leonardo part 2?

To be continued…

--Disclaimer--

"The events depicted in this storie are fictitious. Any similarity to any person living or dead is merely coincidental."

Als iemand problemen ondervindt met het vertalen van de tekst, voel u vrij om me een mailke te sturen. Ik vertaal mijn tekstje gaarne voor Jan en alle man.

Lennart

Vertelselkes

2010-01-31T13:32:00.002Z

De vorige post eindigde ergens rond de zaterdagmiddag en vermits de zaterdagavond nog iets in petto voor mij had, zal ik daar dan ook maar mee beginnen. Mijn gastouders gingen een feest bijwonen: Þorrablót. Het feest is afkomstig van de vikingen (m.a.w. voor het Christendom hier bekent werd). De oorspronkelijke bedoeling was om de Goden goedgezind te stemmen door hen eten en drank te schenken. Nu is het een voorbehouden feest waar enkel getrouwde koppels naartoe kunnen gaan. De mensen dragen traditionele/nationale kledij en genieten van muziek en toneel. Burak en ik bleven dus thuis. Dat is altijd fijn. Een beetje rust. Of toch niet, want het avondmaal bracht ons schapenkopjes. Met gemengde gevoelens (en de schapenvoetjes plus skata plus haai in het achterhoofd) namen we plaats aan tafel. Elvar‘s moeder was ons aan het vergezellen en toen zij een tweede schapenkopje begon te verslonden begon ook ik maar te smullen. Vies! Allez dat is wat ge zou verwachten. Het tegendeel is echter de werkelijkheid. Ik hield er wel van. De tong en de achterkant van de nek was verrukkelijk. De huid proefde net zoals bij die schapenvoetjes naar gekookte schoen, maar de ogen waren de wel weer fenominaal! Ik heb dan ook maar meteen 2 ogen achterover geslaan. (Ik ben echt niet aan het overdrijven, de ogen - hoe onsmakelijk het ook klinkt – waren gigantisch goed.)

De zondag begon rustig en had zijn apotheose rond de middag, waar ik een heuse pijl voor Emil had gemaakt. Emil was al de hele dag aan het ronddragen met een boog en twee stokken en ik vertelde dat ik beperkte kennis had van de manier waarop men pijlen maakt. Ik heb namelijk enkele Ebooks gekregen van Tom (van den Berg) en die bleken dees keer goed van pas te komen. Ik was gigantisch fier toen ik de pijl klaar had en mijn trots kende geen grenzen toen de pijl een perfecte boog door de lucht beschreef. Waar het in het begin moeilijk iets te raken was, konden we nu toch het één en‘t ander motten geven.

Ik ben ondertussen ook al zo‘n twee weken aan het experimenteren met riemloze broeken. En het moet gezegd zijnde: Ik voel me Smooth... Tot voor kort liep ik telkens met een riem in elke broek rond, gewoon omdat ik me daar beter bij voelde. Maar nu ik al mijn gewoontes in twijfel ben aan het trekken is niet meer zeker en bestaan mijn dagen enkel uit aangename verrassingen.

Gisteren zijn we (Burak en ik) naar het kiezelstrand gewandeld en hebben we enkel coole foto‘s gemaakt. Vermits mijn camera niet meer werkt op mijn computer moet ik telkens via iemand anders mij foto‘s over zetten. Wordt dus nog niet aggressief in afwachting op een nieuwe serie foto‘s.Ook mijn adapter van mijn laptop is de leegte ingaan. De technologie werkte niet zozeer mee, maar aan het eind van diezelfde dag had ik al een nieuwe. Tis dus allemaal ok.

Sigurjón was deze week gigantisch moe en daar was ik blij om. Hij gaat op momenten heel snel door verschillende mentale fases. Zo beet hij mij opeens in mijn pols (ik zie z‘n tandjes nog) en het volgende moment vraagt hij heel lief aan zijn moeder waarom ik niet permanent bij hun verblijf. Gelukkig voelde ik me deze week Smooth wat veel compenseerde.

Tip van de dag: “Geef kindertjes geen fluitje.“ (dat geldt zowel voor het bier als voor het lawaaiding)

De week die ik instap is mijn 24ste week in IJsland wat wil zeggen dat ik mijn tweede week van mijn zesde maand in ga. Correct me if I‘m wrong, tijd is nog steeds één van die gewoontes waar ik niets aan ga veranderen. Het vrije leven zonder notie van tijd is speciaal voor mij ter wereld gebracht!

Best Regards

Lenhart (dat is althans hoe Sigurjón mij noemt)

Aurora Borealis

2010-01-23T13:00:00.002Z

Het was woensdag, ik was het beu om in de school te zitten. Als we niet opletten zitten we van ’s morgens voor de zon opkomt tot ’s avonds na zonsondergang in school. Vrij triestig als ge u dat verschillende dagen na elkaar laat overkomen. Maar woensdag was het anders, woensdag ben ik vroeg naar huis gegaan. Toen ik thuiskwam was ik zo ziek als ne hond (autoziek), maar een paar goei ouderwetse boterhammen zijn tegenwoordig de remedie tegen vele kwalen. Ik was dus weer op de been nog voor ik het wist. Vermits ik een zee van tijd had gecreëerd, moest ik daar dan ook maar gebruik van maken. Ik ben geen grote fan van zwemmen, maar gewoon liggen in die jacuzzi’s in de open lucht (vrij koud) is gans hip en dus op naar het zwembad. 2 uur later stapte ik als herboren terug naar huis. Tijdens die korte wandeling had ik in de mot gekregen dat het Noorderlicht zich deze avond liet bekijken. Ik kwam thuis en vond Burak en Emil kijkend naar vreemde tekenfilmkes die me niet geheel aanstonden…

Een gek idee ontstond en weg was ik met mijn gitaar op de rug. Mijn plan was om een schoon plekske te zoeken op degelijke hoogte zodat ik geen last had van de straatlantaarns. Daar aangekomen vond ik een mooie steen om op te zitten en verder liet ik de Blues het werk doen. De plek waar ik zat moet ge u inbeelden als volgt; Aan mijn rechterkant was Bolungarvík (belachelijk fel verlicht) en aan de andere kant was het donker. Ik zat namelijk op een heuveltje dat op zijn beurt dan weer op een berg lag. Er was vrij weinig wind dus qua temperatuur viel het nog mee. Ik zat zo hoog dat de mensen die onder op straat liepen mij niet konden horen spelen noch zingen. Nadat ik daar een hele poos had gezeten en gespeeld, de Blues had gevonden en beleeft, vond ik het tijd om het daar af te bollen. Van de vage slierten Poollicht die bij mijn aankomst zichtbaar waren, was er nu helemaal niets meer van te zien. Teveel wolken. Teleurgesteld, maar niet ontevreden van mijn gitaarprestatie, breide ik er een einde aan. Men gitaar ging terug in de zak en ik begon aan de afdaling. Halverwege echter, toen ik nog ver boven de straatlantaarns liep, begon het te waaien en te doen alsof de spirits van de aarde niet wilden dat ik vertrok. Mijn kap die me tot nu toe beschermd had tegen de wind begon ironisch genoeg mijn keel dicht te pitsen omdat de wind er zwaar aan trok. Ik was genoodzaakt om te stoppen en mijn kledij in de juste plooien te leggen. Met een laatste glans naar die ongelooflijke sterrenhemel wou ik mijn afdaling terug inzetten. En daar gebeurde het. Ik zag het. Nog niet helemaal tegoei, maar het was er. Ik moest terug en snel. De adrenaline gaf me vleugels en in een mum van tijd zat ik terug op mijne steen. De laatste wolken werden weg gestuwd met een gigantische snelheid en daar zat ik dan. Te kijken naar licht dat geen bron had. Licht dat geen schaduwen bracht, maar er gewoon was. Licht dat op het eerste zicht één geheel was, gewoon een vlek aan de hemel. Ontroerd door de schoonheid van dit licht, besloot ik om links in dat donkere gat te stappen. Daar werd ik voor een tweede keer verrast. Vermits ik op dat heuveltje in het kunstmatige licht van Bolungarvík stond werd mijn oog voor detail belemmert. In dat donkere gat achter het heuveltje was de wereld echter een heel andere plek. Eens mijn ogen aan de duisternis gewend waren kon ik het dansen van de Aurora Borealis waarnemen. Driftig en snel. Met een immense schoonheid op een heel grote schaal. Die avond vond ik het spijtig dat ik een bril droeg, ik kreeg die enorme sliert van licht niet helemaal in mijn gezichtsveld, door mijn montuur. Toch kon ik niet dankbaarder zijn voor het moment dat mijn hier gegund werd. Het was alsof het licht enkel en alleen voor mij haar ritmische bewegingen onder begeleiding van de wind en de zee ontplooide. Bewegingen die ik niet kon en wou uitleggen met wetenschap. Neen, ik ging op in het gebeuren en werd één met het licht. Bijgestaan door Ishi, wiens woorden ik nu volledig begreep : “He(Ishi) looked upon us as sophisticated children--smart, but not wise. We knew many things and much that is false. He knew nature, which is always true.” (zie Waar Naartoe?) Het licht is niet één geheel al blijft het wel een keten doorheen de bewegingen. Maar elke punt van de sliert bestaat uit een eigen kolom licht die nog hoger naar de hemel reikt en uiteindelijk vervaagt. Sommige delen vervagen, andere worden vernieuwt met een gigantische stroom licht, het lijkt alsof sommige delen feller schijnen dan andere, maar toch blijft de lichtsterkte in het algemeen gelijk. Daarom zeg ik ook dat het licht geen bron heeft. Groen, paars, grijs en wit worden tentoongesteld in duizend verschillende tinten . Ik denk dat de kleuren een groot aandeel hebben in hoe wij de lichtsterkte van sommige delen waarnemen. Want grijs opgevolgd door wit is schijnbaar feller.

Op donderdag heb ik nog eens een krentenbrood gekocht. Niet gesneden natuurlijk! Een brood eten wanneer het ene brok is echt een vreemde ervaring. (En nu gaat ge dat allemaal natuurlijk uitproberen :-) dat zou lachen zijn) Ik had me geposteerd op de ‘marktplaats’ en kwam na een kwartier knabbelen tot de conclusie dat de mensen die in de gaten hebben waar ge eigenlijk mee bezig zijt niet meer durven te kijken en af en toe zelfs een stapke versnellen. Zulke dingen vind ik natuurlijk lachen, anders had ik het natuurlijk niet gedaan. De koude wind en het grijze weer maakte dat ik me tot een volbloed toerist slash globetrotter voelde. Heerlijk primitief.

Friday night, party night!
3 vrienden werden 19 jaar en dat moest gevierd worden. Zowat iedereen die ik kende was aanwezig en ik werd dan ook overdreven goed verwelkomt. Drank was er in ketels van zo’n 50 liter en iedereen had zich blijkbaar ook zelf een voorraadje bier en sterke meegenomen. Den alcool had al verschillende figuren geveld en was goed op weg om iedereen eens flink aan te pakken. Ik heb van enkele glazen genoten, maar nen echte drinker ben ik niet. Flugel was er niet dus daar kon ook niets misgaan. Ik ben echter maar een uur naar dit feest geweest. Ik voelde me verschrikkelijk moe en vond het rond middernacht tijd om te gaan pitten. De reden waardoor ik zo laat op de party mij entree maakte kwam doordat ik een paar uur bij de “Speech-kerels” was gebleven. De “Speech-kerels” is een clubje dat duelleert met andere groepjes van over heel IJsland. In een vorige post heb ik over zulk event gesproken. (zie Muziek). Ze waren hun speeches aan het oefenen en om de één of andere reden ben ik daar verzeild geraakt. Nu kwam dat vrij goed uit, vermits ik een ebook over lichaamstaal was aan het lezen (‘Body Language’ door Allen Pease). Ik heb die kennis dus op de speechgevers toegepast en daarmee heb ik hen toch een beetje geholpen. Vermits ik niet begreep wat ze aan het zeggen waren, moest ik het (net als de vorige keer) met de gebaren doen. En wat blijkt, ik kon toch een onderscheidt maken tussen tegenargumenten en nieuwe argumenten. Er was duidelijk te zien wanneer ze duidelijk en hard wilden overkomen en anderzijds zacht en gemoedelijk hun boodschap wilden overbrengen. Dat lijkt waarschijnlijk allemaal heel logisch, maar het is ongelooflijk hoe non-verbale handelingen zoveel informatie overbrengen.

Tis goed voor nu, wat verder dees weekend gebeurd zal in de volgende post staan.

Lennart

Een uitspatting van wijsheid: “Met uw pollekes aan het stuur, rijdt ge ook tegen de muur.”

Adventure At Last

2010-01-17T19:01:00.002Z

Beter, daar beschrijf ik het best de afgelopen week mee. De fijnere sfeer die deze week in de lucht hing heb ik deels al beschreven in de vorige post. Iedereen was beter gezind, alles was goed.

Dinsdag ging ik weer kijken hoe het met Sigurjón was. En natuurlijk was alles bon met die kleine. Veel kan er niet mis gaan in zijn evenwel kleine wereldje. Met veel lawaai en een schattige “Lenhart” werd ik begroet. Sigurjón heeft immer moeite met mijn naam, al moet ik toegeven dat ‘lenhart’ vrij hip klinkt, vooral als beide lettergrepen beklemtoont worden. Mijn conversaties met hem worden telkens een beetje langer. Dat is fijn en leidt nog vaker tot hilarische situaties. Toen we even naar Sigga’s kunstmatige plantenkwekerij aan het kijken waren. (Dat is een kleine machine die de fragiele plantjes van water voorziet. Er is ook een lamp opgemonteerd die de fotosynthese een beetje helpt.)Begon Sigurjón op triestige toon te roepen dat er ééntje dood was. Sigga gaf het plantje dan maar manueel water en we konden echt zien hoe het (vrij snel eigenlijk) terug recht kwam en daarmee herrees uit de dood.
Die avond genoot ik ook van de film ‘Avatar’ in de lokale bioscoop. ‘Avatar’ is een zeer gehypte film en dus waren de verwachtingen hoog. De film bestaat voor zo’n 40% uit live-actie en zo’n 60% digitale beelden. Officieel is de film gemaakt voor zo’n 237 miljoen dollar, maar de geruchten gaan dat het bedrag ricthing de 310 miljoen gaat. Dat is veel, maar als ik erbij vertel dat de film al voor zo’n 1,4 miljard dollar heeft opgebracht, is dat een kleine investering. Die 1,4 miljard heeft het niet zomaar verdient, de hype benadert deze keer daadwerkelijk de film (wat meestal niet het geval is). Een steengoede film die naar mijn opinie een plaatsje op de eerste plaats langs ‘Into The Wild’. Over het verhaal ga ik niets zeggen, maar een “Must See” is het zeker.

Sigga, Sigurjón en Óluf vertrokken de woensdag naar Reykjavík omdat Sigga een speciale cursus ging volgen voor enkele dagen. Ik mocht alsnog de donderdag toch gebruik maken van Sigga’s huis, dat deed ik omdat om een dagje te luieren. En daar bleek ik zeer goed in te zijn. Ik heb hun dvd collectie eens onder handen genomen en enkele dwaze films bekeken. Dat samen met een lekker pizza peperoni en een goede nachtrust en den deze is weer zo fris als iets.

Vrijdagavond ben ik gaan troeven met Elvar. Troeven op z’n IJslands is een vreemde gelegenheid en hoewel ik wist hoe het ineen stak, was ik de loser van de avond. Ik eindigde met zo’n 141 slagen in totaal. Elvar was de winnaar en had zo’n 178 slagen dus zo’n grote achterstand had ik niet. Omdat ik de beste nieuwkomer was kreeg ik een dvd met ijslandse kortverhalen. Ik heb me voorgenomen om de volgende keer terug te gaan en ergens in de top te eindigen.

Mijn hoop op avontuur is een beetje werkelijkheid geworden. Wie weet geldt dat ook voor David Peulen die vorige week in hetzelfde straatje als mij ronddoolde.

The World Is Thy Playground…

Lennart

Opnieuw School

2010-01-11T11:11:00.001Z

De eerste schooldagen waren een hel, ik heb me er met moeite door geslagen. Vermoeidheid en verveling waren alom aanwezig. Iedereen had er mee te kampen wat natuurlijk een gespannen en asociale sfeer tot gevolg had. Gelukkig heb ik de kracht van een goed filmke aan mijn zijde die de harde momenten (lees: de vele doodse momenten van het schoolgebeuren) verzacht. Vermits het vandaag maandag is kan ik vorige week met dehuidige vergelijken. Van die gespannen sfeer blijft niet meer veel over en dat geeft dan wat ruimte voor een babbel of twee. Vorig week had ik de indruk dat ik helemaal opnieuw moest beginnen met socialisen, maar dat was maar een gedacht. Het was zoals eerder gezegt de schuld van die vermoeidheid die iedereen cranky maakte. Deze week beschouwt men mij als ‘deel van het decor‘ en dat vind ik wel ok. Het geeft mij rust en een zeker flexibiliteit, want men komt mij maar af en toe naar iets vragen en verwachtingen hebben ze al helemaal niet van mij. En hoewel dat vrij triest klinkt heeft dat toch zijn voordelen. Zo kan ik bijvoorbeeld mijn sociale momenten zelf kiezen en doen wat ik wil.

Maar niet alles is slecht op school, zo mag ik voor de Engels enkele boeken lezen. Lezen is immers iets wat ik de laatste tijd met plezier doe. De boeken die de familie had opgestuurd, zijn er op een vies tempo door gedraaid en dus heb ik nood aan nieuwe. Deze nieuwe lading bestaat uit Gatsby, To kill a Mockingbird en Angela’s Ashes. Veel belovende titels en ik hoop dat het toch iets of wat speciaals is. Van thuis had ik Stories For Life en De Helaasheid Der Dingen gekregen. Stories for life bestond uit kortverhalen van diverse mensen uit ons Belgenslandje. Een mooie verhalenbundel, zeker de moeite waard. De Helaasheid Der Dingen door Dimitri Verhulst is echter een andere kwestie. De schrijfwijze en het feit dat het werkelijkheid is maakt dat dit boek zonder schaamte langs de Lord of the Ring serie kan pronken. Een gigantisch goed boek, ik ben bedroefd dat het lezen gedaan is.

Mijn queeste naar Dreadlocks is echter tot een eind gekomen. Zowel in Ísafjörður als in Bolungarvík kan men deze droom niet vervullen. Ik was het medium lang haar een beetje moe en daarmee besloot ik, toen ik voor de tweede keer bot ving dat het er allemaal af moest. Ik kon me echter terug tot orde brengen zodat ik vandaag niet kaal rondloop. Kort is het wel, tis lang geleden dat ik nog een fris kopke had. Die Dreadlock-droom moet ik met andere woorden opbergen voor volgend jaar of wie weet voor in mijn midlifecrisis.

Vrijdag of zaterdag ging Emil meedoen aan een karaoke wedstrijd en daar maakten we dan meteen maar een uitstap van. Beat It van de geprezen Michael Jackson was zijn keuze. Hij was echter als één van de eerste aan de beurt en de zenuwen hadden toch een handje in zijn prestatie. Desalniettemin heb ik respect voor hem en jullie waarschijnlijk ook als ik erbij vermeldt dat het allemaal live op de radio kwam. Emil zingt twee, wie weet drie octaven hoger dan de doorsnee mens waarmee hij onze Michael de laatste groet gaf zonder hem belachlijk te maken.

Het weekend was aangebroken en dat geen moment te vroeg. Het was een vreemd weekend. Geen verplichtingen en middelmatig eten. Dat is goed voor mij, zo voel ik me beter met mijn rol als ‘deel van het decor‘. Burak zijn computer had wat problemen en zodoende moest hij het weekend zien te overleven zonder. Ik moet toegeven dat een computerloos weekend beter is dan een niet-computerloos weekend. Hij was een beetje chagrijnig denk ik maar hij hield zich al bij al nog goed.

Zondag vond ik niets om te doen en ben ik maar iets beginnen bouwen met Lego. Het is een middeleeuwse foltertoren geworden en ik ben echt trots op het resultaat. Het heeft me zo‘n 7 uur gekost om mijn idee te uit te werken. Wat een rustige namiddag al niet kan brengen. Mijn middeleeuwse dungeon staat nu te pronken op de plaats waar het peperkoekenhuisje stond. Het lot van het peperkoekenhuisje is van droevige makelij. De basis is door ons opgepeuzeld en Fluga (de hond) heeft het dak verontreinigd door er fijn aan te lekken. Dit maakt voor Emil niet veel uit, hij blijft fijn van het dak eten.

In de hoop op grootste avonturen...

Lennart

Helga En Elli

2010-01-03T17:47:00.006Z

De week die een nieuw jaar bracht had ook nieuw volk in petto voor Burak en mij. Helga en Elli. Helga is een knappe dame en tevens de dochter van Elvar’s broer Arnar. Elli is haar vriend (helaas), maar hij is alsnog een toffe kerel. Arnar en zijn familie leeft doorgaans in Reykjavík, maar heeft hier in Bolungarvík een appartement, waar hij af en toe naar afzakt om tot rust te komen. Auðun kwam op een dag binnen met die twee en vroeg of we in de sneeuw wilden ploeteren. En zo liepen we hen tegen het lijf. Na dat sneeuwgevecht (want daar draaide het op uit) konden we crashen bij hen thuis (aka Arnars huis). Gans cool, gans hip, echt een fijne avond. De volgende dag was er een soort reünie/nieuwjaars diner, want ik geloof dat het op Nieuwjaarsavond was. Gevulde kalkoen en een kippeke was er om te verpulveren. Ook heb ik geleerd dat vele groenten hier aangeduid worden met bonen.

Bonen: de oorspronkelijke lange groene bonen
Groene Bonen: Erwtjes
Gele bonen: Maïs

Voor dat overheerlijke eten was er op nieuwjaarsavond nog een groot openbaar vuurwerk. Er werd voor zo’n 3000 euro opgeschoten (dat is althans wat lokale bronnen me verteld hebben). Dat leverde schoon spektakel op. Toch ben ik beginnen twijfelen over zulk vuurwerk, ik vind namelijk dat er duzend en één hippere manieren zijn om het nieuwe jaar in te taffelen. Voor al de hardcore vuurwerk fanaten, toch even benadrukken dat ik er gigantisch van genoten heb. Vermits het vuurwerk er toch was en ik niet meteen activistische neigingen had op Nieuwjaarsavond. Rond middernacht had onze groep van families nog een aanvaring met een andere familie. Het was echter vriendelijke aanvaring die een toevallige ontmoeting betrefte. De vreemde familie werd met gejuich binnengehaald en natuurlijk werden er hapjes en drank aangeboden. Weer een coole nacht zowel letterlijk als figuurlijk want het was zeven graden minus. De gezellige avond werd afgesloten rond 5 uur, verzadigd en voldaan.

Nieuwjaarsdag kwam maar stillekes op gang, misschien vanwege het late uur, misschien van de harde knallen. Rond een uur of 18:00u belde de vreemde familie van die nacht nog naar ons, met de vraag of ze hun schuld van die nacht (het fijne onthaal + gezelschap) niet mochten vereffenen met een diner bij hun. En zo sprongen we drie minuten later in de auto om naar die afgelegen boerderij te vliegen, waar we Arnar’s familie weer tegenkwamen. Ook daar bleek het eten van overtreffelijke kwaliteit te zijn, dat samen met een mooi versierde tafel resulteert natuurlijk in eten, eten en te veel eten. De tafel werd kort na het maal geleegd om het spel ALIAS te spelen. Het spel is eigenlijk pictionary maar dan met woorden. IJslandse woorden. 3200 woorden die ik nog nooit gezien had. Burak en ik zaten er dan ook voor schuppen zeven bij. Tot!! Tot een sleutelmoment in het spel waarbij men het woord niet kon vinden. Mijn gastmoeder Elín kon het niet beter uitleggen dat: “Het woord voor 3 plus 5 en daarna delen door 2”. Iedereen begon als gek: “de helft, de helft” te schreeuwen of: “wiskunde, wiskunde”. Ik keek even nuchter om mij heen om de situatie te visualiseren zoals ik dat wel vaker doe. En toen uit het niets trof het mij: “Het Gemiddelde”. Ik fluisterde: “The average” in de richting van één van mijn medespelers, waarop zij het woord in het IJslands al schreeuwend vertaalde. Voor een fractie van een seconde viel er een stilte als een vreemde deken over de kamer. En toen Gejuich, geschreeuw en tranen van vreugde vulden de kamer. Ons team werd gek, de dame die ik het woord had doorgefluisterd werd bedolven onder een golf van knuffels en hand geschud. Ze kon nog net naar mij wijzen en daarmee bekent maken dat ik de vinder van het woord was. Dit was natuurlijk voor iedereen een verrassing en het gejuich dat inmiddels tot een verdraagbaar niveau was gezakt, steeg weer tot een onnoemlijk niveau. Ik was de held van de dag. Niet al te vaak in mijn mathematische geschiedenis ben ik zo blij geweest met een relatief simpel antwoord als dit. ALIAS het spel dat mij even onoverwinnelijk maakte, ik zal het nooit vergeten.

Op 2 Januari konden we de restjes bij Arnar gaan op eten en toen troffen we daar toch niet die vreemde familie tegen. Een nieuw spelletje ALIAS was dan ook niet veraf. Helaas had het deze keer geen echte spektakels voor mij in petto. Toch zat ik in het winnende team.

Arnar en zijn kroost keerde vandaag huiswaarts, maar met de open uitnodiging dat Burak en ik wel eens mochten afkomen om Reykjavík te zien. Helga (en Elli) is ook vertrokken en zo is alles weer bij het oude, op dat nieuwe jaar na dan.

Nogmaals Gelukkig Nieuwjaar voor iedereen die het horen wil.

Ik ben er mee weg…

Lennart

P.s: Ironisch genoeg heb ik zowat mijn hele leven gelachen met de namen Helga en Olga die voor mij alle lelijkheid van de wereld voorstelden. Ik moet hierbij mijn excuses dan ook aanbieden aan iedereen die deze naam draagt. Het nieuwe jaar brengt dus meteen al een waardevolle les: “Alle stereotypes moeten eraan geloven”.

Vrolijk Kerstfeest

2009-12-26T18:58:00.005Z

Zoals ge in “The X-mas Special!!!” hebt kunnen lezen, aten we op 23 december pijlstaartrog (skate). Die vissoort aten we een tijdje geleden ook, het was ook deze keer ongelooflijk vies. Er kwam wat volk op bezoek om aan de traditie deel te nemen en al bij al was het nog een gezellige middag. Die avond hebben we ons volledig op de versieringen en kerstbomen gestort, want inderdaad wij hadden nog gene boom staan. Helaas geen echte boom, maar een perfect-in-vorm-plastieke. Auðun vergezelde ons bij het versieren, hij was hiervoor speciaal afgekomen van Reykjavík. Daar loopt hij immers school. Nu denk ik dat Auðun vrij onbekend, zoniet onbestaande was op mijn blog. Tot nu! Auðun is de grote broer van Emil, zoon van Elín en Elvar en ondertussen vriend van Burak en mij. Kerstavond was een leuke avond. De hapjes waren gigantisch goed, maar helaas weet ik niet wat het was. Het Kersteten was ook ongelooflijk goed en alles werd natuurlijk doorgespoelt met Malt. Malt is een soort….drank. Er zit minder dan 2% alcohol in en het smaakt goed, zeer goed zelfs. De hele avond waren en kerstconcerten op TV en die hebben dan ook de achtergrond opgevuld. Kerstdag ging gepaard met veel slapen en de film ‘Coolrunnings’. Een klassieker, maar voor onze situatie zeer gepast.

Alain, een franse schilder kwam ons vergezellen tijdens het kerstgebeuren. (Ik weet niet of ik hem al heb vermeldt in één van de vorige blogposts.We hebben de hele kerstavond gesproken en verteld en nu weet ik zo ongeveer Alain’s hele verhaal. Hij heeft een tijdje lesgegeven in Duitsland en reisde een paar keer heen en weer tussen IJsland en Duitsland. Hoe hij precies in Duitsland was geraakt weet ik niet, maar ik weet wel dat hij een vrouw en twee kinderen in Frankrijk heeft. Hij probeerde wat centjes te maken in Reykjavík en is daar lid geworden van een galerij. Zo’n tien jaar geleden was hij aan’t rondtoeren in IJsland en zijn tocht bracht hem hier in Bolungarvík. En zoals dat gaat in kleine dorpjes in IJsland verspreidde het nieuws van Alain’s aankomst zich razendsnel. Mijn gastvader Elvar werd niet gespaard van dit nieuws en kwam Alain toevallig tegen. Elvar toonde zijn goed kant en kocht een schilderijtje en hij gaf Alain nog de volgende woorden mee: “Gij hebt ge toch gemakkelijk, gij kunt wat schilderen en daarvan leven”. Dat zette Alain aan het denken. Desondanks keerde hij terug naar Duitsland, want het geld was op. 3 maanden later gaf hij zijn job op en keerde terug naar de Westfjörds, terug naar Bolungarvík om daar te leven van zijn schilderijen, om daar absoluut vrij te zijn. Elk dorpje of regio in IJsland heeft graag een persoonlijk vertegenwoordiger in welke culturele of sportieve tak dan ook. Alain kwam op een vreemd moment (ik wil goed zeggen, maar dat zou gruwelijk overkomen). Bolungarvík haar dorpsschilder was in het voorjaar gestorven. Ook zijn verhaal is van een vreemde aard. De arme man had namelijk graag een druppeltje en dat werd op een dag zijn einde. Die dag is het wat het vreemd maakt. Hij zat te drinken tijdens zijn eigen exhibitie, mensen kwamen en verlieten de zaal ook weer en iedereen dacht dat de man zijn roes aan het uitslapen was. Maar de werkelijkheid schokte echter iedereen, de man was naar de eeuwige jachtvelden vertrokken te midden van zijn eigen werk…
Bolungarvík bleef geschokt achter en had nu nood aan een nieuwe dorpsschilder. Alain was de man. En zonder veel treuzelen werd hij benoemt tot dorpsschilder. Alain heeft voor dit vrije leven echter veel opgegeven. Hij is gescheiden en heeft maar weinig contact met zijn familie. Totaal geen contact meer met zijn vrouw en enkel een foto van zijn kleinkind. In zijn workshop hier in een flatgebouw in Bolungarvík hangen een paar foto’s van zijn dierbaren, een echte franse familie. Toen ik hem vroeg of hij het opnieuw zou doen als hij de kans kreeg, zei hij mij: “Ja, ik zou opnieuw proberen te leven van mijn schilderijen”. Ik zag echter een heel ander antwoord in zijn ogen en ik moest terugdenken aan Christopher Johnson Mccandles (van ‘Into The Wild’) die de dood onder ogen moest zien om het volgende te concluderen: “Happiness is only real when shared”.

Kerstavond was geweldig, het voelde echt alsof zeven individuen toevallig op de zelfde plaats waren en dat had natuurlijk een heel spontane sfeer tot gevolg. Het was goed!Ik heb van Kersmis genoten alhoewel ik op Kerstdag het feest bij oma miste. Mijn plaats op de kop van de tafel. Het ononderbroken lachen. Het ongelooflijk goede eten dat maar blijft komen. Opa aan de andere kant van tafel. De familie kortbij…

Alsnog Een Vrolijk Kerstfeest Voor Iedereen!!

Lennart

p.s: Om te laten zien hoe ik Kerstmis heb beleefd, heb ik nog wat foto’s geupload.
http://picasaweb.google.com/Dhyhakhan/VrolijkKerstmis#

The X-mas Special!!!

2009-12-21T22:18:00.023Z

In de volgende alinea's leid ik jullie doorheen de grote lijnen van een IJslandse Kerst. Natuurlijk is de amerikaanse Santa Claus ook aanwezig, maar net zoals Sinterklaas bij ons, hebben ze hier iets speciaal. Wees getuige van IJsland zoals ge nog nooit getuige van iets geweest zijt en geniet van de spanning en humor zoals een IJslandse Kerst dat als geen ander kan brengen!
(Zo'n inleiding heb ik al efkes willen schrijven :-) )

De Geschiedenis Van Kerstmis
In IJsland IJslanders vieren 13 dagen Kerstmis. De periode start op december de 24ste en eindigt op de 6 januari. De zesde is ook de dag waarop alle versieringen worden opgeruimd. Zij vieren Kerstmis op de avond van de 24ste december net zoals wij (katholieken).

Kerstmis Versieringen En Voorbereidingen
IJslanders nemen hun kerstmisversieringen heel serieus. Iedereen versiert en de meest voorkomende versiering is natuurlijk net zoals bij ons de kerstboom. Maar ook de adventskrans is hier mooi overgenomen. Overgenomen zeg ik, want hier is het geloof (eender welk) maar zelden beoefend. De meeste mensen hier, waaronder mijn gastouders weten niet waar de datums (vanuit katholiek oogpunt) voor staan. Ze maken hier een onderscheidt tussen twee adventlichtjes: De originele adventskrans (waar iedereen hopelijk de betekenis van kent), maar ook de kandelaar met zeven lichtjes op wordt hier beschouwt als een adventslichtje. Ik weet nu niet precies hoe wij die kandelaar zien, maar ik heb gemerkt dat iedere stroming zijn eigen betekenis aan die kandelaar gegeven heeft.

Þorláksmessa – St. þorlákur’s Mass
Dit is de naam die gegeven wordt aan de 23ste december. Over het algemeen is het de grootste koopjesdag in IJsland, iedereen wilt nog rap de laatste kerstmiscadeaus kopen.Het gerecht van de dag is skate (vis). Dat is omdat het de laatste dag van het kerstmisvasten is. In het Zuiden wordt de vis ingelegd, waar ik leef wordt dat echter niet gedaan. Ook laten ze de vis rotten (net zoals ze doen met haai), dit doen ze omdat verse skate enzymen bevat die schadelijk zijn. Het meestal geserveerd met gekookte patatjes. Deze traditie is nog steeds zeer populair in IJsland ondanks de sterke geur van ammoniak, dat komt van het rotten van de vis.
De Kerstmis Kat Een oud IJslands folklore eist dat iedereen minstens één nieuw kledingstuk heeft met Kerstmis. Iedereen die zich hier niet aan houdt loopt het gevaar opgegeten te worden door een kwaadaardig beest, de kerstmiskat genaamd. De kerstmiskat is Grýsla’s kat (zie Yule Lads) en er werd hard gewerkt dat niemand naar de kerstmiskat zou gaan. Dus iedereen werkte aan nieuwe kledingstukken voor ieder gezinslid.

Santa Claus / Jólasveinn / De kerstman
IJsland heeft niet één maar dertien Kerstmannen. Deze hebben geen connectie met DE Kerstman hoe dan ook. Zij zijn afkomstig van Trollen en oorspronkelijk maakten zij de kinderen bang. In de laatste eeuw zij ze echter veel vriendelijker geworden.
Hun namen zijn: Stekkjastaur (Schaapshoksluiper of ook wel Stijfbeen), Giljagaur (Kloofsukkel), Stúfur (Kleintje), þvörusleikir (Lepellikker), Pottasleikir (Pottenlikker), Askasleikir (Kommenlikker), Hurðaskellir (Deurensmijter), Skyrgámur (Yoghurtveelvraat), Bjúgnakrækir (Worstensnaaier), Gluggagægir (Ramengluurder), Gággaþefur (Snuiver), Ketkrókur (Vleeshaak) en Kertasníkir (Kaarsenbedelaar). Ge kunt al aan de namen zien dat de Kerstmannen zeer misleidend zijn en dat ze elke hun eigen ding hebben. Ze leven in de bergen te samen met hun ouders Grýla en Leppalúði. De 13 kerstmannen komen naar het dorp, één voor één. De eerste komt op 12 december en de laatste komt op 23 december. Vroeger probeerde ze elk hun favoriete object (vandaar de namen) te stelen.

Elk kind in IJsland zet zijn schoen op de versterbank vanaf the 12de december. Ze krijgen van elke kerstman een cadeautje wanneer deze in het dorp arriveerd, maar als ze stout geweest zijn krijgen ze een rotte patat. (komt ergens bekent voor, niewaar?)

Ze tonen zich vaak tijdens kerstmisdansen, dat dansen is zeer populair onder de kinderen. Kinderen (maar ook de ouderen zijn welkom) dansen rond de kerstboom en zingen kerstliedjes (u heeft dit al gezien op enkele foto's - men was aan het dansen rond de openbare kerstboom). Het hoogtepunt van zulk festijn is natuurlijk het moment wanneer deze cadeautjes en snoep à volonté begint uit te delen.

De dag na Kerstmis begint de eerste Kerstman aan zijn terugkeer naar de bergen. Dan vertrekken ze allemaal, één voor één. De laatste vertrekt op 6 januari, wat dan ook meteen de laatste dag van het Kerstseizoen betekent.

Een Stille Nacht
Het luiden van de klokken van de lutheriaanse kathedraal in Reykjavík, op nationale televisie uigezonden wordt gezien als het signaal voor iedereen(behalve de Kerk) om het kerstgebeuren volledig te omarmen en om iedereen een Vrolijk Kerstfeest te wensen. Dit is het formeel begin van Kerstmis.

Þrettándinn – De laatste dag van Kerstmis
De 6de januari wordt meestal aangeduid als 13de dag (Þrettándinn). Op deze dag is alles zo ongeveer terug gelijk het oude: iedereen is terug aan‘t werk en de school is opnieuw begonnen. Die avond komt de familie bij elkaar om te eten en eventueel om het laatste vuurwerk af te steken en uiteindelijk om vaarwel tegen het kerst gebeuren te zeggen. Kerstversieringen worden direct na de 6de januari opgeruimd.

Ik wens iedereen nu al een
Gleðileg jól og farsælt komandi ár!

(Vrolijk Kerstfeest en een Gelukkig Nieuwjaar)

Lennart

p.s:
- vergeet ook niet naar het bericht "Vlaams Is…" te kijken vermits de "The X-mas Special!!!" vrij kort volgde.
- Voor meer informatie over die kerstmannen klik hier

Vlaams Is…

2009-12-21T01:11:00.000Z

Deze week was het iets drukker dan vorige week. Ik ben op dinsdag en woensdag naar de lagere school gegaan. Ze hielden daar namelijk speeldagen omdat het de laatste week van’t school was.Ik ben ingemaakt door iedereen met zowat elk spelleke dat ik gespeeld heb, maar het was al bij al hip. Ik heb vooral geschaakt, maar er waren ook heel veel vreemde Scandinavische spelletjes. Een bezoek aan het plaatselijk radiostation en menig kopjes warme chocomelk maakte het allemaal nog meer compleet. Note van de dag: Sommige kinderen worden heel aggressief wanneer zij de Kerstman spotten.

In die school begon er ook iemand Nederlands tegen mij te praten en met veel moeite kreeg ik er enkele woorden uitgeperst. Bijzonder vreemd wat isolement (van de moedertaal) met ne mens kan doen. De dame had 2 jaar in Nederland doorgebracht, maar het IJslandse accent verdoezelde dat gelukkig wat. Haar man was van Nederland en die heb ik ontmoet ergens in het volgende stuk. (in het radiostation – zijn rol is echter onbelangrijk en hij wordt daarom niet opnieuw vernoemd)Ook kon ik een tweede keer gelukkig zijn, want op het nieuws kwamen toch niet twee Vlamingen in beeld. Ze vroegen naar hun mening over de sneeuw. Grappig hoezeer ik echt Vlaams waardeer.

Op donderdag ben ik nog even teruggegaan naar de mensen in het radiostation om te vragen wat ze allemaal doen. Achteraf vroegen ze me of ik mee met hun wilde spelen op de radio. Een beetje verrast en gechoqueerd knikte ik maar ja, want ik had wel zin in wat gitaarjengelen. U hoort het goed jengelen, althans dat dacht ik. De qualiteit van het radiogebeuren vond ik maar wat laag omdat de muziek gewoon willekeurig wordt afgespeelt. Zo hoort ge het ene moment Wham met Last Christmas en het volgende moment is Metallica met fuel aan de beurt. Allez draait daar nog wat IJslands tussen en ge kunt u daar wel een schoon beeld van vormen. Maar goed ik trok dus op de afgesproken avond naar dat radioding om fijn tot het besef te komen, dat ik tussen de beroepsmuzikanten zit. Ze gaven me een de akkoorden van een liedeke met een knikske van: “joenge, we gaan dat in 44 seconden spelen maakt dat ge meezijt he kameraad”. Ik ga heel eerlijk zijn, ik kende meer dan de helft van de akkoorden niet op dat blad. Ik wist van toeten of blazen! Maar daar zat ik dan toch maar. 3 en een half liedjes later heb ik men (gewonnen) gitaarke fijn opgeborgen en heb ik genoten van hetgeen zij brachten. Anderhalf uur later werd ik moe en heb ik het daar afgetrapt. Het enige waar ik aan moest denken toen ik buiten stapte was: “Dat zijn muzikanten en ik, ik ben maar een jongen met gitaar”. Het stoort me helemaal niet dat ik niet kon meespelen, ik doe mijn ding op een ander niveau. Toch was het niet helemaal verloren tijd vermits ik een vermelding op de radio kreeg (hoe kort die ook mocht zijn).

Gisteren hebben we nog wat geknutseld om het huis een beetje meer kerstmis-achtig te laten aanvoelen. Dat was cool ik heb me volledig op de papieren adventkrans gestort en weliswaar met succes. Vandaag hebben we nog koekjes gebakken, duizend of zo. We zijn de hele middag bezig geweest me ballekes te rollen. Het ziet er wel bijzonder goed uit moet ik zeggen!

Ik ben ook volop bezig aan mijn sweater, niet gemakkelijk maar tgaat me wel lukken. Het gaat een zwarte sweater worden en hoewel het een simpel model is, het is en blijft mijn sweater.

Kerstmis is in aantocht en ik ga nog ergens iets posten over het kerstmis gebeuren in IJsland. Ik heb namelijk een mooie samenvatting gekregen en ik zal die nog wel eens overtypen.
Vandaag was ook de kortste dag hier. Hoe lang die kortste dag precies was weet ik niet, maar veel maakt dat ook niet uit. Er is hier nog altijd geen sneeuw en ik vrees nondedoeme dat ik ook dit jaar geen witte Kerst ga hebben. Er is gelukkig nog tijd! Geduld is vaak het antwoord.

Tip van de dag: 'Steek de boom nog niet in brand'.

Lennart

Go With The Flow

2009-12-13T23:52:00.002Z

Vanwege de examens was het maar rustig de laatste week. Die examens zijn nu om, ik ben dus officieel vakantie aan’t vieren. Vrijdag was de laatste schooldag maar ook daar geen specialiteiten, ik denk dat iedereen gewoon opgelucht was. Sigurjón was zoals gewoonlijk, super-actief en mega-chaotisch. M.a.w. ook daar geen grote avonturen te beleven.

De laatste dagen was het mooi weer en ik heb mijn collectie foto’s dan ook wat kunnen uitbreiden met prachtige foto’s van het landschap. (die zullen naar goede gewoonte ietwat later verschijnen)Onlangs had ik nog moeite om mijn foto’s op m’n computer te zetten, ik hoop dat ik dat in de loop van volgende week kan verhelpen.

Ik heb ook nog leren breien. Hoe te beginnen, het breien zelf en het stoppen, ik ben er helemaal op de hoogte van. Mama was er al eens aan begonnen om mij het breien aan te leren, maar ik was er toen nog niet rijp voor. Ik gaf op, maar nu zit ik er helemaal in. Ik ben begonnen met een gewoon een lapke en tis cool om te zien hoe ik evolueer doorheen dat lapke. Nu dat lapke af is, ben ik op zoek gegaan naar een nieuwe uitdaging. Een sweater is altijd wild en zodoende ga ik mijzelf eentje breien. Voor al de critici out there: Breien is Retro en Retro is cool!

Wel vernoemenswaardig is dat ze hier in Bolungarvík een eigen radiozender hebben rond de Kerstperiode. Vooral IJslandse muziek, maar op de piekuren ook wat bekender werk.

De dagen hier in het algemeen zijn vrij triestig. De dag heeft zo’n 5 uur zonlicht voor ons in petto, maar de zon zelf zien we niet. Die zit immers achter de bergen verscholen. De sneeuw is weer weg en iedereen hier zegt het, dat is niet normaal. Er zou volgens vele een schoon pak sneeuw moeten liggen. Helaas is het niet anders en eerlijk gezegd, ik vind het niet erg. Sneeuw is voor mij nog altijd iets zeldzaams en dat wil ik nog even zo laten…

De laatste tijd vul ik mijn dagen ook op met het spelen van Tekken 3 een oud spelleke, maar het speelt nog zoals vroeger. Ah waar zijn de tijden…

Veel meer kan ik hier niet aan toevoegen.

Alleen vind ik dat de tijd veel te snel gaat…

Lennart

Images

2009-12-07T11:46:00.002Z

Bij deze zet ik nog een serie foto's online.
http://picasaweb.google.be/Dhyhakhan/Images

Het ga jullie allemaal goed en misschien moeten jullie ook eens een peperkoekenhuisje proberen te maken. De sint is mij vergeten desondanks mijn mooie brief, maar ik hoop dat de Sandy Claws dat voldoende compenseert.

From Iceland with love...

Christopher Johnson (Chris) McCandless

2009-12-06T22:55:00.002Z

Maandag was de laatste dag dat er les gegeven werd. Iedereen was blij dat het eindelijk zo ver was, maar natuurlijk moest deze vreugde snel plaats maken voor examenstress en vluchtige telefoontjes om nog iemand te bereiken die de cursus nog kon kopiëren. Ik kon gelukkig blij blijven rondhuppelen vermits ik mij gene bal ging aantrekken van die examens. Ik vind namelijk dat ik er (voorlopig) genoeg heb gehad. Ik wenste mijn vrienden alvast geluk met leren en liet me daarna fijn begeleiden naar Edinborg om een lekker taske chocomelk te drinken. Ik heb vakantie! (al voel ik hier het verschil niet tussen vakantie en naar schoolgaan)

Dinsdag begon de ellende en ik besloot om de eerste al te skippen, het was fysica en hoewel ik de leerkracht respecteer, voelde ik me niet geroepen om dat examen te gaan maken. Later die dag ging ik met Sigurjón nog naar het zwembad. He was zijn laatste les en der was ne slotshow met geluid en al voorzien. Alle ouders waren aanwezig, ook Sigga (Sigurjón’s moeder) die me vertelde dat Sigurjón zo’n vooruitgang had gemaakt in het zwemmen. Ik heb die evolutie niet meegemaakt vermits hij al kon zwemmen toen ik opdaagde.

Woensdag had ik geen test, maar ik ging toch naar school om de kameraden te steunen en dat werd wel geapprecieerd.

Donderdag was mijn vrije dag. Ik had weer geen examen, maar wat kon mij dat schelen. In het schoolgebouw rondlopen was beter dan thuis zitten niksen. Ik had ook enkele regelingen getroffen zodat dit een volledig vrije dag was. Sigga en haar kroost gingen naar Reykjavík om aan Christmas-Shopping te doen. Als ik de hond om 16:00u en 22:00u uitliet mocht ik gerust van mijn kamer gebruiken maken om te blijven pitten in Isafjörður. Ze vertelde me waar de sleutel ging liggen en dat luidde mijn Absolute Vrije Dag in. De hond was geen probleem, want het was lang geleden dat ik nog eens met een hond over de straat getaffeld heb. Ik heb er van genoten om eerlijk te zijn, pak lachen is zo’n hond vooral als die door sneeuw begint te lopen dat hoger is als de hond zelf.

Vrijdag besloot ik alsnog om naar men examen te gaan en het bleek Engels te zijn. Verbaasd door dit ietwat gelukkig toeval stortte ik me vol enthousiasme op de meerkeuze vragen en toen die opwaren was het eerste uur om, wat betekende dat diegene die klaar waren mochten vertrekken. Ik heb me bij deze gelukkige gevoegd en zo eindigde het hele examen-gebeuren. Vrijdagavond was ook weer een ‘We-gaan-eten-avond’, ik liet me weer verrassen. De pot schafte pijlstaartrog en net als de schapenvoetjes was ook dit, niet te eten. Ik heb men bordje alsnog netjes opgegeten, maar moest toch herhaaldelijk kokhalzen zowel tijdens als na het eten. Niet te filmen, gelukkig was er pizza om alles te vergeten. Mijn conclusie: “Pijlstaartrog, blijft er met uw pollekes vanaf”.

Zaterdag besloot ik om een Star Wars marathon te houden. 4 films heb ik kunnen kijken, maar na het eerste kwartier van de vijfde episode begon ik zwaar te knikken, bedtijd was een feit. Die marathon heb ik rond een uur of vier onderbroken om koekjes te bakken. In de vorm van engeltjes, sterren en kerstboompjes. Persoonlijk vind ik het nog te vroeg om aan Kerstmis te denken. Vandaag is het 6 december wat Sinterklaas betekend, maar dat is het niet wat mij weerhoudt om mezelf op het kerstmis gebeuren te storten. Voor mij is het allemaal nog veraf en daar ben ik helemaal niet droevig om.

Zondag vervolgde ik mijn Star Wars marathon met Episode 5 en 6. Om 14:00u zijn we gaan kienen en Burak sleepte zowaar tweede grootste prijs in de wacht. Doorheen het weekend hebben we ook aan een peperkoekenhuisje gewerkt. Ik had er nog nooit een gezien, maar moet toegeven dat het gigantisch hip is. Het heeft zelfs een plekje verovert in de living!

Christopher Johnson (Chris) McCandless
Op een onbekende dag deze week heb ik de film ‘Into The Wild’ bekeken. Een film die een vreemd gevoel heeft achtergelaten. Het is een waar gebeurt verhaal. Chris heeft zijn zinnen gezet op ‘Absolute Vrijheid’. Hij streeft een Thoreau-achtig bestaan na, wat wil zeggen dat hij er een eenvoudige levensstijl op wilde na houden. Evenals Thoreau las Chris ook werken van Leo Tolstoj en Jack London. Hij verzette zich tegen het materialisme, hij doneerde zijn spaargeld aan Oxfam en vluchtte uit zijn bekende omgeving. Hij verbrak elk contact met zijn familie en vrienden. Zijn droom was om naar Alaska te trekken en daar volledig van het land te kunnen leven. Hij bereikte Alaska na een tocht vol avontuur en vreemde situaties. Absolute Vrijheid kon hij nu omarmen. Helaas niet voor lang, zijn uitrusting was niet voldoende en hij had totaal geen ervaring met overleven in de wildernis van Alaska. Hij had het geluk om een oude bus te vinden te midden van deze wildernis, deze bus werd gebruikt als jagershut. Hij leed aan een fenomeen genaamd: ‘Konijnenuithongering’ aka ‘Rabbit Starvation’. Dit is een vorm van acute ondervoeding die veroorzaakt wordt door de consumptie van grote hoeveelheden mager vlees (zoals konijnenvlees) tezamen met een gebrek aan andere voedingsstoffen (vooral vet), meestal in combinatie met andere stressoren, zoals een ernstig koude of droge omgeving. 113 dagen hield Chris het uit in Alaska in die oude bus om dan uitgehongerd te sterven. Net voordat hij in zijn slaapzak lag trok hij een pagina uit Louis L'Amour's memoir, Education of a Wandering Man, dat een uittreksel bevatte van het gedicht ‘Wise Men in Their Bad Hours’ door Robinson Jeffers. Op de achterkant van dit blad schreef hij nog:
“I HAVE HAD A HAPPY LIFE AND THANK THE LORD. GOODBYE AND MAY GOD BLESS ALL!".

Check de wikipagina eens uit. De Nederlandse versie is ok, maar de Engelse bevat veel meer details.
http://nl.wikipedia.org/wiki/Chris_McCandless (Nederlandse versie)

Lennart

ps: In de loop van de week (wellicht morgen) zet ik ook nog wat foto’s online.

Drifting Cars

2009-11-28T19:09:00.000Z

Het begin van de week is hier naar goede gewoonte een tijd van rust, bekomen van het weekend en uitkijken naar het volgende weekend. Ik ga dan ook de maandag, dinsdag en woensdag overslaan. Al ben ik op dinsdag de film ‘New Moon’ gaan kijken. Het verhaal is me een beetje ontgaan (mede omdat het een vervolg van ‘Twilight’ is), toch heb ik genoten van de serie beelden en het overweldigende geluid zoals niets anders dan een cinema dat kan brengen.

Donderdag werden de meeste wakker van het vorige zware weekend, want feesten dat kunnen ze hier wel. Natuurlijk ontwaakt men hier niet voor niets en zo was er donderdag avond een soort bal. Dineren in de chiqueste zaak in de omtrek, opdagen in kostuum en in het gezelschap van knappe dames vertoefen, het hoorde er allemaal bij. Ik moet zeggen als ge zo 120 studenten in galakostuum ziet dineren zou ge bijna durven zeggen dat daar nog iets terecht van gaat komen. Ik had wederom mijn outfit van mijn gastouders geleend en zag er dus ook piekfijn uit. Hoe dan ook, het eten werd opgeruimd en een serie foto’s werd gepresenteerd, ondersteund door de zachte tonen van enkele meisjes en Haffi Haff. De laatste is een bekende artiest in IJsland. Na het eten was er een soort Afterdiner-party, maar ik werd door enkele van mijn vrienden meegespeeld naar Bjartni’s oma. Dikke party ook daar, maar wat daar precies gebeurt is laat ik aan jullie verbeelding over. Nadat we enkele flessen Fanta hadden geleegd, zijn we alsnog naar die Afterdiner-party geweest. Hilarisch en luid. Iedereen vond het gigantisch hip dat ik er weer was en hoewel ik me geamuseerd heb, voelde ik me af en toe een attractie. Toen de menigte bedaarde (veelal door de invloed van nog meer Fanta) begon het werkelijke feest. De meeste ruilden hun galakledij in voor een party-outfit en het feest was officieel begonnen. Rond middernacht bracht Haffi Haff nog een live optreden en rond een uur of 2-3 sloten ze de tent. Die ochtend nadien begon de school pas om 10u i.p.v. 8u, toch was er maar weinig volk te bespeuren. Zo zat ik met 5 andere in natuurkunde waar normaal zo’n 30 man aanwezig is.

Tussen dat feest en school in vroeg ik nog Alex en Aki nog voor een rit richting richting Edinborg (achteraf gezien was dat niet mijn beste idee van laatste drie maanden). Bij het vertrek al gaf Alex aan dat ik maar beter men riem snel vast klikte, Aki draaide het volume van de stereo open en daar zat ik dan. Driftend schoven we van de parking af en ik weet niet of iemand dat al ooit gedaan heeft maar tis een heel vreemd zicht. De parking van de school is een U-vorm, ideaal dus voor zulke dingen. Alex besloot er nog een schepje bovenop te doen en reed richting de parking van de supermarkt. Daar verloor Alex even de controle over de voiture, gelukkig kwamen we tot stilstand op enkele centimeters van een ander auto. Alex dempte de muziek en een moment van kalmte volgde. Zonder veel meer toeren en met minder woorden werd ik gedropt bij Edinborg waar ik mezelf een warme choco bestelde. Het simpele feit dat ze hier geen zout gebruiken om de wegen vrij te maken, maakte het mogelijk om te driften. Iedereen legt hier speciale banden op tegen het slipgevaar.

Vandaag zijn we naar een traditionele bijeenkomst gaan kijken. We hebben namelijk de lichtjes aangemaakt van een grote kerstboom die midden in Bolungarvík staat. De lichtjes zullen aanblijven tot 6 januari. De kerstman kwam ook even langs met heel veel snoep en hilariteit. Ik vond dat het allemaal eerder een mengeling van Sinterklaas, Kerstman en carnaval (het uitgooien van snoep) was.Na deze hilarische ontmoeting met Santa Claus(1) gingen we naar de opening van de tunnel tussen Bolungarvík en Beschaving kijken. Een paar speeches en enkele liedjes later werd het startsignaal gegeven om de 5 meter lange cake (in de vorm van een tunnel) op te eten. Enkele bekende gezichten gezien, maar voor de rest niet veel spectakel. De vooravond werd hier gevuld met het bekijken van fotoalbums en rapporten van toen mijn gastouders 12 jaar waren. Niet getreurd zeiden ze toen het om was, er zijn er nog op’t zolderke. Gelukkig maakten ze geen aanstalten om die vandaag nog te halen.

(1)Santa Claus doet me altijd denken aan Sandy Claws, dit komt uit de film ‘The Nightmare Before Christmas’ door Tim Burton. Een film trouwens waar ge de pa thuis altijd voor kunt wakker maken.

C’est tout!

Lennart

==========================================================
*Vermits het hier kouder en kouder begint te worden, neem ik nog even de tijd om het Windchill-effect in de belangstelling te plaatsen. Voor de geïnteresseerden: Windchill is de gevoelstemperatuur, het is niet de waarde die weerkundige voorstellen. Het is een maat voor de hoeveelheid warmte die huid blootgesteld aan wind verliest. Windchill is afhankelijk van de temperatuur en de (gemiddelde) windsnelheid. Hoe sneller lucht (wind) over de huid stroomt hoe sneller deze zal afkoelen (warmte wordt immers sneller afgevoerd).Zo weet ge tenminste wat ne mens in IJsland eigenlijk moet doorstaan om richting de Nubo (hier Samkaup) te stappen. (Op de tabel staat KPH, wat staat voor Kilometres Per Hour (km/h))

Muziek

2009-11-22T18:21:00.000Z

Zoals elke week begon ook deze met maandag, maar in dat feit zitten mijn avonturen niet.Het begin van de week ging maar traag voorbij en het enige dat mijn avontuurzintuig prikkelde was de komst van een wedstrijd deze week.

Efkes tussendoor met de vrienden hier gaat het goed, ik hoor er nog steeds bij. Dus das ideaal.

Donderdag was de vreemde dag. School was wel OK, zonder veel spectakel. Na’t school ging ik zoals gewoonlijk op een donderdag avond met Sigurjón (dit keer juist geschreven) naar het zwembad. Hij wou eerst helemaal niet, maar eens in het water bleek het allemaal fijn te zijn. Toen het zwemmen voorbij was, vond hij een haardroger waarmee hij vol enthousiasme mijn haar begon te föhnen. Gelukkig. Zo was hij tenminste rustig, al moest ik af en toe mijn gezicht afwenden omdat het gewoon te heet werd. ’s Avonds had Sigurjón een soort ontmoetingsavond voor de ouders. Ik ging natuurlijk mee voor het eten. En goed was het eten! Pizza, salaatjes, fritten (die waren wat minder) en natuurlijk meer IJslandse gerechten waarvan de naam me ontgaat.Daarna had ik mijn laatste les IJslands, althans voorlopig. De les ging maar traag voorbij eigenlijk, gelukkig moest ik vroeger door. Ik ging die avond nog naar school…

Daar aangekomen waren ze al begonnen. Enkele kandidaten hadden hun ding al gedaan en ik ging me opwarmen. Ik trok de leren broek en jacket van mijn gastvader aan zette mijn pruik op en probeerde de zenuwen te kalmeren. Enkele tegenstanders gingen me nog voor zette een knappe prestatie neer. Toen moest ik, ik kon niet meer terug. Een knappe dame mompelde iets in het IJslands gevolgd door mijn naam en daar ging ik. Zweten, een zware ademhaling, gejuich… Ik stapte naar voren en begroette het publiek. Heel goed wat ik moest doen wist ik niet, maar de muziek was al begonnen. Het was een live-opname van Rage Against the Machine met Killing in the name of. Ik had de laatste dagen eigenlijk belachlijk veel geoefend voor deze wedstrijd.Ik voelde het. Adrenaline. Bloed stromend naar elke vezel in mijn lichaam. De eerste tonen kwamen eraan. Mijn moment. Met men luchtgitaar in de hand en alles gevend danste en sloeg ik mezelf door de wedstrijd. Want dat was het een luchtgitaar-competitie. Voor die paar minuten dat het duurde voelde het alsof ik de gitarist van mijn favoriete band zelf was. Iedereen was onder de indruk van mijn prestatie, dat was natuurlijk een mooie bonus. De jury (jazeker was er een onafhankelijke jury) trok zich terug om zich te beraadslagen. Een lang en vervelende pauze voltrok zich , iedereen kwam me vertellen dat ik sowieso gewonnen had, maar dat wou ik eerst zien. Een jurylid stapte naar voren en inderdaad ik werd bekroont als winnaar! Daarmee kaapte ik ook nog een mooie prijs weg: Een klassieke gitaar van Stagg, niet te doen gewoon. Ik denk dat de gitaar zo’n 100 euro waard is, hoe dan ook ik ben gigantisch blij met mijn gitaar (ik had nog geen klassieke gitaar - de gitaar op de foto heb ik gewonnen, gelukkig is de kleur veel donkerder in het echt).
LUCHTGITAAR TIL I DIE!!

Vrijdag ging voorbij zoals maandag, dinsdag en woensdag. Zaterdag echter had weer het één en het ander te bieden. Rond een uur of 2-3 gingen we naar een toneelstukje kijken in de plaatselijke basisschool, want mijn gastbroer Emil zit daar op school en mijn gastmoeder Elín geeft daar les.Het toneeltje was gebaseerd op Mamma Mia en hoewel ik er niets van verstond, moet ik toegeven dat de kinderen hier heel goed kunnen zingen. Gelukkige ouders en blije kindertjes daar was de zaal mee gevuld. Vreemd genoeg voelde ik hetzelfde als wanneer we de kerstboom versieren. Even terugdenken aan de familie was dan ook onvermijdelijk.

Toen dit spektakel was afgelopen gingen we naar hetzelfde Kaffihús waar Mugison zich een tijdje geleden geopenbaard had. Er was weer muziek en dat voor zo’n 3 uur lang. Bandjes en artiesten in alle soorten en maten kwamen hun ding doen. Het was gigantisch hip. Direct daarna gingen we naar mijn gastvaders broer die voor een weekendje afgezakt was naar Bolungarvík. Na een het eten bedankte ik de mensen en stapte in de auto bij Finnboi (uitgesproken als fimpowe), hij was immers zo vriendelijk om me mee te nemen naar Morphius. Oftewel een speech-wedstrijd. Het was de Westfjörds tegen Reykjavík debatterend over het onderwerp maak van Vestmannaeyjar (een eiland onder Reykjavík) een gevangenis. Reykjavík was tegen, wij waren voor. 4 tegen 4 en iedere kandidaat mocht 2 keer een speech geven. Steeds gebruikmakend van de tegenstanders hun speech om hun argumenten te bekritiseren. Het was de meest hippe wedstrijd die ik tot nu toe gezien heb (buiten de luchtgitaar-wedstrijd dan, al kan het feit dat ik die gewonnen meespelen). Wij wonnen. Eer en glorie voor de onze 4 vertegenwoordigers! (het onderwerp was fictief, Vestmannaeyjar wordt geen gevangenis)Dat was het zo ongeveer!

Ik moet gaan er is een gitaar die mijn naam roept.

Er zijn maar enkele foto’s van al het voorgaande en die heb ik nog niet in mijn bezit.

Groeten thuis!

Lennart

ps: Ik sta weer in de gazet!! (of alleszins op de site van de gazet)
http://www.bb.is/Pages/26?NewsID=140714

Wat er staat is het volgende:

Lennart beste luchtgitarist!
Uitwisselingsstudent Lennart Opsteyn was de beste luchtgitarist in de wedstrijd, die gehouden werd door het studentenraad of MÍ (Menntaskólans in Isafjordur = mijn school). Lennart nam het lied “Killing in the name of’ van de band Rage Against the Machine. Volgens Alberta Gold Guðbjartsdóttur Veiga, voorzitster van de studentraad was de wedstrijd heel grappig en ging alles goed. Negen deelnemers namen deel in the wedstrijd, maar voor diegene die niet weten wat luchtgitaar is: In zo’n wedstrijd doet de artiest/deelnemer alsof hij gitaar speelt zonder het instrument in de hand te hebben, vaak eindigt dit in hilariteit. De jury bestond uit Ásgeir Helgi Þrastarson (gitarist), Guðmundur Hjaltason (troubadour) and Málfríður Hjaltadóttir (entertainer).

Iconen

2009-11-15T19:56:00.000Z

http://picasaweb.google.be/Dhyhakhan/GodForsakenLand# dat is waar ge al lang moest zijn!!!

De foto's ondersteunen mijn laatse twee blogposten, zodat ge tegoei ziet wat ik allemaal bedoel en wat ik allemaal vertel.

En Ine, ik verwacht u!!
Oh en mam, kunt ge mij een pak frangipannekes opsturen?? Ik heb echt nood aan zo'n stukske paradijs...

From Iceland with love...

God Forsaken Land!

2009-11-15T19:53:00.000Z

Zwemmen is volgens sommige tof!
Het was deze week tijd dat Sighurjón terug ging zwemmen. En niemand anders dan ik mocht hem daar naartoe nemen. Mijn conclusie kindertjes van 4 à 5 jaar zwemmen veel te graag. Die gaan dus wel degelijk tot ze helemaal niet meer kunnen en hoewel ze 90% van de tijd aan het verdrinken zijn, gaat dat zwempartijtje gepaard met heel veel kabaal. Wat me ook is opgevallen is dat alle kindertjes die hun duikbril ophadden op schildpadjes leken. Ikzelf betreedt het water niet. Ik ben geen grote fan van het zwemgebeuren. De trimaran is echter iets heel anders…

Vrijdag avond, LAN avond!
Vermits ze op school een heleboel dingen organiseren om iedereen wat dichter bij elkaar te brengen, was een LAN avond natuurlijk onoverkomelijk. Een LAN avond (ook wel LAN-party genoemd) is een bijeenkomst waarbij iedereen zijn computer met elkaar verbindt en men videospelletjes speelt. Voor de kenners de spellen die gespeeld werden waren Counterstrike, Call of Duty en Day of Defeat. De bijeenkomst begon vrijdag avond om 18:00u om op zaterdag 20:00u te eindigen (m.a.w. 26 uurtjes zonder onderbreking). Tussen 18:00u en 22:00u was er een competitie voor de counterstrike-mensen. Ik heb de 26 uurtjes niet uitgezeten, maar ik heb toch zo’n 6 uur deelgenomen aan het fenomeen. Ook heb ik wat foto’s gemaakt om te bezichtigen.

Zaterdagavond was Mugison-night in Bolungarvík!
Voor Mugison, hét artistiek talent van de Westfjörds, afkomstig uit Bolungarvík was dit een thuismatch. Het waargebeurde verhaal achter zijn naam is te mooi om te negeren.Zoals de naam zegt is de huidige artiest de zoon van Guðmundur Kristjánsson. Guðmundur Kristjánsson was een visserman, die op een dag besloot te gaan vissen rondom Kaapverdië. De mensen ginder vonden Guðmundur Kristjánsson veel te moeilijk, vooral denk ik omdat ze het niet konden uitspreken. Inventief als mensen soms kunnen zijn, noemden ze hem gewoon Mugi. Onze held Mugi gaf de mensen ginder een boot en hielp hen hun vistechnieken te verbeteren. Toen Mugi een zoon kreeg, was de naam Mugison niet ver van de deur. En het is juist die Mugison die voor mij (en 40 anderen) gespeeld heeft. Hij was goed om niet te zeggen één van de beste die ik ooit live heb gezien. Ik denk dat alleen Seasick Steve met dezelfde passie voor muziek als Mugison speelt. Grapjes makend (die ik helaas niet verstond), veel interactie met het publiek en de simpliciteit van zijn optreden, maakte het tot een succes. Mugison werd bijgestaan door de beste gitaarspeler van IJsland, zo niet in de gehele wereld. Dat is allezins wat ze mij verteld hebben. Björgvin Gíslason was en is nog steeds zijn naam. Björgvin is echter nooit in Kaapverdië geweest, zijn verleden is in iets minder episch. Toch is de man goed bezig, hij speelt werkelijk “The blues“ zoals weinige het nog kunnen. Dus vergeet het duo niet!

Zondagmiddag was weer een heel ander verhaal!
De laatste basketbal wedstrijd van‘t seizoen begon om 14:00u. Bolungarvík tegen Reykjavík. Bolungarvík begon goed en speelde sterk, maar liet zich halverwege toch een beetje opjagen door de tegenpartij. Reykjavík was sterk, maar speelde – voor zover ik iets weet van basketbal – niet genoeg samen. Bolungarvík had precies nog ergens een geheim wapen zitten want door een serie van doelpunten was de winst voor ons (vermits ik in Bolugarvík woon). Toch wil ik opmerken dat die wedstrijd één van de meest vuile was die ik gezien heb. Vuile duwkes gevolgd door stiekem gescheld en achteraf spottende knipoogjes of handgebaren die dan weer vuile duwkes teweegbrachten. Het was me wat.

Mam en Pap!
Even terug thuis bij mam en pap door Skype. Altijd tof om iets van het thuisfront te horen en nog plezanter zelfs als het van het thuisfront zelf komt. Het bleek dat er enkele nieuwe ontwikkelingen aan de gang waren. Zo was Ine aan’t kijken om ergens in februari af te komen, dat zou wel enorm hip zijn. Ook willen ze mijn ‘Vikings-zijn-chill’-foto vergroten tot levensgroot formaat, wederom een enorm hip idee.

De titel getuigd van dichterlijke vrijheid, het stelt helaas niets voor. Ik voel me nog altijd goed, tis gewoon de aanblik van de bergen. Mooi, maar kaal. Ook Mugison zingt hierover: “I’m walking through the valley of death, lord where are you now?”. Al weet ik niet goed of het voor Mugison wel dichterlijke vrijheid was, hij zong met zoveel passie.

Blij dat u weer van de partij was!

Helaas komt aan alles eind en dat is bij deze blogpost niet anders.

Groeten uit het immer witte IJsland!

Lennart

Verhuizen

2009-11-08T16:52:00.000Z

In mijn laatste week bij Alla en Sighvatur, heeft mijn gastvader (Sighvatur) me meegenomen op reis naar India. De hippe man was er namelijk vele jaren geleden geweest en hij vond mij de moeite waard om de foto’s nog eens vanonder het stof te halen. Een kleine 25 foto’s waren het, dia’s wel te verstaan. In het begin keek ik maar wat beteuterd rond omdat ik teleurgesteld was van de hoeveelheid dia’s, maar daar had ik echter helemaal mis. Bij elke foto hoorde een halfuur uitleg. Nepal en India had hij aangedaan en ik zag op Sighvat’s gezicht dat hij er weer helemaal stond. Hij vertelde met ongehoord enthousiasme zijn avonturen daar ver in het Oosten. Natuurlijk hoef ik hier niet te benadrukken dat er geen woorden zijn om het gevoel van die avond te beschrijven. De diaprojector gaf nog iets extra aan de sfeer. Het gedimd licht en de ontruimde witte muur hielden me in beroering, lang na de laatste dia...

Zelf mocht ik ook een klein avontuur meemaken! Herinnert u zich dat ik een jobke had? Wel tis ongelooflijk, Sighurjón noemt het klein manneke en wat is me die hilarisch. Op dinsdag en donderdag mocht ik dus op hem passen. De conversaties die we voeren gingen op dinsdag nog wat stroef (mede omdat alles nieuw was), maar de donderdag konden we mekaar toch al verstaan vermits kex (koekjes) en drekka(drinken) het enige is waar Sighurjón om vraagt. De rest van onze benodigdheden wordt met veel handen uitgebeeld. Als we vol zitten met kex en het avondmaal tot ons genomen hebben is het tijd voor mij om naar de lessen IJslands te gaan. Deze gaan ook door op dinsdag en donderdag, zo kan ik op’t werk blijven slapen. Dat zo geregeld omdat er geen bus meer naar huis is na zes uur (mijn lessen beginnen om halfacht).

Zoals de titel het al duidelijk maakt ben ik verhuisd. Bolungarvík is mijn nieuw thuishaven. Ik ben nu zo’n 15 km van Ísafjörður verwijderd, ook wonen er hier enkele van de vrienden in de beurt. Het leven kan dus mooi beginnen. Mijn nieuwe gastouders noemen Elín en Elvar.

Mijn nieuw adres:
Völusteinsstæti 8
415 Bolungarvík
Iceland

Dus nu woon ik bij Burak, gans lachen en ohja mijn nieuwe gastvader heeft me het IJslands troeven geleerd:Alle kaarten worden uitgedeeld, één per één (dat maakt 13 kaarten per speler). Men speelt zoals bij ons met diegene die diagonaal tegenover u zit. Daarna kijkt men op het schema: “spaði”(schoppen) is als eerste troef, daarna “hjarta”(harten). Vervolgens speelt men “grand” wat simpelweg ‘neem-alle-slagen-op-hoogste-kaart’ symboliseert. Tijdens de volgende twee spellekes zijn “tigull”(ruiten) en “lauf”(klaveren) troef. Men sluit af met “nóló”, dit kan bezien worden als ‘anti-grand’ men wil dan ook zo weinig mogelijk slagen te pakken krijgen.Zulk schema hebben ze mooi in het roze en in het blauw afgedrukt respectievelijk voor vrouwen en mannen. Als men door het schema uit is, begint men gewoon opnieuw.

Deze week geen foto’s, ik heb maar enkele nieuwe. Misschien volgende week, wie weet…

Van mijn ziektes blijft alleen nog de pijnlijke hoest over.

Greetings

Lennart

Prentjes

2009-10-31T17:49:00.001Z

Voila, weer een reeks foto's!
Het gaat weer over vanalles, al kan ik er deze keer niet echt een beschrijving aan geven.

http://picasaweb.google.be/Dhyhakhan/Prentjes#

(gevoelige kijkers moeten deze keer geen bang hebben)
Neem toch maar eerst "Stieren, Soep En De Gym" bij de hand, dat is iets duidelijker.

Bedankt!

From Iceland with love...

Stieren, Soep En De Gym

2009-10-31T16:47:00.000Z

Deze post begint zijn verhaal op vorige week zondag. Nadat ik voor de eerste keer in mijn leven gans had gegeten, had ik me voorgenomen om een doucheke te pakken. Dat kon echter niet volgens de plannen van mijn gastfamilie. Ze wouden vier stieren naar een andere wei brengen en daar mocht ik hen bij helpen. Voordat het hele gebeuren ging beginnen kreeg ik een nog een borstelsteel in mijn handen geduwd. Ik was nieuwsgierig en vroeg waarvoor de stok precies diende. Een mooie uitleg volgde, de staaf die om mezelf te verdediging. Ik weet niet of er onder jullie al iemand is die een stier langs zich door heeft zien lopen, maar het is een geweld. Vooral als er negen van zulke types het op een lopen zetten, negen inderdaad want we kregen de vier die we nodig hadden niet geïsoleerd. En ik dacht nog voordat het begon: “tis moeilijk weglopen met zo’n steel in uw handen”. Hopen dat ik de stok niet moest gebruiken was dan ook mijn plan. De vier stieren kregen we alsnog afgezonderd, deze worden nog een week goed vetgemest en dan weggebracht naar het slachthuis. De andere vijf moesten schoon terug naar de oorspronkelijke wei. Het avontuur had gelukkig een goed einde zonder al te veel gewonden. Ik mocht mij fijn naar de douche begeven.

De week begon en verliep rustig met hier en daar nog een kleine ontdekking, zo heb ik eens geprobeerd een conversatie te voeren met een meisje dat weinig tot niets zegt. Dat is moeilijk maar hip! Vele vreemden momenten vinden plaats tijdens zo’n conversatie. Ergens in het midden van de week kreeg ik trouwens ook de uitslag van een test die ik voor het vak wiskunde had gemaakt. Het was een wiskundeolympiade als ik me niet vergis. Hoe dan ook de eerste vijf konden naar Noorwegen gaan om voor de eerste plaats te gaan. Ik had wat moeite met de vraagstukken ook al waren ze vertaald naar het Engels. Ook had ik niet begrepen dat ik punten afkreeg door te gokken bij de meerkeuzevragen, waardoor ik -5 punten op dit deel behaalde. Mijn totaal van 26% was toch nog goed om boven het gemiddelde uit te komen, zo slecht heb ik het dan ook weer niet gedaan.

Deze week bevestigde zich hetgeen ik in “Blijven Ontdekken” heb verteld. Dat van het vriend-zijn-gedeelte dan. Halli had namelijk gevraagd of ik geen zin had om vrijdag met hem, naar de gym te gaan. Ik stemde natuurlijk toe, want ik had tot dan toe nog nooit in een gym gestaan. Ik kom binnen en ben onder de indruk van de duizend potten proteïne drankjes, dieet cocktails en pepmiddelen die tegen de muur staan. Halli en ik kregen een schema waar ik niet veel uit kon opmaken, maar hij blijkbaar wel. We begonnen onze gymavontuur op de loopband en man wat was dat voor iets. Zo’n vreemd gevoel heb ik nog nooit gehad, dat beweegt en beweegt en ge komt niet vooruit. Na een tijd had ik dan toch het gevoel dat ik er wat van kon en konden we door naar het volgende. Dat was gewichten heffen met één arm, niet moeilijk, maar ik vind het gewoon vreemd dat mensen dat echt tof kunnen vinden. Doorgaans deden we sit-ups en gewichtheffen met twee armen. Het roeitoestel zag er wel cool uit, helaas heb ik het niet kunnen uitproberen. Het ziet er dus naar uit dat ik nog ne keer terug moet (en ik weet niet of ik dat wel zie zitten). Om af te sluiten met het gymverhaal ga ik u vertellen dat ik me mateloos gestoord heb aan de hoeveelheid spiegels er in zo’n gym hangen en tis grappig om te zien hoe narcistisch sommige eigenlijk zijn. Zo liepen we de “zware” jongens tegen het lijf, u kent ze wel. Voor die mensen zijn er de spiegels, dat heb ik ontdekt. Halli verdedigde hen echter met het feit dat de spiegels er zijn om te zien of ge de oefening wel juist uitvoert. Hoe hij daarmee de spiegels tegen het plafond verklaart, blijft voor mij een raadsel.Desondanks ben ik blij dat ik er ben geweest en ik zal nog wel eens teruggaan om te roeien. Wie weet is het roeien wel tof en wil ik vaker gaan.

Deze namiddag vroegen ze of ik mee enkele botten ging ophalen. “Bwahja” dacht ik: “Botjes zijn altijd hip”. We reden naar de volgende boerderij waar mijn botjes ietwat groter uitvielen dan ik had gedacht. Walviskaken, geen botjes, maar gewoon hele walviskaken. Gekregen van de buurman zeiden ze. Man man de fotokes zijn dan ook de moeite. Ze wisten nog niet goed wat ze ermee gingen doen, maar enthousiast waren ze in ieder geval. Ze hadden toch al eens gedacht om een soort boog te maken. Toen we terugreden lieten ze me dan ook de grootste walviskaken uit de wereld zien. Onderweg reden we nog even over een houten brug en ik kan me niet herinneren dat ik ooit een houten brug voor auto’s heb gezien. Maar goed de grootste walviskaken ter wereld waren hun naam volledig waardig, op één van de foto’s ziet u mij onder de boog staan.

(Iets heel anders efkes)Soepkes hebben zie hier ook genoeg, helaas hebben ze hier nog nooit van winter- en zomersoepjes gehoord zoals Ine altijd mooi het onderscheid maakt. De doorsnee soep bestaat uit gigantische brokken legumen dit natuurlijk gecombineerd met een deel brokken vlees die zo uit een goeie stoofvlees komen. Zo is dan ook niet ongewoon om geen water te zien nadat uw diep bord gevuld is. Een andere soort soep bestaat uit een stroperige vloeistof die smaakt naar kersensap. Dit kersensapachtig sapje wordt aangevuld met heel harde beschuiten. Een aanrader.

Groeten uit het donkere IJsland

Lennart

Boek van de week: “The Corporation” door Joel Bakan
Film van de week: “Battle in Seattle” door Stuart Townsend

Waar Naartoe?

2009-10-24T20:24:00.000Z

Meer dan 2 maanden dwaal ik al rond in IJsland, tot nu toe heb ik van niets spijt. Ik heb menig vriend gemaakt en veel bijgeleerd vermits ieder individu zo vriendelijk is zijn kennis met mij te delen. Ik ben tot inzichten gekomen waarvan ik weet dat ze hun nut nog gaan bewijzen. Ik probeer te vergeten dat men dit een AFS-jaar noemt, want AFS heeft helemaal niks te maken met de dingen die ik meemaak. Het is dan wel de organisatie die zowat alles voor mij regelt, maar daar gaat het helemaal niet om. Nadat ik vorige week het gevoel had dat ik een vriend was (en zo voel ik me nog steeds), heb ik mezelf afgevraagd waar het met mij naartoe ging. Er zijn hier jongeren die gewoon zoveel mogelijk proberen te werken, om wat geld te hebben voor de toekomst. Anderen hebben hun toekomst gepland tot en met 2014. Als ik mezelf dan bekijk, dan moet ik toch stiekem lachen. Ik zit met mooie ideeën of dromen, noem het hoe ge het wilt. Maar voor de toekomst heb ik niets gepland, vooral omdat ik eigenlijk wil leven zoals ik nu en voor mijn vertrek leefde. Elke dag op zich en een niet al te grote verbintenis met tijd aangaan. Ik betrap me er vaak op dat ik kwaad wordt als weer iemand tegen mij zegt: “Dat is het leven”. Ik denk vooral nu ik hier IJsland ben, dat de meeste van ons gewoon te weinig of geen kansen grijpen om een andere richting uit te gaan. Maar ik weet ook dat vele zullen zeggen: “Ja, maar die(ik dus) zit wel goed daar in IJsland”.

“Forget AFS, forget Belgium and Iceland, forget your name and ask yourself who you are and what the essence [of this journey] is” Dit is waar ik al een hele tijd aan denk.

Ik heb een naam gekregen, een hele mooie zelfs naar mijn mening, maar ik besef heel goed dat mijn naam niet voorstelt wie ik ben. En als ik hier met andere jongeren praat dan moet ik concluderen dat er veel mensen zijn die niet weten wie ze werkelijk zijn. De meeste van de jongeren verspillen hun tijd op facebook om de illusie te krijgen dat ze “Sociaal Zijn”, vele denken niet meer na voordat ze een conclusie trekken. Zo voel ik me vaak beledigd door de zestienjarigen zonder dat ze eigenlijk door hebben wat er misgaat. Op die momenten moet ik vaak denken aan hoe Ishi de laatste der Yana Indianen ons zag: “He(Ishi) looked upon us as sophisticated children--smart, but not wise.
We knew many things and much that is false. He knew nature, which is always true.”

Wat ik eigenlijk probeer te zeggen – desondanks al het voorgaande – is: “Ik zit hier goed”. Dit is wat ik wil, mensen ontmoeten en hun verhalen horen. Wijzer worden door de wereld zelf te zien. Laat het duidelijk zijn dat ik nog niet verandert ben, ik vond het gewoon een goed moment om mijn ontdekkingen te delen.

“The wisest men follow their own direction.”
– Euripides (484 BC - 406 BC).

Wat de afgelopen week betreft, die was weer hip. Ik heb een test afgelegd over “The Hobbit”, ik had de vrijdag vrij en komende maandag is er ook geen school. En ergens tussenin kreeg ik de kans om een elektrische gitaar te bespelen (na lange tijd). Dat kwam als een verrassing, ik had Sólveig namelijk gevraagd om met mij rond te rijden. Ze ging studeren in de bib en wou nog wat boeken halen bij haar thuis, zo kreeg ik de gelegenheid om haar huis ook eens te zien en na een tijd van ronddolen vond ik de gitaar. Op gebied van zuiver/helder spelen zit er wat meer roest op dan normaal, but I still got the touch. Zo heb ik de herontdekking van de elektrische gitaar dan ook gebruikt om een eerste lied volledig af te werken. Ik ben er tot op heden heel trots op, maar ik ga zien of ik het volgende week nog wat vind :-).

Ook was ik laatste week aan’t zoeken naar een gastfamilie in Ísafjördur. Vermits de meeste vrienden daar wonen en er daar ook meer activiteit is dan hier op’t platteland. AFS was immers gestopt met het zoeken naar een gastfamilie in Ísafjördur vermits de familie van Burak zich had opgegeven om me te ontvangen. Versta me niet verkeerd ik heb niets tegen die mensen in tegendeel het zijn heel toffe mensen, maar ik wil niet verhuizen en twee dagen later horen dat er toch een familie in Ísafjördur was die mij wou hosten. Dat zou immers tot vreemde situaties kunnen leiden, omdat ik dan met een gevoel van ‘Doeme’ achterbleef en misschien ontevreden zou zijn met mijn huidige situatie, wat op zijn beurt dan weer tot familiale kwesties gaat leiden. Helaas heeft tot op heden nog niemand gereageerd op mijn oproep. Het ziet er dan ook naaruit dat ik alsnog naar Bolungarvik en Burak trek. Even goeie vrienden natuurlijk, de dame op’t AFS kantoor had mogelijk wel een familie na Kerstmis voor mij in Ísafjördur. En ik zie dat volledig zitten, vermits ik dan 3 families heb gehad en telkens een andere omgeving. Blijven bewegen, dat vind ik tof. Maar zover zijn we natuurlijk nog niet.

Mijn gastmoeder heeft voor mij wel een hip jobke gevonden, het enige wat ik moet doen is op dinsdag en donderdag een kindje(4 of 5 jaar) gaan afhalen van de opvang vermits zijn moeder lange shiften draait. HET ENIGE zeg ik, maar dat kinneke spreekt helemaal geen vloeiend Engels noch spreek ik vloeiende IJslands: Ik verwacht dus hilarische momenten!
Toch zal het goed zijn voor mijn spreken vermits die kleine basis zinnen gebruikt (of dat hoop ik toch).

“Leave no stone unturned.”
– Wederom door Euripides (484 BC - 406 BC).

Hierbij laat ik het.

Lennart

Ps: wees zo vriendelijk om een reactie achter te laten, ik lees ze met alle plezier!

Blijven Ontdekken

2009-10-18T13:15:00.000Z

Maandag was slachtdag, waarvan de foto’s al verspreid zijn. Zie het als het slachten van een grote kip. Dit was tevens het toppunt van deze dag.

Dinsdag is een zwart gat in mijn geheugen, ik kan me niet meer herinneren wat ik op die dag heb uitgespookt.

Woensdag was één van de meest memorabele van deze week. Ik had voor de eerste keer sinds mijn aankomst hier, echt het gevoel dat ik niet langer “Skiptinemi” was, maar eerder een vriend. Niet dat er veel gebeurde op die dag. Ik taffelde gewoon door de gangen met hier een wuifke en daar ne goedendag, hier een mopke en daar een filosofisch gesprek over waar het allemaal naartoe gaat. Ik toonde zoals altijd mijn bewondering aan de dingen om me heen: Zo ben ik nu bijvoorbeeld aan’t leren om een rubiks cube op te lossen in minder dan een minuut. Ik voel me meer en meer thuis, waardoor mijn eerst doel verreweg geslaagd is. Ik had namelijk het plan gemaakt om eerst een sociaal netwerk op poten te zetten om me te weren tegen het gevoel van eenzaamheid en sinds ik de hele school of zo goed als toch ken, ben ik daar met vlag en wimpel in geslaagd. Nu ben ik me aan’t concentreren op de taal, want wat zijt ge met vrienden als ge niet met hen kunt praten.

Donderdag deed ik mee aan een wedstrijdje cola drinken. We moesten zo snel mogelijk 2 liter cola drinken! Het startsignaal luidde en daar gingen we. Nek aan nek streden we voor de titel en de prijzen. Iedereen begon gigantisch snel te drinken, maar achteraf bedenk ik dat dat onze ondergang was. De eerste opgave kwam van de snelste drinker van ons allemaal: we dachten allemaal dat die een “brainfreeze” had omdat hij naar z’n hoofd greep. Hij stond op en twintig meter verder moest hij overgeven. Óli was de volgende die opgaf (zonder veel toeren achteraf), hij had zijn fles voor de helft leeg. De rest waaronder ik bleven op’t gemak doordrinken, maar het was Óskar die de titel en de prijzen binnensleepte. De meeste van ons hadden op’t moment dat Óskar z’n fles leeg had nog zo’n 1/4de te gaan. Grappig was dat ook Óskar onder de klappenvangers viel, want precies op de zelfde plek (twintig meter verder) moest hij ook overgeven. Alsnog stapte Óskar weg met 12 liter cola en een waardebon om in Edinborg* te gaan eten.
(Edingborg: de chiquere etensplek in Ísafjörður, onlangs kreeg de zaak echter een nieuwe eigenaar waardoor het nu “Amma Habbi” noemt.)

Vrijdag was ne hippe dag vermits ik mijn gastmoeder mocht gaan vertegenwoordigen op’t unief. Er ging daar namelijk een “Meeting” door, zo konden alle studenten die enige connectie met dit unief hadden elkaar beter leren kennen. Ik die de eerste week hier had doorgebracht kreeg de eer om ook deze mensen te gaan ontdekken. En man dat zijn hippe mensen, sommige komen van Duitsland (Alex en Johnatan), sommige van canada (Alex, een groot deel van de US(Megan,…) en natuurlijk waren er ook bekendere gezichten zoals Dave, de Mauritaniër uit “1°C” en Alan, de Engelsman uit “Moet Er Nog Zand Zijn?” . Dit is ook hetgeen de titel vertegenwoordigt, het blijven ontmoeten en blijven ontdekken van nieuwe visies en persoonlijkheden. De tafel was op deze "Meeting" rijkelijk gevuld waardoor ik met allerhande gerechten al dan niet bijeen passend. Ik heb me dan ook eens goed laten gaan en ben op z’n minst anderhalve kilo bijgekomen (al kan dat ook iets te maken hebben met die cola)

Gisteren noemde ik zaterdag. Ik heb meegeholpen de kopjes van de lammekes te behandelen zodat het vlees niet gaat rotten. We doen dit met behulp van een soort vlammenwerper, deze verschroeit de haren van de vacht. Onsmakelijke geuren kwamen daarbij vrij, maar een mens moet eten hebben. Ik weet niet wanneer ik zo’n koppeke krijg voorgeschoteld, maar ik hou jullie op de hoogte.

Dit was mijn 8ste week in IJsland en ik bedankt nog eens graag iedereen die wafels heeft gekocht en iedereen die me blijft volgen op deze blog…

Voor deze namiddag heb ik nog een bezoek aan Ðingeyri/Thingeyri gepland omdat ik het de vorige keer moest uitstellen door het weer.

Ik ben net terug van mijn uitstapje en wil toch nog graag even meedelen wat ik daar heb meegemaakt. Eerst moest ik een uur taffelen met menne velo om ginds te geraken, maar bon. Daar toegekomen heb ik wat rondgedoold in het Vikingmuseum, wat op zich wel cool was, maar een beetje verlaten overkwam. Ook herinnerde ik me de woorden van Steini in "Schapenvoetjes" die me informeerde over het bestaan van een medevlaming in Ðingeyri/Thingeyri. Nadat ik genoeg bezichtigd had vond ik dat het tijd was om deze Eenzame Belg te gaan opzoeken. Ik trof Wouter (Woiter volgens de IJslanders) aan in de nabijheid van zijn koffiehuis. Hij is namelijk een gebouw aan't restaureren om daar een schoon drinkgelegenheid van te maken. Nadat hij een deel van zijn afvoer had afgemaakt (dit moest snel gebeuren vermits het zeeniveau anders voor problemen ging zorgen) mocht ik zijn huis bezien. Een echt gezellig bruincafé is het, zeker een aanrader voor iedereen die ooit in de Westfjörds aanbeland.
Na een toffe babbel over diploma's, IJslanders en de toekomst was hij zo vriendelijk om me een lift naar Höfdi the geven. Wouter is een hippe gast en ik ben zeker van plan om nog eens af te dalen naar zijn huisje. Met dank aan Steini die deze ontmoeting mogelijk maakte.

Ohja, hij heeft het huis voor zo'n 30 euro gekocht, maar de renovatie eist meer geld dan hij gedacht had. Wouter is afkomstig uit Merchtem, tussen Brussel en Aalst.

Lennart

Beelden

2009-10-12T18:33:00.000Z

Een nieuwe post die de titel "Schapenvoetjes" draagt verdient natuurlijk nieuwe foto's.
Bij deze verscheidene foto's, vele van het '6-week-camp', nog meer van bij Burak's place en enkele van de slachting die vandaag heeft plaatsgevonden (3 schaapjes en 3 lammekes).

http://picasaweb.google.be/Dhyhakhan/DuizendBeelden#

(Gevoelige kijkers let op!)

Mam en Pap heel fel bedankt voor de speculozen die jullie me hebben opgestuurt, helaas heb ik er al teveel van opgegeten... :-)
Maar jullie weten toch dat ik nu elke week een pakketje speculozen wil?
Lachen!

From Iceland with love...

Schapenvoetjes

2009-10-12T18:28:00.000Z

Steini, dat is de naam van een vriendelijke man die ik deze week heb ontmoet. Toevallig is de man ook de buschauffeur die me elke dag weer veilig thuis afzet. Steini woont in Þingeyri en werkt in Ísafjörður. Vermits hij toch op en af rijdt elke dag, pakt hij gaarne wat gezelschap mee. En natuurlijk maakthij op die manier nog wat centjes ook.Ik had een fijne babbel met hem ergens in het midden van de week (laten we aannemen dat het woensdag was). Toen ik uitstapte brabbelde hij nog enkel woorden over een Belg in Þingeyri, die een huis was aan’t renoveren. Dus ik ben van plan om ergens deze week richting deze Eenzame Belg te trekken.

Donderdag en vrijdag gleden langzaam voorbij met ergens tussenin nog een halt. Aron en ik moesten namelijk een presentatie over “Zichtbaar Licht” maken. Het begon al schoon met Aron die zijn deel vergeten was en ook nog eens te laat was. Na de gebruikelijke problemen met het internet hier hadden we dan toch iets om te tonen. De afspraak was 50-50 m.a.w. ieder zijn deel, maar daar had onze Aron toch een ander gedacht over. Hij had namelijk in’t IJslands met de leerkracht afgesproken dat ik het helemaal ging doen. Totale verbazing in kamp Lennart toen Aron niet opstond om zijn deel te doen. Ik heb natuurlijk gerebelleerd tegen dit gebeuren waardoor het grijnsje op Aron’s gezicht veranderde in een beteuterd geheel. Onze presentatie liep ten einde met op de achtergrond de zachte noten van “Smells like teen Spirit” van de wellicht onbekende artiest Nirvana.

Het weekend was weer aangebroken en ik mocht deze tweedaagse doorbrengen bij Burak en zijn gastfamilie. Burak is de nieuwe uitwisselingsstudent hier in de Westfjörds. Hij leeft momenteel in Bolungarvík en is afkomstig uit Turkije. Burak draagt een vreemd verhaal met zich mee, waar ik nog weinig of niets van weet. Toen ik hem vroeg waarom hij geen blogposts meer plaatste en hoe hij dan het contact met zijn vrienden en familie behield, zei hij me dat hij met z’n familie mailde… Toen ik hem nog eens vroeg naar het ‘hoe-contacteer-je-de-vrienden’ gedoe, kreeg ik te horen dat hij zijn vrienden in Turkije niet moest hebben. Kort gevolgd door: “Actually, I don’t need any friends.” Nu kan ik u zeggen dat ge u ongelooflijk nutteloos voelt als iemand recht in u gezicht zegt dat hij geen vrienden nodig heeft. Vooral als ge de persoon in kwestie probeert te helpen indien mogelijk. Ook vertelde hij me dat hij ervoor gekozen had om geen vrienden in het echte leven te hebben, maar wel om vrienden in “World of Warcraft” te hebben(een spelleke op de computer). Zo is het dus dat Burak nu geen of weinig vrienden heeft, maar telkens vlucht naar deze kunstmatige wereld en daar vertoefd in het gezeldschap van Vreemde Schepsels (zoals dwergen denk ik). Ik zeg dan ook graag openlijk dat ik me wederom(herinner u Rebekah) zorgen maak.

Maar goed ik vergeef/vergeet snel en was niet van plan mijn weekend door zo’n gedoe te laten ruïneren. Een weekend in een nieuw dorp das altijd hip. En zo begon het allemaal op een vrijdagavond na een busritje dat oneindig diepe kliffen passeerde en langs staketsels liep die moesten verhinderen dat rotsblokken ons bedolven. We vochten onze meningsverschillen uit in een partijtje schaak, dat ik helaas verloren heb. Ook maakte ik kennis met Emil, de zoon van Burak’s gastfamilie. Emil is een kerel van veel vreemde geluiden die al dan niet iets willen zeggen. Ik was dan ook ergens blij dat ik hem na twee dagen de Laatste Groet kon geven. De zaterdag begon met laat opstaan kort gevolgd door het wandelen naar het zwembad (het is wel degelijk mogelijk om in een dorp van zo’n duizend man verdwaald te geraken, vooral met Burak op kop – dat komt door z’n haar*). Het was een mooie zwempartij vooral toen we naar het buitenzwembad gingen (+4°C) en we zicht hadden op de bergen. Op een zeker moment sneeuwde het zelfs dat was wild. De zaterdagavond kregen we het genoegen om aan een traditie deel te nemen. De gastfamilie van Burak eet namelijk één keer per jaar schapenvoetjes (zie foto’s). Zeer exclusief, want het is niet te koop in de winkel. Bij mijn weten gaan we de enige uitwisselingsstudenten zijn die dit gegeten hebben. Aan zo’n voetje is er niet veel te knagen wat huid en wat pezen, meer niet. Burak moest bijna overgeven, ik vond het geen topper maar honger maakt rauwe bonen zoet. Veel gelachen werd er met Burak en op sommige hun gezicht was een teleurstelling te bespeuren omdat ik niet ten onder was gegaan. De schapenvoetjes worden zo’n drie uur gekookt anders kauwt men gewoon op ne schoen al proefde ik na die drie uur nog geen verschil, maar om eerlijk te zijn ik vond de aardappelpuree slechter dan de voetjes.

* Ik noem Burak, ‘Man zonder Zicht’ want hij heeft altijd haar voor z’n ogen.

De zondag was op zijn manier een bewogen dag. Om elf uur ging ik naar de mis. =>?huh?<= en nee ik ben niet ziek :-). Het was iets totaal anders dan ge u kunt voorstellen. Een beetje gospel met primitief handgeklap, tussendoor een grapje of twee en veel interactie met de mensen die de mis bijwonen. Hier hebben ze trouwens een heel schoon oplossing gevonden voor de magere opkomst. Ze hebben gewoon een klein kerkje waardoor dit gemakkelijk vol zit. Bij terugkomst hebben we dan toch maar Burak wakker gemaakt. En zijn we onze naam gaan schrijven in een boekje ergens boven op ne berg.We besloten terug te keren via hetzelfde pad dat we hadden gebruik om de top te bereiken vermits Burak moe was en wou drinken. Doch sta ik op goede voet met Burak, ik respecteer de kerel gelijk ieder ander.

Eindigen deed mijn avontuur in Bolungarvík met een helse tocht langs die beruchte richel en met een laatse blik op die staketsels en de stenen die erachter lagen, bereikte ik Ísafjörður.

Lennart, moge de haren op mijn kin nooit afvallen.

Ps: ik ben zo in de ban van het oude taalgebruik omdat ik de hele week in “The Hobbit” gelezen heb.

Across The Universe

2009-10-05T21:52:00.000Z

Het lijkt eeuwen geleden dat ik nog eens iets van me heb laten horen, dat komt denk ik omdat het leven hier zich vanzelf vult. Maar bij deze: Vorige week was een vrij normale week als we het weekend niet mee rekenen. Op een doordeweekse dag kreeg ik eindelijk mijn contactpersoon te zien. Ze kwam op bezoek en na het avondmaaltijd volgde een kleine conversatie, waarin we concludeerden dat ik eigenlijk geen contactpersoon nodig had. Opgelucht dat ook deze mensen me op een fatsoenlijk niveau respecteerden, keek ik nog naar het einde van een show op TV. Die show ging over een scholencompetitie. De betreffende scholen hadden allen hun eigen robot gebouwd om een bepaald parcours af te leggen. Mooi om te zien hoe de scholen hun robot zó verschillend hadden ingericht om hetzelfde te bereiken.

De week ging verder met het geleidelijk aan verkennen van Ísafjörður en een aangename ontmoeting met de uitbater van Hamraborg. Hoe meer weken ik doorbreng in deze streek, hoe meer ik deel uitmaak van het decor. Dat is goed, dat is mooi. Mensen spreken me meer en meer aan gelijk een vriend in plaats van een “Skiptninemi”. Ook kreeg ik de eer om ‘Fruity Loops’ te ontvangen: een programma om hemelse muziek te maken/bewerken of kapot te maken. Donderdag eindigde voor mij de gezellige schoolweek met een hamburger-wedstrijd. Sommige hadden me graag hierin zien meedingen voor de hoofdprijs: Eeuwige roem en glorie! Maar ik heb gepast, ik heb het niet zo op hersenloos eten. Al kijk ik toch graag eens naar zo’n toernooike. Wat het meeste lachen aan deze wedstrijd was dat er 10 personen meededen (allemaal van het mannelijk geslacht) en dat ze een elfde nodig hadden. Ik die het zo spijtig vond dat de meisjes niet vertegenwoordigd werden, ben beginnen schreeuwen dat het meisje naast mij (linta die ik pas 5 minuten kende) heel graag wou meedoen. Natuurlijk wou ze dit absoluut niet, maar kon ze niet weigeren vanwege mij publieke mededeling. Desondanks enkele boze blikken van haar in mijn richting was ze toch trots dat ze mee gedaan had. De winnaar was naar het clichébeeld, één van de twee breedst gebouwde kerels die meededen.

En toen was het weekend.Het weekend werd ingevuld door een weekendje Reykjavík voor en door AFS’ers. Het hele festijn ging door op een ex-amerikaans militaire basis. Mooi detail, de meeste IJslanders waren er ook nog nooit geweest vooral door het feit dat het militair domein was.De vrijdag in de namiddag begon het met een tochtje door Reykjavík. En vermits ik graag in goed gezelschap vertoef heb ik dit tochtje gemaakt met drie dames: Eentje uit Duitsland, Noorwegen en Ecuador. De reis ging al snel naar een winkelcentrum, ik ben maar mee gehuppeld vermits er niet veel beters te doen was (hier is een vuil lachske wel op z’n plaats denk ik). Op mijn toch doorheen het winkelgebeuren heb ik een ijslandse vlag gekocht en heb ik mezelf een CD van “Seasick Steve” cadeau gedaan. Nadat ik op zo’n speelgoed-Racewagentje was gesprongen, om de kinderjaren te herbeleven was het tijd om terug naar het kamp te keren. (Ge kent die wagentjes wel, die gaan alleen naar voor en naar achter: ik probeer een foto ervan te bemachtigen, mijn Duitse connectie(Antonia) is ermee bezig).

Het was fijn om iedereen terug te zien. Ik heb daar voor de tweede keer ontdekt dat het moeilijk is om terug naar’t Vlaams over te schakelen na 6 weken IJslands. Ik heb de hoop op fatsoenlijk Nederlands snel opgegeven en ben gewoon in’t Engels blijven doorploeteren. Mijn eerste ervaring met het slecht Nederlands was in een gesprek met Pieter Vincken via msn. In de conversatie moest ik gebruik maken van “in de buurt”, hier typte ik vol overtuiging “in de beurt”. En nu bij het typen van deze tekst maakte ik gebruik van “lagen”, en ik bedoelde “lachen”.

Mooi om te zien dat België vriend is met vooral de USA en Duitsland. We hebben namelijk heel vaak en hard met elkaar moeten lachen. Zo voelde ik me op een bepaald ogenblik beledigd omdat Collin (USA) DIRECT na ons gesprek met Melanie(België) begon te spreken. Melanie vond het ook ietwat vreemd en legde aan Collin uit dat we meestal een korte pauze hanteren gecombineerd met het even staren in de verte. (Ik hoop dat jullie ongeveer begrijpen wat ik bedoel). Ik was verbaasd hoe we dat in België eigenlijk aanpakken. Hij begreep er niets van en dat resulteerde in hilariteit. Zo vroeg hij meerder keren aan mij of ons geprek over was en stond hij ook ne keer op om in de verte te staren. Hilarisch!! M.a.w. het weekend was een topper!! En ik hoop dat mam en pap zich al klaarmaken voor mijn vertrek naar de States. :-) Vermits Collin en ik een vreemde band delen, alsof we mekaar al jaren kennen. Ik voel echt zo’n broeder/bloed band met hem. Al gaat er niks boven een Goeie Wim en een Vertrouwde Tom. Terug naar de landen want ook Japan heeft een vriend in petto voor mij. Zo heb ik nog met Takehiro moeten lachen omdat hij altijd “Sleepy” is. Spijtig is wel dat hij niet zo goed Engels kan en toch altijd ja-knikt als ik iets zeg of vraag. Dat is thans ook hilarisch. Pak lachen is dat de mensen uit Frankrijk en Duitsland zo’n mega cliché-accent hebben dat het niet meer schoon is om naar te kijken.

De titel van dees-weekse post is afkomstig van een liedje van de Beatles. Ik heb namelijk 2 GigaByte aan Beatles muziek afgehaald vorige week. (Voor oma en opa: Dat is veel muziek) Het liedje noemt dus Across the Universe, het is een heel ontroerende lied dat ook nog eens perfect bij het weekend past. Zoek het eens op, zou ik zeggen.

Nu ik Oma en Opa toch vernoemt heb kan ik maar beter vermelden dat ik hun briefje kregen heb. Ik vond het fijn om eens wat van jullie te horen. Want wat gaat er boven een goeie oude brief?

En vermits ik er nu aan denk, ik ben helemaal vergeten om mijn adres hier ergens achter te laten. Moest het zijn dat jullie me willen bereiken, via postduif of gewoon een ordinaire brief. De brief van mijn grootouders heeft het gehaald met de volgende informatie:

Fam. Thorarinsson
Lennart Opsteyn
Höfdi / Dyrafirdi
Isafjadarbaer 471
Tingeyri
Iceland

(Drukletters kunnen handig zijn)

Naar goede gewoonte komen de foto’s van mijn avonturen enkele weken later… en dat gaan we deze keer niet veranderen (de volgende lading foto's kan schokkende beelden bevatten zoals: ik zonder broek op een tafel temidden van 60-man: stel u hier alstublieft geen vragen bij :-) )

Tot op een mooie dag in Zutendaal…

Lennart

ps: Dit is het eerste bericht dat tot aan de derde pagina in Word reikt!

Pictures

2009-09-27T15:41:00.000Z

Check eerst "1°C ",

Ó zó mooie foto's van mijn 5de week in IJsland.
Kopieer ze, begraaf ze, doet ermee wat ge wilt! Nu zijn ze van het internet en het internet is van iedereen!!

http://picasaweb.google.be/Dhyhakhan/EnToenWasEr#

From Iceland with love...

1°C

2009-09-27T13:41:00.001Z

Er is alweer een weekje om sinds mijn laatste post. Tijd om nog eens iets van me te laten horen, niwaar? De dagen die ik achter de rug heb, waren ietwat bizar. Niet slecht, maar eerder ongewoon. Even tussendoor de titel zegt het al, de temperatuur is hier gedaald van een aangename 10°C naar een frisse 1°c.

Maar goed op maandag kreeg ik te horen dat ik wellicht van gastfamilie kan/ging veranderen. Ik heb helemaal geen problemen met mijn huidige gastfamilie, tis alleen de afstand(44 km) van hier tot aan het dorp waar men school ligt. Dat kan ik moeilijk elke dag met de fiets doen om wat rond te hangen met vrienden. Ik woon nu op zo’n anderhalve km van de enige kerel in de omtrek. Sommige jongeren die ik ken wonen in Ðingeyri, maar ook dat dorpje is zo’n 10 km van mij verwijderd. Het is het dorp dat je op sommige van de foto’s kan zien, aan de overkant van het water. (Zo dichtbij, maar toch zo veraf)Ik denk gewoon dat het beter is, vooral om goeie vrienden te maken dat ik naar Isafjörður verhuis.Van mijn toekomstige gastfamilie weet ik weinig of niets: Een AFS-vrijwilliger schreef via e-mail dat het koppel bang was dat ik me misschien eenzaam ging voelen, vermits ze lange shiften draaien op hun werk.

Dinsdag bracht een verrassing, de eerste sneeuw! Bij aanvang waren alleen de toppen van de bergen wit, maar tegen het eind van de (school)week lag er een mooi laagje sneeuw. Helaas is het gisteren(zaterdag) beginnen regenen, waardoor de sneeuw in de valleien weg is. Hoe dan ook, de bergen zijn nog schoon wit en den deze geniet er vollenjap van. Ik vrees er echter voor dat ik tegen Nieuwjaar die sneeuw ongelooflijk beu ga zijn, maar dat zijn kwesties voor later.

Jullie weten het of jullie weten het niet, maar mijn school wil me niet in de lessen IJslands steken. Ik ben de heel week gaan vragen en smeken, met het hoogtepunt op woensdag waar ik toch het boek dat ze gebruiken heb kunnen aftroggelen. Er zijn nog wat mensen gemobiliseerd, maar veel verwacht ik er niet meer van. Er werd mij verteld dat de universiteit (waar ik oorspronkelijk zat) ook lessen IJslands geeft, dat moet ik echter nog uitpluizen. Dit alles gebeurde voornamelijk op woensdag.

Op de vierde dag van de week kwam ik aan de praat met Dave, een individu uit Mauritanië. Hij volgt het Masters Program aan de universiteit. Hij is hier voor zijn werk, hij moet kijken hoe ze hier de visindustrie aan gang houden. Eigenlijk is hij een soort spion, want hij moet hier ideeën op doen zodat ze de visindustrie in Mauretanië kunnen perfectioneren. Vermits hij hier een jaar verblijft, mocht hij kiezen wat hij deed: hij kon gaan werken en dubbel verdienen of gaan studeren. Hij heeft voor het tweede gekozen omdat deze studie perfect bij zijn job past.

Vrijdag was een wilde dag. Ik ging naar school wandelen. Midden in de nacht (02:00u) ben ik begonnen met wandelen. Ik had de 44 km voor de boeg en ging twee bergen kruisen.Op de eerste berg al werd ik echter door een sneeuwbui omgeven. Ik zag nog geen 5 meter en moest me oriënteren op de paalkes langs de weg. Links de 1 meter palen, rechts de halve meter paalkes. Mijn conclusie: te weinig palen. Er waren moment bij dat ik de volgende paalkes niet meer zag of dat de 1 meter paal rechts stond, vermits ik recht doorliep en de weg draaide. Mijn handschoenen waren na het temmen van de eerste berg nat en dus onbruikbaar. Gelukkig herinnerde ik me een bergbeklimmers techniek* die ik in een ver verleden eens gehoord had. De trip was hard en dat wist ik op voorhand. Vele mensen vroegen mij waarom en dat is moeilijk uit te leggen. Ik voel pas dat ik werkelijk leef als ik mentaal en fysiek de uiterste grenzen raak. De tweede berg was er een uit de categorie: “Blijf daar met uw pollekes vanaf”. Het pad naar de top was eindeloos om nog maar te zwijgen over de aanloop naar het pad naar de top. Met sneeuw tot aan men knieën was het werkelijk een hel. Ik ben werkelijk gestorven op die tweede berg. Benen die niet meer willen, korrel-sneeuw dat als zand in uw gezicht waait, moraal dat lang vervlogen is… Na een dodentocht van zo’n acht uur, kwam men gastmoeder me op pikken op zo’n 6 à 7 km van de school, ze vond het genoeg geweest. Al was ik terug op krachten omdat ik aan’t dalen was, de sneeuw sloeg niet meer in men gezicht en de zichtbaarheid was terug 200 meter. Ik heb de tocht dus niet kunnen uitlopen, maar ik weet dat ik in staat ben om het uit te lopen en dat is hetgeen dat telt. Ik had niets te bewijzen, ik moest enkel voor mezelf bevestigen hoe ver ik kon gaan en in die opzet ben ik zeker geslaagd.

Het beste aan iedereen!

En speciale felicitaties aan mijn Opa uit Opgrimbie, want vandaag is hij jarig.

Lennart

Ps.: Er zijn nieuwe foto’s!

---------------------------------------------------------------------------------
*De techniek gaat als volgt: Op het moment dat uw hand werkelijk te koud is, moet ge deze op uw buik leggen. Vermits de romp omgeven is door geïsoleerde lagen bestaande uit dode lucht, zal uw romp t.o.v. uw hand gigantisch warm zijn. Tip van de dag: Leg uw hand niet rechtstreeks op uw buik, steek hem eerst tussen uw T-shirt en uw pull. Het kan namelijk zijn dat uw romp de kou van uw hand niet meer kan overwinnen. Als uw handen terug op een degelijke temperatuur zijn en er weer voldoende circulatie van bloed is, dan is het mogelijk dat de bloedcirculatie stand houdt. Dit resulteert in blijvende warme handen. Ik heb het getest en bij mij werkte het allezins.

"No One..."

2009-09-20T18:09:00.000Z

De afgelopen 7-daagse was een hippe week. Het was sportweek, elke dag werd er iets rond sport gedaan. Het begon “simpel” met de bal zo lang mogelijk in de lucht houden. De eerste persoon zette het record op zo’n 54 keer. Ik waagde men kans, maar kwam niet verder dan 12 waarmee ik mijn persoonlijk record toch verbeter met 3. Ik kreeg alsnog een applaus, vermits ik gewoonweg de skiptinemi (= uitwisselingsstudent) ben. Dinsdag was basketbal, ik heb dit helaas gemist omdat niemand me dat gezegd had. Woensdag was er een competitie push-ups en lopen, voor de push-ups heb ik vriendelijk bedankt. Maar het lopen was wel lachen. Een rondje door eender welke school is gewoonweg gevaarlijk. Ik heb niet gewonnen, maar ik viel wel in de prijzen weer omdat ik de skiptinemi ben. Mijn prijs bestond uit een gigantische onderbroek, die ik dan ook de rest van de dag met trots gedragen heb. Te weten dat de wedstrijd om 12:00u werd gehouden. Donderdag was er een roeicompetitie voorzien, deze werd voor enkele uren uitgesteld omdat er een sloep gezonken was. Helaas wist ik pas 40 minuten op voorhand dat er een roeicompetitie ging plaatsvinden met als gevolg dat ik geen team had. Toen één van de laatste races ging plaatsvinden, kreeg ik echter alsnog een plaats in zo’n bootje aangeboden.Roeien is gans tof, maar vermoeiend. En ook bij roeien geldt de regel: “oefening, baart kunst”. M.a.w. we waren er slecht in, wat natuurlijk de nodige humor opleverde. :-)

De week der sporten eindigde met het beruchte Ruddabolti oftewel voetbal zonder regels. Omdat de IJslanders hier zoveel amok over hadden gemaakt doorheen de week, was ik vrij snel begonnen met het zoeken van een team. Ik moest en zou deze bizarre vertakking van voetbal van kortbij meemaken. Het was hip! Iedereen wil wel eens motten uitdelen en dat doet men best in de vorm van een spel. Die van de KSA kunnen zich “Dikke Berta” voor de geest halen, met alleen kerels en ergens een bal in het midden. In de eerste wedstrijd heb ik de openingsgoal gemaakt en in de laatste match kreeg ik de eer om de winninggoal the maken. Na een vermoeiende namiddag werd ons groepje tweede en kreeg ik te horen dat er een exclusief feest-achtig iets ging plaatsvinden voor alle deelnemers. Mijn gastmoeder regelde dat ik, net als Erla bij haar ouders kon blijven slapen. Ik moest net als vorige keer de tijd voor het feestje zien op te vullen, gelukkig vond ik na een tijd van beujlen, gezelschap in Hamraborg (de lokale hamburgertent). Toen het gezelschap zich ging klaarmaken strompelde ik naar Edinborg, waar ik Rudolf weer trof. Slechts een uur later kwam Hreinn (zeg ehreit) me ophalen om te gaan feesten. De party op zich was anders, het was meer een chill-‘n-talk gelegenheid. Twas gans hip, ik heb weer duuzend mensen ontmoet. Vooral mensen die in andere (school)programma’s zitten als ik, meer technisch bedoel ik dan. Een vreemde combinatie van namen treft men hier wel aan: Stibi – Gunnar – Steven – Hreinn – Omar – Oli – Daniël – Rudolf – Olafur – Ari – Altis – Artis – ...
Helaas was er deze week ook minder goed nieuws. Rebekah kondigde haar vertrek aan, terug naar Missouri. Toen ik haar vroeg waarom kreeg ik niet echt een gegronde reden, ze begon over de “credits” die ze moest halen om in de USA iets te behalen. Ik heb haar erop gewezen dat ze dat toch op voorhand wist en ook daarop kreeg ik niet echt respons. Maandag heeft ze haar vlucht terug naar huis. Jammer, maar helaas… desondanks heb ik nu een potentiële logeerplek in Missouri, moest het ooit eens nodig blijken.

Om af te sluiten nog enkele quota, gehoord op verschillende momenten doorheen de week.

“… well look at you, you like everybody. That’s still rocket science to me.” – Farnar
Toen ik weer eens met ne wildvreemde begon te praten en uiteindelijk afsloot met een lachbui.

“You’re not very shy, are you?” – Omar
De eerste zin die ik te horen kreeg toen ik men intrude maakte in de nieuwe school.

“Why are you wearing that?” – Artis
Gehoord toen ik aan't paraderen was met men onderbroek/tent.

“Everybody thinks you’re so cool” – Sara Rós (lichtjes aangeschoten)
Verwijzend naar men open-minded gedrag. Het geeft echt wel een kick om dit te horen.

“It feels like I’m living in a painting.” – Lennart
Kwam in me op toen ik bij de grootouders van Erla naar buiten staarde. Ter verduidelijking tijdens de week denk ik in het Engels, gans vreemd.

“No one ever did, what you are doing right now.” – Walti ( = Contactpersoon van Rebekah in't school - ik heb er zelf geen)
Over het feit dat ik blijkbaar de meest open skiptinemi ben die ze in jaren hebben gehad. Dit is echt wel vet om te horen. Het maakt me gigantisch trots en dit wil toch wel zeggen dat ik goe bezig ben.

Mijn week was weer compleet en vooral lachen geblazen.

In de hoop dat jullie hetzelfde kunnen zeggen.

Lennart
Ps: de foto’s zijn voor de volgende keer vermits ik maar een handvol nieuwe exemplaren heb.

De 17de Dag?

2009-09-12T11:42:00.000Z

Het leven dat ik leid in IJsland is zich zowaar aan’t settelen. M.a.w. geen al te grote ontdekkingen dees week. Maar laat ik toch even terugkijken op de afgelopen week. Ergens in het begin van de week werd ik voor de zoveelste keer brutaal gewekt door mijn gastmoeder. Ik moest namelijk die ochtend de bus pakken. De buschauffeur parkeert z’n bus* hier voor aan’t straat omstreeks zeven uur in de ochtend. Ik daarentegen doe men ogen pas open om tien na zeven. Dus u kan al raden hoe goed ik mij voelde toen ik ze mij om drie minuten voor zeven met veel gebonk op de deur wekten.
Voor alle duidelijkheid, ik heb een wekker. Eentje die me wakker houdt door gewoon te tikken. Het lawaai dat dit machinetje maakt valt te vergelijken met een aanhoudend vingergeknip. LUID!! Niet te doen man, in de weekends smijt ik die prul altijd halvelinge door de venster. En dan zwijg ik nog over het lawaai dat wordt gegenereert als de wekker gaat. Maar goed, door een miscalculatie van mijn kant had ik dit heidens apparaat ingesteld op vier uur ’s nachts (Daar had ik me op verheugd). Hierdoor had ik geen wekker in de morgen waardoor ze mij dus moesten wakker schudden. Uiteindelijk heb ik alles zelf gezocht, maar dat heb ik liever niet gezegd. Een bustrip in IJsland is te vergelijken met één in België.

*Correctie buske, want tis eigenlijk maar een opgelapte camionette.

Het bal heeft me enige bekendheid opgeleverd, zo kan ik al vol overtuiging naar iedereen zwaaien als ik weer eens door de gangen dool. Sommige vinden dit minder plezant, maar ik wordt telkens rap vergeven. Hoe dat kwam ontdekte ik pas ergens op het einde van de week: Omdat ik ’s morgens maar juste genoeg tijd heb om me naar de auto te begeven, weet ik niet hoe men haar ligt. Niet dat me dat heel veel kan schelen, ik probeer enkel de teletubbie-kapsels te vermijden. (zie foto)Ten gevolge van al het voorgaande liep ik deze week dus zowaar met een echt Seventies kapsel rond. Ik heb hier geen foto’s van omdat dat té ijdel gaat overkomen.

In het midden van de week heb ik nog een wilde ontmoeting meegemaakt. Het gebeurde tijdens één van de middagpauzes. Ik begaf me voor ne keer naar de speciale kantine waar ge op uw gemak kunt zitten. We zaten daar niet lang of ik zag de schaduw van een gigantisch grote man passeren. Een kort moment waarin ik men opties overliep volgde. Vol angst besloot ik me om te draaien. Het draaien leek wel een uur te duren maar toen, uit het niets, verscheen het gezicht van een vriendelijke jongeman. Matt noemde hij. Matt is een Amerikaans profbasketballer en is op één of andere manier in IJsland verzeilt geraakt. Hij blijft in de buurt tot april dus ik zal hem nog wel af en toe zien. Voor zij die niet goed weten hoe men een basketballer benadert, wel mij is het gelukt met de openingszin: “Wow, you’re tall!!”. En tis niet gelogen hoor, ik moet zelfs opkijken naar Matt.

Bij de titel heb ik nog een grappige anekdote te vertellen. Gisteren (tis nu zaterdag de 12de) vroeg iemand mij hoelang ik al in IJsland was, waarop ik het zelfverzekerde antwoord 17 dagen gaf. Rebekah had het echter vanop een afstand gehoord en kwam me verbeteren. 21 dagen. Ik was verbaasd over het verschil, maar tegelijkertijd betekent dit dat ik nog altijd mezelf ben. Nog altijd de goeie oude Lennart die geen notie heeft van tijd of ruimte.

Om af te sluiten zal ik het confituurmysterie uit de doeken doen: Niet lang nadat ik “IJsland Stilletjes Ontdekken” had gepost, viel de verklaring als het ware in mijn schoot. Confituur wordt in IJsland naar hartenlust geconsumeerd met vlees! Al hebben ze er ook enkele wetten aan toegevoegd, zo is het niet netjes om een kwakske confituur bij uw gerookt vlees te eten. Er zijn ook nog wat ongeschreven regeltjes i.v.m. de verschillende soorten confituur, maar die heb ik tot op heden nog niet mogen ervaren. Confituur op de boterham blijft nog altijd verboden enkel om te snoepen na tien uur mag ik me op de bokes met gelei storten.

De Groeten aan het thuisfront en aan iedereen die ze wil.
De volgende keer ga ik proberen een nieuwe resem foto’s toe te voegen.

Bless Bless

Moet Er Nog Zand Zijn?

2009-09-05T17:23:00.000Z

Het was me wat dees week.

Maandag, kort nadat ik mijn bril had opgezet, kreeg ik het goede nieuws te horen dat ze me waarschijnlijk ergens deze week gingen overplaatsen naar de middelbare school.Dat was en is nog steeds goed nieuws vermits ik dan mensen kon ontmoeten van ongeveer men eigen leeftijd. Maar zover was het nog niet, eerst nog enkele dagen slijten in de universiteit. De universiteit was ook tof, want op dat moment begon er meer en meer jonger volk rond te lopen. Er start namelijk een Master Program: Marine and Coastal Management.

In de dagen voor mijn vertrek had ik nog het genoegen om met een Engelsman van middelbare leeftijd te spreken. Zijn naam kan ik zoals de vele anderen helaas niet onthouden. We kwamen aan de praat nadat ik 2 koekjes (Kex genaamd) was gaan halen en mijn plaats in de studiezaal terug innam. De man volgde namelijk het Master Program. Het ging als volgt.Ik ging terug zitten met een vluchtige blik over de studiezaal en ik zag de man, hij zat puffend achter zijn computer. De kex die ik had buitgemaakt legde ik langs mij op de tafel. Ze lagen duidelijk in het zicht en dat wist ik. Ik draaide me om en betrapte de Engelsman erop dat zijn blik nu al enige tijd op de kex gefocust was. Ik wachtte een fractie van een seconde om tevreden, een groeiend verlangen op het gezicht van de Engelsman vast te stellen. Om hem niet langer te martelen, bood ik hem ééntje aan. Hij verschrok zich een beetje, maar onderdrukte zijn verbazing. Nadat hij zich hersteld had, reikte hij naar het koekje en zei, voor het eerst naar mij kijkend sinds mijn terugkomst: “Sure”.Na het gebruikelijke introduceren om elkander te identificeren, vroeg ik hem of men in de UK ook zo wild was van voertuigen uit WOII. De man bleek een aangenaam verteller te zijn. Dus liet ik hem het grootste deel van ons gesprek aan’t woord. Ik vulde sporadisch zijn verhaal aan en liet hem kennis maken met de “Kettenkraftrad”. Hij vond het weliswaar een boeiend voertuig en hij gaf me het advies om naar het Imperial War Museum te Londen te gaan. Eéntje om te onthouden.Ons gesprek stopte abrupt met de komst van Erla, mijn gastzus. Ze kwam me ophalen om huiswaarts te keren.

Woensdag twee september is de dag dat de overplaatsing gebeurde, niet dat ik het besefte maar toch het gebeurd. De ochtend was niet veel verschillend dan andere: Ik stond voor de zoveelste keer op rij weer te laat op waardoor ik men broek moest aandoen terwijl ik menne prul inpakte. De volgende 2 minuten moest ik dan weer enkele bokes eten en tegelijkertijd men tanden poetsen. Nog een sprintje naar de auto halvelinge een schoen verliezend en hup weg waren we.Toen we goed en wel op de universiteit waren en de lessen van het eerste uur begonnen waren, vertelde mijn gastmoeder me => Ja, u hoort het goed, ik zat met mijn gastmoeder in de les <= dat ik na het tweede uur, naar de middelbare school kon gaan om nog wat kleine dingen in orde te maken.

Ik kwam daar aan, natuurlijk niet wetend waar naartoe, ik schudde een groepje kerels wakker om te helpen en dat deden ze dan ook. Na enige tijd rondgedoold te hebben kwam ik bij een blonde dame (Stella) op de koffie. Ze begon meteen en heel formeel naar mijn gegevens te vragen die ik op een nog nonchalante manier overbracht. Ik vond namelijk dat ik het evenwicht tussen formeel en informeel even moest herstellen. Ze begon met het zoeken naar een uurrooster voor mij en ik had een tijd niets te doen. Rondkijkend in haar kantoor besefte ik dat haar kantoortje niet veel groter als m’n kamer “Back in Belgium” moest zijn. Herinneringen aan het afscheid kwamen op. Ik probeerde mijn hoofd leeg te maken en vroeg de dame naar een foto die tegen de muur hing en waarop ik haar duidelijk herkende. Het was een soort groepsfoto. Ze kreeg binnenpretjes en vertelde me dat ze ooit, een onbepaald lange tijd geleden voetbalkampioen was geworden met het vriendenclubje van de foto. Ze gaf me nog enkele richtlijnen om te overleven op deze school, maar voegde eraan toe dat ik geen symptomen van verlegenheid vertoonde en dat het allemaal wel los zou lopen. Na het afwerken van de uurrooster zei ze nog dat ik best overal bij kon zijn. Niet zozeer voor mijn eigen belangen, maar eerder die van Rebekah. Zij is een AFS-studente afkomstig uit de USA. Rebekah was een dag eerder naar de middelbare school kunnen gaan als ik, maar Stella was bang dat zij niet zo nonchalante was als ik. M.a.w. Stella vroeg me om Rebekah onder de arm te nemen en overal waar ik ging mee te slepen. Ik ging akkoord, wetende dat dat niet gemakkelijk ging zijn.

De vrijdag brak aan (dag 2,5 in de nieuwe school) en ergens rond de middag kreeg ik te horen dat diezelfde vrijdag een soort Bal ging plaatsvinden. Men vroeg of ik ook ging en nu moest ik daar toch even over nadenken. Ik namelijk ergens in de week horen waaien dat ze de schapen gingen binnenhalen op zaterdag en het feestje was van 23u tot 02u. Rekening houdend met het feit dat ik niet goed tegen de late of zoals u wilt vroege uurtjes kan, was zo’n feestje niet helemaal ideaal als we er om 8 uur al weer uit moesten. Ik besloot om toch te gaan, want zo’n feestje was de ideale gelegenheid om naam te maken in IJsland. Nu had ik al enkele jongeren lastig gevallen met mijn komst, en sommige vroegen zelfs hoe het kwam dat ik niet verlegen was. Ik vroeg hen of ze me liever alleen in de hoek zagen. Mijn schaamteloosheid erkennend werd ik langzamerhand opgenomen in hun vriendengroep, een proces dat nog altijd bezig.

Even terug naar het Bal. Het was een uur of 2 op de middag toen ik men kaartje had gekocht en realiseerde dat ik niets meer te doen had, de school was uit. Bij dit plezant feit kwam echter het probleem dat ik de kloof tussen 14:00u en 23:00u moest zien te overbruggen. Ik kon niet huiswaarts keren want er was geen vervoer, en ik kon ook niet rekenen op mijn gastzus, die was met vrienden weg.
Ik vond een bekende aan de ingang van de school die op weg was naar de bib van de school en ik besloot hem bij gebrek aan beter te volgen. Hij moest nog een werk over Griekenland schrijven en ik vond niets beter dan prentjes over WOII te bekijken. De tekst bij de foto’s liet ik telkens vertalen door de bekende. Het was 16:00u, hij begon zenne bazaar op te ruimen en ik vroeg hem wat zijn plannen waren. Hij ging werken aan een zwembad zo’n 20km van de school. Hij liet me achter en ik strompelde naar een hamburgertent. De tent sloot om 18:00u, maar stond me daar niet aan en trapte het af naar de echte bib. Deze sloot om 19:00, ideaal, voor eventjes. Na een tijdlang in loze boeken te hebben gekeken, probeerde ik een conversatie te beginnen met het roodharig meisje dat al die tijd tegenover mij gezeten had. Het meisje haar naam was Anita, ik herinner me haar naam omdat ze knap was/is. Ze is 17 en was op dat moment een artikel over Jón Sigurðsson aan’t maken. Ik vroeg haar naar de daden van de man, maar een echt duidelijk antwoord kreeg ik niet. Gelukkig wist ik al iets over hem, de leerkracht geschiedenis had me op de hoogt gebracht. Het werd 7 uur en Anita stuurde me Edinborg, een eetcafé dat open is tot 23:00u, komt dat effe mooi uit. Ik trof daar enkele bekende van de universiteit aan en ze lieten me gelukkig toe aan hun tafeltje. Ze vertrokken om 20:00u helaas…

In een gesprek met de serveerster over mijn AFS-jaar, kwam ik te weten dat ze 18 was en een naam heeft die ik vergeten ben (al was ze even knap als het roodharige meisje). Ze was afgelopen jaar ook met AFS weg was geweest en wel naar Italië net zoals Erla. Ze vond het helemaal geen probleem dat ik de komende 3 uur in de buurt bleef en zo geschiede het. Rond de tijd dat ik alle prentjes in de krant gezien en bekritiseert had, zag ik een eenzame man in de hoek van het zaakje zitten. Een Jamaicaan. Ik pakte mijn halve liter cola en stapte op de man af en voor ik het goed besefte was ik met deze man over de wereldeconomie, gsm’s,het IMF en veel meer aan’t discussiëren. Een interessant figuur, hij genoot in IJsland van de rust en als hij actie wou dan ging hij naar Londen waar hij een heel ander sociaal netwerk van vrienden had opgebouwd. Hij gaf me een hele resem van titels door van boeken die allemaal inzicht gaven in de economie en beurzen. Ik was geboeid en ben zeker van plan de boeken te gaan halen.Het was al 23:30u toen ik besloot dat het tijd was om men gezicht op het Bal te laten tonen, ik vroeg de man naar zijn naam en vertrok. De jamaicaan bleek Rudolf the heten.

Het Bal was een vreemde bedoening. Vreemde muziek, vreemde dansbewegingen, enz. Maar het was niet onaardig integendeel ik heb ervan genoten. En wat bekendheid betreft ik denk dat die opzet wel geslaagd is, toen ik om 02:00u daar vertrok kende ik zo’n 90%. Niet bij naam, maar goed zij kennen de mijne dat is al iets. De schapen binnenhalen bleek een simpel karwei te zijn, waar ik niet verder over ga uitweiden.

Het confituur probleem is intussen opgelost, maar ik ga de spanning erin houden.

Stay tuned, for another episode of Lennart Is Kwijt!
Starring: Lennart and others.

ps. : de titel vertegenwoordigt de chaos van deze week.

Foto's

2009-08-31T13:28:00.000Z

Hierbij de foto's die ik gemaakt heb in de eerste week van mijn verblijf: http://picasaweb.google.be/Dhyhakhan/InDenBeginne#
Ik hoop dat er genoeg uitleg bijstaat.

From Iceland with love...

ps: Het was misschien niet heel duidelijk, maar ik ga proberen elke zondag een bericht te posten.

IJsland Stilletjes Ontdekken

2009-08-30T14:19:00.000Z

Het is al de negende dag dat ik ontwaak in IJsland en ik heb enkele bijzondere vaststellingen gemaakt. De eerste en misschien wel de vreemdste is dat ze hier geen confituur op de boterham eten. Op zich is dat niet heel speciaal, maar het wordt pas interessant als ge weet dat ze hier kilo’s en kilo’s confituur hebben. De vraag die ik mij daarbij stel is: “Waar gaat al die confituur dan naartoe?”Doorgaans eten ze hier kaas en salami op de boterham.

Gisteren hebben we zelfgemaakte pizza gegeten. Dat smaakte wel, al was de korst van een soort brood gemaakt. Ik kan het niet veel beter uitleggen, maar hoe dan ook het was lekker. Bij de maaltijd van de pizza heb ik nog moeten lachen, want zowel vader als zoon eten ketchup bij hun pizza. Pak lachen. Nu heb ik het (na een kleine bedenktijd) ook geprobeerd en ik moet toegeven dat achteraf het ‘ketchup-bij-de-pizza-concept’ meer geniaal leek dan dwaas. Een aanrader voor de fervente pizzaboefer. Oh en tip van de dag: “Het kan zijn dat na een paar happen de ketchupsmaak te overweldigend is, geen probleem neem gewoon enkele happen zonder ketchup om het evenwicht te herstellen”.

Rond dag 4 heb ik nog een bijzonder vreemde vaststelling gedaan. Ik heb namelijk in de mot gekregen dat mijn lijfgeur aan’t veranderen is. Vreemd, zo opstaan en een ander mannelijk figuur ruiken. Misschien komt die verandering wel door de zelfgemaakte zeep hier, of door het leven in en rond een boerderij of is het gewoon het land dat geen stedelijke lijfgeuren toelaat. En met stedelijk bedoel ik Zutendaal, want hier noemt men een plek waar zo’n 3000 man leeft een stad. In dat opzicht is Zutendaal bijna een metropool.

Nu de stad met zo’n 3000 inwoners waarover ik het net had noemt Ísafjörður, daar ga ik naar school. Op de foto ziet u een gebouw met een blauw dak, dat is de plek waar de universiteit is gevestigd. Even ter verduidelijking: “Ik volg geen universitair programma”. Ik zit in een programma dat bedoelt is om mensen klaar te stomen voor een universitair programma. Het spijtige aan dit programma is dat ik maar één iets of wat wiskundig vak heb (Toegepaste Fysica) en dit is niet eens een uitdaging. We zitten meer te kijken hoe we een formule in het rekenmachientje proppen dan bijvoorbeeld hippe experimenten te bespreken. Hierbij mijn uurrooster:

Blogspot pakt geen tabellen aan, dus u kan men uurrooster morgen bij de foto’s zien.
Het “Talenplan” zal ook morgen te bezien zijn bij de foto’s

Zoals jullie zien heb ik dus VEEL talen en daarom ben ik met mijn eigen “Talenplan” opgekomen. Het beslaat alle talen die ik moet studeren en heb gestudeerd. Ik hoop dat het mij lukt om tegen het eind van dit jaar fatsoenlijk uit te drukken in alle talen die u zo dadelijk gaat zien. IJslands zelf zal wel niet zo’n probleem zijn vermits dat het enige is dat ik hier hoor. En de laatste twee dagen begin ik zowaar al kleine stukjes op te vangen van een dialoog in het IJslands. Het is niet veel maar tis in ieder geval een begin.

Ik heb nog maar enkele lessen Duits en Deens gehad, maar als iemand me kan helpen met de kleuren in het Duits, stuur me dan gerust een e-mailke.

Oké, terug naar het eten. Vergeet wat ik zei in de eerste alinea, het mysterie van de confituur is niet het vreemdste wat ze hier hebben. Ik kom net van de tafel waar we genoten hebben van het middagmaal. Het was op z’n zachtst gezegd een “Shock”. We kregen om te beginnen een soort pudding te eten: “Gemaakt van verse melk” riepen ze trots, deze pudding lengden ze aan met melk en het geheel werd bestrooid met een soort suiker. Ja, ik gebruik “een soort” veel want van al wat ik in men mond steek weet ik maar van de helft wat het is en hoe het noemt. Maar laten we verder gaan met het bizarre middagmaal. Na het voorgerecht kregen we pannenkoeken of toch stukken ervan want ze eten geen hele. De stukjes pannenkoek werden zorgvuldig belegd met boter en kaas, voor de echt waaghalzen was er ook nog de optie tonijnsalade. Volgens vele lekker op de pannenkoek, helaas is dit een opinie die ik niet kan beamen. De boter was thans een smeuïge optie dus heb ik er daar maar een stuk of negen van gegeten, natuurlijk afgewisseld door nen droge pannenkoek. Als drank was er RaRa: Melk alsof men hier niet genoeg melk kan binnen krijgen. Ik denk dat ik deze week de melk even links laat liggen.

Nu iets heel anders: De precieze ligging van mijn woonplaats

Ik denk dat ik nog moet vermelden waar ik precies verblijf. Wel ik verblijf in de buurt van þingeyri een klein dorpje op zo’n 20 km in zuidelijke richting van Ísafjörður. De plek waar de boerderij staat noemt Höfdi. En Höfdi ligt tegenover þingeyri, op de andere oever van de fjörður(=inham). Maar ik ga morgen ter illustratie enkele foto’s uit een atlas, samen met de foto’s die ik tot nu toe gemaakt heb uploaden. Ik kan dat niet vandaag doen, want de internet limieten in IJsland liggen zeer laag. Ik moet wachten tot ik op school ben, deze hebben geen downloadlimieten.

Een voorlopige eindconclusie:IJsland is het land waar mensen hele bergen bezitten en schapen over de wegen waken, waar melk een heiligdom is en 10°C ene hete dag betekent.

Het Vertrek

2009-08-19T20:31:00.000Z

Vrijdag 21 augustus, 12u: We nemen plaats aan tafel voor de laatste maaltijd samen in 10 maanden. Het was een maaltijd zonder al te veel woorden, het was een voorbode van hetgeen nog moest komen.

Rond half twee laden we m’n spullen in en vertrekken we naar de luchthaven. Ik vraag nog een laatste keer of mama de radio van Radio2 naar Studio Brussel wilt omzetten. De tonen van Studio Brussel zijn voor lange tijd de enige die weergalmen in de auto. Tom, een goede kameraad van’t school staat ons bij. Hij gaat het afscheid vastleggen op foto’s. De aankomst in de luchthaven drijft de hartslag omhoog. Het blijft stil. We ontmoeten Lies, een meisje van Antwerpen dat haar AFS-jaar ook zal doorbrengen in IJsland. Nadat we zijn ingecheckt trekken we ons even terug om alleen te zijn en nemen plaats aan een tafeltje. Mama krijgt het moeilijk. Papa weet het niet goed en Tom is even gestopt met foto’s te maken. Nog 25 minuten, de stilte blijft. We beginnen aan onze tocht naar de “Gate”, elke stap voelt zwaar. Het meisje dat ons gaat begeleiden, trekt me weg bij de familie. Ze heeft haar naam ergens vernoemt, maar mijn verstand is niet in staat om deze te regenereren. Zowel mam als pap moet een traantje laten. Zulke emoties had ik niet verwacht, maar zelf kan ik geen uitdrukking geven aan mijn emoties. Het is pas nu, drie dagen later tijdens het schrijven van dit tekstje dat ik men best moet doen om niet in tranen uit te barsten.

Lies, de begeleidster en ik lopen naar de “Gate”. Ook hier stilte. Na een tijdje begint de begeleidster het verloop van haar dag uit de doeken te doen. Ook die informatie ontgaat me. Ze geeft ons nog richtlijnen over de veiligheidsmaatregelen, gelukkig ontgaan me de maatregelen niet. “Het geeft niets als de machine piept”: zegt ze nog en ziedaar de machine piept op het moment dat ik erdoor loop. Ik had nog wat kleingeld in mijn broekzak zitten.

De begeleidster dropt ons op een plaats die men de “Gate” noemt en ik denk: “Hmm, veel plaats weinig Gate”. Het meisje vraagt of ze nog even bij ons moet blijven, maar we beslissen dat dat nergens voor nodig is. Ze vertrekt en vaag herinner ik me dat ze al van ’s morgens 5 uur op de luchthaven rondloopt. Na een vreemd gesprek met Lies over dingen die er helemaal niet toe doen, ontdekt Lies dat er een Gate-wissel heeft plaatsgevonden. Geen probleem want we hadden nog een halfuur voor de vlucht. De vlucht zelf was een bevestiging van hetgeen ik al wist: ge kunt dus ook autoziek worden in de lucht. Het opstijgen, het rondvliegen en het landen, het is er allemaal teveel aan. Maar ik ben wel blij dat ik het eens heb meegemaakt. Vliegen is poepsimpel, alles wordt aangegeven met borden die twee keer zo groot zijn als ik dus…

Vermits er geen rechtstreekse vlucht naar Keflavik is, is eerst naar Kopenhagen gaan de boodschap. Daar hadden we maar 3 kwartier om over te stappen (als alles goed ging), maar zo vlot verliep het daar niet. We moest m.a.w. zo’n twee en een half uur wachten op onze vlucht. Na weer enkele vreemde gesprekken met Lies, konden we eindelijk het vliegtuig opstappen. In 1 uur en 10 min gingen we voet aan wal zetten in Reykjavik (dachten we), het werd uiteindelijk een vlucht van 2 uur en 40 min. Het was pas na middernacht dat we een stukje van IJsland zagen en omstreeks 1 uur kregen we het genoegen om te gaan pitten.

DAG 1 VAN ‘THE ARRIVAL CAMP’We zijn met z’n 45, allemaal personen die even wazig of misschien nog wel waziger dan mij zijn. M.a.w. ik voelde me daar wel thuis. Na de gebruikelijke teamworkspelletjes werden we verplicht om te gaan zwemmen. Er is niets mis met het zwemmen op zich, voor sommige komen de problemen tijdens het douche. In IJsland gaat men naakt onder de douche: Ow,ow problemen problemen, maar niet voor de kleine Opsteyn uit Zutendaal. Ze waren zelfs met mij aan’t lachen, dat ik de eerste was die onder de douche stond (naakt wel te verstaan).De dag ging verder met niet veel speciaals, al moet ik zeggen dat uitwisselingsstudenten over het algemeen, gans hip zijn. Zo ben ik bevriend geraakt met Ho Man oftewel “Jack” uit Hong Kong, met Burak uit Turkije en met Takehiro uit Japan.

DAG 2 VAN ‘THE ARRIVAL CAMP’Na het ontbijt werden we weer verplicht om te gaan douchen. Ze moesten er zeker van zijn dat we er geen probleem me hadden.Het hoogtepunt op dag 2 was het ontmoeten van de gastfamilies. Allez dat was toch het hoogtepunt voor 41 personen en ik zat daar niet bij. :-) Neen, ik moest anderhalf uur later een vlucht nemen naar Isafjördur, waar ik werd opgepikt door mijn gastfamilie. Enkel de naam van hun veertienjarige zoon kan ik uitspreken. Hij spreekt het uit als Daviff, maar ik mocht ook gewoon David zeggen. De naam van de dochter is Etla (18) en ze is vorig jaar naar Italië geweest met AFS. Na een vermoeiende zondag, gaf Etla men nog een rondleiding doorheen hun huizen en bouwsels.En als afsluiter heb ik nog met Daviff “Love me tender” van Elvis Presley doorheen het huis gehuild.

Het is nu maandag de 24ste en ik heb al een halve dag in’t school doorgebracht. Wel school, het is universiteit en de leerlingen hebben de gemiddelde leeftijd van 30 jaar. Hoe dan ook, in de voormiddag heb ik men eerste lessen Duits ooit gekregen in het IJslands en daarna heb ik twee uur IJslands in het IJslands gekregen waar ik tot op heden nog niet teveel van begrijp.
Dit was het zowat tot nu.

Amusement en tot de volgende…

Lennart Opsteyn